Αντί οι οργανώσεις της αστυνομίας να ΑΠΑΙΤΟΥΝ άμεσα ενημέρωση, σεμινάρια και συστηματική εκπαίδευση από εξειδικευμένο προσωπικό και φορείς γύρω από τον αυτισμό για να μάθουν πώς να διαχειρίζονται καταστάσεις που εμπλέκονται άνθρωποι στο φάσμα, αυτοί στηρίζουν τους φονιάδες συναδέλφους τους σε μια λογική παραστρατιωτικής χουλιγκανικής ομάδας που στηρίζουμε ο ένας τον άλλον ανεξαρτήτως του τι έχει γίνει.
Αντί να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ να μάθουν όλα όσα πρέπει να ξέρουν γύρω από την αναγνώριση σημαδιών, την επικοινωνία, την τυχόν σωματική επαφή, αν χρειαστεί και πώς πρέπει να γίνει, τεχνικές αποκλιμάκωσης του επεισοδίου, συνεργασία με τους κηδεμόνες ή τους φροντιστές/ εκπαιδευτές, όταν αυτό είναι δυνατό, αυτοί επιζητάνε να γίνουν κυνηγοί κεφαλών που θα «απαλλάσσουν» τον κόσμο από αυτιστικούς που βιώνουν επεισόδια.
Έχει γίνει παρόμοιο περιστατικό στην Φλόριντα όσο ήμουν εκεί. Αντίστοιχοι μπάτσοι είχαν πυροβολήσει έναν εικοσιεξάχρονο στο φάσμα του αυτισμού που βρισκόταν σε κρίση έχοντας μόλις φύγει από το κέντρο φιλοξενίας κρατώντας ένα λευκό παιχνίδι και που ένας περαστικός το πέρασε για όπλο και κάλεσε τις αρχές. Ενώ μάλιστα ο φροντιστής του είχε καταφτάσει εγκαίρως στο σημείο, ενώ ακολούθησε τις οδηγίες των αστυνομικών, ενώ εξήγησε την κατάσταση, τίποτα δε σταμάτησε έναν αστυνομικό να πυροβολήσει προς το μέρος του παιδιού πιστεύοντας ότι απειλείται από το λευκό παιχνίδι. Τραγική ειρωνεία; Τελικά οι πυροβολισμοί αστόχησαν, δεν βρήκαν το παιδί, αλλά τραυμάτισαν τον φροντιστή, που αντί να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες του πέρασαν και χειροπέδες. Ήταν αφροαμερικανός βλέπετε.
Ακόμα και στην αστυνομοκρατούμενη Αμερική, ακόμα και στους υπερσυντηρητικούς κάφρους, ακόμα και στην χώρα που οι μπάτσοι πρώτα σκοτώνουν και μετά λένε «ψηλά τα χέρια», ακόμα και στη χώρα που ανέδειξε τον τραμπισμό, τον νεομουσολινισμό, ακόμα κι εκεί, στην καρδιά της δυστοπίας, μετά το περιστατικό έγινε υποχρεωτικό με νόμο όλοι οι αστυνομικοί της πολιτείας να περάσουν εκπαίδευση πάνω στον αυτισμό, δημιουργήθηκαν ειδικά μητρώα όπου καταγράφηκαν εθελοντικά οι αυτιστικοί της περιοχής για να γνωρίζουν οι αστυνομικοί αν θα κάνουν παρέμβαση σε σπίτι ή χώρο που ζει αυτιστικός, δημιουργήθηκε ακόμα και πρόγραμμα που οι ίδιοι αυτιστικοί σε περίπτωση ελέγχου ενημέρωναν τους αστυνομικούς για το πώς έχουν ανάγκη να τους φερθούν, τι χρειάζονται να ξέρουν οι αρχές ως προς τη διαχείριση.
Στο Λονδίνο, πάλι τα ίδια. Ακόμα και σε σοβαρό περιστατικό που περιελάμβανε παιδιά, έχω μπει σε κλήση με αστυνομικούς ειδικά εκπαιδευμένους στο φάσμα κι έχουμε οργανώσει μαζί πολιτικές διαχείρισης του γεγονότος.
Μα είναι δυνατόν να μιλάμε στα σοβαρά για πογκρόμ σε αυτιστικούς; Είναι δυνατόν από αυτό το περιστατικό να ρωτάτε γιατί δε σταμάτησε το παιδί στην κρίση, που έχει βιώσει ήδη ένα τραυματικό περιστατικό σε αντίστοιχες συνθήκες; Είναι δυνατόν ο κάθε άσχετος να λέει τη μπαρούφα του για το τι ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι είναι ο αυτισμός και να απαιτεί να περιορίζονται οι ελευθερίες των αυτιστικών με βάση τη δική του ανενημέρωτη κι ημιμαθή κατανόηση;
Και κάτι τελευταίο; Εκεί στην αστυνομία, δεν έχετε παιδιά, αδέρφια, συγγενείς στο φάσμα; Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι κι οι ίδιοι στο φάσμα;
ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΣΑΣ; ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ;
Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή.
Δεν έχω νιώσει ποτέ χειρότερα, δεν έχω νιώσει μεγαλύτερη ντροπή που γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χώρα που φιλοξενεί αυτές τις νοοτροπίες, αυτές τις κουλτούρες, αυτό το πηχτό μίσος του ηλίθιου και του αμόρφωτου.
Σας φτύνω στη μούρη.
Τα χέρια σας δε θα αγγίξουν τα παιδιά μας.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου