Ραϊχμάρσαλ Μέρκελ

 Του Στάθη

«Μάιν φιούρερ, λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι η Ομάδα Στρατιών Κέντρου Μπούντεσμπανκ - Γκουντέριαν πλησιάζει σε απόσταση βολής πυροβόλων των 105 mm το Ντνιπροπετρόφσκ επί του Δνείπερου». Ιστορικό ντεζαβού; Οχι! Ιστορικό πρωθύστερο.

Ενα πρωθύστερο που πριν από 10-15 χρόνια θα περιείχε ένα αδιανόητο (λόγω δύο παγκοσμίων πολέμων) οξύμωρο, ενώ σήμερα αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική επιλογή που δοκιμάζει τις αντοχές της για το σήμερα και τις προοπτικές της για το αύριο. Η διείσδυση της Γερμανίας (και των Ευρωπαίων κολαούζων της) στην Ουκρανία προκαλεί τα φαντάσματα όλων των ευρωπαϊκών αντιθέσεων απ’ την εποχή του Φρειδερίκου της Πρωσίας και τα προσκαλεί σε έναν νέο κολασμένο χορό.

Ηδη απ’ την κρίση και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, η ενοποιηθείσα Γερμανία, υπεργολάβος των ΗΠΑ τότε (όπως και σήμερα), μπήκε στον πειρασμό του ρεβανσισμού, της αναθεώρησης των αποτελεσμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της παλινόρθωσης της Γερμανίας μέσα στο πλαίσιο του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, με φιλοδοξίες που θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να ανεχθούν, ή ακόμα και να ενθαρρύνουν, όσον οι ίδιες είναι απασχολημένες σε πολλά μέτωπα και συνεπώς υπό άλλες προτεραιότητες.

Είκοσι χρόνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μια ματιά στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης προκαλεί ανατριχίλες, ενώ μια ματιά στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης ξυπνάει εφιάλτες. Από τη FYROM, την Κροατία και τη Σλοβενία έως τις Βαλτικές χώρες και από την Ουκρανία έως την Ιβηρική, η αμερικανογερμανική επιρροή και ο γερμανικός ηγεμονισμός επανασχεδιάζουν την Ευρώπη με γνώμονα το αμοιβαίο ιμπεριαλιστικό συμφέρον.

Σήμερα το Βερολίνο μιλάει μία γλώσσα με ένα στόμα, το στόμα του Μεγάλου Συνασπισμού. Μια γλώσσα που γαβγίζει διαταγές είτε απροσχημάτιστες είτε παρενδεδυμένες. Οπως το δόγμα Μέρκελ: «Ισχυρή Γερμανία μέσα σε μια ισχυρή Ευρώπη». Που στην πραγματικότητα σημαίνει «Ισχυρή Γερμανία μέσα σε μια εξασθενημένη Ευρώπη». Εξαρτώμενη κατά το ένα μέρος απ’ τη Γερμανία και κατεχόμενη κατά το υπόλοιπο.

Σήμερα το χρέος της Γερμανίας ανέρχεται στα 2,6 τρισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή στο 82% του ΑΕΠ της χώρας. Με βάση την (εξαμβλωματική άλλωστε) Συνθήκη του Μάαστριχτ, που προβλέπει το χρέος κάθε χώρας-μέλους να μην υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ, η Γερμανία θα έπρεπε σήμερα να είναι μια ελεγχόμενη υπό καθεστώς επιτήρησης χώρα! Τολμάει κανείς; (Πιθανόν το... Λίχτενσταϊν, αλλά ουδείς άλλος νομίζω).

Αντιθέτως, η Γερμανία έχει ξεσαλώσει τόσο, ώστε η Μπούντεσμπανγκ να προτείνει 10% φόρο σε καταθέσεις και ακίνητη περιουσία εις όσους πολίτες των οποίων οι χώρες θα εμφανίσουν στο μέλλον δημοσιονομικά προβλήματα. Δεδομένου ότι ουδεμία χώρα που να μην έχει ήδη δημοσιονομικό πρόβλημα υπάρχει, η Γερμανία προετοιμάζει από τώρα το έδαφος να βάλει χέρι σε όποια χώρα μπει (ή είναι) σε κρίση, καθώς και σε όποια χώρα ωθήσει σε κρίση το ίδιο το Δ΄ Ράιχ. Σατανικό και εξίσου ληστρικό με τις πολιτικές που εφάρμοσε το Γ΄ Ράιχ. Η Γερμανία, από καιρό τώρα, παρωθεί την Ευρώπη των υπεσχημένων συγκλίσεων σε ένα χάος θηριωδών αποκλίσεων. Καλλιεργεί συστηματικά τις εθνικές αντιθέσεις (προκαλώντας έτσι εθνικιστικές εξάρσεις) όχι μόνον μεταξύ χωρών Νότου - Βορρά, αλλά μεταξύ όλων των κρατών της Ενωσης. Τα οποία παίρνουν ένα-ένα τη θέση τους σε μια διαβάθμιση που δημιουργεί κι ελέγχει η Γερμανία.

Την ίδια πολιτική που ασκεί σε εθνική βάση η χώρα του Σόιμπλε ασκεί και σε ταξική. Και στο εσωτερικό της και στο εσωτερικό των άλλων χωρών. Το χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχειας, η υφαρπαγή των πόρων και η διαχείριση των ανθρώπων συνιστούν τους βασικούς άξονες της πολιτικής της. Χιλιάδες Ιταλοί πλούσιοι δεν κάνουν μια πλούσια Ιταλία και εκατομμύρια φτωχοί Γερμανοί δεν κάνουν μια φτωχή Γερμανία.

Ολοι όμως μαζί οι πλούσιοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ελληνες, Πορτογάλοι κι όλοι οι άλλοι κάνουν μια φτωχή Ευρώπη. Αυτή είναι η πολιτική της Γερμανίας και εξυπηρετεί άριστα τις αστικές ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου. Μια Ευρώπη των φτωχών που θα παράγουν πλούτο για αυτούς που τον αξίζουν. Κι αυτός είναι ο πραγματικός ρατσισμός πίσω απ’ τους πολυπολιτισμούς και τις πολιτικές ορθότητες που τον επικαλύπτουν.

Μια ματιά στο μικρό χρονικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Την Ευρώπη της ισότιμης συμμετοχής των κρατών, γρήγορα διαδέχθηκε η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Μεγάλη συζήτηση και αντιμαχία είχε ξεσηκώσει στη συνέχεια η δημιουργία ενός άτυπου Διευθυντηρίου στην Ενωση, όπου κουμάντο έκαναν οι ισχυρές (ή φερόμενες ως ισχυρές) χώρες. Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κι εκ του σύνεγγυς η Βρετανία. Γρήγορα το σχήμα αυτό διαδέχθηκε ο Γαλλογερμανικός Αξονας (ουδείς πια μιλούσε για Διευθυντήρια) και εξαιρετικά σύντομα τον εν λόγω Αξονα διαδέχθηκε το Βερολίνο μόνο του - με τη Γερμανική Κομαντατούρ να κάνει κουμάντο στην Ενωση και πάσα άλλη αρχή παυσάτω.

Η δεύτερη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Εθνους ή, αν προτιμάτε το Δ΄ Ράιχ, έχει γεννηθεί. Και τα αίσχη που θα ζήσει η Ευρώπη εκκολάπτονται.

Μόλις χθες, κι ενώ γράφονταν αυτές οι γραμμές, μάθαμε ότι ο Γερμανός Πρόεδρος έκαμε νύξεις, δηλαδή ζήτησε ξεκάθαρα να γίνουν αλλαγές στο Αμυντικό Δόγμα της χώρας του. Να μπορεί δηλαδή η Μπούντεσβερ να εξέρχεται σε επιχειρήσεις εκτός των συνόρων τη Γερμανίας. Βεβαίως η Μπούντεσβερ ήδη επιχειρούσε (εκτός συνόρων) είτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, είτε ως υποστηρικτική και μη μάχιμη (;) δύναμη (όπως στο Αφγανιστάν).

Τώρα η Γερμανία, ως μεγάλη οικονομική δύναμη, ζητά να μην παραμένει κολοβωμένη στρατιωτικώς, αλλά να αποκτήσει την ισχύ που της αρμόζει (όπως ήδη πράττει και η Ιαπωνία). Επανεξοπλισμένη με τόκους η Γερμανία, επανεξοπλίζεται και με μια νέα Βέρμαχτ.

Η χώρα της Ραϊχμάρσαλ Μέρκελ «ξαναπαίρνει το Ρουρ» και ετοιμάζει το «Ανσλους». Κάθε «κατευνασμός» απέναντι στους νέους (παλιούς) πειρασμούς αυτού του έθνους που αιματοκύλισε την Ευρώπη δύο φορές (ήδη αποποιείται τις ευθύνες του για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), δεν πρόκειται να φέρει αποτέλεσμα διαφορετικό απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Ξέρω ότι κάποιοι θα θεωρούν αυτούς τους φόβους υπερβολικούς. Ας θυμηθούν τι δεν χρειαζόταν να λένε πριν 15-20 χρόνια για αυτό το κράτος, και τι είμαστε αναγκασμένοι να λέμε σήμερα. Ισως σε 15-20 χρόνια να μην μπορούμε να πούμε τίποτα...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Yπό δύο Εποχές.

Τού Στάθη

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Η γλώσσα του επαναστάτη. Αλλά και η γλώσσα του εξουσιαστή. Το 2014 θα συνεχίσει να μιλάει τη γλώσσα του 2013. Μια γλώσσα του εργαστηρίου. Φτιαγμένη για να αλυσοδένει. Να σκλαβώνει. Ευφημισμοί και παρενδύσεις, που σημαίνουν τα αντίθετα απ’ όσα δηλώνουν, ένα γλωσσάρι γλωσσοδέτης του μυαλού.

Που επαναλαμβάνεται με τόση συχνότητα κι επιμονή ώστε να ακυρώνει τον αντίλογο του λόγου. Oλοι κατά βάθος γνωρίζουμε το πραγματικό νόημα αυτών των λέξεων και όμως τις χρησιμοποιούμε με την κατά συνθήκη ψευδολογία τους - πρόκειται για μια τραγωδία. Ισως την πιο βαθειά και άκρως αποτελεσματική - τα τούβλα της φυλακής μας είναι φτιαγμένα από τις λέξεις της γλώσσας που μιλάμε. Για παράδειγμα:

Ανταγωνισμός: Η πεμπτουσία της κυρίαρχης ρητορικής. Ρίχνει τις τιμές, βελτιώνει τα προϊόντα, η ατμομηχανή της αγοράς. Ανοησίες. Πρόκειται για βραχυπρόθεσμο μέγεθος που λειτουργεί, ώσπου ο ισχυρότερος να καταπιεί τον ασθενέστερο. Οδηγεί εκ νέου σε μονοπώλια, τραστ και ολιγοπώλια. Που, ασύδοτα πλέον, επιβάλλουν δικτατορία τιμών, ποιότητας, διάθεσης. Ακόμα κι όσο λειτουργεί ο ανταγωνισμός, δεν αποτρέπει ούτε αποφεύγει τις εναρμονισμένες πρακτικές. Τέλος, εκεί που τα ιδιωτικά μονοπώλια υπερίσχυσαν των κρατικών, οι τιμές απογειώθηκαν.

Ελεύθερη αγορά: Μπούρδες. Διευθύνεται με τον πιο άγριο τρόπο από τα μονοπώλια και τις τράπεζες, είτε μέσω πολιτικού προσωπικού, είτε ντιρέκτ. Ελεύθερη είναι μόνον η αγορά για να σκλαβώνει όσο θέλει κι όσο μπορεί κάθε φορά την εργασία. Επίσης, η ελεύθερη αγορά, για να διευθύνεται χάριν και από τις εταιρείες, παράγει την πιο σκληρή και πιο διευρυμένη γραφειοκρατία από ποτέ.

Δημοκρατία: Δεν πρόκειται παρά για τον σταδιακό εκφυλισμό της αστικής δημοκρατίας από ολιγαρχική που ήταν σε όλο και πιο τυραννικές εκδοχές, με τον αυταρχισμό και την καταστολή στην πρώτη γραμμή. Μία οργουελιανή «δημοκρατία» που παρακολουθεί τους πάντες, παρεκβαίνει απ’ τα Συντάγματα των κρατών και έχει κάνει πολτό τη διάκριση των εξουσιών με τις Ανεξάρτητες Αρχές της, τις ΜΚΟ και την ιδεολογική τρομοκρατία που ασκούν τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Κράτος: Λάφυρο στα χέρια των κρατικοδίαιτων ιδιωτών. Εχθρός του λαού. Ο οποίος δεν παραλείπεται να κατηγορηθεί για κρατισμό, όταν απλώς απαιτεί απ’ το κράτος στοιχειώδη σχέση με αυτό που λέει ότι είναι. Κράτος, βαθύ κράτος, παρακράτος, είναι η αγία τριάδα της δικτατορίας των Δυνατών κατά των αδυνάτων.

Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης: Πάει για ανέκδοτο. Κι όταν γίνει, οι πολίτες θα χάσουν και την τελευταία τους ελπίδα. Υποθέσεις όπως τα ατιμώρητα σκάνδαλα και ο διαρκής θάνατος της όποιας κάθαρσης δείχνουν πού πάει το πράγμα.

Λαϊκισμός: Κάποτε αφορούσε, ως κατηγορία, τους δημαγωγούς. Τώρα εκτοξεύεται εναντίον του ίδιου του λαού. Με αποτελεσματικότητα «ελληνικού πυρός». Οποιος δεν αποδέχεται να ’ναι μαλάκας, τρώει τη ρετσινιά του λαϊκιστή. Ο κάθε μεγαλόσχημος, αλλά και ο πιο ουτιδανός σμπίρος του, τσουτσέκια κι ο ένας κι ο άλλος, βαφτίζουν όποιον γουστάρουν «λαϊκιστή» και τον τρώνε λάχανο.

Ειρήνη: Μια pax imperialista. Ούτε μια μέρα, ούτε μια ώρα ειρήνης έζησε ο πλανήτης, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Η ειρήνη δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παραγωγική διαχείριση του πολέμου, κι έχει τόση αξία για τις χώρες που πλήττονται, όση τα Νόμπελ Ειρήνης. Ο πόλεμος και η δημοκρατία είναι για τη Δύση (εξαγωγικά) εμπορεύματα, όπως άλλωστε εμπόρευμα για τον καπιταλισμό είναι και ο άνθρωπος.

Πατριωτισμός: Εις ό,τι αφορά την Αριστερά, θα έπρεπε να είναι (και για το μεγαλύτερο μέρος της είναι) η υπεράσπιση της πατρίδας του λαού, του λαϊκού αυτεξούσιου, της εθνικής ανεξαρτησίας. Για τους πολεμοκάπηλους της δεξιάς, πατριωτισμός είναι η σύγχυσή του με τον εθνικισμό, με την υποτέλεια στους ξένους. Εθνικόφρονες, ελληνόψυχοι και δωσίλογοι είχαν κι έχουν τόση σχέση με την πατρίδα, όση οι ταγματαλήτες με τον Κολοκοτρώνη.

Πολιτική ορθότης: Η δικτατορία των ηλιθίων. Εχει φασιστική προέλευση (όπως και ο μεταμοντερνισμός, ήδη απ’ τη δεκαετία του 1920), που «νομιμοποιήθηκε» απ’ την αμερικανική αριστερά (κι όσους Ευρωπαίους αρέσκονται στις αμερικανιές), για να φθάσει σήμερα να δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Ενα πρόσωπο που οδηγεί σε «εγκλήματα γνώμης» και χειραγώγηση (από τους χρήσιμους στην εξουσία ηλίθιους) του δημόσιου (δια)λόγου.

Πολυπολιτισμός, μεταμοντερνισμός, αυτοπροσδιορισμός: Στο ίδιο κύμα αποβλάκωσης. Η «αλήθεια» άνευ της αποδείξεώς της. Ο εκφυλισμός του πλουραλισμού στο «έτσι μου σκάει» του κάθε Σουαχίλι που μπορεί να δηλώνει Κινέζος και να απαιτεί σεβασμό. Ο πιο βαθύς φασισμός. Το πιο χρήσιμο (μετά την κρίση) εργαλείο των Δυνατών. Η καθαίρεση των γραμμάτων, της έρευνας και της επιστήμης, του ορθολογισμού. Η Ιερά Εξέταση της σύγχρονης εποχής.

Ανθρώπινα δικαιώματα: τα πάντα εκτός απ’ τα δικαιώματα στην εργασία, στην ασφάλιση, στη διασκέδαση, στην ψυχαγωγία, στη ζωή.

Χρέος: Δεν υπάρχει. Ολοι χρωστάνε. Οσοι χρωστάνε τα περισσότερα (ΗΠΑ, Γερμανία κ.ά.) κάνουν κουμάντο σ’ όσους χρωστάνε τα λιγώτερα. Πρόκειται για λογιστική οικονομία, για φούσκες κβαντικών διαστάσεων. Που κατανοούν την πραγματική οικονομία μόνον ως πεδίο μάχης (και κυριολεκτικώς).

Παγκοσμιοποίηση: (υποπερίπτωση, Ευρωπαϊκή Ενωση): Αυτοί που θα καταργούσαν τα εθνικά σύνορα, ύψωσαν πολλαπλάσια οικονομικά σύνορα. Με ειδεχθή χαρακτηριστικά, τείχη του Αίσχους και απαρτχάιντ. Οι κοσμοπολίτες που πήγαν να το παίξουν διεθνιστές, αποδεικνύονται εργολάβοι ειδικών οικονομικών ζωνών, ζωτικών χώρων, προτεκτοράτων και νεκρών ζωνών. Νέα (δηλαδή παλιά) νεοταξίτικα αυτοκρατορικά σχήματα παλινορθώνονται και υποβαθμίζουν τους λαούς σε πληθυσμούς και τους πολίτες σε υπηκόους (είλωτες και ραγιάδες, κολίγους και σκλάβους)

Ελεύθερη διακίνηση ιδεών: Από κανάλι σε κανάλι; Τρίχες! Τα μόνα που διακινούνται ελεύθερα δεν είναι καν τα προϊόντα, αλλά ή πρέζα, τα όπλα και η σάρκα. Αντιθέτως κυριαρχεί η ομογενοποιημένη σκέψη, αυτή που περιγράφει ως εκσυγχρονισμό την επιστροφή στον πιο πρωτόγονο καπιταλισμό, αυτή που θέλει την τέχνη υποταγμένη στις επιδοτήσεις και στην προβολή απ’ τους «νταβατζήδες» της.

Κρίση: Το εργαλείο! Ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του. Η παρούσα κρίση βοηθάει στη μετάβαση του συστήματος από τον χρηματοπιστωτικό κύκλο που έφαγε τα ψωμιά του, πίσω στην υπεξαίρεση της υπεραξίας στην πηγή της. Για αυτό η κρίση διαλύει πρώτα απ’ όλα τις σχέσεις εργασίας και για αυτό προλεταριοποιεί όσους πιο πολλούς μπορεί απ’ τους μικροαστούς, τους μεσοαστούς, ακόμα κι απ’ τους αστούς.

Σ’ αυτήν τη γλώσσα διαφάνεια σημαίνει διαφθορά. Ανάκαμψη σημαίνει ακόμα περισσότερη εκμετάλλευση με σιδηρές διαδικασίες. Ευρωπαϊκή ταυτότητα σημαίνει διαβάθμιση σε μια ιεραρχία Στρατοπέδου Συγκέντρωσης, απ’ τον κάπο ως τον άνεργο. Φορολογικό σύστημα είναι η δικτατορία των φοροφυγάδων. Ο εξοθωμανισμός της Δύσης. Αυτοί που μιλάνε αυτή τη γλώσσα, μιλούν τη γλώσσα των offshore, της εξαθλίωσης, των αυτοκτονιών, της παιδικής σκλαβιάς, του υποσιτισμού, της παγωνιάς και της απελπισίας.

Μιλούν μια γλώσσα που φοράει γραβάτα μπροστά απ’ το μαχαίρι. Μια γλώσσα φερετζέ. Λένε «διαπραγματεύσεις» κι εννοούν εκτέλεση εντολών. Είναι τόσον ανάλγητοι όσοι τη μιλούν, που δεν μπαίνουν καν στον κόπο κάποιας πρωτοτυπίας, «παράπλευρες απώλειες», «θέσεις ευκαιρίας», «φως στο βάθος του τούνελ», «ανθρωπιστικές επεμβάσεις», «ανθρωπιστική κρίση», «καθεστώτα» (όταν πρόκειται για... κακούς), «άνοιξη» (όταν πρόκειται για υποκινούμενους) -  μια γλώσσα που φιμώνει τη σκέψη.

Με αυτήν τη γλώσσα θα πορευθούμε και στο μέλλον. Εχει πολλή Γεδρωσία μπροστά μας. Αλλά και ένα επίμονο ταμ-ταμ μέσα μας. Σαν βοή ακούγεται, σαν σήματα μορς από ψυχή σε ψυχή.

Εργάτης: ψωμί, ελπίδα, δροσιά, ελευθερία, ταξίδι, ευχή, προσευχή, διαδήλωση, άγιος, ιερός, ήρωας, αντάρτης, παιδί, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, αγάπη, αγάπη, αγάπη, συντροφικότητα, φαντασία, ολιγάρκεια, ιστορία, ποίηση, παιδεία, λεβεντιά, ταπεινοφροσύνη, ευρυχωρία, παρρησία, θάλασσα, θέρος, αμφιβολία, παράδοση, ιχνηλασία, ισηγορία, πρόσωπο, λαός, γεωργός, χώμα, μάνα, ουρανός, αρμονία, γαλήνη, δένδρο.

λέξεις φωτιά, λέξεις βόμβες. Αγγελοσφιγμένες. Με ωραίες νότες πλεγμένες και ζωγραφιές θεσπέσιες. Είναι οι λέξεις των ταπεινών, των αγαθών, που οι εξυπνάκηδες αποκαλούν χαζούς, είναι οι λέξεις των αθώων.

Αυτών που κινούν τη Γη.

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ζωή. Και οι κυβερνήτες της...

Του Στάθη

Την ώρα που ο κ. Γεωργιάδης διακτινίζεται από πάνελ σε πάνελ διασύροντας τους γιατρούς, ένας γιατρός χειρουργεί κάπου και σώζει μια ζωή. Μέσα στο μπούνκερ ενός χειρουργείου, όπου η ζωή αντιμετωπίζει τον θάνατο, ένας-δυο-τρεις γιατροί, ένας-δυο-τρεις νοσηλευτές, ένας-δυο-τρεις διοικητικοί, κοντράρουν τον Ψυχοπομπό, κρατάνε τον πατέρα δίπλα στο παιδί του, γιομάτοι αίματα και γράμματα.

Μα δεν υπάρχουν κακοί γιατροί; Ωωω! τι μας λέει ο κήρυκας;! τι νέα μάς φέρνει ο εξάγγελος;! Αλίμονό μας, υπάρχουν, λέει, και κακοί γιατροί! Και σκάρτοι αξιωματικοί! και κουφάλες εκπαιδευτικοί! Ω, θεοί! και πώς αντέχει η Βαβυλών τέτοιο βάρος;! Ομως, είναι αρχαίο αυτό το γελοίο σόφισμα της εξουσίας. Να στρέφει την παθολογία που η ίδια δημιουργεί μέσα σε μια κοινωνία εναντίον της κοινωνίας. Να καίει τα χλωρά μαζί με τα ξερά, ιδίως όταν η καύσις δημιουργεί νέο τοπίο για μπίζνες - το real estate του αγρού του Κεραμέως. Κι έτσι η ζωή σπαράσσεται από ’κείνους που την κυβερνάνε.

Ποιος κυβερνάει το ψύχος μέσα στα σπίτια; Ο κ. Στουρνάρας. Κι όλα θα αλλάξουν αν το κυβερνήσει ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης.

Ποιος κυβερνά την πείνα των παιδιών; Ο κ. Τόμσεν. Κι όλα θα αλλάξουν αν την κυβερνήσει ο άνθρωπος από ξηραμένα παξιμάδια, ο κ. Τζαμτζής. Διότι η εξουσία, αυτή η εξουσία των Δυνατών, προκαλεί παθολογία στην κοινωνία, επειδή είναι παθολογική η ίδια. Και είναι παθολογική η ίδια, διότι μόνον απ’ τις παθολογίες που προκαλεί προσπορίζεται τον πλούτο και την ισχύ της. Ή μήπως δεν είναι παθολογία η δημιουργία 1.500.000 ανέργων και 1.500.000 απλήρωτων;

Ποιος κυβερνάει τη φτώχεια, την απελπισία και την ταπείνωσή τους; Ο κακός γιατρός; Ο άχρηστος αξιωματικός; ή ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός;

Ποιος κυβερνάει τον θάνατο των δένδρων που πετσοκόβονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να ζεσταθούν οι τρελαμένοι απ’ το κρύο;

Ποιος τους τρελαίνει στο κρύο;

Ποιος δημιούργησε τις συνθήκες για να βγαίνουν οι συμμορίες στα δάση (ακόμα και στα πάρκα) και να κόβουν τα δένδρα του θανατά, όπως έκαναν οι Γερμανοί στην Κατοχή κι αποψίλωσαν βουνά που ακόμα στέκουν φαλακρά στην Αττική;

Η ομίχλη των φτωχών, ομίχλη καρκινογόνα, σκεπάζει πολλές απ’ τις πόλεις στην Ελλάδα - τι κρίμα που την αναπνέουν και οι πλούσιοι. Πλην όμως δεν χαμπαριάζουν -αυτοί οι τύποι είναι ικανοί να πουλήσουν το σκοινί απ’ το οποίο θα κρεμαστούν τα παιδιά τους- ή μήπως κάνω λάθος κι αυτές τις ημέρες συσπειρώθηκαν οι πλούσιοι εναντίον του κ. Σαμαρά για να σταματήσει η πολιτική του να παράγει το νέφος των φτωχών; Εγινε ενέργεια τις η «δράση» και δεν αντελήφθην;

Μα είναι δυνατόν; ρωτάει η θεία η Φωτούλα, να σκοτώνουν οι πλούσιοι τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους, για να βγαίνουν ακόμα περισσότερα φράγκα απ’ τη λαθρεμπορία πετρελαίου; (Στα 35 δισ. εκτινάχθηκε η θεάρεστη αυτή απασχόληση.) Και είναι δυνατόν, συνεχίζει απτόητη η θεία Φωτούλα, να έχουν ηλίθιους για να διαχειρίζονται τέτοια θέματα; Και ψεύτες, θεία. Ο κ. Στουρνάρας επικαλέσθηκε «άρνηση της Τρόικας» για ένα θέμα που ουδέποτε συζήτησε μαζί της.

Ομως το θέμα, καλή μου θεία, δεν έχει να κάνει με την ηλιθιότητα, αλλά με την κλοπή. Μήπως δεν ανακεφαλαιώθηκαν με δικά σου λεφτά οι Τράπεζες που θέλουν τώρα με αυτά τα λεφτά να σου πάρουν το σπίτι; Το βρίσκεις αυτό ηλίθιο εκ μέρους τους ή μήπως είναι ηλίθιο εκ μέρους μας; Και ποιος εκτελεί αυτή τη θανάσιμη πολιτική των Τραπεζών; ο κακός γιατρός; η κουφάλα εκπαιδευτικός; ή ο κ. Γεωργιάδης που βρίζει απ’ το πρωί ώς το βράδυ στα πάνελ τους κακούς γιατρούς και τις κουφάλες εκπαιδευτικούς;

Ποιος κυβερνάει τον κυνισμό που κυβερνάει τη ζωή μας;

Ποιος κυβερνάει τις κλοπές απ’ τον δημόσιο πλούτο, τα ακίνητα, τις πηγές ενέργειας και τις υποδομές; Και τι μισθό παίρνει αν είναι γκόλντεν μπόυ; και ποιος πολιτικός φροντίζει να έχει εκ προοιμίου το ακαταδίωκτο, αν αυτό το γκόλντεν μπόυ διαπράξει κακουργήματα;

Και ποιος πολιτικός έχει φροντίσει (με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών) να έχει και ο ίδιος το ακαταδίωκτο, όταν εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο των σμπίρων του; Ποιοι άλλοι; ο κ. Σημίτης, ο Γιωργάκης, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, ο άνθρωπος από ξηραμένο παξιμάδι, κ. Τζαμτζής, η οσία Λουκρητία, συγγνώμη, η κυρία Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου και όλοι όσοι ψηφίζουν «της πατρίδας τον χαμό». Εχουν όλοι ονόματα, διευθύνσεις, υπογραφές.

Ή μήπως ο χαμός που γίνεται δεν είναι της «πατρίδας ο χαμός»;

Ποιος εκχώρησε την Ασυλία της χώρας; ο κακός μπακάλης της γειτονιάς, ο λαϊκιστής σουβλατζής που κλέβει πέντε δράμια ξίγκι απ’ την μπουκίτσα ή οι μεγαλοφαγάδες που τρώνε τις μίζες σαν γατοκέφαλα;

Ποιος κυβερνά τη θλίψη του κλειστού μαγαζιού; ποιος πάει να ξεριζώσει τον αγρότη απ’ το χωράφι του; ποιος γονάτισε στους φόρους τους πάντες πλην απ’ τους φοροφυγάδες; Και για πόσα χρόνια τώρα βαράει τον ίδιο ταμπουρά και χορεύει σαν ξεγάνωτος ντενεκές τον ίδιο χορό της αηδίας απ’ τα έργα του;

Και ποιοι τους βοηθάνε όλους αυτούς τους σπουδαιοφανείς ουτιδανούς, αυτά τα χρέπια που κυβερνάνε το κρύο μέσα στα σπίτια μας και την πείνα παντού στην πατρίδα μας; ποια ΜΜΕ; πόσα χρόνια τώρα κάνουν την ίδια προπαγάνδα, μετέρχονται τα ίδια στερεότυπα, ασκούν την ίδια τρομοκρατία; Γέρασαν οι μουτσούνες τους στις οθόνες, αλλά παραμένει ακούραστη η απληστία τους, αχόρταγη η βουλιμία τους, ακόρεστη η  περιφρόνησή τους για τα ανθρωπάκια, τα θύματα, τα πελατάκια τους.

Ομως αλλάζει η χρονιά. Δεν θα πω σήμερα για τη βοή που ακούγεται, για την οργή που έρχεται -«Η Ελλάδα κοντά σε κοινωνική έκρηξη», γράφει ο Economist- θα μείνω στο απόηχο όσων κάνατε. Φρέσκα, ακόμα, εγκλήματα.

Οπως οι πλειστηριασμοί, η αισχρή φορολόγηση των σπιτιών, η απελευθέρωση των απολύσεων.

Οσο αυτός ο απόηχος δεν γίνεται το κύκνειο άσμα σας, στη βοή των επερχομένων θα προστίθεται κι άλλος κλαυθμός κι άλλος γόος, διότι από κανένα κακό δεν αφίστασθε, αλλά κακό στο κακό προσθέτετε. Εσείς που κυβερνάτε κι όχι εκείνοι που υποκλέψατε την ψήφο τους, ούτε οι άλλοι, οι χαϊδεμένοι σας πελάτες, αυτοί που προσχηματικά βρίζετε, ως κακούς γιατρούς και κουφάλες εκπαιδευτικούς, μόνον και μόνον για να εξισώνετε προς τα κάτω

ό,τι καλό διαθέτει ή ό,τι καλό θα μπορούσε να παράξει αυτή η κοινωνία...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο κ. Βενιζέλος δεν γέρνει

Του Στάθη

Οι μέρες είναι πονηρές και πρέπει να ΄χουμε τον νου μας, διότι ουδείς γνωρίζει πότε μπορεί – ανά πάσα στιγμή – να του ‘ρθει κεραμίδα (με τη διαδικασία του κατεπείγοντος) στο κεφάλι, UFO που κάνει ανώμαλη προσγείωση ή κανας Ελ που ξέφυγε απ’ την αντιβαρύτητα – ανοίγω το ράδιο, ακούω τον κ. Βενιζέλο να ομιλεί στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και να λέει «συντρόφισσες και σύντροφοι» και μου ‘ρχεται ξαφνικό:  έτσι εξακολουθούν να αλληλοπροσαγορεύονται στο ΠΑΣΟΚ; «συντρόφισσες και σύντροφοι»; και δεν λιποθυμούν; θα πρόκειται για ανθεκτικά όντα.

Ακραίου ήθους! Οπως ο νέος τους Γραμματέας, κ. Κωνσταντινόπουλος, όστις τιτίβισε για τη διαγραφή του κ. Πολύδωρα «ΣΥΡΙΖΑ και ψεκασμένοι αποθεώνουν τον στρατηγό άνεμο». Τι καλός κι ευπρεπής νέος! φέρελπις! τα έμαθε άριστα τα πασοκικά με απαλά ακόμα τα νυχάκια του.

Πλην όμως, ποιος Κωνσταντινόπουλος, στο βήμα τώρα ορχείται ο «μέγιστος των φιλοσόφων» (όπως έλεγε για τον εαυτόν του ο Μιχαήλ Ψελλός), ο «λαμπρός Ηλιος της Δικαιοσύνης» (όπως έλεγαν όλοι όσοι ήθελαν τη ζωούλα τους για τον Κιμ Ιλ Σούνγκ), ορχείται κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, «ο ίδιος και αυτοπροσώπως» όπως έλεγε για την «αφεντομουτσουνάρα του» ο Καραγκιόζης. Του αφοσιώθηκα, κρεμάστηκα απ’ τα χείλη του.

Μεγάλο εκτόπισμα! Ρωμαϊκών διαστάσεων πολιτικός! Αεροπλανοφόρο (όχι τσέπης, αμερικάνικο!) σε δαχτυλήθρα – αδικείται που μίκρυνε τόσο το κόμμα Του, ώστε να μη χωράει το μεγαλείο Του.

Το πρώτο που με συγκίνησε είναι ότι ο κ. Βενιζέλος μίλησε στην Κεντρική του Επιτροπή του και ύστερα δεν την διέλυσε. Δεν πλάκωσε κανένα μέλος της στο ξύλο, ούτε συνέλαβε κανέναν. Αμφισβήτησε λιγάκι την ηθική τους, αμφέβαλλε κάπως για τη λογική τους, αλλά έως εκεί, ούτε έβαλε κανέναν τιμωρία στο ένα πόδι, ούτε πέταξε σε κανέναν βελάκια στο δόξα πατρί – αν και, όταν ομιλούσε για «Συνταγματικό τόξο» γυάλιζε το μάτι του να βρει κανένα βέλος – πλην όμως, φρονίμως ποιων ο κ. Κουβέλης τις τελευταίες μέρες ασθενεί και οικουρεί.

Το καλό επίσης ήταν ότι δεν μίλησε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος για 80 ώρες αλλά μόνον για 80 λεπτά, μιλώντας για τον εαυτόν του μόνον τα 79! Γίγας.

Μάλιστα σε μια κρίση ταπεινοφροσύνης του μεγαλείου Του, παραδέχθηκε πως ό,τι κάνει, το κάνει επειδή «αναμετράται με την Ιστορία», ότι είναι «ανόητοι όσοι δεν το καταλαβαίνουν». κι ότι η «ανεξάντλητη ισχύς του» υφίσταται ακριβώς επειδή τα «κίνητρά του είναι ιστορικά».

Ακολούθησαν ασθενή (δυστυχώς) χειροκροτήματα – ποτέ μου δεν θα τους καταλάβω (ευτυχώς) τους ΠΑΣΟκιους. Απ’ όταν έφθασαν στο 4% έχουν χάσει τη χαρά της ζωής, κάθε διάθεση για λοβιτούρες και κάθε όρεξη για σκανδαλιές.

Ισως για αυτό και ο αρχηγός τους ζήτησε «σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ» απ’ όλους, αλλιώς αλίμονό μας και βεβαίως ζήτησε απ’ τους ριψάσπιδες που εγκατέλειψαν το κόμμα, να επιστρέψουν «σπίτι τους», χωρίς τον κίνδυνο να τους φέρει ο ίδιος την ασπίδα στο κεφάλι. Διότι το σπίτι τους (των ριψάσπιδων) δεν είναι κόμμα, αλλά «παράταξη»! Παράταξη που τους χωράει όλους, τους ριψάσπιδες, τους 58-59 (σαν την πινακίδα του Λιάπη είναι αυτοί), τον κ. Κουβέλη, τον ΔΟΛ, τα υποβρύχια, τα χαράτσια, τις μπουγάτσες, όλους, «χωρίς ηγεμονισμούς», όπως «χωρίς ηγεμονισμούς» ο κ. Βενιζέλος δήλωσε «εγώ, εγώ πρώτος μίλησα για την Ελια!» - τι μίλησες, χρυσέ μου! εσύ, πρώτος τη φύτεψες! Εσύ, κι όχι η Αθηνά όταν την προέκριναν από τον κοσμοσείστη Ποσειδώνα οι Αθηναίοι, εσύ φύτεψες στον ιερό βράχο το αμάραντο δένδρο, εσύ πρώτος και Βενιζέλειοι θα έπρεπε να λέγονται οι Αθηναίοι! Μεγάλος άνδρας (ποιος Φώτης;) ο Μπενύτο έτοιμος να θυσιασθεί για την «παράταξη», έτοιμος να δέρνει τους ψηφοφόρους ώσπου να την ξαναψηφίσουν, έτοιμος ακόμα και να μην ξαναεμφανισθεί στο Mega (στέλνοντας τη θεαματικότητα στα Τάρταρα) προκειμένου η «παράταξη» να πάρει τα πάνω της και η συνεργασία με τη Ν.Δ. να ξαναγίνει ισοβαρής.

Διότι δεν γίνεται την υποτέλεια στην Τρόικα να την πληρώνει «δυσανάλογα» μόνον το ΠΑΣΟΚ, αλλά αναλόγως και η Ν.Δ. Δίκαια πράγματα, και στο σημείο αυτό το περί δικαίου αίσθημα του κ. Βενιζέλου, υψώθηκε πάνω απ’ το ανάστημα ενός Μάρκου Αυρήλιου κι αναρωτήθηκε για την «αθωότητα του λαού» (τουλάχιστον όσο δεν «διορθώνει την ψήφο του»). Σε ένα κρεσέντο ψυχανάλυσης της κοινωνίας που θα πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια όπου πηγαίνει επισκέπτης καθηγητής ο Γιωργάκης, ο κ. Βενιζέλος διαπίστωσε έναν «εκτσογλανισμό»!

Μα τη Μεγαλόχαρη, μου κόπηκαν τα πόδια.

«Εκτσογλανισμός»;! Ποιος, ρε παιδιά; εγώ; η θεία Φωτούλα; όλοι;! Ευτυχώς, όχι όλοι – ο ΣΥΡΙΖΑ!

Εξαλλος ο Μπενύτο! Κατέβηκε απ’ το ύψος του Μάρκου Αυρήλιου και καβάλησε το άλογο του Καλιγούλα (που το είχε κάνει Συγκλητικόν ο Ανδρέας) και άρχισε να φωνάζει εναντίον του «λαϊκιστικού» αυτού μορφώματος που «τροφοδοτεί τη Χρυσή Αυγή» και οδηγεί – αν ήδη δεν είμαστε - «σε εμφύλιο πόλεμο». Σκιάχτηκα. Κρύφτηκα κάτω απ’ το κρεβάτι. Πρέπει να γίνει «ανακοπή της εφόδου του ΣΥΡΙΖΑ» κόρωνε ο Μπενύτο και ‘γω κόντευα να πάθω ανακοπή κάτω απ’ το κρεβάτι.

«Είναι οι μισοί (σ.σ. οι ΣΥΡΙΖαίοι) κομμουνιστογενείς» έσκουζε ο Μπενύτο και οι άλλοι μισοί «λαϊκιστές». (Εδώ μπερδεύτηκα κάπως: γιατί βρίζει για κομμουντιστογενείς αφού λίγο πιο πριν έλεγε καλά λόγια για το ΚΚΕ;) Δεν πρόλαβα όμως να ξεμπερδευτώ, διότι ο κ. Βενιζέλος συνέχιζε τον φιλιππικό κατά του ΣΥΡΙΖΑ με μια ιερεμιάδα κατά των ΑΝΕΛ. «Θα συνεργαστούν» φώναζε κατακόκκινος – τα ύστερα του κόσμου, σκέφθηκα. Αντιθέτως ο Μπενύτο συνεργάστηκε με τη Ν.Δ. για να σώσει την Ελλάδα, όπως συνεργάστηκε ο Πεταίν με τους Γερμανούς για να σώσει τη Γαλλία.

Η αλήθεια είναι ότι έμεινα κρυμμένος κάτω απ’ το κρεβάτι ώσπου να νυχτώσει. Προσπαθούσα να μη σκέφτομαι, διότι οι σκέψεις μου τροφοδοτούν τη Χρυσή Αυγή. Εμεινα ακίνητος. Ως τις οκτώ. Με ένα σάλτο, άρπαξα τότε το τηλεκοντρόλ, μπήκα στο δελτίο ειδήσεων του Mega και το φως της τηλεόρασης έδιωξε τα σκοτάδια της νύχτας. Ημουν πάλι ασφαλής...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Αστοχία υλικού

Του Στάθη

Η γελοιωδέστατη Χρυσή Αυγή βάζει τους σμπίρους της να κόπτονται στο διαδίκτυο, ότι λογοκρίνεται η οργάνωσή τους και ότι η δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία (λες και οι φασίστες θα ήθελαν η δημοκρατία να είναι δημοκρατία). Την ίδια στιγμή οι υποκριτές αυτοί καταφεύγουν στο ΕΣΡ απαιτώντας τη φίμωση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων εις ό,τι τους αφορά διότι έτσι... παραβιάζονται τα... προσωπικά τους δεδομένα.

Προσωπικό δεδομένο δηλαδή ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη, προσωπικό δεδομένο να πυροβολεί (ο αρχαιολάτρης) αρχαιολογικές πινακίδες, προσωπικό δεδομένο αξιωματικός του στρατού (ο αδελφός του κ. Κασιδιάρη) να χαιρετά με τον προδοτικό για Ελληνα και για αξιωματικό ναζιστικό χαιρετισμό.

Η γελοιότης και η δειλία αυτών των τύπων δεν έχει τέλος. Η αμάθειά τους, οι αρλουμπολογίες τους όπως ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός είναι αρχαιοελληνικός (που τον είδαν; σε ποιο αγγείο ζωγραφισμένο, σε ποιο άγαλμα; σε ποιο κείμενο μαρτυρείται;) έχουν ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Ψευταράδες από ιδεολογία («θα λέμε ψέματα ώσπου να πετύχουμε τον σκοπό μας»), δεν διστάζουν να απαρνηθούν την ιδεολογία τους προκειμένου να ξεφύγουν τις συνέπειες των έργων τους.

Απ’ την αρχή της ανάδυσης αυτών των παράσιτων στον αφρό της λάσπης που αναμόχλευσε η κρίση, είχαμε την άποψη ότι τα έργα τους και τα λόγια τους έπρεπε να βγαίνουν στο φως για να καούν. Δεν έγινε κάτι τέτοιο ή μισοέγινε και ό,τι έγινε έγινε στρεβλά. Και για αυτό η Χρυσή Αυγή ανέβηκε στο 6,7,8%, πήγε να γκρεμοτσακισθεί από κει, δολοφονήθηκαν δύο μέλη της, σταθεροποιήθηκε κι άρχισε να ανεβαίνει ξανά. Τι βολικό! Για ποιους; Για όσους τη χρειάζονται, είτε ως σκιάχτρο είτε ως σύμμαχο.

Μπαρουτοκαπνισμένος και σοφός, ο κ. Γλέζος έχει δίκιο. Ψήφισε εναντίον της διακοπής της χρηματοδότησης του τέρατος, διότι γνωρίζει ότι το τέρας αντιμετωπίζεται πολιτικά και ιδεολογικά. Κάθε άλλη αντιμετώπιση, με τερτίπια και προσχήματα, το εκτρέφει. Πόσω μάλλον όταν η προσπάθεια να αντιμετωπισθεί ο φασισμός ξεφεύγει απ’ τη δημοκρατική νομιμότητα, την τήρηση του Συντάγματος και φλερτάρει με τρόπους που παρασιωπούν ή υπερφαλαγγίζουν δικαιακούς και δικανικούς κανόνες που θα έπρεπε να ισχύουν για όλους.

Η δίκη προθέσεων, η συλλογική ευθύνη, η καταστρατήγηση του τεκμηρίου της αθωότητας απάδουν της δημοκρατίας, της αστικής έστω δημοκρατίας, και ξεκλειδώνουν τη ντουλάπα με τους σκελετούς των τεράτων που αύριο μπορεί να απειλήσουν οποιοδήποτε κόμμα.


Τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης της Διαπλοκής αντιμετωπίζουν τη Χρυσή Αυγή με κουτοπονηριές που μάλλον την εκτρέφουν παρά την αποδυναμώνουν. Το ίδιο και τα δύο διεφθαρμένα κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής που έχουν κάνει εγκλήματα, πρέπει να διωχθούν για τα εγκλήματα που έχουν κάνει. Οτιδήποτε υπερβαίνει κάτι τέτοιο, αποδυναμώνει τη δημοκρατία και ενδυναμώνει τον αυταρχισμό.

Μήπως όμως αυτό είναι το ζητούμενο;

Αποκόβει στην Ιταλία ο κ. Λέτα τα κόμματα από την κρατική χρηματοδότηση κι εδώ, αυτοί που δικαίως έχουν στραφεί κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής, αφρόνως τον χειροκροτούν. Τι χειροκροτούν; την αποδυνάμωση των θεσμών της δημοκρατίας (διότι αυτό είναι τα κόμματα) ή την αποκοπή της δημοκρατίας απ’ τους πυλώνες της. Κόμματα χωρίς κρατική χρηματοδότηση ή θα είναι κόμματα των πλουσίων (πολιτικών και πολιτών) ή θα χρηματοδοτούνται απ’ τους μηχανισμούς των πλουσίων (εταιρείες, τράπεζες, μαύρο χρήμα).

Αυτό θέλουμε; κόμματα offshore;

Ο Λέτα δεν τα κάνει αυτά στα ξαφνικά, τριάντα χρόνια τα ΜΜΕ καλλιεργούν κλίμα που βασίζεται στην παθολογία της δημοκρατίας για να βαθύνουν αυτήν την παθολογία ακόμα περισσότερο. Ούτε τα κάνει μόνος. Την ίδια ώρα ο κ. Ραχόι στην Ισπανία απαγορεύει τις διαδηλώσεις, προφανώς για να «μην κλείνουν οι δρόμοι», να μην «αμαυρώνεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό» και να μην «παρεμποδίζεται το δικαίωμα στην εργασία» (στη σκλαβιά δηλαδή) όσων δεν είναι άνεργοι.

Η Ευρώπη στρίβει δεξιά, προς τον αυταρχισμό. Ο πιθανός εκφασισμός των δημοκρατιών είναι περισσότερο δουλειά της διεθνικής αστικής τάξης και λιγότερο των φασιστικών ομάδων, που σ’ αυτήν τη διαδικασία υπέχουν βοηθητικό ρόλο, είτε, το ξαναλέω, ως σκιάχτρα είτε ως σύμμαχοι.

Και στην Ελλάδα, η έξοδος της Χρυσής Αυγής απ’ τους υπονόμους και η χρήση της απ’ το σύστημα πληροί τις ίδιες προδιαγραφές - η αντιμετώπισή της απ’ το πλέγμα (που τη χρειάζεται) την κρατάει ζωντανή, μάλιστα ενίοτε την εκτρέφει, ροκανίζοντας όλο και πιο πολύ τη δημοκρατία.

Εχει λοιπόν μεγάλο δίκιο ο κ. Γλέζος όταν δεν ενδίδει σε «ευκολίες», αίολες (και πιθανόν έωλες, βρώμικες) προσεγγίσεις. Τι είναι η Χρυσή Αυγή (πλην των ψηφοφόρων της); ένα μάτσο 500-1.000 αμόρφωτοι, ανελλήνιστοι, τρισβάρβαροι, εθνικιστές, γορίλες της νύχτας, σταυρωτήδες, διαταραγμένοι, ναζί, φασίστες, επίγονοι των δωσίλογων - ένας ετερόκλητος αχταρμάς θρασύδειλων που αρνούνται μονίμως αυτό που είναι και καταδίδουν ο ένας τον άλλον.

Τι είναι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής;

Πολίτες δύο κατηγοριών: αυτοί που έχουν καταλάβει τι είναι η Χρυσή Αυγή κι όμως την υποστηρίζουν κατά το όμοιος ομοίω αεί πελάζει, κι εκείνοι που δεν έχουν καταλάβει ακόμα - οι λιγότεροι δηλαδή, διότι η Χρυσή Αυγή βρίσκεται στο προσκήνιο για καιρό. Αυτοί λοιπόν που δεν έχουν ακόμα καταλάβει, ή δεν θέλουν να καταλάβουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν (άρα ουδέποτε θα μπορέσουν).

Συνεπώς η Χρυσή Αυγή και το μέρος του εκλογικού σώματος που την υποστηρίζει πρέπει να αντιμετωπίζονται πλέον ενιαία. Πώς; με διώξεις; Με την ποινικοποίηση των ιδεών τους; της γνώμης; των απόψεων; Αν μέσα στη Χρυσή Αυγή υπάρχουν εγκληματίες (όπως εκείνοι που σκότωσαν τον Φύσσα) και εγκληματίες (πολλοί) των οποίων τα εγκλήματα δεν έχουν έρθει ακόμα στο φως, αυτό σημαίνει ότι είναι το ίδιο εγκληματίες κι εκείνοι που δεν έλαβαν μέρος σ’ αυτά τα εγκλήματα, ανεξαρτήτως τι πιστεύουν για αυτά, ανεξαρτήτως ακόμα κι αν τα εγκρίνουν;

Αν αποδεχθούμε αυτήν τη λογική, τότε ήδη βρισκόμαστε σε εμφύλιο πόλεμο και δεν μένει παρά να αρχίσει να χύνεται το αίμα προς χαράν κι αγαλλίαση εκείνων που ένας εμφύλιος θα σταθεροποιούσε τη θέση τους στην κορυφή μιας αυταρχικής ή εκφασισμένης δημοκρατίας.

Οι φασίστες είναι σκουλήκια. Και πρέπει να τα «τρελάνουμε στη νομιμότητα». Στη νομιμότητα, στη νομιμότητα και πάλι στη νομιμότητα. Και η αμφίβολη νομιμότητα δεν είναι νομιμότητα. Πόσω μάλλον η επινοημένη νομιμότητα τύπου «συνταγματικού τόξου» που επιδιώκει να φέρει στον ίδιο (τάχα αντιφασιστικό) παρονομαστή αυτούς που παράγουν και προάγουν την κρίση με εκείνους που την υφίστανται.

Η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζεται εις ό,τι αφορά τις ιδέες με έναν μόνο τρόπο: κάθε τι που λέει ο φασίστας να το κάνει φύλλο φτερό ο δημοκράτης. Ξέρω, χρειάζεται υπομονή, διότι οι φασίστες λένε συνεχώς παρλαπίπες, λένε και ξελένε, αντιφάσκουν αδίστακτα, διαστρέφουν, συκοφαντούν, λασπώνουν.

Ανθρωποι που πιστεύουν ότι ο μαίανδρος είναι ένα ιερό κεφαλοκλείδωμα, ο αγκυλωτός σταυρός ντόνατς και ο κ. Μιχαλολιάκος Αριος, είναι ικανοί να σκάσουν ένα χάνι γαϊδάρους. Εις ό,τι αφορά τα εγκλήματά τους, υπάρχει η Δικαιοσύνη. Εις ό,τι αφορά όμως τα πολιτικά εγκλήματα που θα έκαναν για να πάρουν την εξουσία και τα πολιτικά εγκλήματα που θα έκαναν αν έπαιρναν την εξουσία, υπάρχουμε εμείς.

Εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή θα μεταμορφισθεί, θα επιστρέψει και θα θεριέψει. Εντός νόμου, και υφιστάμενη τις συνέπειές του, θα σβήσει. Του νόμου τις συνέπειες κι όχι των παρεκβατικών ερμηνειών του...

ΥΓ.: Επί άλλης υποθέσεως: Υπάρχει η αυτοκριτική, υπάρχει και η συγκάλυψη. Ο αριστερός διαλέγει. Και οι πάντες, αριστεροί - δεξιοί, κρίνουν. Υπάρχει και η διάψευση, έστω η καθυστερημένη, αλλά πρέπει να ’ναι διάψευση...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

«Η γυναίκα του Καίσαρα...»

Του Στάθη

Το έχουμε ξαναγράψει, αλλά είναι ωραία ιστορία, δεν πειράζει να την ξαναγράψουμε: η περίφημη φράση «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια» ουδέποτε ελέχθη στα σοβαρά, παρά μόνον ως ανέκδοτο που προκάλεσε ομηρικούς γέλωτες στη Σύγκλητο, γνωστού όντος ότι ο Καίσαρ υπήρξε «ο άνδρας όλων των γυναικών και η γυναίκα όλων των ανδρών της Ρώμης», η δε συμβία του, όπως κάθε αριστοκράτισσα Ρωμαία δέσποινα, θεωρούσε τους εραστές κάτι σαν τα καλλυντικά στο μπουντουάρ της.

Γενικώς οι ανώτερες τάξεις στη Ρώμη χρησιμοποιούσαν τη «μοιχεία» μόνον ως έναν καλό λόγο διάλυσης ενός γάμου συμφέροντος, για να συναφθεί ένας επόμενος γάμος μεγαλύτερου συμφέροντος. Με έναν λόγο, η «συζυγική πίστη» ουδόλως αφορούσε τα ρωμαϊκά ήθη (πλην των ερωτευμένων μεταξύ τους), ενώ αφορούσε τους θεσμούς που υποτίθεται ότι τα προστάτευαν (κοιτάζοντας όμως πάντα αλλού, εκεί όπου υπήρχε οικονομικό συμφέρον). Αν αυτά σας θυμίζουν κάπως την «αστική ηθική», δηλαδή την υποκρισία, δεν κάνετε λάθος.

Αν όμως αυτή ήταν η πραγματικότητα, ο πολύς λαός, ήδη από την εποχή των πληβείων, για να την καταπιεί, χρειαζόταν και χρειάζεται μύθους. Και καλώς! Διότι αν και ο λαός εκπέσει να εμφορείται απ’ τον κυνισμό των αφεντάδων, τότε γαία πυρί μπούρμπερη. Ετσι το ρηθέν για τη γυναίκα του Καίσαρα ήταν ανάγκη να το πάρει στα σοβαρά ο λαός (αλλιώς, άλλωστε, δεν θα είχε καθιερωθεί), διότι συχνά ο λαός μετέρχεται της ηθικής για να διεκδικεί το δίκιο του.

Βεβαίως, απ’ την άλλη μεριά, ένα απ’ τα ελαττώματα του λαού είναι να αναθέτει τη διεκδίκηση του δίκιου του σε προμάχους, καίσαρες και πατερούληδες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εν προκειμένω, αν πρέπει «να είναι τίμια η γυναίκα του Καίσαρα», πρέπει να «φαίνονται τίμιες» και οι επενδύσεις της. Τούτο δεν φαίνεται να συμβαίνει με τις επενδύσεις του κ. Σταθάκη και του κ. Τσακαλώτου. Οχι ότι δεν είναι νόμιμες, αλλά το ερώτημα αν είναι ηθικές το εγείρουν. Γιατί; Διότι και οι δύο είναι οικονομολόγοι. Γνωρίζουν, λοιπόν, από «ανύποπτες» ακόμα εποχές (αν οι εποχές πριν από την κρίση διέθεταν κάποια αθωότητα εις ό,τι αφορά τα ευαγή αυτά ιδρύματα) τι εστί BlackRock και τι εστί J.P. Morgan.

Ιδιαιτέρως, δε, απ’ όταν ξέσπασε η κρίση και μετά, και μάθαμε όλοι με τον πιο πικρό τρόπο για τη Μαύρη Πέτρα και την Τράπεζα των Πειρατών, οι δύο αυτοί σύντροφοι όφειλαν να μετακινήσουν τις επενδύσεις τους σε funds, σε χαρτοφυλάκια κεφαλαίων, πιο ουδέτερα (ενδεχομένως και πιο παραγωγικά), πάντως όχι δολοφονικά.

Να εξηγήσω κάτι από την αρχή προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: δεν θεωρώ ότι οι πλούσιοι ή οι εύποροι που στρατεύονται στην Αριστερά ή υποστηρίζουν την Αριστερά, δεν κάνουν κάτι προς τιμήν τους. Οσο βλακώδες, επιτρέψτε μου, είναι να ’ναι κανείς φτωχός και δεξιός, άλλο τόσο είναι ηθικό και φιλοσοφημένο να ’ναι πλούσιος κι αριστερός.

Δεν ελέγχονται λοιπόν ο κ. Σταθάκης και ο κ. Τσακαλώτος για το εύπορον -τιμή τους (ξαναλέω, το να ’ναι η ταξική τους συνείδηση ανώτερη της ταξικής τους θέσης είναι προς έπαινον)- ελέγχονται όμως κατά το γνωστόν εκείνο (πάλι λαϊκό): «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις».

Αν έτσι έχουν τα πράγματα και δεν κάνω λάθος (διότι στις εφημερίδες που πρόσκεινται στην Αριστερά δεν είδα χθες λέξη για αυτό το ζήτημα), τότε οι δύο σύντροφοι πρέπει να ανακληθούν απ’ το κόμμα τους στην τάξη που αρμόζει στο ήθος του κόμματος, και, νομίζω, στο δικό τους. Εκτός κι αν οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι ουδέν αξιόμεμπτο ή ανάρμοστο έχουν πράξει, οπότε πάσο. Πάσο, σ’ αυτήν την περίπτωση, και της ηγεσίας και των μελών του κόμματος, διότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, ούτε κι αυτοί θα πιστεύουν ότι έχει διαπραχθεί κάτι που θα πρέπει να επανορθωθεί.

Γράφω αυτές τις γραμμές με μεγάλη στεναχώρια, ελπίζοντας να έχω άδικο, ελπίζοντας οι δύο βουλευτές να με διαψεύσουν, αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω (επιστρέψτε μου και πάλι το πρώτο ενικό) τέτοιες υποθέσεις ως ψιλά γράμματα - το ίδιο, υποθέτω, και πολλοί άλλοι, αριστεροί ή δεξιοί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ante portas της διακυβέρνησης (ενδεχομένως και της εξουσίας, αν ο λαός συμφωνήσει με τη διακυβέρνησή του και συνεχίσει να του προσφέρει την υποστήριξή του), συνεπώς τα δείγματα γραφής του σε όλους τους τομείς πρέπει να ’ναι άμεμπτα (κατά το ανθρώπινο μέτρο), και πάντως εναρμονισμένα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Οι στιγμές είναι ιστορικές για την Ελλάδα. Και την Ευρώπη. Η Ιερά Συμμαχία των Νεοφιλελεύθερων - Εκσυγχρονιστών αντιμετωπίζει για πρώτη φορά μετά την Παλινόρθωση της Αντίδρασης τη δεκαετία του ’90, το ενδεχόμενο να υποστεί ρωγμή η πολιτική της, να διακοπεί η διαδικασία προς τον πολιτικό ολοκληρωτισμό που εκφράζει την οικονομική τρομοκρατία.

Αν η υπόθεση αυτή παρακαμφθεί διά της «σιωπής», ώσπου μέσα στα τόσα άλλα να «ξεχασθεί», χωρίς ο κ. Σταθάκης και ο κ. Τσακαλώτος να δώσουν τις εξηγήσεις που θα ακύρωναν μια κριτική όπως η παρούσα, τότε το ηθικό ανάστημα της Αριστεράς θα έχει τρωθεί - αυτοί που λένε ότι «όλοι ίδιοι είναι» θα έχουν την ευκαιρία να αναπαράγουν το ψεύδος τους.

Είναι λυπηρό να κάνει κανείς τον Φρύνιχο και να επισημαίνει οικεία κακά, μάλιστα όχι παρελθόντα αλλά τρέχοντα, αλλά απαραίτητο, κυρίως όταν ελπίζει ότι κάνει λάθος, και θέλει να διαψευσθεί.

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιαβέρης Ιανός

Του Στάθη

Τι σχέση έχει η Αριστερά με τον κ. Κουφοντίνα; Καμμιά λένε οι εχέφρονες. Καμμιά λέει το ΚΚΕ. Καμμιά λέει το 90-95% των πολιτών που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4-6%. Καμμιά λέει το 90-95% των πολιτών που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που βρίσκεται γύρω στο 30%.

Υπάρχει όμως ένα ποσοστό πολιτών κι ένα πλέγμα ομάδων και συλλογικοτήτων στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που σε αυτό το ερώτημα δίνει διαφορετική απάντηση. Τότε, όταν η 17Ν δρούσε, ο «χώρος» αυτός μιλούσε για μια Αριστερά «που επέλεξε τον ένοπλο αγώνα», αργότερα για «πολιτικούς κρατούμενους», όταν η 17Ν έπεσε στα χέρια του κράτους, και σήμερα, για τα αστικά και ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων, όσων έχουν απομείνει κρατούμενοι.

Είναι βεβαίως δικαίωμα αυτών των ομάδων να μη θεωρούν δολοφόνους τους εκτελεστές της 17Ν (πράγμα που δεν θα ισχυρίζονταν για χρυσαυγίτες, άριστοι καθώς είναι στη χρήση των δύο μέτρων και των δύο σταθμών), αλλά δεν ξέρω κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χρεώνεται τις ευγενικές τους ανησυχίες.

Προσωπικώς, πάντα πίστευα και πιστεύω ότι εφ’ όσον η 17Ν διέπραττε δολοφονίες, είτε για να μας επιστήσει την προσοχή στα άδικα αυτού του κόσμου, είτε επειδή διαφωνούσε με τον τρόπο που πετάνε οι πεταλούδες, εις ό,τι αφορά τη δικαιοσύνη τα μέλη της ήταν εγκληματίες, εις ό,τι δε αφορά την πολιτική τα μέλη της ήταν φασίστες. Διότι όποιος τη βλέπει θεός και αποφασίζει ποιος εκτελείται ή ποιος τη γλιτώνει, είναι ή δολοφόνος, ή φασίστας, ή θηρίο.

Οποιος αποφασίζει ότι ο δίκαιος (ακόμα και κατά τη γνώμη όλων μας) σκοπός αγιάζει τα μέσα, απλώς ανοίγει με τις καλές προθέσεις του τον δρόμο για την κόλαση (στην οποίαν στέλνει τους άλλους). Αίσια πράγματα και αγωνιστικά.

Οπως και να ’χει, το ελληνικό κράτος δίκασε τα συλληφθέντα μέλη της 17Ν ως εγκληματίες και όχι ως μέλη πολιτικής οργάνωσης ή κόμματος, με αποτέλεσμα να μην έχουν την ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου (δηλαδή του φασίστα εκτελεστή), παρά μόνον του ποινικού κρατούμενου.

Είναι αυτονόητο ότι τα δικαιώματα των ποινικών κρατουμένων πρέπει να γίνονται σεβαστά (πράγμα όλο και πιο απόμακρο σε μία δημοκρατία που γλιστρά όλο και πιο πολύ στον αυταρχισμό).

Εκείνο που δεν είναι αυτονόητο είναι η προσπάθεια ορισμένων να υποδηλώνουν μιαν εκλεκτική σχέση του «χώρου» που υποστηρίζει τη 17Ν (όχι μόνον κατά τα δικαιώματα των κρατουμένων) με τον ΣΥΡΙΖΑ ή μέρος του ΣΥΡΙΖΑ - κι άσε τη θεία μου τη Φωτούλα να κάνει τη διάκριση.

Παρ’ ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, το σύνολο των στελεχών του και η τεράστια πλειοψηφία του κόσμου που τον προκρίνει δεν έχουν καμμιά σχέση με την τρομοκρατία, αυτός ο «χώρος» έρχεται και επανέρχεται σε άλλο μήκος κύματος, δημιουργώντας εντυπώσεις. Εντυπώσεις που τροφοδοτούν τη θεωρία των δύο άκρων.

Και έτσι, ο ανθρωπισμός της Αριστεράς απέναντι σε κάθε κρατούμενο εκφυλίζεται σε εντύπωση υποστήριξης των εγκλημάτων του.

Εχουν περάσει χρόνια, ήμουνα νιος και γέρασα, το φαινόμενο αυτό ανακυκλώνεται. Σαν πάνω στο σώμα της Αριστεράς να υπάρχει ένα τσιμπούρι (που κατά τα άλλα τη χλευάζει, αλλά πάντα τη χρησιμοποιεί ως όχημα).

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει και με ζητήματα όπως ο «αντιρατσιστικός νόμος». Εχουν χυθεί τόνοι μελάνης. Ηδη απ’ τις απαρχές του δικαίου δεν δικάζονταν οι σκέψεις, αλλά οι πράξεις. Μόνον φασιστικά καθεστώτα (ή κοινωνίες υποταγμένες στον μεταμοντερνισμό) υιοθέτησαν ή υιοθετούν τα «εγκλήματα γνώμης». Πλήθος προσωπικοτήτων της Αριστεράς προειδοποίησαν και προειδοποιούν (την Αριστερά) ότι νόμοι όπως ο (επανερχόμενος) αντιρατσιστικός υποκρύπτουν, όταν δεν το δηλώνουν φανερά, τη δίωξη του φρονήματος.

Το χαβά της η Αριστερά κατά το μέρος της εκείνο που χειρίζεται αυτό το πρόβλημα. Ενα δημαροπασόκιο μόρφωμα (που προκαλεί ανατριχίλα ακόμα και στους σκεπτόμενους δεξιούς) βρίσκει ευήκοον ους σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καθ’ ύλην αρμόδια. Να πρόκειται για την «κομματική ρουτίνα του αδαούς»; αποκλείεται! τόνοι μελάνης έχουν χυθεί και οι ενάντιες έγκυρες φωνές έχουν ακουσθεί. Μας έχουν ξεκουφάνει. 

Η εξήγηση βρίσκεται αλλού, στον εγγενή μας αξερίζωτο σταλινισμό. Διότι η δίωξη του άλλου όχι για τις πράξεις του, αλλά για τις ιδέες του, κάνει «εύκολη» την επικράτησή μας. «Εύκολη» και υπονομευμένη. Διότι θα έπρεπε, εμείς που έχουμε διωχθεί ακριβώς για τις ιδέες μας, να γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον ότι, αν επιτρέψουμε τη δίωξη των ιδεολογικών μας αντιπάλων για τη γνώμη τους, αύριο θα ξανάρθει η σειρά μας. Πιο απλό δεν γίνεται κι όμως ένα μέρος της Αριστεράς τον χαβά του.

Μάλιστα κατά παράδοξον (από πλευράς λογικής και ηθικής) το ίδιο μέρος. Ο ίδιος «χώρος». Εκείνοι, που για τους εγκληματίες της 17Ν διεκδικούν πολιτικό υπόβαθρο, είναι οι ίδιοι που ζητούν τη δίωξη των φασιστών ή όποιων άλλων για τις ιδέες τους. Φθάνοντας έτσι στην ποινικοποίηση της πολιτικής (ακόμα και των επιστημών, όπως η Ιστορία κι άλλες).

Αν, για παράδειγμα, η άρνηση μιας γενοκτονίας γίνει ποινικό αδίκημα, θα ποινικοποιηθεί η γνώμη. Κι όχι μόνον, θα απελευθερωθεί η συκοφαντία. Οποιος λόγου χάριν κάνει κριτική στις ναζιστικές μεθόδους του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, εύκολα θα μπορεί να κατηγορηθεί, όπως μόλις προχθές ο Ρότζερ Γουώτερς, για αντισημιτισμό και εύκολα θα μπορεί να συλληφθεί, αν ό,τι πει το πει πατώντας σε έδαφος που ισχύουν νόμοι τύπου Γκεϋσώ, τύπου «αντιρατσιστικών» νομοσχεδίων όπως αυτό που απερρίφθη και τώρα ξανάρχεται φτιασιδωμένο.

Ξέρω ότι αυτές οι γραμμές γράφονται εις μάτην, αλλιώς δε θα είχαν γραφεί τόσες φορές - πάντα εις μάτην.

Αλλωστε, η ευκολία των δύο μέτρων και των δύο σταθμών, η πονηρία να παρουσιάζει κανείς την ιδιοτέλειά του ως ιδεολογία, ο εξυπνακισμός να κάνει τον ατομισμό του υπόθεση κάποιας συλλογικότητας και η ευχέρεια να διαθέτει ο Δρ Τζέκυλ πάντα έναν μίστερ Χάυντ, είναι πράγματα ανίκητα.

Σε μιαν κοινωνία που επί τριάντα χρόνια η Πασόκια γλίτσα (δημαγωγική, εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη) προσομοίωσε τις έννοιες προς την παρέκβασή τους, εύκολα οι Ιαβέρηδες παρενδύονται σε Αγιάννηδες.

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πάπας και ο Κουτσούμπας

Του Στάθη

Είναι απορίας άξιον! Και δυσερμήνευτο. Τι έπαθε ο Φραγκίσκος (όχι της Ασίζης, αλλά ο Πάπας της αμαρτωλής Ρώμης); Στη Δαμασκό δεν πήγε - εκεί έχουν πιάσει τα γιοφύρια ισλαμοϊσλαμιστές σμπίροι της Δύσης και της Αλ Κάιντα - στη Δαμασκό λοιπόν ο Πάπας δεν πήγε, ώστε καθ’ οδόν να δει φεγγοβολιά τινά κι από Σαούλ να γίνει Πέτρος. Πώς έγινε, κι από Ιησουίτης ο Πάπας κοντεύει να μας βγει σχεδόν μαρξιστής;

Μήπως το παλαίμαχο και πολυμήχανο Βατικανό βλέπει «κάτι να έρχεται», που δεν το βλέπουμε οι υπόλοιποι, και προσαρμόζεται; Αν αποκλείσουμε τη Δευτέρα Παρουσία, η οποία, εις ό,τι αφορά τουλάχιστον την τελική κρίση των δικαίων και των αδίκων, θα μπορούσε να θεωρηθεί το ανώτατο στάδιο του Κομμουνισμού, αυτό το άλλο που έρχεται, θα πρέπει να είναι κι αυτό αναλόγως αριστερό.

Αλλοιώς δεν εξηγείται γιατί ο Πάπας τα έχει βάλει με τον καπιταλισμό (που τρώει τους ανθρώπους και καταστρέφει το περιβάλλον), τα αστικά κόμματα (που έχουν γυρίσει την πλάτη τους στον λαό), τις πολιτικές ηγεσίες (που θυσιάζουν κατά χιλιάκις εκατόμβες τους πολίτες στον Μολώχ του πλούτου), με τον πλούτο ως άφρονα και καταστροφέα, με τις τράπεζες (που συμπεριφέρονται σαν μεραρχίες Ες Ες) με τους τόκους, τις offshore και την ακατάσχετη παραγωγή της φτώχειας.

Μέσα σε δέκα μήνες αυτός ο Πάπας (που αν είναι ειλικρινής, έχει βάλει το κεφάλι του στον ντορβά) φέρεται σαν να θέλει να κάνει την Καθολική Εκκλησία οπαδό και πρόμαχο της «Λαϊκής Θεολογίας». Ζητά δικαιοσύνη, διαφάνεια, ελευθερία. Υπερασπίζεται το αυτεξούσιο της γυναίκας. Δεν αφήνει σε χλωρό κλαδί την παγκοσμιοποίηση και τη νέα τάξη, ρηγματώνει την ενιαία σκέψη. Κάθεται και γράφει «εγκυκλίους» τις οποίες διαβάζουν οι ιερείς κάθε Κυριακή σε ένα εκκλησίασμα 1,5 δισ. πιστών! Που ακούνε τα ανήκουστα.

Γύρω στα 3,3 εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν καθημερινώς τα τουίτ του Φραγκίσκου, ο οποίος τιτιβίζει ως άλλο στρουθίο του θεού στα χνάρια εκείνου του πρώτου Φραγκίσκου, του Αγίου των αθώων, των ζώων και της αρμονίας. Εκατομμύρια απογοητευμένων Καθολικών, που είχαν απομακρυνθεί από μια στενόκαρδη, στενόμυαλη και τιμωρητική Εκκλησία, βλέπουν τώρα, κι ορισμένοι επιστρέφουν, έναν Πάπα με ανοιχτή αγκαλιά, που έχει απαρνηθεί τις «μερσεντές» και τα καισαροπαπικά ψευτομεγαλεία, έναν Πάπα που αναρωτιέται δημοσίως (στέλνοντας το αλάθητο άκλαφτο): « Ποιος είμαι εγώ, που θα κρίνω τους ομοφυλόφιλους;».

Αν αυτός ο Πάπας δεν είναι ο Αντίχριστος που έχει βαλθεί να ξεθεμελιώσει την Καθολική Εκκλησία, είναι ένας σαλός που έχει βαλθεί να μεταρρυθμίσει και να αναμορφώσει την πιο εξουσιαστική Εκκλησία, την πιο αντιδραστική, την Εκκλησία των συγχωροχαρτιών, της Ιεράς Εξέτασης, του Συμφώνου με τους Ναζί, της συνενοχής με τον Φράνκο κι ανομημάτων άλλων τόσων, όσων η άμμος της Νεκρής Θάλασσας.

Αν όλα αυτά δεν είναι ακόμα μια «ροκιά» του συστήματος, προκειμένου να απορροφήσει τρέχουσες και κυρίως μελλοντικές εντάσεις (ενδεχομένως βιβλικών διαστάσεων), είναι μια ρωγμή στους «μεγάλους σταυρούς» των μαφιόζων πάσης φύσεως, παράνομων και θεσμικών. Ενα χτύπημα κατά των μεγαλόσχημων κάθε είδους, τραπεζών, εταιρειών, μονοπώλιων και πολυεθνικών. Ο Πάπας περνάει γενεές δεκατέσσερις τον καπιταλισμό που γεννάει την ακροδεξιά και τον ρατσισμό, δείχνει με το δάκτυλο τα υβριδικά σοσιαλνεοφιλελεύθερα συστήματα διακυβέρνησης, και στον αντίποδα κάθε μεταφυσικής προσέγγισης, απαιτεί η ζωή των ανθρώπων να μην είναι απλώς μια δοκιμασία για την επόμενη, αλλά ένα δικαίωμα στο ευ ζην τώρα. Μυστήριος Πάπας!

Δεν περιμένει όλα τα προβλήματα να λυθούν εν τη βασιλεία των Ουρανών, αλλά ζητά (και μάλλον αγωνίζεται) για επί Γης ειρήνη, ευνομία, ισότητα και αδελφότητα. Αν το παρακάνει, θα τον σταυρώσουν. Ή θα τον κλείσουν σε κανένα Αουσβιτς.

Αντιθέτως, στα καθ’ ημάς, και τηρούμενων πάντα των κωμικών αναλογιών που τροφοδοτούν την ειρωνεία της Ιστορίας, δεν κυκλοφορεί κάποιος Πάπας που αρνείται το αλάθητό του, αλλά ο κ. Κουτσούμπας που το διατηρεί αλώβητο. Βεβαίως, το αλάθητο του κ. Κουτσούμπα βασίζεται στο λανθάνειν όλων των προηγούμενων ηγεσιών του κόμματος, πριν απ’ τον ίδιο (και την Αλέκα).

Το αλάθητο του κ. Κουτσούμπα (και της Αλέκας) είναι τα λάθη που έκαναν ο Χαρίλαος και όλες οι υπόλοιπες ηγεσίες του κόμματος έως πίσω στο 1930. (Αλήθεια όταν λάνθανε ο Χαρίλαος, η Αλέκα γιατί δεν μιλούσε;). Ακόμα και το ΕΑΜ ήταν λάθος. Διότι αν κρίνουμε απ’ την καινοφανή ανάλυση του κ. Μαΐλη (όπου το αιτιατό δικαιώνει ή όχι το αίτιο), εφ’ όσον το ΕΑΜ απέτυχε στους σκοπούς του, ήταν λάθος στη σύλληψή του. (!) Ράβδος εν γωνία, άρα το 1930, όταν το κόμμα ταύτιζε τον στόχο του με τη στρατηγική του (και ζητούσε, όπως οι Τροτσκιστές, προλεταριακή επανάσταση) ήμασταν σωστοί, ενώ όλα τα υπόλοιπα που ακολούθησαν, 85 χρόνια ιστορίας αγώνων και θυσιών, ήταν μια παρέκκλιση.

Για αυτό τώρα ο κ. Κουτσούμπας και η Αλέκα είναι υποχρεωμένοι να «αποκαταστήσουν τον επαναστατικό χαρακτήρα του κόμματος», τον οποίον κάποια «απολειφάδια» (κατά τον κ. Κουτσούμπα) της διαδρομής του τον έθεσαν εν κινδύνω. Οπως ο Βελουχιώτης, ο Φλωράκης, ο Θεοδωράκης κι άλλοι.

Ή το ΚΚΕ βλέπει (όπως ο Πάπας) κάτι να έρχεται που δεν το βλέπουμε όλοι οι άλλοι κι αναλόγως προσαρμόζεται, ή αλλοιώς δεν εξηγείται γιατί συναλλάσσεται με offshore.

Γιατί κάνει απολύσεις: τριάντα οχτώ συντρόφους από τα ίδια του τα σπλάχνα, απ’ τον «Ριζοσπάστη», έχει απολύσει ως τώρα. Γιατί ζητά ατομικές συμβάσεις εργασίας (μαγαρίζοντας ακόμα και την εθελοντική κομματική δουλειά που προσφέραμε κάποτε). Γιατί δουλεύει κι από πάνω όσους θα δουλεύουν με γλίσχρα αμοιβή, ότι έτσι θα γλυτώνουν και την όχληση της εφορίας (!). Γιατί εκπαιδεύει υβριστές, χουλιγκάνους, να απαντούν με χρυσαυγίτικο ύφος σε όποιον του απευθύνει τον λόγο, του κάνει κριτική, προσπαθεί να το ελέγξει (όπως ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα ή και καθήκον).

Από πότε μπήκαν στο γλωσσάρι του ΚΚΕ εκφράσεις του τύπου: «να πλένεις το στόμα σου όταν πιάνεις το κόμμα στο στόμα σου». Εκφράσεις επιπέδου Goin’ through, όταν τραγουδούσαν στο φεστιβάλ της ΚΝΕ (και τώρα στο πλευρό του κ. Σφακιανάκη) «μαζί μου ασχολείσαι, πόσο μαλάκας είσαι;». Καταλαβαίνω το γινάτι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν θυμάμαι την κυρία Παπαρήγα, όταν ήμασταν σύντροφοι, να εκφράζεται με το σημερινό της τρόπο: «Να σκίσετε το Μνημόνιο (σ.σ.: ο ΣΥΡΙΖΑ) και να το κάνετε κομφετί, τώρα που έρχονται οι Απόκριες». Δικαίωμά του του ΚΚΕ να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα καταφέρει, ακόμα και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπατά τον λαό, αλλά το μένος του να μην τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δυσεξήγητο.

Δικαίωμά του του ΚΚΕ να πιστεύει ότι μόνον όταν ανατραπεί ο καπιταλισμός θα λυθούν ορισμένα προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν λυθεί στην πορεία προς αυτήν την ανατροπή. Αυτές είναι οι επιλογές του και για αυτές κρίνεται απ’ τον λαό, χάνοντας τη μισή εκλογική του δύναμη. Εξ όλων εκείνων που ως τότε καταλάβαιναν την πολιτική του κόμματος, αλλά αίφνης έπαθαν... αποκολοκύνθωση κι έπαψαν να την καταλαβαίνουν. Τέτοια αλαζονεία μιας ηγεσίας εναντίον της βάσης της σπάνια συναντά κανείς.

Η πορεία του ΚΚΕ αφορά όλη την Αριστερά και βεβαίως όλον τον λαό. Οταν εντός του κόμματος μπορεί να διαφωνεί κανείς αλλά με «υπεύθυνο τρόπο» (ποια Ιερά Εξέταση ορίζει το «υπεύθυνο» του τρόπου;) κι όταν εκτός κόμματος όποιος του απευθύνεται λούζεται ύβρεις, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, και το πληρώνει όλη η Αριστερά. Κι εν τέλει ο λαός στον βαθμό που η Αριστερά του είναι χρήσιμη.

Η Αριστερά σήμερα ψάχνεται. Στους κόλπους της κυκλοφορούν από ηλίθιες ιδέες όπως για μια «μετανεοφιλελεύθερη δημοκρατία» ή για έναν «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» έως αριστερίστικες και σεχταριστικές, εν τέλει αντιεπιστημονικές.

Ομως οι καιροί τρέχουν. Φοβάμαι πιο γρήγορα απ’ την Αριστερά, η οποία αυτή τη φορά δεν έχει το δικαίωμα να αποτύχει, βραδυπορώντας μέσα στην ενδοσκόπησή της, μάλιστα άγονη, διότι τριάντα χρόνια τώρα, άκρη με την κακοδαιμονία της δεν έχει βγάλει. Αν αυτός ο αγώνας δρόμου χαθεί για τον λαό, με υπαιτιότητα της Αριστεράς, όλων των εκδοχών της, στο τέλος του δρόμου θα συναντήσουμε την Ακροδεξιά. Οχι υπό τη σημερινή της νεοφιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική εκδοχή, αλλά στην καθαρή της μορφή, της τυραννίας που χρησιμοποιεί την πολιτική μόνο για την καταστολή, του βασιλιά που δεν χρειάζεται καν φύλλο συκής...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Η επικίνδυνη μελαγχολία των γιορτών...

Του Στάθη

Οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους δεν κάνουν διακρίσεις, παίρνουν νέους και ηλικιωμένους, άνδρες και γυναίκες, σκοτώνουν με την ορφάνια τις ψυχές των παιδιών, αποδεκατίζουν ανέργους, απλήρωτους, παροπλισμένους, παρίες και αποσυνάγωγους.

Ούτε τα καραγκιοζιλίκια κάνουν διακρίσεις. Ολα τα αλέθουν, όλα τα συνθλίβουν. Καραγκιοζιλίκι δίχως τέλος - το νέο εθνικό σώου: η επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος στα νοικοκυριά που έχουν κατεβεί μια βολτίτσα στον Αδη.

Αθώοι όσοι τους έκοψαν το ρεύμα, συνωθούνται τώρα επί σκηνής με τους τρισαθώους που προσπαθούν να τους το επανασυνδέσουν (ενώ οι τρισαθώοι στον κύβο εξακολουθούν να κόβουν το ρεύμα σε άλλα νοικοκυριά), υπουργοί με ύφος οσίας Ουρσουλίνας στις οθόνες, φιλάνθρωποι δήμαρχοι, όλοι κάνουν ό,τι μπορούν! Κι αυτό που, ως φαίνεται, μπορούν είναι να συστήνουν τετραμελείς επιτροπές από πεντέξι άτομα οι οποίες θα εξετάζουν κατά περίπτωσιν τις 350.000 περιπτώσεις, πλας τις 29.000 νέες περιπτώσεις αποσύνδεσης ανά μήνα.

Ποιοι και πώς θα πληρούν τα κριτήρια για να δουν εκτός απ’ το φως της δημοσιότητος και φως στο σπίτι τους. Ποιο σπίτι; αυτό που πιθανόν θα τους φάει η Τράπεζα; Ποιοι; το 1.600.000 άνεργοι, οι 800.000 απλήρωτοι, τα 450.000 νοικοκυριά χωρίς κανένα πλέον εισόδημα, τα 250.000 παιδιά που υποσιτίζονται; Ποια κριτήρια; Αυτά που θα αποφασίζει η τετραμελής επιτροπή ή τα πεντέξι μέλη της; - μύλος! Ψηφοθηρία του κερατά. Καραγκιοζιλίκι. Αισχρό και ποταπό.

Με τον πόνο των ανθρώπων. Σόου της ελεεινής μορφής, όπως αυτό που έδωσε ο κ. Πρωθυπουργός στη Βουλή μιλώντας για τον Χατζατζάρη Προϋπολογισμό. Πέντε επαναστάσεις, ούτε μία ούτε δύο, πέντε επαναστάσεις επιμέτρησε στο ενεργητικό του ο κ. Σαμαράς. «Επανάσταση» το πρωτογενές (το ποιο;) πλεόνασμα, «επανάσταση» οι ελαύνουσες επενδύσεις (πού; στον Αστέρα;), οι αποκρατικοποιήσεις (της ΔΕΠΑ ή της ΔΕΣΦΑ;) και άλλες τέτοιες ισοϋψείς επαναστάσεις, που δεν τόλμησαν να ονειρευθούν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα ο Κρόμβελ, ο Μπολιβάρ, ο Ροβεσπιέρος, ο Λένιν και ο Κάστρο!

Ηδη από χρόνια τώρα πολλοί μιλούσαν για τη μελαγχολία της δημοκρατίας, τώρα βλέπουμε τον πλήρη διασυρμό της. Προϋπολογισμός Εδικτο άλλων, κυβερνητικοί βουλευτές που υπερψηφίζουν τον Προϋπολογισμό κι ύστερα «καταδικάζουν» την ψήφο τους στα πάνελ. Κοπαδίτες. Πού ψηφίζουν κατά μαντριά, αν θα φορολογηθούν οι στάνες χωρίς να το καταλάβουν τα πρόβατα.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα των φονιάδων σε μια βαρειά πληγωμένη χώρα. Σεντονιάδες πολλών εφημερίδων για τους 58! Αν ήταν δηλαδή 59, δεν θα έγραφαν τίποτε άλλο. Ωσπου να τους κάνουν 60! Διότι αυτό που καίει τη χώρα αυτήν τη στιγμή είναι τι θ’ απογίνουν τα ορφανά του κ. Σημίτη, αν θα μπορέσουν να αναστήσουν την Ελλάδα αυτοί που τη σκότωσαν.

Παίζουν. Παίζουν με τον πόνο των ανθρώπων - στα θεοσκότεινα νοικοκυριά, θεοστυγείς και θεομπαίχτες. Ανάλλαχτοι. Αυτοί που ήταν πάντα.

«Χίλιες επανασυνδέσεις την ημέρα» φιλοδοξεί ο κ. Μανιάτης. Ας το δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης. Σε αυτήν την περίπτωση, πόσες ημέρες θα χρειασθούν για να επανασυνδέσουν 350.000 σπίτια; Τριακόσιες πενήντα ημέρες;!! Και πόσες ακόμα αν συνεχίζουν να κόβουν το ρεύμα σε 29.000-30.000 νοικοκυριά τον μήνα, όπως συνέβη τον περασμένο χρόνο και εξακολουθεί να συμβαίνει; Πόσο σαλτιμπάγκοι είναι; Ποιους νομίζουν ότι δουλεύουν; Για πόσον καιρό ακόμα; Πόσους ακόμα θα τρελάνουν; Πόσους ακόμα θα οδηγήσουν στα άκρα;

Ομως, σύντροφοι, γρηγορείτε! Ερχεται χιονιάς, έρχονται χρονιάρες μέρες. Η ανέχεια μπορεί να κάνει ακόμα πιο επώδυνη αυτή τη μυστήρια ( όχι και τόσο) μελαγχολία των γιορτών που καταβάλλει πολλούς συνανθρώπους μας. Ας έχουμε στον νου μας, τέτοιες μέρες, τον πλησίον. Αν χρειάζεται καταλλαγή, ας είμαστε εκεί. Αν χρειάζεται οργή, πάλι ας είμαστε εκεί. Για να υπάρξει η επόμενη στιγμή. Στιγμή τη στιγμή, εκατομμύρια οι στιγμές, θα γυρίσει ο τροχός.

Είναι σκληροί οι καιροί. Τους σφυρηλάτησαν σκληρούς, σκληροί άνθρωποι, πλούσιοι, φτιαγμένοι από τόση σβουνιά, όσο χώμα θα απασχολήσουν πεθαίνοντας. Σκληροί καιροί που θα γίνουν ακόμα σκληρότεροι - όσο σκληρότερη μπορεί να γίνει αυτή η «Σιδερένια Φτέρνα». Ομως, εσείς, οι άνθρωποι της εργασίας, όλοι όσοι δεν αισθάνεσθε ιδιώτες κι έρημοι, όλοι όσοι δεν πιστεύετε στο ηλίθιο εκείνο του Σαρτρ ότι «η κόλασή μας είναι οι άλλοι», αλλά νοιάζεσθε για το κοινό καλό, όσοι γνωρίζετε ότι «δεν μπορεί να ευτυχεί κανείς μέσα στη δυστυχία των άλλων» (πόσω μάλλον από τη δυστυχία τους), όλοι εσείς οι πολλοί, τ’ αρνιά, έχετε το νου σας στο δίπλα αρνί. Αντί να χαθούν, να ξαναγεννηθούν οι κινδυνεύοντες, κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το επόμενο βήμα, αρκεί ο βηματισμός να συνεχίζεται.

Να με συμπαθάτε που σήμερα σας τα γράφω έτσι απλοϊκά, μακριά απ’ τις μεγάλες φωνές εκείνων που δεν αμφιβάλλουν, αλλά ακριβώς αυτοί που αμφιβάλλουν, που αμφιρρέπουν είναι το θέμα μας - όχι ο δυνατός ή ο αγωνιστής, αλλά ο αδύναμος. Τον αδύναμο να μη χάσουμε και θα ’χουμε κερδίσει τον κόσμο όλον...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Η σπορά του Αλάριχου

Του Στάθη

Κάθε μέρα μιλάμε για το επόμενο χειρότερο που έρχεται να μας συμβεί κι αφομοιώνουμε το προηγούμενο χειρότερο που μας έχει συμβεί.

Τώρα τρέμουμε για τους πλειστηριασμούς που έρχονται και τις ομαδικές απολύσεις, χωνεύοντας τις καταστροφές που μας έχουν ήδη βρει, το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, το 1 εκατομμύριο απλήρωτους, τα 914.000 νοικοκυριά που ζουν(;) στο όριο και κάτω απ’ το όριο της φτώχειας - ζέχνει αυτή η ιστορία.

Βγαίνει ο τάδε ΠΑΣΟΚος βουλευτής «στο κλαρί»,

χτυπάει τα στήθια του σαν γορίλας ο κάθε Νεοδημοκράτης κι ωρύονται και οι δύο ότι δεν θα αφήσουν τους πλειστηριασμούς να συμβούν, ενώ έχουν ξεπατώσει τα οικογενειακά εισοδήματα, ενώ έχουν φορολογήσει τη μάνα τους και τον πατέρα τους, ενώ έχουν ευνουχίσει την εργατική νομοθεσία, ενώ έχουν στείλει την ασφάλιση στα θυμαράκια, ενώ έχουν νεκρώσει την αγορά - ζέχνει αυτή η πολιτική.

Ζέχνει δηλητήριο από μαγκάλι - βρωμάει το χνώτο της χρηματίλα. Γύρω στα 560.000 ευρώ χρωστάει η Ν.Δ. στη ΔΕΗ, χίλια χρώσταγε η Σέρβα μάνα, «κοριτσάκι με τα σπίρτα» έγινε η κόρη της, κι όποιος κάνει τέτοιες συγκρίσεις είναι... λαϊκιστής.

Σωρός ερειπίων η χώρα, αλλά έχει τον «σεβασμό του Σόϊμπλε».

Γιατί να μην έχουν τον «σεβασμό» του αρχικαλικάντζαρου των Τραπεζών εκείνοι που ξεπουλάνε ανθρώπους και πόρους; Τον «σεβασμό»! τρόπος του λέγειν - ένας ακόμα ευφημισμός. Ποιος «σέβεται» τα ανδρείκελά του; Ποιος σέβεται αυτούς που διατάσσει; Τι σεβασμό να διεκδικήσουν απ’ τ’ αφεντικό τους σμπίροι, μπράβοι και μαχαιροβγάλτες;

Ή μήπως δεν είναι μαχαιροβγάλτες αυτοί που κόβουν τους μισθούς, κόβουν το ρεύμα σε καρκινοπαθείς, στέλνουν τα παιδιά πεινασμένα στα σχολεία; Ή μήπως όλα αυτά γίνονται ως εκ τύχης; δεν είναι αυτά τα έργα του κ. Σαμαρά, του κ. Βενιζέλου, του κ. Στουρνάρα κι όλου του θλιβερού συφερτού που τους στηρίζει;

Δεν φταίει ο κ. Σαμαράς για το μαγκάλι; ποιος φταίει; οι κώνωπες που ζουν στους ουρανούς όταν κάνει ζέστη και δεν φυσάει;

Ή μήπως πρέπει να το «βουλώσουμε», κατά την προτροπή του κεντροαριστερού στον καφενέ μας, και να μη λαϊκίζουμε με τον θάνατο! Να το «βουλώσουμε», χρυσέ μου;! να περάσει ο φόνος στη μούγγα;! Ζέχνει αυτή η γούρνα, μα ποιο πολύ ζέχνεις εσύ άμωμε-του-αίματος-υποστηρικτή-των-φονιάδων.

Κάλπικο λουστρίνι παπουτσάκι, που ανατριχιάζεις όταν διαδηλώνουν 500 καθαρίστριες και 1.000 σχολικοί φύλακες, αν δεν τους σπάσουν τα ΜΑΤ το κεφάλι. Τι άλλο από εχθροί του έθνους είναι οι καθαρίστριες, οι γιατροί κι όποιος άλλος πετσοκόβεται; τι άλλο από συντεχνίες και κομματικοί πελάτες; - ποιανών κομμάτων άραγε; Και τώρα, όταν τους αποκεφαλίζετε έναν έναν κλάδο όλους με τη σειρά τους, ταυτοχρόνως εξαγγέλλετε -ω, Χαράς Ευαγγέλια!- 7.400 νέες θέσεις εργασίας για πέντε (ολόκληρους, παρακαλώ) μήνες με 427 ευρώ καθαρά -ω, ακάθαρτοι- για τα μειράκια και 490 ευρώ για τους πιο σιτεμένους.

Θα σας πάρει ο διάολος και θα ’ναι μέρα μεσημέρι.

Καταστρέφετε τα νοικοκυριά σαν να περαιώνετε γενοκτονία, και με γλώσσα Βέρμαχτ, νηφάλια και ψύχραιμα οι Γκαουλάιτερ της Τρόικας σας προτείνουν να «ετοιμάσετε καταλύματα» για όσους θα τους φάτε το σπίτι.

Τι σημαίνει στη γλώσσα σου, καταραμένη ορδή, η λέξη «κατάλυμα»; παράγκα, σκηνή, φαβέλα, καλύβα; Χαμοκέλα, μαγκάλι, παγκάκι, παγωνιά στους πέντε δρόμους; Τι σημαίνει στη γλώσσα σας, βρε αδιάντροποι, το «κατάλυμα»; Στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτοκτονία, φυλακή, τι;

Και σε ποιους μιλάτε έτσι; Σε ανθρώπους; σε πολίτες; ή σε ζαγάρια που τα «σέβεστε» όσον ο Σόιμπλε;

Κάθε μέρα που περνάει μέσα στα χέρια σας γίνεται βόμβα για την επόμενη. Ξεκινήσατε απ’ τους «επίορκους» στο Δημόσιο και φθάσατε σε πογκρόμ απολύσεων. Απ’ την καταστροφή των συλλογικών συμβάσεων, φθάσατε στις συμβάσεις μιας μέρας και τις ομαδικές απολύσεις. Απ’ το έκτακτο χαράτσι στο μόνιμο χαράτσι, στις 5.000 αυτοκτονίες, στο ξέσχισμα του Συντάγματος, στα καραγκιοζιλίκια στη Βουλή, και τώρα ψάχνετε πώς να φθάσετε ώς την αρπαγή των μικροϊδιοκτησιών, αγοράζοντας χρόνο. Χρόνο απ’ τη ζωή μας. Πόσος χρόνος, μια ή δυο γενιές, θα χρειασθεί για να αποκατασταθεί (αν) η ζημιά που κάνατε στην πατρίδα; Πόσο ακόμα θα μπορείτε να προστατεύετε τη δολιότητα των swaps του κ. Σημίτη, τα κατάστιχα των μιζαδόρων, τις λίστες των φοροφυγάδων, τους φερετζέδες των offshore;

Ομως, απ’ όλα σας τα εγκλήματα δύο είναι τα πιο θανατηφόρα, όντας ταυτοχρόνως και τα δύο οι δύο πυλώνες που σας στηρίζουν μέσα σ’ αυτόν τον βούρκο: η ηθική καταρράκωση και η εμφύτευση της απελπισίας.

Πήλινοι πυλώνες που πέπρωται να καταρρεύσουν. Και να σας θάψουν.

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Κεντροαριστερά ντεζαβού

Του Στάθη

Κι όπως θα έλεγε ένας κεντροαριστερός που σέβεται τον εαυτόν του: η αυτοκτονία για οικονομικούς λόγους είναι το ανώτατο στάδιο λαϊκισμού.

Ναι, αγαπητές μου και αγαπητοί μου, η Κεντροαριστερά ξανάρχεται, διότι δεν έφυγε ποτέ. Ο τελευταίος της μεταμορφισμός έχει ως βάση την «Κίνηση των 58», διεκδικώντας όσο περισσότερο ΠΑΣΟΚ κι όση περισσότερη ΔΗΜΑΡ γίνεται, καθώς αυτά τα δύο κόμματα αργοσβήνουν.

Η προσπάθεια λοιπόν να ανασυντεθεί ο χώρος της κεντροαριστεράς σε μια νέα μορφή προβάλλει επιτακτική, ως εναλλακτική εκδοχή του εαυτού της. Διότι η κεντροαριστερά (απ’ όταν ο κ. Σημίτης επανέφερε εν ζωή αυτόν τον όρο) υπήρξε ταυτοχρόνως μέσα σε όλες τις κυβερνήσεις και μέσα σε όλες τις αντιπολιτεύσεις των τελευταίων ετών του δικομματικού μονοκομματισμού. Οριζοντίως.

Η κεντροαριστερά (με καταχρηστική την ένθεση του όρου αριστερά σ’ αυτήν την έννοια) υπήρξε ως «εκσυγχρονισμός» η καθοριστική αποτύπωση των εκάστοτε πολιτικών επιλογών της άρχουσας τάξης και στα δύο κυβερνητικά κόμματα, και στο ΠΑΣΟΚ και στη Ν.Δ. Και ταυτοχρόνως και παραλλήλως. Ο «εκσυγχρονισμός» (που κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμός ήταν) υπήρξε ο κοινός παρονομαστής όλων των πολιτικών επιλογών, είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της Ν.Δ. που μας έφεραν έως εδώ. Του λόγου το αληθές για τα δύο πρώην συγκοινωνούντα δοχεία που έγιναν ένα αποδεικνύει η παρουσία Στουρνάρα στην κυβέρνηση Σαμαρά ή η στήριξη της ίδιας πολιτικής για οτιδήποτε από πολιτικούς όπως ο κ. Σκανδαλίδης ή ο κ. Γεωργιάδης εν σάρκα μία και με μια ψυχή.

Ομως το σκάφος «Ελλάς» πυρπολήθηκε, και το πυρπόλησαν ανηλεώς και συστηματικώς τα δύο αυτά κόμματα, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Με την ενθουσιώδη υποστήριξη των διαπλεκομένων ΜΜΕ, των ενσωματωμένων (εκ των) διανοούμενων και ενός μεγάλου μέρους του πανεπιστημιακού κατεστημένου.

Συνεπώς, μετά τη χρεωκοπία αυτού του συστήματος προβάλλει αδήριτη η ανάγκη να εμφανίσει ως εναλλακτική λύση μιαν άλλη πλευρά του εαυτού του, ακριβώς την ίδια δηλαδή, αλλά με μιαν άλλη μορφή, με μιαν κάποια αναπαλαίωση, διότι από καινούργια υλικά - ου!

Επανεμφανίζεται έτσι με τις ευλογίες Σημίτη, Διαπλοκής και Σία ο κ. Γαννίτσης, ή άλλοι σαν αυτόν, όχι σαν απολειφάδια μιας ιστορικής (προς κρημνούς) διαδρομής, αλλά ως χαμένες ευκαιρίες.

Αν χαρακτήρισε κάτι τον εκσυγχρονισμό όταν ήταν στις δόξες του (αλλά και τώρα που κυβερνά στα μουλωχτά) ήταν η αλαζονεία του (να θεωρεί τους εκπροσώπους του ως τους μόνους «σοβαρούς» και «υπεύθυνους») , η πονηρία του (να καταγγέλλει όλους τους άλλους για λαϊκιστές) και η υποτέλειά του στους ξένους (με αποτέλεσμα η κυβέρνηση των ανδρεικέλων σήμερα να του πηγαίνει γάντι).

Η οίησή τους -των στελεχών της κεντροαριστεράς- είναι τέτοια που, αφού τα έκαναν επί μακρόν παντού μαντάρα, τώρα ανακυκλώνουν τους εαυτούς των και τους εμφανίζουν ως εναλλακτική λύση στα έργα τους.

Εις ό,τι αφορά τους ανθρώπους, το όλον εγχείρημα μοιάζει με περιήγηση σε νεκροταφείο αυτοκινήτων, σε μάντρα πεθαμένων κινητήρων, με τη φιλοδοξία της ανασύνθεσης ενός μοντέλου Φρανκενστάιν.

Με άφατο θράσος οι παλιοί σύντροφοι του Ακη και του Γιάννος, του κ. Μαντέλη και του κ. Τσουκάτου, πασπαλισμένοι και με ολίγον από ΔΗΜΑΡ (μέρος της οποίας υπήρξε έκπαλαι συνένοχο στα καμώματα των εκσυγχρονιστών) επανεμφανίζουν τις παλιές τους αμαρτίες ως λύση, ως πρόταση, ως πρόγραμμα. Αυτοί οι ίδιοι που με τα έργα τους άνοιξαν τον δρόμο για να φθάσουμε ως την Τρόικα, τώρα θέλουν ακριβώς αυτά τα έργα της Τρόικας να τα νομιμοποιήσουν με τη χρυσόσκονη της «σοβαρής» και «υπεύθυνης» παρουσίας τους.

Το έργο αυτό παίζεται πολλά χρόνια στην Ελλάδα.

Από τα ίδια πρόσωπα, μέσα από τα ίδια ΜΜΕ, με τα ίδια στερεότυπα. Θέλει πολλή υπεροψία για να πιστεύουν ορισμένοι ότι μπορούν να προσθέσουν σήμερα ακόμα μια πράξη σ’ αυτήν την τραγική φαρσοκωμωδία. Τέτοια περιθώρια σε μια Ελλάδα που ανασαίνει μαγκάλια και σκυλοπνίγεται στην πρώτη νεροποντή, δεν υπάρχουν πλέον.

Για μένα -επιτρέψτε μου- η κεντροαριστερά, ο «εκσυγχρονισμός», νεοφιλελεύθερος και «αριστερός», υπήρξε ο καρκίνος της ελληνικής και ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής. Μάλιστα, όπως και στην Ευρώπη έτσι και στα καθ’ ημάς υπονόμευσε κι έφθειρε κατά κρίσιμο μέγεθος τη σκέψη και το ήθος μέρους της Αριστεράς με έννοιες και πρακτικές όπως της πολιτικής ορθότητος, του πολυπολιτισμού, του μεταμοντερνισμού και κάθε άλλης αμερικανιάς, αναγνωρίσιμης στις ΜΚΟ, στις Ανεξάρτητες Αρχές και σε ό,τι άλλο μπορούσε να ενσωματώνει την Αριστερά στα εύκολα και να την ακυρώνει στα δύσκολα.

Τώρα που η Αριστερά αποκαθιστά τη σχέση της με τον λαό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξανάγινε η ίδια στο σύνολό της λαϊκή), επειδή ο λαός στρέφεται προς αυτήν, κυρίως απ΄την απελπισία του, θα αποδειχθεί κρίσιμο το κατά πόσον, μέσα στην πολιτική πράξη τουλάχιστον, θα φανεί αν η Αριστερά έχει αποκαθαρθεί απ’ τις αμερικανιές ή αν, μέρος της ή όλη, θα παραμείνει αιχμαλωτισμένη στο πονηρό ιδεολογικό εποικοδόμημα που έχει στήσει η κεντροαριστερά.

Ο κυρίαρχος καθεστωτικός λόγος, είτε τον ομιλεί ο κ. Κεδίκογλου (και οι χρυσαυγίτικες παραφυάδες του), είτε τον ομιλεί ο κ. Πρωτόπαππας, είτε οι 58, είτε ο θηριώδης προπαγανδιστικός μηχανισμός της διαπλοκής, λέει ένα πράγμα και το αυτό: ότι υπάρχει ένα ασφυκτικό πλαίσιο έξω απ’ το οποίο κινδυνεύουμε με ασφυξία. Αυτό το καφκικό τοπίο, με αυτήν την οργουελιανή γλώσσα, πρέπει πρώτα απ’ όλα να σπάσει η ριζοσπαστική Αριστερά, αν δεν θέλει η επικοινωνία της με τον λαό να ’ναι σπασμένο τηλέφωνο. Η αποκατάσταση των εννοιών, η απελευθέρωση της σκέψης απ’ τους ευφημισμούς, η επιστροφή των εξόριστων λέξεων, η απελευθέρωση της σκέψης απ’ τον ζυγό των κλισέ, είναι εκ των ων ουκ άνευ για μια διακυβέρνηση υπέρ του λαού.

Αρκετά με τα «εθνικά φαντασιακά», τις «αφηγήσεις», τις «αλήθειες των άλλων», τους «λαϊκισμούς» και τους συναφείς πομφόλυγες με τους οποίους η καθεστωτική προπαγάνδα έκανε τη δουλειά της (πλύση εγκεφάλων έκανε), μάλιστα με τη βοήθεια, εκούσα ή άκουσα, όσων αριστερών υιοθέτησαν ή μιμήθηκαν αυτήν τη ρητορική. Υπάρχουν οι λέξεις από χώμα, ιδρώτα και όνειρο, η γλώσσα που μιλάει ο λαός όταν είναι στα καλά του. Σ’ αυτήν τη γλώσσα είμαστε υποχρεωμένοι να συνεννοηθούμε.

Οχι στα κομιλφώ κολωνακιώτικα, ότι ο κ. Γιαννίτσης, φέρ’ ειπείν, ήταν μια «χαμένη ευκαιρία», αλλά στη γλώσσα της ανάγκης: πώς σταματάμε τους πλειστηριασμούς; πώς εμποδίζουμε τις ομαδικές απολύσεις; πώς θα αποκαταστήσουμε τον πολιτισμό της εργασίας; και πώς ύστερα θα τον υψώσουμε κυρίαρχον;

Επ’ αυτών και άλλων τέτοιων ζητά ο κήρυκας να αγορεύσουμε κι όχι αν ο Ντεριντά ίπτατο μαζί με τα άλλα μπαρμπούνια...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι εντιμότατοι αξιόπιστοι

Του Στάθη

Φάρμακα, υποβρύχια, φόροι, πλειστηριασμοί – το πολιτικό σκηνικό πήρε φωτιά.

Εν πρώτοις, τα ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Μέρκελ - Σαμαρά με ολίγην από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και 58 ( χωρίς να είναι σίγουρο πόσοι είναι σήμερα) έριξαν πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ ό,τι είχαν: γαϊδουράγκαθα, καυτό λάδι, πίσσα, πέτρες και μια δήλωση της Προέδρου της  ευρωομάδας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και μέλους του Die Linke, κυρίας Τσίμερ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά τα ΜΜΕ, η κυρία Γκαμπριέλε Τσίμερ είπε ότι: «αν δεν κάνετε το μάθημά σας (σ.σ.: εσείς οι Έλληνες) και δεν εκπληρώσετε να προαπαιτούμενα, ο φτωχός Γερμανός δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη σας». Μόνον που η κυρία Τσίμερ ουδέποτε είπε κάτι τέτοιο.

Λεπτομέρειες θα μου πείτε! Βεβαίως, κατά την έγκριτη δημοσιογραφία μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος έσπευσε να απαντήσει σε αυτά που δεν είπε η κ. Τσίμερ και την έβαλε στη θέση της!! Γίγαντας!!!
Ας δώσουμε όμως τον λόγο στην ίδια την κυρία ( και συντρόφισσα, θα μου επιτρέψετε) Γκαμπριέλε Τσίμερ (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

«Εκπληκτη και αγανακτισμένη είδα σήμερα το πρωί δημοσιεύματα σε δύο φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, συγκεκριμένα στα “Νέα” και στο “Eθνος” γεμάτα διαστρεβλώσεις σχετικά με όσα είπα σε συνάντηση με μέλη του ελληνικού υπουργικού συμβουλίου στο πλαίσιο της Διάσκεψης των Προέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με την ελληνική κυβέρνηση.

Υπογραμμίζω ότι δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι στην αίθουσα.

Στην πραγματικότητα έκανα ειδική αναφορά στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας, ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που περιγράφουν οι δύο εφημερίδες. Είπα ότι είναι αναγκαίος ο λογιστικός έλεγχος του χρέους ώστε να αποσαφηνιστεί το ανήθικο και παράνομο σκέλος του, το οποίο δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Είναι μία από τις οδούς για να προαχθεί η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζομένους στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Ποτέ δεν θα μπορούσα -και δεν το έκανα- να φέρω σε αντιπαράθεση τον Ελληνα με τον Γερμανό πολίτη. Είναι προσβολή για μένα ακόμη και να το διανοηθεί κάποιος.

Επίσης, άσκησα κριτική στην ελληνική κυβέρνηση διότι εμφανίζει μια ρόδινη και παραπλανητική εικόνα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα.

Επειδή, όπως προανέφερα, δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι στην αίθουσα, και τα δύο δημοσιεύματα τείνουν να παρουσιάζουν την ίδια «ηρωική αντίδραση» του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, δεν θέλω να υποθέσω ότι είναι ο αρχιτέκτονας των δύο διαρροών».

Αυτά τα ωραία! Τα οποία δεν έχουν τέλος! Είπε ο κ. Στουρνάρας στην εκπομπή του κ. Πρετεντέρη: «Είναι εντελώς εσφαλμένη η εντύπωση ότι ο Ελληνας υπερφορολογείται». Ενώ την επόμενη μέρα στη Βουλή ο κ. Σταϊκούρας διεκήρυσσε: «Η φορολόγηση νοικοκυριών  και των επιχειρήσεων είναι ιδιαίτερα υψηλή». Πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το. Προφανώς ο κακός χωροφύλαξ Στουρνάρας και  ο καλός αστυφύλαξ Σταϊκούρας παίρνουν διαφορετικά φάρμακα κακού αστυφύλαξ και καλού χωροφύλαξ, αλλοιώς δεν εξηγείται η προσπάθειά τους να μας δουλέψουν τόσο αναποτελεσματικά.

Αυτό τούτο και το ίδιον από καιρό έχοντας αντιληφθεί ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης είπε να βάλει μια τάξη στα φάρμακα για να ξέρουμε όλοι τί πίνουμε και τί λέμε. Για παράδειγμα άλλο φάρμακο έπαιρνε ο Αδώνιδας όταν αποκαλούσε ως ΛΑ.ΟΣ τον Σαμαρά άχρηστον κι ανίκανο, άλλο όταν ήταν (πιο πριν) στην ΠΟΛ.ΑΝ. κι άλλο όταν έβαζε στοίχημα ότι δεν θα απολυθούν οι γιατροί που απολύει.

Εκτιμώντας λοιπόν τις αγνές προθέσεις του αξιόπιστου αυτού ανδρός, υπερψήφισαν την τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή για τις τιμές των φαρμάκων, εκτός από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, επίσης η ΔΗΜΑΡ (αλήθεια, αυτοί γιατί έφυγαν απ’ την κυβέρνηση;) και ο κ. Λοβέρδος, ενώ οι ΑΝΕΛ αποχώρησαν και το ΚΚΕ την έκανε τσίου με ένα «παρών». Με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ «να βρεθεί απομονωμένος» - αυτό είναι το συμπέρασμα της έγκριτης δημοσιογραφίας, μη σας πω και: «στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής».

Διότι αυτή είναι η ουσία (και) αυτής της υπόθεσης! Οταν η αξιωματική αντιπολίτευση ασκεί την αντιπολίτευση που δεν ασκεί και η υπόλοιπη αντιπολίτευση, τότε είναι «απομονωμένη». Σοφιστεία; σόφισμα; δοκησισοφία; παραλογισμός; διαστροφή; δολιότης; - μα αυτά είναι η πρώτη ύλη της επικοινωνιακής διαχείρισης στην πολιτική, της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης. Η πρώτη εντύπωση ότι φέρ’ ειπείν η κυρία Τσίμερ είπε αθλιότητες είναι το ζητούμενο, η πρώτη εντύπωση είναι που μένει κι όχι η αποκατάσταση της αλήθειας. Οσες πιο πολλές φορές χρειάζεται η αλήθεια αποκατάσταση, τόσες πιο πολλές φορές η αθλιότης της προπαγάνδας έχει πετύχει τον στόχο της.

Οπως στην υπόθεση με τα υποβρύχια. Ο κ. Βενιζέλος εκόπτετο στη Βουλή για την αθωότητα του Ακη, ο Ακης τώρα είναι μέσα, και ο κ. Βενιζέλος «γέρνει» αλλοιώς - με τον κ. Μεϊμαράκη και τον κ. Αβραμόπουλο στα ύφαλά του, αν το σκάφος βυθιστεί, να τους πάρει μαζί του.

Ετσι είναι οι εντιμότατοι αξιόπιστοι. Σαν τον κ. Σαμαρά όταν έλεγε ότι θα συστήσει μιαν και μόνη Εξεταστική Επιτροπή για το πώς φθάσαμε στο Μνημόνιο. Τώρα ο κ. Σαμαράς σφυράει αδιάφορα, ο Γιωργάκης διαβάζει Θαπατέρο και το λιμάνι φεύγει.

Και για όλα αυτά φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει για τις ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα που εξακολουθεί να απαιτεί η Τρόικα, ώσπου να της γίνει το χατήρι τώρα ή αργότερα.

Διότι ό,τι κάθε φορά «αρνείται» η κυβέρνηση να παραδώσει σκούζοντας ηρωικά και πένθιμα το πρωί, το παραδίδει το βράδυ γουργουρίζοντας στην αγκαλιά του κ. Τόμσεν ή του «ξεχασμένου» εκείνου χερ Ράιχενμπαχ, ο οποίος στο μουλωχτό λύνει και δένει. Τώρα ζητάει ο αρχικατέργαρος ϋμπεργκρουπενφυρ τη μείωση των συντάξεων αναλόγως του εισοδήματος του συνταξιούχου ή της ακίνητης περιουσίας του!! Φυσικά και ανθίσταται ηρωικώς ο κ. Βρούτσης, φυσικά και τσιρίζει στα διάσελα, όταν όμως θα ενδώσει, θα φταίει και για αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει μελετήσει καλά ούτε αυτό το πρόβλημα.

Δεν  είναι το σύστημα σάπιο που σαπίζουν τα υποβρύχια και μαζί τους 5-6 δισ. απ’ τον ιδρώτα των Ελλήνων, είναι ότι μαζί τα φάγαμε και τα υποβρύχια - μοιάζουνε με ρέγκες και τα βάλαμε μεζέ στο κρασάκι μας.

Τι φταίει  για τα υποβρύχια ο κ. Βενιζέλος; Τι φταίει για τη Λίστα Λαγκάρντ; Τι φταίει ο κ. Σαμαράς για τον κ. Βενιζέλο; Τι φταίει ο κ. Στουρνάρας για τον κ. Σημίτη; Τι φταίει ο Γιωργάκης που δεν πνίγηκε στο Καστελόριζο, να τον κλαίμε σήμερα με μαύρο δάκρυ, αντί να κλαίμε την Ελλάδα με τις αυτοκτονίες της και τα φάρμακα που δεν μας πιάνουν...

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »