«Άσε με να κάνω λάθη, έτσι είναι η αγάπη», λέει ένα άσμα…
Άσε, λοιπόν, ρε γονιέ, το παιδί σου να κάνει λάθη. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπάς. Άφησέ το να επιλέξει, να δοκιμάσει, να απογοητευτεί, να πέσει και να ξανασηκωθεί. Γιατί μια ζωή χωρίς λάθη δεν είναι μια πετυχημένη ζωή είναι συνήθως μια ζωή που έζησε υπερβολικά φοβισμένη. Μη ζητάς από το παιδί σου να πραγματοποιήσει τη ζωή που δεν τόλμησες εσύ. Μη φορτώνεις στους ώμους του τα δικά σου απωθημένα, τους φόβους και τα ανεκπλήρωτα όνειρά σου. Άφησέ το να κάνει λάθη και σωστά, αλλά να είναι δικά του. Γιατί μόνο μέσα από τις δικές του επιλογές θα ανακαλύψει ποιο πραγματικά είναι. Δεν χρειάζεται κάθε φορά να του δείχνεις τον δρόμο. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να αφήνεις αναμμένο ένα φως, ώστε να ξέρει πού μπορεί να επιστρέψει…
Κι όταν πέσει, μην τρέξεις να του πεις «σου τα έλεγα εγώ». Εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν δικαστή, χρειάζεται έναν γονιό. Μια αγκαλιά μέσα στην οποία δεν θα πρέπει πρώτα να απολογηθεί για να χωρέσει. Αγάπησέ το και στις λάθος επιλογές του. Όχι για να δικαιολογήσεις ότι κάνει, ούτε για να πάψεις να βάζεις όρια, αλλά για να του μάθεις πως μπορεί να κάνει ένα λάθος χωρίς να πιστέψει ότι είναι το ίδιο ένα λάθος. Πως μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αξία του. Πως μπορεί να σε απογοητεύσει χωρίς να κινδυνεύει να χάσει την αγάπη σου.Φόρεσέ του φτερά, όχι αλυσίδες μεταμφιεσμένες σε προστασία. Και άφησέ το να πετάξει πιο ψηλά, πιο μακριά, ίσως και προς έναν τόπο που εσύ δεν θα επέλεγες ποτέ.Κι αν πέσει, να είσαι εκεί. Όχι για να πετάξεις αντί γι’ αυτό, αλλά για να καθίσεις δίπλα του και να ξαναφτιάξετε μαζί τα φτερά του. Ένα ένα. Πιο δυνατά, πιο μεγάλα, πιο δικά του.
Συγχώρεσέ το. Αν δεν μάθει τη συγχώρεση μέσα στο σπίτι του, πού θα τη μάθει;
Αποδέξου το. Αν πρέπει να προσποιείται για να το αγαπάς, κάποτε θα ξεχάσει ποιο πραγματικά είναι.
Εμπιστεύσου το. Γιατί η εμπιστοσύνη σου θα γίνει κάποτε η εσωτερική φωνή που θα του λέει..«Μπορείς». Και αγάπησέ το ολόκληρο. Όχι μόνο όταν σε κάνει περήφανο. Όχι μόνο όταν συμφωνεί μαζί σου. Όχι μόνο όταν γίνεται το παιδί που φαντάστηκες. Αγάπησέ το και όταν γίνει ο άνθρωπος που δεν περίμενες. Γιατί, στο τέλος, το παιδί σου δεν χρειάζεται έναν γονιό που θα το προστατεύσει από κάθε πτώση. Χρειάζεται έναν γονιό που θα του αποδείξει ότι, ακόμη κι όταν πέσει, δεν θα πάψει να έχει έναν τόπο όπου αγαπιέται ολοκληρωτικά.
Κι αυτός ο τόπος, ρε μάγκα μου, πρέπει πρώτα να είσαι εσύ. Αν όχι εσύ…τότε ποιος;
Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου