Γουαίν Ντύερ
Όταν το παιδί εγκαταλείπει την οικογένεια και το σπίτι για να πάει στο σχολείο, εισέρχεται σ' ένα θεσμό που σχεδιάστηκε με σκοπό να ενσταλάξει τον τρόπο σκέψης και τη συμπεριφορά αναζήτησης της έγκρισης. Ζητάτε την άδεια για να κάνετε καθετί. Δεν στηρίζεστε ποτέ στην προσωπική σας κρίση. Ζητάτε την άδεια από το δάσκαλο για να πάτε στην τουαλέτα. Κάθεστε πάντα στο ίδιο θρανίο και δεν μπορείτε να σηκωθείτε δίχως να σας επιπλήξουν γι' αυτό. Καθετί απο σκοπεί να σας εθίσει στον έλεγχο των άλλων. Αντί να μάθετε να σκέφτεστε, σας διδάσκουν να μη σκέφτεστε. Γράψτε αυτή που θα σας υπαγορεύσουν, διαβάστε το Κεφάλαιο 1 και 2 απόψε. Ασκηθείτε στην ορθογραφία αυτών των λέξεων. Σχεδιάστε αυτό. Διαβάστε εκείνο. Σας διδάσκουν να υπακούτε να δέχεστε τον έλεγχο του δασκάλου κάθε φορά που έχετε αμφιβολία για κάτι. Κι αν προκαλέσετε την οργή του δασκάλου ή, ακόμη χειρότερα, του διευθυντή του σχολείου, τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να νιώθετε ενοχή για μήνες. Στον «έλεγχόν σας θα γραφτούν μηνύματα προς τους γονείς σας που θα τους λένε πόση έγκριση έχετε πετύχει.
Αν θελήσετε να εξετάσετε τη φιλοσοφία του σχολείου το σίγουρα έχει διαμορφωθεί κάτω από την πίεση άλλων ανώτερων παραγόντων, θα διαπιστώσετε ότι μπορεί να διατυπωθεί περίπου μ' αυτά τα λόγια:
«Εμείς, οι απανταχού υπεύθυνοι για την εκπαίδευση, πιστεύου στην πλήρη εκπαιδευτική ανάπτυξη του κάθε σπουδαστή. Το σ κλιο πρόγραμμα σπουδών έχει σχεδιαστεί έτσι που ν' ανταποιούς ται στις ατομικές ανάγκες κάθε σπουδαστή. Αγωνιζόμαστε τα προωθούμε την αυτοπραγμάτωση και την ατομική ανάπτυξη του σπουδαστικού μας σώματος κ.τ.λ., κ.τ.λ...»
Πόσα όμως σχολεία μπορούν να εφαρμόσουν αυτά τα λόγια στην πράξη; Οποιοσδήποτε σπουδαστής αρχίσει να παρουσιάζει σημάδια αυτοπραγμάτωσης και ατομικής κυρίαρχίας γρήγορα μπαίνει στη θέση του. Οι σπουδαστές που είναι ανεξάρτητοι, γεμάτοι αγάπη για τον εαυτό τους, που δεν προσφέρονται για ενοχή κι αγωνία, συστηματικά χαρακτηρίζονται ως ταραχοποιοί.
Τα σχολεία δεν είναι σε θέση ν' ασχοληθούν με παιδιά που δείχνουν σημάδια ανεξάρτητης σκέψης. Σε πάρα πολλά σχολεία η αναζήτηση της έγκρισης θεωρείται κανόνας επιτυχίας Τα παλιά κλισέ του «χαϊδεμένου» της δασκάλας ή των καθηγητών έχουν δημιουργηθεί και ισχύουν κατά κάποιον τρόπο ακόμη. Υπάρχουν και λειτουργούν. Αν εξασφαλίσετε την έγκριση του διδασκαλικού προσωπικού, συμπεριφέρεστε με τον τρόπο που αυτοί υπαγορεύουν, μελετάτε σύμφωνα με το εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδων, τότε θα πετύχετε. Κι όλα αυτά μαζί με μια έντονη ανάγκη για έγκριση, μια που η στήριξη στον εαυτό σας αποθαρρύνεται κάθε στιγμή,
Αν θελήσετε να εξετάσετε τη φιλοσοφία του σχολείου το σίγουρα έχει διαμορφωθεί κάτω από την πίεση άλλων ανώτερων παραγόντων, θα διαπιστώσετε ότι μπορεί να διατυπωθεί περίπου μ' αυτά τα λόγια:
«Εμείς, οι απανταχού υπεύθυνοι για την εκπαίδευση, πιστεύου στην πλήρη εκπαιδευτική ανάπτυξη του κάθε σπουδαστή. Το σ κλιο πρόγραμμα σπουδών έχει σχεδιαστεί έτσι που ν' ανταποιούς ται στις ατομικές ανάγκες κάθε σπουδαστή. Αγωνιζόμαστε τα προωθούμε την αυτοπραγμάτωση και την ατομική ανάπτυξη του σπουδαστικού μας σώματος κ.τ.λ., κ.τ.λ...»
Πόσα όμως σχολεία μπορούν να εφαρμόσουν αυτά τα λόγια στην πράξη; Οποιοσδήποτε σπουδαστής αρχίσει να παρουσιάζει σημάδια αυτοπραγμάτωσης και ατομικής κυρίαρχίας γρήγορα μπαίνει στη θέση του. Οι σπουδαστές που είναι ανεξάρτητοι, γεμάτοι αγάπη για τον εαυτό τους, που δεν προσφέρονται για ενοχή κι αγωνία, συστηματικά χαρακτηρίζονται ως ταραχοποιοί.
Τα σχολεία δεν είναι σε θέση ν' ασχοληθούν με παιδιά που δείχνουν σημάδια ανεξάρτητης σκέψης. Σε πάρα πολλά σχολεία η αναζήτηση της έγκρισης θεωρείται κανόνας επιτυχίας Τα παλιά κλισέ του «χαϊδεμένου» της δασκάλας ή των καθηγητών έχουν δημιουργηθεί και ισχύουν κατά κάποιον τρόπο ακόμη. Υπάρχουν και λειτουργούν. Αν εξασφαλίσετε την έγκριση του διδασκαλικού προσωπικού, συμπεριφέρεστε με τον τρόπο που αυτοί υπαγορεύουν, μελετάτε σύμφωνα με το εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδων, τότε θα πετύχετε. Κι όλα αυτά μαζί με μια έντονη ανάγκη για έγκριση, μια που η στήριξη στον εαυτό σας αποθαρρύνεται κάθε στιγμή,
Όταν ο σπουδαστής φτάνει στη μέση εκπαίδευση, έχει συνήθως μάθει καλά το μάθημα της έγκρισης. Αν τον ρωτήσει κάποιος τι θέλει να πάρει από το γυμνάσιο, η απάντησή του θα 'ναι: «Πού να ξέρω, πείτε μου εσείς τι χρειάζομαι». Στο γυμνάσιο θα δυσκολευτεί να αποφασίσει ποια επιστήμη θ' ακολουθήσει και θα νιώσει πολύ πιο άνετα όταν οι άλλοι πάρουν αποφάσεις γι' αυτόν. Στη σχολική αίθουσα θα μάθει να την αμφισβητεί αυτά που θα του λένε. Θα μάθει να γράφει σωστά ένα θέμα και ν' αναλύει όπως πρέπει τον Άμλετ. Θα μάθει να γράφει μελέτες βασισμένες όχι στις προσωπικές του κρίσεις και απόψεις, αλλά σε αποσπάσματα κι αναφορές άλλων κειμένων που θα τεκμηριώνουν καθετί που λέει. Αν δεν τα μάθει αυτά, θα τιμωρηθεί με κακούς βαθμούς και με την αποδοκιμασία των καθηγητών. Και την εποχή που θα είναι έτοιμος να αποφοιτήσει, θα θεωρεί πολύ δύσκολο να πάρει μόνος του οποιαδήποτε απόφαση, αφού επί τόσα χρόνια οι άλλοι του έλεγαν πώς και τι να σκέφτεται. Έχει τραφεί κατά κόρον με την εξάρτηση από τον καθηγητή του και τώρα, καθώς παίρνει το απολυτήριό του, είναι ανίκανος να σκεφτεί για λογαριασμό του. Γι' αυτό επιδιώκει την έγκριση και μαθαίνει πως το να εξασφαλίζει την επικύρωση των άλλων ισοδυναμεί με την επιτυχία και την ευτυχία.
Τα ίδια καθοδηγητικά πρότυπα συνεχίζονται αργότερα στο κολέγιο και το πανεπιστήμιο. Γράψε μελέτες και διατριβες τόσων σελίδων, χρησιμοποίησε τη σωστή φρασεολογία φρόντισε να αφήνεις ακριβώς μετρημένα περιθώρια στα γραπτά σου, φρόντισε να τα δακτυλογραφείς, να έχουν τα κείμενά σου εισαγωγή, κύριο θέμα και συμπέρασμα, μελέτησε αυτά ακριβώς τα κεφάλαια... Συμβιβάσου, γίνε αρεστός στους καθηγητές σου και θα τα καταφέρεις. αυτά ακριβώς τα κεφάλαια...Κι έτσι ο κύκλος ολοκληρώνεται. Συμβιβάσου, γίνε αρεστός στους καθηγητές σου και θα τα καταφέρεις...
Έτσι, ένας σπουδαστής βρίσκεται κάποτε απέναντι σ' έναν καθηγητή που λέει: «Αυτό το εξάμηνο μπορείτε να μελετήσετε ό,τι θέλετε στο πλαίσιο των ενδιαφερόντων σας. Θα σας βοηθήσω στην επιλογή σας και στην αναζήτηση των ενδιαφερόντων σας, αλλά η μόρφωση είναι δική σας υπόθεση και μπορείτε να κάνετε ό,τι σας αρέσει. Εγώ θα σας βοηθήσω όσο μπορώ».
Και τότε επέρχεται πανικός: «Μα, πόσες διατριβές θα πρέπει να γράψουμε;» «Πότε θα πρέπει να τις έχουμε έτοιμες;» «Τις θέλετε δακτυλογραφημένες;» «Ποια βιβλία πρέπ να διαβάσουμε;» «Πόσες εξετάσεις θα δώσουμε;» «Τι ερωτήσεις θα μας κάνουν;» «Πόσες σελίδες πρέπει να είναι οι μελέτες μας;» «Τι περιθώρια θ' αφήσουμε;» «Πρέπει να ερχομάστε στο μάθημα κάθε μέρα;»
Αυτά τα ερωτήματα κάνουν συνήθως όποιοι αναζητούν την έγκριση και δεν είναι καθόλου περιέργα, έχοντας υπόψη μας τις εκπαιδευτικές μεθόδους που εξετάσαμε. Ο σπουδαστής έχει εκπαιδευθεί να ενεργεί για κάποιον άλλο, να αρέσει στον καθηγητή και να λογαριάζει με τα μέτρα κάποιου άλλου. Οι παραπάνω απορίες του είναι το τελικό προϊόν ενός συστήματος, το οποίο, για να επιβιώσεις, απαιτεί την αναζήτηση της έγκρισης. Έχει τρομοκρατηθεί, γιατί θα χρειαστεί να σκεφτεί για λογαριασμό του. Είναι τόσο πιο εύκολο και σιγουρο να κάνεις αυτά που οι άλλοι περιμένουν από σένα .
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γουαίν Ντύερ "Οι περιοχές των σφαλμάτων μας" σελίδες:77,78,79,80
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου