Του Αλέξανδρου Αρδαβάνη ιατρού, συγγραφέα
Κάποια πράγματα πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω, χωρίς ωρραϊσμούς, μασημένα λόγια και συγκαλύψεις∙ όπως, έστω, οι εσωτερικές διεργασίες στις εναλλασσόμενες ευστοχίες και αστοχίες, τις εξάρσεις και ματαιώσεις όσων γιατρών αγχεμαχούν πλάι στους «χωρίς ελπίδα».
Ο γιατρός αναβλύζει από την κοινωνία, όποια είναι αυτή στη δεδομένη ιστορική στιγμή∙ άρα κουβαλά όλα όσα την ορίζουν, με πρώτη την ποικιλότητα. Γενικά, όσοι τοποθετούν τον γιατρό σε κάποια ειδική κοινωνική κατηγορία είναι μακριά νυχτωμένοι. Ακόμα χειρότεροι, όσοι τού αποδίδουν ιδιότητες χάλυβα× και το σκληρότερο πέτρωμα κάπου έχει τη ραγισματιά του, με την πρώτη σταγόνα νερό να παραμονεύει να το αποσαθρώσει∙ άλλωστε, και η πιο θωρηκτή ψυχή κάπου μπάζει νοτιά.
Πολλοί γιατροί είναι ευάλωτοι× κάποιοι το δείχνουν ή και το επιδεικνύουν ναρκισσιστικά, κάποιοι καταπίνουν κάθε μέρα φαρμάκι, ελπίζοντας στην ασταθή βεβαιότητα του Μιθριδάτη∙ άλλοι –οι λιγότεροι ας ελπίζω- έχουν από γεννησιμιού το κράμα το ανοξείδωτο, προικιό στη φόδρα της ψυχής τους. Για την ευπάθεια στον πλάγιο άνεμο της ζωής, μιλώ, αυτήν που μας εκτρέπει από την όποια ευθύγραμμη πορεία χαράζει η χρησιμοθηρία και το εύλογο συμφέρον.
Όλοι όσοι μπαινοβγαίνουν καθημερινά στην αύρα του Εναγώνια Απερχομένου Όντος, ετούτα τα λόγια τα έχουν χαραγμένα στον κροταφικό φλοιό∙ προφέροντάς τα έξω ή μέσα από τα δόντια τους που τρίζουν σφιγμένα, όπως τα μικρά παιδιά που σωματοποιούν τις οικογενειακές συγκρούσεις σε κείνη την ανατριχιαστική νυχτερινή σύσπαση των μασητήρων, αυτήν που αργότερα ίσως τα ξεδοντιάσει. Άλλωστε, η όραση, η όσφρηση και η αφή ενός γιατρού απεγνωσμένων διαταράσσονται και αυτές βαθμιαία, καταλήγοντας να βαθμολογούνται από τους άλλους ως ιδιότροπες ή αλλοιωμένες. Σε αντιστάθμισμα, οξύνεται η αντίληψη συχνοτήτων επαφής με τον γύρω κόσμο, απρόσιτων στον γενικό πληθυσμό.
Εν επιγνώσει ή ανεπίγνωτα, ομολογημένα ή ανομολόγητα, πολλοί γιατροί που αντιπαλεύουν το ανίατο ή το θανάσιμο έχουν διαταραχές του ύπνου και είναι περιττό ή μάταιο να ψάξει κανείς στις πηγές της αϋπνίας ή κακοϋπνίας τους. Οι γιατροί των απεγνωσμένων έχουν εφιάλτες σε συχνότητα και ένταση δυσανάλογες προς την ουσιώδη αδικοπραξία τους∙ φρονώ πως η συνείδηση της διαρκώς και πανταχού παρούσας αβεβαιότητας ενέχεται με συντριπτική στατιστική σημαντικότητα, ενώ ο ρόλος των υποχωρήσεων από τις νομισθείσες ως ανυποχώρητες αρχές της νεότητας δεν είναι αμελητέος.
Όλοι οι γιατροί νιώθουν∙ κάποιοι έχουν το προνόμιο να δύνανται την γραφή. Δανείζομαι τη λαλιά τους και την καταθέτω∙ ως αντιδάνειο παραδίδω τις ανεκλάλητες στιγμές χρόνιας Λύπης και παραδοχής Αδυναμίας∙ αν υπήρχε τράπεζα σιωπηλών ψυχών, θα είχε ξεχειλίσει.
Ναι φίλε, έχεις δίκιο× δεν ονειρεύομαι πια× εφιαλτώ. Μέσα από αλλεπάλληλες οργιαστικές ονειροδρομίες, υψώνω συμπύκνωμα Ζωής κατενάντια στον φόβο του θανάτου∙ να μη φαλιρίσω από τώρα.
Και πως, όσοι συνοδοιπόροι, είναι πολύ λίγοι για ν’ αλλάξει η ζωή, το ξέρω. …γυρεύοντας ν’ αλλάξουμε την έρημο με δέκα κόκκους άμμο με δέκα δίκαιους τα Σόδομα της ζωής μας…
Ρ-Ρ
Κάποια πράγματα πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω, χωρίς ωρραϊσμούς, μασημένα λόγια και συγκαλύψεις∙ όπως, έστω, οι εσωτερικές διεργασίες στις εναλλασσόμενες ευστοχίες και αστοχίες, τις εξάρσεις και ματαιώσεις όσων γιατρών αγχεμαχούν πλάι στους «χωρίς ελπίδα».
Ο γιατρός αναβλύζει από την κοινωνία, όποια είναι αυτή στη δεδομένη ιστορική στιγμή∙ άρα κουβαλά όλα όσα την ορίζουν, με πρώτη την ποικιλότητα. Γενικά, όσοι τοποθετούν τον γιατρό σε κάποια ειδική κοινωνική κατηγορία είναι μακριά νυχτωμένοι. Ακόμα χειρότεροι, όσοι τού αποδίδουν ιδιότητες χάλυβα× και το σκληρότερο πέτρωμα κάπου έχει τη ραγισματιά του, με την πρώτη σταγόνα νερό να παραμονεύει να το αποσαθρώσει∙ άλλωστε, και η πιο θωρηκτή ψυχή κάπου μπάζει νοτιά.
Πολλοί γιατροί είναι ευάλωτοι× κάποιοι το δείχνουν ή και το επιδεικνύουν ναρκισσιστικά, κάποιοι καταπίνουν κάθε μέρα φαρμάκι, ελπίζοντας στην ασταθή βεβαιότητα του Μιθριδάτη∙ άλλοι –οι λιγότεροι ας ελπίζω- έχουν από γεννησιμιού το κράμα το ανοξείδωτο, προικιό στη φόδρα της ψυχής τους. Για την ευπάθεια στον πλάγιο άνεμο της ζωής, μιλώ, αυτήν που μας εκτρέπει από την όποια ευθύγραμμη πορεία χαράζει η χρησιμοθηρία και το εύλογο συμφέρον.
Όλοι όσοι μπαινοβγαίνουν καθημερινά στην αύρα του Εναγώνια Απερχομένου Όντος, ετούτα τα λόγια τα έχουν χαραγμένα στον κροταφικό φλοιό∙ προφέροντάς τα έξω ή μέσα από τα δόντια τους που τρίζουν σφιγμένα, όπως τα μικρά παιδιά που σωματοποιούν τις οικογενειακές συγκρούσεις σε κείνη την ανατριχιαστική νυχτερινή σύσπαση των μασητήρων, αυτήν που αργότερα ίσως τα ξεδοντιάσει. Άλλωστε, η όραση, η όσφρηση και η αφή ενός γιατρού απεγνωσμένων διαταράσσονται και αυτές βαθμιαία, καταλήγοντας να βαθμολογούνται από τους άλλους ως ιδιότροπες ή αλλοιωμένες. Σε αντιστάθμισμα, οξύνεται η αντίληψη συχνοτήτων επαφής με τον γύρω κόσμο, απρόσιτων στον γενικό πληθυσμό.
Εν επιγνώσει ή ανεπίγνωτα, ομολογημένα ή ανομολόγητα, πολλοί γιατροί που αντιπαλεύουν το ανίατο ή το θανάσιμο έχουν διαταραχές του ύπνου και είναι περιττό ή μάταιο να ψάξει κανείς στις πηγές της αϋπνίας ή κακοϋπνίας τους. Οι γιατροί των απεγνωσμένων έχουν εφιάλτες σε συχνότητα και ένταση δυσανάλογες προς την ουσιώδη αδικοπραξία τους∙ φρονώ πως η συνείδηση της διαρκώς και πανταχού παρούσας αβεβαιότητας ενέχεται με συντριπτική στατιστική σημαντικότητα, ενώ ο ρόλος των υποχωρήσεων από τις νομισθείσες ως ανυποχώρητες αρχές της νεότητας δεν είναι αμελητέος.
Όλοι οι γιατροί νιώθουν∙ κάποιοι έχουν το προνόμιο να δύνανται την γραφή. Δανείζομαι τη λαλιά τους και την καταθέτω∙ ως αντιδάνειο παραδίδω τις ανεκλάλητες στιγμές χρόνιας Λύπης και παραδοχής Αδυναμίας∙ αν υπήρχε τράπεζα σιωπηλών ψυχών, θα είχε ξεχειλίσει.
Ναι φίλε, έχεις δίκιο× δεν ονειρεύομαι πια× εφιαλτώ. Μέσα από αλλεπάλληλες οργιαστικές ονειροδρομίες, υψώνω συμπύκνωμα Ζωής κατενάντια στον φόβο του θανάτου∙ να μη φαλιρίσω από τώρα.
Και πως, όσοι συνοδοιπόροι, είναι πολύ λίγοι για ν’ αλλάξει η ζωή, το ξέρω. …γυρεύοντας ν’ αλλάξουμε την έρημο με δέκα κόκκους άμμο με δέκα δίκαιους τα Σόδομα της ζωής μας…
Ρ-Ρ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου