Της Δέσποινας Σπανούδη
Όταν πριν από κάποια χρόνια ο τότε νεοσσός της οικογένειας Μητσοτάκη έκανε το ντεμπούτο του μπροστά στις κάμερες, ήταν κυριολεκτικά αξιοθρήνητος. Τεράστια αμηχανία, γουρλωτά βλέμματα στο φακό, ανούσιος λόγος, μηδέν περιεχόμενο. Δεδομένου όμως ότι ο «Γιωργάκης» Παπανδρέου, έγινε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός, διαθέτοντας τα ίδια πάνω –κάτω προσόντα, ο δρόμος ήταν ανοιχτός και για τον «Κούλη» που εξόπλιζε το γραφείο του με δωράκια της Siemens.
Παρόλαυτά όταν ξεκίνησε η εκλογική διαδικασία ανάδειξης αρχηγού στη ΝΔ, κανείς δεν φανταζόταν ότι το νήμα θα έκοβε ο Κυριάκος. Τι έγινε λοιπόν; Γιατί ο Καραμανλής πέτυχε να εκτοπίσει τον Τζιτζικώστα, αλλά την έπαθε από τον Κυριάκο;
Αν αγνοήσουμε τους εσωκομματικούς δαιδάλους της Ν.Δ., τις αόρατες δυνάμεις του Μητσοτακέικου κλπ, το εξωτερικό μήνυμα της εκλογής του Κυριάκου είναι σαφές και ξεκάθαρο. Η ΝΔ του Κυριάκου αποτελεί μια εν δυνάμει διάδοχη του ΣΥΡΙΖΑ, δύναμη. Ο Μειμαράκης που εμφανίστηκε ως πουλέν των Καραμανλικών, έχασε γιατί αντικατόπτριζε μια προηγούμενη φάση της ΝΔ. Τη φάση της διάλυσης και της ήττας της πολιτικής που εφάρμοσε, τη φάση της συμπληρωματικής σταθεροποιητικής δύναμης προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η μνημονιακή επέλαση με κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ. Φάση στην οποία επένδυε και ο σύμπας ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας χτίσει από καιρό τις γέφυρες με τον Καραμανλή – μια από τις οποίες οδήγησε και τον Πάκη στην προεδρία της Δημοκρατίας – και αναγορεύοντας περίπου σε φιλολαϊκό ηγέτη τον Β. Μειμαράκη, τις τελευταίες ημέρες.
Σήμερα είναι λοιπόν η επόμενη μέρα. Η μέρα όπου η κυβέρνηση του Μαξίμου βρίσκεται αντιμέτωπη με το αδιέξοδο μιας καταστροφικής πολιτικής και ταυτόχρονα με τα όρια της αντιμνημονιακής της ρητορείας. Ο τραγέλαφος «με το μνημόνιο και εναντίον των μνημονίου» έχει πολύ κοντά ποδάρια, όταν η πραγματικότητα είναι τόσο απροκάλυπτα οδυνηρή. Ακόμη περισσότερο όταν ο νεποτισμός, οι σχέσεις με την διαπλοκή και το κομματικό κράτος, αντιγράφεται από μια εξουσία- καρικατούρα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από ένα τρύπιο φερετζέ πρότερου αριστερού βίου. Σήμερα είναι η μέρα, που η προοπτική μιας Οικουμενικής Κυβέρνησης δεν είναι η μόνη λύση για την εγχώρια και διεθνή τάξη πραγμάτων που χαιρέτισε την εναλλακτική προοπτική που ανοίγει η εκλογή του διάδοχου Κυριάκου. Υπάρχει πλέον η λύση της καθαρής νεοφιλελεύθερης αφήγησης, διατυπωμένης ξεκάθαρα (σύμφωνα με την παράδοση του Κώστα Μητσοτάκη), μιας αφήγησης που υποστηρίζεται από την απλή λογική : αφού ο δρόμος είναι μονόδρομος, ας βασιστούμε σε αυτόν που ξέρει τη δουλειά.
Αυτό εξάλλου ήταν και το βασικό στίγμα στην επινίκεια ομιλία του Κυριάκου. Να φύγει η άχρηστη κυβέρνηση και να τελειώνουμε με τον λαϊκισμό. «Η κυβέρνηση βουλιάζει, ο Κυριάκος έρχεται» είναι το μήνυμα που θέλησαν να στείλουν οι νεοδημοκράτες. Ας το ξανασκεφτούν λοιπόν όσοι δυσανασχέτησαν με τη διαπίστωση του Λαφαζάνη, ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, έστειλε ψηφοφόρους στις εσωκομματικές κάλπες της Ν.Δ. Γιατί ως γνωστόν τα δοχεία είναι συγκοινωνούντα, όταν η πολιτική που εφαρμόζεται έχει κοινές κατευθύνσεις και εξυπηρετεί τους ίδιους στόχους. Ας το ξανασκεφτούν όσο πιο γρήγορα γίνεται και ας βγουν στους δρόμους πριν από την ψήφιση του ασφαλιστικού.
Ρ-Ρ
Όταν πριν από κάποια χρόνια ο τότε νεοσσός της οικογένειας Μητσοτάκη έκανε το ντεμπούτο του μπροστά στις κάμερες, ήταν κυριολεκτικά αξιοθρήνητος. Τεράστια αμηχανία, γουρλωτά βλέμματα στο φακό, ανούσιος λόγος, μηδέν περιεχόμενο. Δεδομένου όμως ότι ο «Γιωργάκης» Παπανδρέου, έγινε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός, διαθέτοντας τα ίδια πάνω –κάτω προσόντα, ο δρόμος ήταν ανοιχτός και για τον «Κούλη» που εξόπλιζε το γραφείο του με δωράκια της Siemens.
Παρόλαυτά όταν ξεκίνησε η εκλογική διαδικασία ανάδειξης αρχηγού στη ΝΔ, κανείς δεν φανταζόταν ότι το νήμα θα έκοβε ο Κυριάκος. Τι έγινε λοιπόν; Γιατί ο Καραμανλής πέτυχε να εκτοπίσει τον Τζιτζικώστα, αλλά την έπαθε από τον Κυριάκο;
Αν αγνοήσουμε τους εσωκομματικούς δαιδάλους της Ν.Δ., τις αόρατες δυνάμεις του Μητσοτακέικου κλπ, το εξωτερικό μήνυμα της εκλογής του Κυριάκου είναι σαφές και ξεκάθαρο. Η ΝΔ του Κυριάκου αποτελεί μια εν δυνάμει διάδοχη του ΣΥΡΙΖΑ, δύναμη. Ο Μειμαράκης που εμφανίστηκε ως πουλέν των Καραμανλικών, έχασε γιατί αντικατόπτριζε μια προηγούμενη φάση της ΝΔ. Τη φάση της διάλυσης και της ήττας της πολιτικής που εφάρμοσε, τη φάση της συμπληρωματικής σταθεροποιητικής δύναμης προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η μνημονιακή επέλαση με κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ. Φάση στην οποία επένδυε και ο σύμπας ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας χτίσει από καιρό τις γέφυρες με τον Καραμανλή – μια από τις οποίες οδήγησε και τον Πάκη στην προεδρία της Δημοκρατίας – και αναγορεύοντας περίπου σε φιλολαϊκό ηγέτη τον Β. Μειμαράκη, τις τελευταίες ημέρες.
Σήμερα είναι λοιπόν η επόμενη μέρα. Η μέρα όπου η κυβέρνηση του Μαξίμου βρίσκεται αντιμέτωπη με το αδιέξοδο μιας καταστροφικής πολιτικής και ταυτόχρονα με τα όρια της αντιμνημονιακής της ρητορείας. Ο τραγέλαφος «με το μνημόνιο και εναντίον των μνημονίου» έχει πολύ κοντά ποδάρια, όταν η πραγματικότητα είναι τόσο απροκάλυπτα οδυνηρή. Ακόμη περισσότερο όταν ο νεποτισμός, οι σχέσεις με την διαπλοκή και το κομματικό κράτος, αντιγράφεται από μια εξουσία- καρικατούρα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από ένα τρύπιο φερετζέ πρότερου αριστερού βίου. Σήμερα είναι η μέρα, που η προοπτική μιας Οικουμενικής Κυβέρνησης δεν είναι η μόνη λύση για την εγχώρια και διεθνή τάξη πραγμάτων που χαιρέτισε την εναλλακτική προοπτική που ανοίγει η εκλογή του διάδοχου Κυριάκου. Υπάρχει πλέον η λύση της καθαρής νεοφιλελεύθερης αφήγησης, διατυπωμένης ξεκάθαρα (σύμφωνα με την παράδοση του Κώστα Μητσοτάκη), μιας αφήγησης που υποστηρίζεται από την απλή λογική : αφού ο δρόμος είναι μονόδρομος, ας βασιστούμε σε αυτόν που ξέρει τη δουλειά.
Αυτό εξάλλου ήταν και το βασικό στίγμα στην επινίκεια ομιλία του Κυριάκου. Να φύγει η άχρηστη κυβέρνηση και να τελειώνουμε με τον λαϊκισμό. «Η κυβέρνηση βουλιάζει, ο Κυριάκος έρχεται» είναι το μήνυμα που θέλησαν να στείλουν οι νεοδημοκράτες. Ας το ξανασκεφτούν λοιπόν όσοι δυσανασχέτησαν με τη διαπίστωση του Λαφαζάνη, ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, έστειλε ψηφοφόρους στις εσωκομματικές κάλπες της Ν.Δ. Γιατί ως γνωστόν τα δοχεία είναι συγκοινωνούντα, όταν η πολιτική που εφαρμόζεται έχει κοινές κατευθύνσεις και εξυπηρετεί τους ίδιους στόχους. Ας το ξανασκεφτούν όσο πιο γρήγορα γίνεται και ας βγουν στους δρόμους πριν από την ψήφιση του ασφαλιστικού.
Ρ-Ρ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου