Κώστας Κάππας
Μπήκα προχτές σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα (www.facebook.com/dinfo.gr) και έπεσε η ματιά μου σε μία φωτογραφία με ένα πανέμορφο μωρό (ας το ονομάσω, ποιητική αδεία, Docila μιας και μου έμοιαζε με παιδί αυτοχθόνων στα υψίπεδα του Equator) που μπανιαριζόταν σε έναν ...κουβά. Η φωτογραφία είχε τίτλο “Η ευτυχία έρχεται όταν σταματάμε να παραπονιόμαστε για τα προβλήματα που έχουμε και να ευχαριστούμε το Θεό για τα προβλήματα που δεν έχουμε”, άπειρα “Like” και κολακευτικά σχόλια για το μήνυμα.
Πολλοί αναγνώστες κατέγραψαν την συγκίνηση τους, φωτίζοντας, καλοπροαίρετα και αθέλητα, μόνο μία όψη του θέματος, εκείνη της “Εκτίμησης” γι’ αυτά που έχουμε, έστω και εάν την Εκτίμηση αυτή την αποκαλούσαν, τελείως λανθασμένα κατά την γνώμη μου,“Ευγνωμοσύνη” (προς τον Θεό). Παρασύρθηκαν βέβαια, από το παραπάνω, εξαιρετικά αντιδραστικό, κείμενο που συνοδεύει την εικόνα. Αντίθετα, η εικόνα χωρίς λεζάντα, εκπέμπει ένα βαθύ ανθρωπιστικό μήνυμα, το οποίο περικλείεται στο τρίπτυχο: Εκτίμηση, Αγώνας και Κοινωνική Ευθύνη.
Εκτίμηση (στο συγκεκριμένο πλαίσιο βέβαια) σημαίνει και πρέπει να σημαίνει, αντίληψη και βαθιά ικανοποίηση για το μεγαλείο των μικρών και μεγάλων καθημερινών πραγμάτων. Να απολαμβάνεις και να χαίρεσαι όταν ανοίγεις την βρύση και τρέχει νερό, όταν αυτό αποτελεί άπιαστο όνειρο για 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μαζί και για την Docila. Να μην ανησυχείς για τον θα ζήσει η Ελενίτσα σου, καθώς την θωράκισες με εμβόλια, όταν η Docila πιθανότατα να μην φτάσει τα 5 χρόνια της.
Αγώνας σημαίνει ότι κανείς, μα κανείς, δεν μας χάρισε το ζεστό νερό και το φαγητό, τα εμβόλια, το μεροκάματο και τις σπουδές. Αντίθετα, καθημερινά προσπαθούν να μας πάρουν τα πάντα, να επιζήσουμε και όχι να ζήσουμε. Χάρισμα σημαίνει ελεημοσύνη. Δεν ταιριάζει σε ανθρώπους γεννημένους εξ’ ορισμού να είναι ελεύθεροι!
Κοινωνική Ευθύνη αφορά σε εμάς απέναντι στην μικρή Docila. Είναι απίστευτα φασιστικό, και αντιδραστικό (π.χ. για μία οικογένεια), το επιφώνημα: “Είμαστε οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του κόσμου!”. Η αποστομωτική απάντηση είναι προφανής: Για να φορέσει το σινιέ μπλουζάκι η Ελενίτσα, η Docila φυτοζωεί με τους παππούδες καθώς οι γονείς της είναι χωμένοι σε κάποιο εξαθλιωμένο υπόγειο βιοτεχνίας στο Πακιστάν, ή η μαμά είναι υπηρέτρια σε chic συνοικία του Buenos Aires. Για να καμαρώνει η κυρία της Εκάλης για το πανάκριβο περσικό χαλί με τους χιλιάδες μικροσκοπικούς κόμπους, μόνο η μικρή Docila έχει τα κατάλληλα μικροσκοπικά δακτυλάκια τα οποία επιπλέον κοστίζουν μόνο 1 ευρώ την ημέρα (ναι, 1 ευρώ την ημέρα!). Εάν εξακολουθείς και είσαι ευτυχισμένος, ενώ έχεις ενημερωθεί για αυτές τις σκοτεινές πλευρές της ευτυχίας σου, είσαι ανάλγητος και σίγουρα εχθρός μου.
Δεν φτάνει το τρίπτυχο αυτό. Ας σεβαστούμε και την έννοια “Θεός” για όσους είναι θρησκευόμενοι. Ας αντικαταστήσουμε την φράση “να ευχαριστούμε το Θεό” με την φράση “να ευχαριστούμε την τύχη μας”, για τα προβλήματα που δεν έχουμε... Εάν θεωρεί κάποιος ότι ο Θεός τον βοήθησε να ζει από την από εδώ πλευρά του φράγματος, με φαΐ, ασφάλεια και μέλλον, θα πρέπει να εξηγήσει στην μικρή Docila γιατί καταδικάστηκε (από τον ίδιο Θεό!) να ζει από την άλλη πλευρά του φράγματος, την κακή! Το “κακή”, για όσους έχουν γερό στομάχι, μπορεί να σημαίνει Docila πεινασμένη, άρρωστη και εκπορνευόμενη ή καμμένη ζωντανή από τους Hutu εάν ήταν της φυλής Tutsi,στην Rwanda. Περιοριστείτε στην διαπίστωση ότι η Docila ήταν άτυχη που βρέθηκε σε λάθος τόπο, λάθος χρόνο και λάθος κοινωνική τάξη και ότι δεν είσαστε και είμαστε άμοιροι γι’ αυτό!
Θυμάμαι μία άθλια και εμετική γιγαντοδιαφήμιση σε τοίχους και λεωφορεία, η οποία αν και άρεσε σε πολύ κόσμο (αγαθοί άνθρωποι, κανείς δεν αμφιβάλλει!) εμένα ακόμη με στοιχειώνει και με τρομάζει: ένα πανέμορφο νεαρό ζευγάρι φιλιέται παράφορα στην μέση του δρόμου. Υπόβαθρο, διαδήλωση με χιλιάδες εργάτες οι οποίοι συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι εργάτες φαίνονται εξαθλιωμένοι, αποφασισμένοι και κτυπημένοι. Οι αστυνομικοί φαίνονται εκνευρισμένοι και κουρασμένοι.
Το μήνυμα ήταν τρομακτικό (δεν θυμάμαι καν το διαφημιζόμενο προϊόν). Όποια πείνα, απόγνωση ή ανάγκη και να οδήγησε τους εργαζόμενους στον δρόμο, όποια εξουσία και να έστειλε τα ΜΑΤ να δείρουν τους πατεράδες τους που διαδήλωναν, για το ζευγάρι δεν ήταν παρά μαυρό-ασπρο ντεκόρ που τόνιζε ακόμα πιο έντονα το έγχρωμο φιλί τους. “Παραμένουμε στον έβδομο ουρανό είτε οι γύρω μας κερδίσουν τον αγώνα τους, είτε τους σακατέψουν στο ξύλο”. Αλήθεια, εάν αντί για φιλί, παίρνανε “έκσταση” τι πραγματιστική διαφορά θα είχε ως προς την κοινωνία που έχει προσδοκίες από αυτούς τους νέους; Η λεζάντα που κρύβεται σε αυτήν την διαφήμιση είναι η επόμενη και ώριμη φάση, της λεζάντας της φωτογραφίας της μικρής Docila: “Η απόλυτη ευτυχία έρχεται όταν σταματάμε να παραπονιόμαστε για ότι ψίχουλα μας πετάει το Σύστημα και ευχαριστούμε το Θεό για τα προβλήματα που δεν θα είχαμε εάν ξεσηκωνόμασταν”.
ArtiNews
Μπήκα προχτές σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα (www.facebook.com/dinfo.gr) και έπεσε η ματιά μου σε μία φωτογραφία με ένα πανέμορφο μωρό (ας το ονομάσω, ποιητική αδεία, Docila μιας και μου έμοιαζε με παιδί αυτοχθόνων στα υψίπεδα του Equator) που μπανιαριζόταν σε έναν ...κουβά. Η φωτογραφία είχε τίτλο “Η ευτυχία έρχεται όταν σταματάμε να παραπονιόμαστε για τα προβλήματα που έχουμε και να ευχαριστούμε το Θεό για τα προβλήματα που δεν έχουμε”, άπειρα “Like” και κολακευτικά σχόλια για το μήνυμα.
Πολλοί αναγνώστες κατέγραψαν την συγκίνηση τους, φωτίζοντας, καλοπροαίρετα και αθέλητα, μόνο μία όψη του θέματος, εκείνη της “Εκτίμησης” γι’ αυτά που έχουμε, έστω και εάν την Εκτίμηση αυτή την αποκαλούσαν, τελείως λανθασμένα κατά την γνώμη μου,“Ευγνωμοσύνη” (προς τον Θεό). Παρασύρθηκαν βέβαια, από το παραπάνω, εξαιρετικά αντιδραστικό, κείμενο που συνοδεύει την εικόνα. Αντίθετα, η εικόνα χωρίς λεζάντα, εκπέμπει ένα βαθύ ανθρωπιστικό μήνυμα, το οποίο περικλείεται στο τρίπτυχο: Εκτίμηση, Αγώνας και Κοινωνική Ευθύνη.
Εκτίμηση (στο συγκεκριμένο πλαίσιο βέβαια) σημαίνει και πρέπει να σημαίνει, αντίληψη και βαθιά ικανοποίηση για το μεγαλείο των μικρών και μεγάλων καθημερινών πραγμάτων. Να απολαμβάνεις και να χαίρεσαι όταν ανοίγεις την βρύση και τρέχει νερό, όταν αυτό αποτελεί άπιαστο όνειρο για 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μαζί και για την Docila. Να μην ανησυχείς για τον θα ζήσει η Ελενίτσα σου, καθώς την θωράκισες με εμβόλια, όταν η Docila πιθανότατα να μην φτάσει τα 5 χρόνια της.
Αγώνας σημαίνει ότι κανείς, μα κανείς, δεν μας χάρισε το ζεστό νερό και το φαγητό, τα εμβόλια, το μεροκάματο και τις σπουδές. Αντίθετα, καθημερινά προσπαθούν να μας πάρουν τα πάντα, να επιζήσουμε και όχι να ζήσουμε. Χάρισμα σημαίνει ελεημοσύνη. Δεν ταιριάζει σε ανθρώπους γεννημένους εξ’ ορισμού να είναι ελεύθεροι!
Κοινωνική Ευθύνη αφορά σε εμάς απέναντι στην μικρή Docila. Είναι απίστευτα φασιστικό, και αντιδραστικό (π.χ. για μία οικογένεια), το επιφώνημα: “Είμαστε οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του κόσμου!”. Η αποστομωτική απάντηση είναι προφανής: Για να φορέσει το σινιέ μπλουζάκι η Ελενίτσα, η Docila φυτοζωεί με τους παππούδες καθώς οι γονείς της είναι χωμένοι σε κάποιο εξαθλιωμένο υπόγειο βιοτεχνίας στο Πακιστάν, ή η μαμά είναι υπηρέτρια σε chic συνοικία του Buenos Aires. Για να καμαρώνει η κυρία της Εκάλης για το πανάκριβο περσικό χαλί με τους χιλιάδες μικροσκοπικούς κόμπους, μόνο η μικρή Docila έχει τα κατάλληλα μικροσκοπικά δακτυλάκια τα οποία επιπλέον κοστίζουν μόνο 1 ευρώ την ημέρα (ναι, 1 ευρώ την ημέρα!). Εάν εξακολουθείς και είσαι ευτυχισμένος, ενώ έχεις ενημερωθεί για αυτές τις σκοτεινές πλευρές της ευτυχίας σου, είσαι ανάλγητος και σίγουρα εχθρός μου.
Δεν φτάνει το τρίπτυχο αυτό. Ας σεβαστούμε και την έννοια “Θεός” για όσους είναι θρησκευόμενοι. Ας αντικαταστήσουμε την φράση “να ευχαριστούμε το Θεό” με την φράση “να ευχαριστούμε την τύχη μας”, για τα προβλήματα που δεν έχουμε... Εάν θεωρεί κάποιος ότι ο Θεός τον βοήθησε να ζει από την από εδώ πλευρά του φράγματος, με φαΐ, ασφάλεια και μέλλον, θα πρέπει να εξηγήσει στην μικρή Docila γιατί καταδικάστηκε (από τον ίδιο Θεό!) να ζει από την άλλη πλευρά του φράγματος, την κακή! Το “κακή”, για όσους έχουν γερό στομάχι, μπορεί να σημαίνει Docila πεινασμένη, άρρωστη και εκπορνευόμενη ή καμμένη ζωντανή από τους Hutu εάν ήταν της φυλής Tutsi,στην Rwanda. Περιοριστείτε στην διαπίστωση ότι η Docila ήταν άτυχη που βρέθηκε σε λάθος τόπο, λάθος χρόνο και λάθος κοινωνική τάξη και ότι δεν είσαστε και είμαστε άμοιροι γι’ αυτό!
Θυμάμαι μία άθλια και εμετική γιγαντοδιαφήμιση σε τοίχους και λεωφορεία, η οποία αν και άρεσε σε πολύ κόσμο (αγαθοί άνθρωποι, κανείς δεν αμφιβάλλει!) εμένα ακόμη με στοιχειώνει και με τρομάζει: ένα πανέμορφο νεαρό ζευγάρι φιλιέται παράφορα στην μέση του δρόμου. Υπόβαθρο, διαδήλωση με χιλιάδες εργάτες οι οποίοι συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι εργάτες φαίνονται εξαθλιωμένοι, αποφασισμένοι και κτυπημένοι. Οι αστυνομικοί φαίνονται εκνευρισμένοι και κουρασμένοι.
Το μήνυμα ήταν τρομακτικό (δεν θυμάμαι καν το διαφημιζόμενο προϊόν). Όποια πείνα, απόγνωση ή ανάγκη και να οδήγησε τους εργαζόμενους στον δρόμο, όποια εξουσία και να έστειλε τα ΜΑΤ να δείρουν τους πατεράδες τους που διαδήλωναν, για το ζευγάρι δεν ήταν παρά μαυρό-ασπρο ντεκόρ που τόνιζε ακόμα πιο έντονα το έγχρωμο φιλί τους. “Παραμένουμε στον έβδομο ουρανό είτε οι γύρω μας κερδίσουν τον αγώνα τους, είτε τους σακατέψουν στο ξύλο”. Αλήθεια, εάν αντί για φιλί, παίρνανε “έκσταση” τι πραγματιστική διαφορά θα είχε ως προς την κοινωνία που έχει προσδοκίες από αυτούς τους νέους; Η λεζάντα που κρύβεται σε αυτήν την διαφήμιση είναι η επόμενη και ώριμη φάση, της λεζάντας της φωτογραφίας της μικρής Docila: “Η απόλυτη ευτυχία έρχεται όταν σταματάμε να παραπονιόμαστε για ότι ψίχουλα μας πετάει το Σύστημα και ευχαριστούμε το Θεό για τα προβλήματα που δεν θα είχαμε εάν ξεσηκωνόμασταν”.
ArtiNews
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου