Καλημέρα σ’ ένα δεμένο σώμα Η εορτή του βασανισμού στις αναρτήσεις του δεσμοφύλακα

Salah Musa

Ύστερα από χίλιες ημέρες αδιάκοπης σφαγής στη Γάζα, στις πρώτες ημέρες του Ιουλίου του 2026, ένας Ισραηλινός στρατιώτης, ο Γιόσεφ Μπεναμό, άνοιξε το πρωινό του στο Instagram με δύο μόνο λέξεις:

«Boker Tov» — «Καλημέρα».

Δίπλα τους, ένας Παλαιστίνιος αιχμάλωτος από τη Γάζα. Γυμνός. Πεσμένος μπρούμυτα. Με δεμένα μάτια. Με δεμένα χέρια. Κι ένα σιδερένιο αντικείμενο καρφωμένο πάνω στη ράχη του, σαν να μην ήταν άνθρωπος αλλά τόπος τιμωρίας.

Μια εικόνα που δεν ζητά εξηγήσεις. Είναι η ίδια η εξήγηση. Η συμπύκνωση μιας φυλακής που έμαθε να μετατρέπει την εκδίκηση σε σύστημα και τη βαρβαρότητα σε καθημερινή διοίκηση.

Καλημέρα σ’ εκείνους που εκτελέσαμε.
Σ’ εκείνους που σπάσαμε τα πλευρά τους.
Που τους αφήσαμε να λιμοκτονούν πίσω από τα συρματοπλέγματα.
Που χορέψαμε πάνω στις πλάτες τους,
και γιορτάσαμε πάνω στις κοιλιές τους,
πάνω στα όνειρά τους.

Καλημέρα στα σώματα που έγιναν συντρίμμια.
Στα κόκαλα που ξέχασαν τη σάρκα.
Στις αρρώστιες που προχωρούν μέσα στις φλέβες σαν δεύτερος στρατός.
Σ’ ό,τι απομένει από έναν άνθρωπο,
όταν η ταπείνωση αποκτήσει κρατική σφραγίδα.

Καλημέρα.
Από το Τελ Αβίβ ως τον Μεσαίωνα.
Από τον πάσσαλο και τη σταύρωση
ως τον Διαφωτισμό,
τη Δημοκρατία
και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Από το Σντε Τεϊμάν
ως την Κόλαση,
με τους εγκάρδιους χαιρετισμούς
του Μπεν Γκβιρ,
των μηχανισμών καταστολής,
προς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο,
τους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων
και τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Η «Καλημέρα» στα εβραϊκά
δεν είναι χαιρετισμός.

Είναι το τελευταίο σαπούνι
που πλένει τη γλώσσα του εγκλήματος.

Είναι η στιγμή
που το βασανιστήριο παύει να κρύβεται.
Βγαίνει στο φως.
Φωτογραφίζεται.
Ανεβαίνει στις πλατφόρμες.
Συλλέγει «μου αρέσει».

Κι έτσι,
ο Παλαιστίνιος
παύει να παρουσιάζεται ως άνθρωπος.
Γίνεται σκηνικό.
Γίνεται αριθμός.
Γίνεται εικόνα που επαναλαμβάνεται,
ώσπου η φρίκη να χάσει ακόμη και το δικαίωμα να σοκάρει.

Καλημέρα
από τα καρφιά,
τα σκυλιά,
τις κραυγές,
την εξευτέλιση,
τη στέρηση,
τον βιασμό,
τη σήψη,
την ψώρα,
τους ακρωτηριασμούς,
την ούρηση στα στόματα των αιχμαλώτων.

Καλημέρα
από τις μπότες,
τις σφαίρες,
τα γόνατα πάνω στους λαιμούς,
το σύρσιμο των σωμάτων πάνω στο χώμα.

Και καλημέρα
στους φίλους μας,
που εξακολουθούν να χειροκροτούν
τη μεγαλύτερη επιτυχία μας:

να μετατρέψουμε τον πόνο
σε οπτικό προϊόν,
και το έγκλημα
σε πρωινή ανάρτηση.

Καλημέρα.

Τη στέλνουμε στις οθόνες σας.

Αιχμάλωτοι χωρίς πρόσωπο.
Χωρίς όνομα.
Ζωντανοί νεκροί.

Και καθώς εσείς παρακολουθείτε
ποδόσφαιρο,
παγκόσμια κύπελλα,
διαφημίσεις
και βραδινές ειδήσεις,

η εικόνα εγκαθίσταται αθόρυβα
στη μνήμη σας,
στη συνείδησή σας,
ώσπου να μοιάζει φυσική.

Καλημέρα
από τις μονάδες μας στη Γάζα
και από τα κελιά.

Συνεχίζουμε.
Να γδέρνουμε.
Να σκοτώνουμε.
Να παράγουμε φόβο.

Χωρίς όρια.
Χωρίς ηθική.
Χωρίς τύψεις.

Γιατί ο πόλεμος δεν διεξάγεται πια
μόνο με στρατούς.

Διεξάγεται
με εικόνες.

Καλημέρα
από τον δήμιο,
τον έποικο,
το άρμα μάχης.

Από τα σημεία ελέγχου,
τις εφόδους,
τα σιδερένια κλουβιά.

Όχι.
Δεν θέλουμε μόνο να φυλακίσουμε τα σώματά σας.

Θέλουμε να κατοικήσουμε
μέσα στη συνείδησή σας.

Να μετατρέψουμε τη ζωή σας
σε έδαφος κυριαρχίας.

Τον πόνο σας
σε δημόσιο θέαμα.

Το σώμα σας
σε εργαστήριο εξουσίας.

Καλημέρα
από τις αίθουσες της αγχόνης.

Προς εκείνους
που ακόμη γράφουν,
αρχειοθετούν,
τεκμηριώνουν.

Ύστερα από χίλιες ημέρες γενοκτονίας,

τι μπορεί ακόμη να ψιθυρίσει
η κουλτούρα
στην πολιτική;

Όταν το τέλος της αφήγησης
έχει ήδη γραφτεί

Καλημέρα
στην ειρωνεία του τόπου
και της γλώσσας.

Στη μνήμη
που έχασε την αθωότητά της.

Σ’ εκείνους
που εξακολουθούν να κατοικούν
μέσα στα συνθήματά τους,
πίσω από κλειστές πόρτες,
μέσα στις προσωπικές τους σπηλιές,
εκτός εποχής.

Δεν βλέπουν
ότι αυτή η μία εικόνα

δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι μια αποικιοκρατία
που έμαθε να εισβάλλει
όχι μόνο στη γη,

αλλά και στον ορισμό του ανθρώπου.

 

Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---