Οταν μαθαίνεις άθελά σου επειδή πετιέται μπροστά σου, ότι μια μάνα μάζευε λεφτά, παρουσιάζοντας και μάλιστα πειστικότατα τον γιο της ως άρρωστο, δεν έχεις τι να σκεφτείς. Ειδικά όταν τον ακούς να περιγράφει πως πέρασε έξι χρόνια σε αναπηρική καρέκλα με υποχρεωτικό σωληνάκι σίτισης και κάμποσες άχρηστες επεμβάσεις που δεν πήραν πρέφα ούτε οι γιατροί, ως τέτοιες. Παιδικά χρόνια στην Αγγλία των τριακοσίων χιλιάδων αστέγων. Που κοιμούνται κυριολεκτικά στον δρόμο. Αλλά και τι να πεις όταν διαβάζεις και μαθαίνεις ότι ένας επιστήμονας, που ενδιαφέρθηκε για τις υφαντουργικές ίνες, έφτιαξε κουστούμια που πωλούνται σε άνδρες έναντι δυόμισι εκατομμυρίων ευρώ το ένα. Κατά παραγγελία φυσικά, όπως και μποξεράκια από ειδικές ίνες τριχώματος λάμα, με κουμπάκι λίγο πάνω από το πέος από χρυσό εικοσιτεσσάρων καρατίων, που πωλούνται προς δέκα χιλιάδες ευρώ το ένα, σε κουτί από πανάκριβο ιταλικό μάρμαρο. Προορίζονται λέει για μια ειδική κάστα, ένα πολύ κλειστό κλαμπ ανδρών «ιδιαίτερα μεγάλης αξίας» (;) που επιθυμούν και μπορούν αυτά τα ...έργα τέχνης του κώλου τους να τα κληρονομήσουν στους γιους τους.
Σ αυτόν τον αντικειμενικά επικίνδυνα σκατοποιημένο κόσμο, είναι προφανές ότι ο εθισμός στο δολοφονικό παράλογο τύπου Τραμπ, στη νομιμοποιημένη διαφθορά τύπου Ζελένσκι, στην αισθητική τύπου Μπολσονάρο και Μιλέι, και την πολιτική αποβλάκωση μιας ομηρικής Ιθάκης να πωλείται ως ιδιωτικός χώρος σε μια ΑΟΖ ιδεολογικού κενού οικόπεδο, είναι διαπιστωμένο εμπράκτως αλλά και στατιστικά και δημοσκοπικά ότι κάθε συζήτηση για αρχές, αξίες και πρότυπα πέφτει στο κενό. Ενα εύκολο κενό, κατασκευασμένο από τα τρέχοντα υλικά της επικοινωνίας της πολιτικής και της τέχνης. Είναι προφανές λοιπόν ότι η εργασία και ως αξία και ως κοινωνιολογικός όρος βρε αδερφέ, γίνεται απροσπέλαστη για υγιείς και σταθερές κομμουνιστικές δυνάμεις, όπου αυτές έχουν επιβιώσει ή απομείνει για να την υπερασπιστούν, όπως το ΚΚΕ εδώ, όταν ο καθαρισμός των σκατών γίνεται στην καρδιά της Ευρώπης, τυπικά και νόμιμα βασανιστήριο.
Ετσι στη Γερμανία η εταιρεία που έχει αναλάβει τον καθαρισμό των αποχωρητηρίων στους θηριώδεις αυτοκινητόδρομους, έχει προσλάβει με τη σειρά της εργολαβικά μία άλλη που παρέχει το εργατικό δυναμικό για τη δουλειά. Μετανάστες, κατά προτίμηση λευκοί π.χ. από τη Βουλγαρία, δουλεύουν δώδεκα ώρες την ημέρα, εφτά μέρες την εβδομάδα, καθαρίζοντας σκατά και παίρνουν άδεια οχτώ μέρες, σπαστά ρεπό δηλαδή, στις 365 μέρες του χρόνου. Ενας κατάφερε να μιλήσει γι' αυτή τη σκατοδουλειά στη σάπια καρδιά της σκατευρώπης, πετώντας την είδηση στον διαδικτυακό σκατόκοσμο. Προσοχή γιατί ο γενικευμένος πόλεμος που έχει αρχίσει και δεν προετοιμάζεται απλώς, αυτός που ήδη ενοποιεί σαν δολοφονικό δρεπάνι την Ουκρανία με το Ιράν, τον Περσικό Κόλπο, τη Μέση Ανατολή, την Ερυθρά Θάλασσα και φτάνει από τις Κουρίλλες ως την Κούβα, κι απ' τον Βόσπορο ως το Γιβραλτάρ, όχι απλώς δεν μας αφήνει έξω, αλλά μας ρουφάει ολοένα και βαθύτερα μέσα. Και είναι πολιτική επιλογή όλων των αστικών κομμάτων, που θα σκατοποιείται επικοινωνιακά ως τις εκλογές. Ο Τσίπρας βαφτίζει ντοκιμαντέρ ένα τρίλεπτο βιντεάκι που παρουσιάζει τα αδέρφια του ως τέως ΚΝίτες, ο Σαμαράς μετακινεί την Ανοιξη στο φθινοπωρινό μούστο, κι ο λαός το ρίχνει στην παλαβή περί τα θαλάσσια ή εναέρια ντρόουν. Αμα έχεις ανεχτεί ελικόπτερο να προσγειώνεται δίπλα σου στο Σαρακήνικο της Μήλου, ήδη βιασμένο μια φορά από τον ξενοδοχέα, και να σου παίρνει την πετσέτα όχι το μελτέμι αλλά ο αέρας του έλικα, τι πιθανότητες έχεις να σκεφτείς τι τελικά προστατεύουν οι ακριβοί μας Πάτριοτ και οι φθηνοί μας πατριώτες σ' αυτόν τον τόπο. Για να κρατήσουμε το κεφάλι έξω από τα σκατά, πρέπει να ανοίξουμε στα σοβαρά τη συζήτηση για τον εχθρό και το χρυσό του σώβρακο.
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου