“Εθνική κυριαρχία”, προσφυγικό και άλλα… ευρωκουραφέξαλα

Νίκος Μπογιόπουλος 



Χτες στις ακτές του Αιγαίου, απέναντι από τη Λέσβο, τα κύματα ξέβρασαν 34 ακόμα νεκρούς…

Πριν από λίγες μέρες, με αφορμή το προσφυγικό, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τον Σόιμπλε, ο Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο, σε συνέντευξη στην γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung», δήλωσε:

«(…) η Ελλάδα δεν προστατεύει τα σύνορά της σύμφωνα με όσα ορίζει η ισχύουσα Συνθήκη του Σένγκεν και κατά συνέπεια παραβιάζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο (…) στα ελληνοτουρκικά σύνορα διασφαλίζονται και τα γερμανικά σύνορα, όπως διαπιστώνουμε κάθε μέρα εδώ στη Γερμανία. Στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει πλέον το επιχείρημα περί εθνικής κυριαρχίας (…) όταν μια χώρα μέλος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί πια σε υποχρεώσεις, που με τη θέλησή της ανέλαβε, τότε η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβει τα ηνία».

Ας κάνουμε, λοιπόν, μια ανακεφαλαίωση:

• Η Ελλάδα που η θάλασσά της γίνεται υγρός τάφος για αμέτρητους «Αιλάν» είναι η Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• Η Ελλάδα που μετά τις συμφωνίες ΕΕ – Τουρκίας μετατρέπεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση σε νεκροταφείο προσφύγων και σε στρατόπεδο ψυχών, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Η Ελλάδα που το προσφυγικό που προκαλεί η ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΕ στρέφεται εναντίον της ως «επιχείρημα» πλήρους κατάλυσης της εθνικής της κυριαρχίας (!), είναι η Ελλάδα της ΕΕ.

Και φυσικά:

• Είναι μέσα στον υπέροχο κόσμο της ΕΕ που η Ελλάδα, είτε με μπλε, είτε με πράσινους είτε με ροζ κυβερνώντες, ξεπουλάει τα τιμαλφή της δημόσιας περιουσίας της προς δόξα «επενδυτών» και «κορακιών».
• Είναι υπό την εταιρική σχέση με την ΕΕ που στην Ελλάδα η χαριστική βολή κατά των νυν και των μελλοντικών συνταξιούχων βαφτίζεται «μεταρρύθμιση».
• Η Ελλάδα των πλειστηριασμών,  της μείωσης στο μισό του επιδόματος θέρμανσης, της μετανάστευσης των νέων παιδιών  και της φοροληστείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Είναι μέσα σε αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, τον κόσμο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ, όπου η Ελλάδα χρεοκοπεί «ελεγχόμενα» και όπου ο λαός της πτωχεύει ανεξέλεγκτα.
• Είναι μέσα στον κόσμο του ευρώ, τον κόσμο των αέναων, των μάταιων, των αβάσταχτων και πάντοτε άνωθεν επιβαλλόμενων «θυσιών», που η Ελλάδα βαφτίζεται «Τιτανικός» και ο λαός της, στοιβαγμένος μονίμως στη «τρίτη» θέση, οδηγείται σε πνιγμό.
• Η Ελλάδα της ευρω-φτώχειας και της τρόικας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των χαρατσιών, των ΕΝΦΙΑ, των συσσιτίων, της διαλυμένης Υγείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Η Ελλάδα των μισθών και συντάξεων πείνας, των διαρκών Μνημονίων, του ΔΝΤ,  της επιτήρησης, της ευρω-λιτότητας είναι η Ελλάδα της ΕΕ.  
• Η Ελλάδα των αστέγων, των «λουκέτων», των μαγκαλιών, των απολύσεων, της αγροτικής και βιομηχανικής αποσάθρωσης, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες βουλιάζουν στην ανεργία, που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.
• Η Ελλάδα της «φαστ τρακ» δημοκρατίας, των Μνημονίων και των πολυνομοσχεδίων στο «άψε – σβήσε», είναι η Ελλάδα μιας ΕΕ που στο έδαφός της βρικολακιάζει ο φασισμός.

Αυτή η Ελλάδα, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Αυτή είναι η Ελλάδα και των «αριστερών» και των δεξιών κυβερνώντων, εντός των τειχών της ΕΕ.

Γι’ αυτή την «Ένωση» - που ανακεφαλαιοποιεί τράπεζες την ίδια στιγμή που οι στατιστικές της υπηρεσίες μετρούν 30 εκατομμύρια άνεργους και 120 εκατομμύρια (!) φτωχοποιημένους στα κράτη μέλη της – ο Τσίπρας δηλώνει: «Η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ δεν αμφισβητείται».

Γι’ αυτή την «Ένωση» - που μπρος στις ανάγκες των «γερμανικών συνόρων» οι εκλεκτοί της δεν αναγνωρίζουν ούτε ίχνος ελληνικής εθνικής κυριαρχίας - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και κάθε λογής μνημονιακός κολαούζος «σουσουδίζει»: «Μένουμε Ευρώπη».   

Τα πάντα γύρω μας βοούν: Μετά από την εμπειρία 35 χρόνων παραμονής στην ΕΕ, η έξοδος από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της Ελλάδας προς όφελος του λαού της, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της.

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανδρεοπαπανδρεική κληρονομιά…

Νίκος Μπογιόπουλος

Το «αναπάντητο» ερώτημα του καιρού μας – σύμφωνα με όσα είπε χτες ο πρωθυπουργός την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – είναι το εξής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση τάσσεται «με την εμπέδωση της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης ή με την ταπείνωση και την εξαθλίωση λαών»; Αυτό είναι το «κρίσιμο ερώτημα που ψάχνει την απάντησή του», ισχυρίστηκε ο κ.Τσίπρας…

Αν ρίξουμε, όμως, μια ματιά στην ΕΕ θα δούμε ότι το ερώτημα του οποίου την απάντηση αναζητά ο πρωθυπουργός, δεν είναι δα και τόσο «αναπάντητο».

Αν κοιτάξουμε την ΕΕ από την σκοπιά των πραγματικών ανθρώπων και των λαών – και όχι από την σκοπιά της ολιγαρχίας ή από τα υψιπετή μπαλκόνια των πολιτικών λογυδρίων - θα δούμε:

• Την Πορτογαλία και την Ιρλανδία των μνημονίων, της εκτίναξης του δημοσίου χρέους, της ύφεσης και της κοινωνικής καταστροφής.
• Την Ισπανία που - χωρίς μνημόνιο και χωρίς χρέος – βυθίστηκε στην κρίση, με τις τράπεζές της να πλέουν σε πελάγη ενισχύσεων την ώρα που το τσουνάμι της ανεργίας έχει παρασύρει εκατομμύρια ανθρώπους.
• Τη Γερμανία των 16 εκατομμυρίων φτωχών και κοινωνικά αποκλεισμένων. Των 7,5 εκατομμυρίων εργαζομένων με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. Των εκατομμυρίων εργαζομένων με τους παγωμένους μισθούς για πάνω από μια δεκαετία.
• Τη Γαλλία των 8 εκατομμυρίων φτωχών, ανέργων και κοινωνικά αποκλεισμένων, που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα.
• Την Ιταλία της εφαρμογής των «αριστεροκεντροδέξιων» πολιτικών που με τα μέτρα λιτότητας βουλιάζουν τους εργαζόμενους στην απελπισία σε σημείο που έφτασαν να διοργανώνονται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο διευρυνόμενο κύμα των αυτοκτονιών των οικονομικά κατεστραμμένων Ιταλών...
• Τη Βρετανία, όπου - εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο» - εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα».

Αυτή είναι η απάντηση στο «αναπάντητο» - κατά τον κ.Τσίπρα – ερώτημα για το τι είναι η ΕΕ.

Ερώτημα 1ο: (σσ: εξίσου «αναπάντητο» με εκείνο του πρωθυπουργού): Όταν ο κ.Τσίπρας εκπαιδεύει τον ελληνικό λαό να αναμένει την απάντηση στο «αναπάντητο» τάχα ερώτημα αν η ΕΕ τάσσεται με την αλληλεγγύη και την δημοκρατία ή με την κοινωνική καταστροφή, τους εκβιασμούς και τη εξαθλίωση, γιατί άραγε το κάνει; Γιατί δεν έχει ακούσει τίποτα για την ΕΕ των 100 εκατομμυρίων φτωχών, των 30 εκατομμυρίων ανέργων, των 4,1 εκατομμυρίων άστεγων ή για να εξωραΐσει την ΕΕ;

Όταν ο κ.Τσίπρας εξωραΐζει την ΕΕ, όταν καλεί τον λαό να έχει αμφιβολίες (ακόμα και τώρα) για το αν η ΕΕ είναι το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι» ή μια κομαντατούρ της εγχώριας και διεθνούς ολιγαρχίας, γιατί το κάνει;

Επειδή θέλει να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ προς όφελος του λαού και με έναν λαό έτοιμο, ενημερωμένο και αποφασισμένο να ανατρέψει όλο το πλαίσιο της βαρβαρότητας ή γιατί είτε σε περίπτωση συμφωνίας είτε σε περίπτωση «ρήξης» με τους «εταίρους» ο λαός θα κληθεί να αποδεχτεί κάτι ανάμεσα στα νέα μνημόνια των «εταίρων», από τη μια μεριά, και στις ευρωενωσιακών και μνημονιακών προδιαγραφών «47 σελίδες» του κ.Τσίπρα, από την άλλη;

Ερώτημα 2ο:Δεν είναι κομματάκι οξύμωρο ο κ. Τσίπρας να καταγγέλλει την ΕΕ ότι ζήτα την επιβολή μέτρων αφανισμού του λαού, ο Γιουνκέρ να απαντά ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ψεύτης, αλλά ταυτόχρονα ο κ. Τσίπρας να επιμένει να αναρωτιέται για το τι καπνό φουμάρει η ΕΕ;…

Ωραίο λοιπόν το πασπάλισμα του χτεσινού λόγου του κ.Τσίπρα από «αντιολιγαρχικές ρητορείες», ωραία και τα αγέρωχα μηνύματα προς τους «θεσμούς» του ΔΝΤ και της Κομισιόν (με τους οποίους όμως διαπραγματεύεται).

Πιο ενδιαφέρον, όμως, ότι κατά τον κ.Τσίπρα το ερώτημα για το χαρακτήρα της ΕΕ και για το περιεχόμενο του περιλάλητου «ευρωπαικού πλαισίου» είναι «αναπάντητο». Πιο ενδιαφέρον ότι – κατά τον κ.Τσίπρα – παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο το «ευρωενωσιακό πλαίσιο» να εμφορείται από τις αξίες της «αλληλεγγύης» και της «δημοκρατίας»…

Μάλιστα. Αλλά ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι Σόμπλε» και οι Γιούνκερ, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, υπάρχει η ίδια η ζωή και η ίδια η πραγματικότητα. Η οποία μας προμηθεύει με τις εξής απαντήσεις:

• Τόσο η προ μνημονίων Ελλάδα των 3 εκατομμυρίων φτωχών και χρεοκοπημένων, όπως και η μετά μνημονίων Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων, είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η μετά μνημονίων Ελλάδα των αστέγων, των συσσιτίων και των υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία, όπως και η προ μνημονίων Ελλάδα της «χαμένης γενιάς των 700 ευρώ», ήταν και είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η προ μνημονίων Ελλάδα των υψηλών ρυθμών «ανάπτυξης» με τα 77 λεπτά του ευρώ «αύξηση» στο μεροκάματο, όπως και η Ελλάδα της κρίσης με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα των εκατοντάδων χιλιάδων λουκέτων στα μικρομάγαζα και των ενεχυροδανειστηρίων που καλούν με διαφημίσεις τα λαϊκά στρώματα να βάλουν ενέχυρο από γαμήλιες βέρες μέχρι χρυσά δόντια για ένα κομμάτι ψωμί, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η προ μνημονίων και προ κρίσης Ελλάδα της υπερσυσσώρευσης αμύθητου πλούτου από τους τραπεζίτες, όπως και η Ελλάδα της μετά κρίσης τροφοδότησης των τραπεζιτών με πακτωλό «ενισχύσεων», είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα του ξεπουλημένου ΟΤΕ, της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ, των διαλυμένων ναυπηγείων, της ξεκληρισμένης αγροτιάς, του παραγωγικού μαρασμού, της μεταναστευτικής εξαθλίωσης, της «Ζήμενς» και των υποβρυχίων που γέρνουν, η Ελλάδα όπου «δεν υπάρχει σάλιο» για τους γέροντες, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα της τρόικας που βαφτίστηκαν «θεσμοί», των 5ετών μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των εφαρμοστικών, των δανειακών συμβάσεων (και των 4μηνων παρατάσεών τους) , είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου» που για να φτάσει στο «σύμφωνο του ευρώ» και της αιώνιας λιτότητας, πέρασε από τη συνθήκη του Μάαστριχτ και από τα σύμφωνα λιτότητας που βαφτίστηκαν «Σύμφωνα Σταθερότητας»

Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι «τα ελλείμματα της Ελλάδας είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας», όπως ομολογούσε η Λαγκάρντ τον Οκτώβρη του 2010.

Αυτό είναι και το τόσο αγαπημένο και προσοδοφόρο για την ελληνική πλουτοκρατία «ευρωπαϊκό πλαίσιο», που κατάντησε την Ελλάδα και το λαό της εδώ που την κατάντησε.

Επομένως, το ερώτημα (κι άλλο ερώτημα) είναι εύλογο:

Τι είδους «σωτηρία» ή «φιλολαϊκή λύση» μπορεί να αναμένει κανείς όταν ως πλαίσιο αναζήτησης της «σωτηρίας» και της «λύσης» προσδιορίζεται το ίδιο εκείνο πλαίσιο που έχει φέρει τη δυστυχία, το ίδιο εκείνο πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται η συμφορά;

Και - μιλώντας στο επίπεδο των στρατηγικών πολιτικών επιλογών, μιλώντας στο επίπεδο της ουσίας και όχι της επικοινωνίας - πόσο, τελικά, διαφέρει μια τέτοια πόζα, ένας τέτοιος εξωραϊσμός της βαρβαρότητας του «ευρωπαϊκού» (δηλαδή του «ευρωενωσιακού») πλαισίου, από άλλες πόζες, όπως αυτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που ενώ είναι ολετήρες συνεχίζουν – ακόμα και μετεκλογικά – να παριστάνουν τους «σωτήρες»;

Η’ για να θυμηθούμε και την - αθάνατη καθώς φαίνεται - «ανδρεοπαπανδρεική κληρονομιά», πόσο διαφέρει η τακτική του κ.Τσίπρα από την τακτική του μακαρίτη Ανδρέα, ο οποίος αφού πρώτα κατάγγειλε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ως «επιβολή της μπότας του Γερμανού τραπεζίτη πάνω στην Ευρώπη», μετά υπερψήφιζε και συνυπέγραφε την συνθήκη του Μάαστριχτ;

Εκτός βέβαια αν κάνουμε λάθος και ο κ.Τσίπρας, μόλις αντιληφθεί ότι η ΕΕ δεν είναι της «δημοκρατίας» και της «αλληλεγγύης» αλλά ότι είναι της «ταπείνωσης» και της «εξαθλίωσης», μόλις πάρει οριστική απάντηση στο ερώτημα τι είναι ΕΕ, είναι «Ευρώπη των λαών» ή «Ευρώπη των μονοπωλίων», αναθεωρήσει την θέση του ότι «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται» και κηρύξει την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ. Ιδωμεν…

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

«Μένουμε Ευρώπη»

Νίκος Μπογιόπουλος 

Χέρια απλωμένα για μια σακούλα τρόφιμα. Αλλά μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας. Σημασία έχει να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;


    Ουρές εκατοντάδων μέτρων για ένα κομμάτι φαγητό. Και τι πειράζει αφού «Μένουμε Ευρώπη». Ε;


Συνωστισμόςχιλιάδων ανθρώπων, διαπληκτισμοί, πλιάτσικο για ένα δωρεάν «γεύμα», άνθρωποι να ψάχνουν φαγητό σε κάδους σκουπιδιών. Το παν, όμως, είναι να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;


Μακάρι αυτή να ήταν μια πλαστή εικόνα για την Ελλάδα. Μακάρι να ήταν προϊόν της «μονταζιέρας» κάποιου «αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού».

Δυστυχώς είναι η πραγματική Ελλάδα των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν μια κάπως διαφορετική άποψη για το «ευρωπαικό ιδεώδες» από αυτή που λανσάρει το «Ποτάμι» του Θεοδωράκη.


Αυτή είναιη Ελλάδα στην οποία φυσικά και δεν μένουν ούτε οι εγχώριοι ούτε ξένοι δυνάστες της. Και την κατάντησαν έτσι τα ταξικά συμφέροντα που βαφτίζονται «εθνικά ιδεώδη» από τους φορείς του πιο ειδεχθούς «ποπουλισμού»: Του καθεστωτικού. 

Αυτήη Ελλάδα, που σχηματίζονται ουρές χιλιομέτρων για μια σακούλα ντομάτες, είναι η Ελλάδα της κλεμμένης αξιοπρέπειας των συσσιτίων και των αστέγων. Η μαραμένη Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Η Ελλάδα των μαγκαλιών. Η Ελλάδα των χιλιάδων νέων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα της οθωμανικού τύπου φορολεηλασίας. Η Ελλάδα των 700.000 παιδιών που υποσιτίζονται.

Αυτή είναι η Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη». Και εδώ δεν υπάρχει καμιά «δημιουργική ασάφεια»…

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», εκείνοι που μας απειλούν ότι θα γίνουμε… Ζάμπια, είναι οι ίδιοι που έχουν φροντίσει να επικρατούν κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες Σομαλίας. Τουτέστιν:

• Εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Ένα εκατομμύριο αφανείς ανέργους που ενώ εργάζονται παραμένουν απλήρωτοι έως και 12 μήνες.
• Διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες κατά 7,5 φορές. Γεγονός που φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη δεκάδα των χωρών με τις μεγαλύτερες ανισότητες παγκοσμίως, να κονταροχτυπιέται για την «πρωτιά» με τη Χιλή, το Μεξικό και την Τουρκία!
• Χιλιάδες εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα που αντί για μισθό αμείβονται με… κουπόνια αγοράς προϊόντων από σούπερ μάρκετ.

Αυτή είναι η Ελλάδα για την οποία οι «σωτήρες» της, με σημαιοφόρο τον συνήθη… διαδηλωτή Άδωνη Γεωργιάδη, διαλαλούν: «Μένουμε Ευρώπη».


Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», αυτοί που εξαπατούν τους ψηφοφόρους και τους υπερασπιστές τους βαφτίζοντας «δικά μας» τα δικά τους ρόλεξ και τα δικά τους Καγέν, είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλλει μισθούς Βουλγαρίας.

• Επτά περίπου στους 10 εργαζόμενους αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.
• Τέσσερεις στους 10 εργαζόμενους (ποσοστό 40%) αμείβονται με κάτω από 630 ευρώ καθαρά το μήνα.
• Το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα κάτω ή στα όρια του κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά).
• Το 25% του εργατικού δυναμικού αμείβεται με μισθό χαμηλότερο από εκείνον του ανειδίκευτου εργάτη.
• Το 51% των νέων εργασιακών συμβάσεων που υπογράφονται στον ιδιωτικό τομέα είναι υπό το καθεστώς της μερικής απασχόλησης, τουτέστιν μισθός κάτω των 500 ευρώ το μήνα.
• Χιλιάδες νέοι έως 25 ετών εργάζονται ακόμα και για 180 ευρώ το μήνα σε 4ωρη απασχόληση ήτοι… για 2,25 ευρώ την ημέρα.

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη» η πλειοψηφία του λαού έχει περιέλθει σε κατάσταση χειρότερη και απ' αυτή της χρεοκοπίας. Ένα και μόνο στοιχείο αρκεί: Τα ληξιπρόθεσμα χρέη σε Τράπεζες, Δημόσιο και Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν εκτιναχθεί πάνω από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας!


«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν. Αλλά λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει. Το «Μένουμε Ευρώπη», είτε με τη μορφή του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» είτε με τη μορφή της «διαπραγμάτευσης» που παρατείνει τα παλιά Μνημόνια και οδηγεί σε «47 σελίδες» νέα Μνημόνια, αφορά σε μια «Ευρώπη» που τη λένε «Ευρωπαϊκή Ένωση», εξουσιάζεται από τους Σόιμπλε και έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Βουλγαρία (στους μισθούς), την έχει μετατρέψει σε Σομαλία(στα κοινωνικά δικαιώματα) και την έχει ξαναγυρίσει να μοιάζει με «οθωμανικό βιλαέτι» (στους φόρους).


 «Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν.  Αλλά ας μην κλείνουμε και τα μάτια. Σε αυτή την Ελλάδα, αυτής της «Ευρώπης», οι συγκλονιστικές εικόνες που προηγήθηκαν αποτυπώνουν αυτό ακριβώς που ζουν τεράστια στρώματα του πληθυσμού.

Είναι εικόνες που επαναλήφθηκαν δεκάδες φορές αυτά τα χρόνια στην Νέα Σμύρνη. Στο Περιστέρι. Στον Κολωνό. Στη Δραπετσώνα. Στη Νίκαια. Στο Μενίδι. Στην Ελευσίνα. Στη Θεσσαλονίκη.

Εικόνες που ανάμεσα στα άλλα αποκαλύπτουν και τούτο: Την απέχθεια που τρέφουν προς τον λαό όλοι εκείνοι οι χορτάτοι του «εστέτ ανθρωπισμού»,  οι «κομιλφό» της τάχα μου ευγένειας, που όταν τους δείχνεις αυτές τις εικόνες, όταν μιλάς γι’ αυτές τις εικόνες, εκείνοι σπεύδουν να σε καταγγείλουν για… «λαϊκισμό» (!), χρησιμοποιούν ακόμα και την γελοιότητά τους σαν πανοπλία, αρχίζουν από τα χαρακώματα της Βορείου Μυκόνου διάφορα εμβριθή περί… Βορείου Κορέας και απαντούν: «Μένουμε Ευρώπη»...

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρω-Νταχάου!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Ερυθρός Σταυρός, με βάση στοιχεία τα οποία του υπέβαλαν 22 από τις εθνικές επιτροπές του στην Ευρώπη, κατέγραψε ότι χορηγείται επισιτιστική βοήθεια σε 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους, ένας αριθμός κατά 75% αυξημένος σε σύγκριση με την περίοδο τρία χρόνια πριν. Αυτή είναι η Ευρώπη που, κατά την χτεσινή ομιλία του κ.Σαμαρά,   «αφήνει πίσω της κρίση»…

Μετά τις υπέροχες κυβερνητικές φιέστες για την ανάληψη της εκ περιτροπής προεδρίας της ΕΕ (τέτοιες γιορτές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες υπέρλαμπρες τελετές που διενεργούνταν στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας) ας επιστρέψουμε στην πραγματική ζωή.

Σε αυτήν, στην πραγματική ζωή, οι χτεσινές φιέστες θα μπορούσαν να εκληφθούν ακόμα και ως ετεροχρονισμένο δοξαστικό υπέρ της τρόικας και των Μνημονίων. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε: Τα 2/3 της λαομίσητης τρόικας, είναι «made in ΕU»: Είναι Κομισιόν και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα…

Στην πραγματική ζωή, λοιπόν, η ΕΕ δεν έχει καμία σχέση με τα φληναφήματα περί της λέσχης των «ισότιμων εταίρων». Αντίθετα, μέσα στην ΕΕ εκείνο που ευδοκιμεί νομοτελειακά είναι η ανισομετρία και οι αντιθέσεις. Προϊόν αυτής της ανισομετρίας είναι και το γεγονός, για παράδειγμα, ότι:

• Την εποχή (περίοδος 2000 – 2012) των ελλειμμάτων για την Ελλάδα, το συνολικό πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ήταν 1,28 τρισ. ευρώ, της Ολλανδίας 473 δισ. ευρώ, της Αυστρίας 80 δισ. ευρώ, της Σουηδίας 271 δισ. ευρώ, της Φινλανδίας 96 δισ. ευρώ. «Τα ελλείμματα της Ελλάδας είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας» που έλεγε και η κυρία Λαγκάρντ…

   Η ΕΕ δεν υπήρξε ποτέ παράγοντας άμβλυνσης των ανισοτήτων, αλλά πεδίο όπου βασιλεύει ο νόμος που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις ηγέτιδες και πλούσιες Γερμανία και Γαλλία:

• Πάνω από 5,5 εκατομμύρια Γερμανοί κατρακύλησαν τα τελευταία χρόνια από την λεγόμενη μεσαία τάξη στους χαμηλόμισθους. Εκείνοι που ακολούθησαν την αντίστροφη πορεία δεν ξεπερνούν τις 500 χιλιάδες… Οσο για τη Γαλλία των 3 εκατομμυρίων ανέργων η οργάνωση «Les Restos du Coeur» ανακοίνωσε ότι πέρσι  960.000 άνθρωποι στήθηκαν στην ουρά για να πάρουν δωρεάν γεύματα ενώ φέτος τα σισίτια που προγραμματίζονται αφορούν σε πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους…

   Η ΕΕ δεν υπήρξε ποτέ η «Ευρώπη των εργαζομένων». Ήταν είναι και θα είναι μια διακρατική ένωση των μεγαλύτερων μονοπωλίων της Ευρώπης για την ανακατανομή της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς, των πηγών πρώτων υλών και των σφαιρών εξαγωγής κεφαλαίου. Για τη μεγαλύτερη διείσδυσή τους στην οικονομία των πιο αδύναμων συνεταίρων τους και την αρπαγή του εθνικού τους πλούτου. Μια ένωση για την εντατικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Σε αυτήν, στην πραγματική ΕΕ:

• Πάνω από 43 εκατ. Ευρωπαίοι ζουν στα όρια της πείνας και 120 εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τον διαρκή κίνδυνο να  περιπέσουν σε κατάσταση ένδειας  (στοιχεία της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου). Σε χώρες όπως η Λετονία, που πριν λίγες μέρες εντάχθηκε στο κλαμπ της Ευρωζώνης, η χορηγούμενη επισιτιστική βοήθεια υπερτριπλασιάστηκε μέσα σε τρία χρόνια. Στην Ιταλία 8 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Στις χώρες της πραγματικής ΕΕ, όπως, για παράδειγμα, στη Βρετανία (που σημειωτέον ούτε ευρώ έχει, ούτε Μνημόνιο…), επανακάμπτουν ασθένειες εξαφανισμένες από τη δεκαετία του ’50, όπως η ραχίτιδα, που μαστίζει τον παιδικό πληθυσμό ως αποτέλεσμα της πείνας και της κακής διατροφής για εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά. Στην Βρετανία των 5 εκατομμυρίων πενήτων, όπου ο γάμος του πρίγκιπα Γουίλιαμ στοίχισε 60 εκατομμύρια ευρώ, η Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού αναγκάστηκε να σχεδιάσει τη διανομή αυτό το χειμώνα επισιτιστική βοήθεια σε πανεθνικό επίπεδο, για πρώτη φορά μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου…

   Η ΕΕ δεν υπήρξε ποτέ αρωγός της «ανάπτυξης» σε όφελος των λαών. Είτε πρόκειται για τους λαούς των χωρών του Νότου, είτε πρόκειται για τους λαούς των κρατών – ατμομηχανή της ΕΕ. Σήμερα, στην πραγματική ΕΕ:

• Πάνω από 27 εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι και μάλιστα τα 20 εκατομμύρια από αυτούς βρίσκονται στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης (στοιχεία της Eurostat). Ανάμεσα στα στοιχεία που καταγράφονται στην έκθεση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού διαβάζουμε: Στη Γαλλία, 350.000 άτομα έπεσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2008-2011. Στις χώρες της Βαλτικής και στην Ουγγαρία, το 13% του πληθυσμού μετανάστευσε για να βρει δουλειά. Στη Γερμανία – των πλεονασμάτων - το ένα τέταρτο των εργαζομένων είναι χαμηλόμισθοι . Πάνω από 7 εκατομμύρια Γερμανοί ζουν με μισθό 400 ευρώ το μήνα. Πάνω από το 15% του γερμανικού πληθυσμού διαβιεί σε συνθήκες κάτω του ορίου της φτώχειας…

   Η ΕΕ έχει τόση σχέση με την «δημοκρατία»

-          όση και οι πολλαπλές ταχύτητες στο εσωτερικό της, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται στη βάση του δικαίου του ισχυρότερου,

-          όση και ο διορισμός του κογκλάβιου της Κομισιόν καθώς και η απαξίωση της εκλογής του εν πολλοίς διακοσμητικού ευρωκοινοβουλίου, εκλογές όπου συμμετέχουν λιγότεροι από το 50% των Ευρωπαίων πολιτών,

-          όση και  κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών – μελών που οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ την παραχωρούν στην αρένα της μεταξύ τους λυκοφιλίας και «εποπτείας»,

-          όση και η δράση της ΕΕ σε όλα σχεδόν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα του πλανήτη σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ, από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας μέχρι Ιρακ και Αφγανιστάν,

-          όση και η συμμετοχή των φασιστών σε μια σειρά κυβερνήσεις των κρατών – μελών της, όση και η αναβίωση του φασισμού στο σύνολο της ευρωενωσιακής επικράτειας, όση και η βιομηχανία παραχάραξης της Ιστορίας από τα ευρωκοιναγορίτικα επιτελεία εδώ και δεκαετίες,

-          όση και η «δικαιοσύνη», η «νομιμότητα» και η «ηθική» των οικονομικών σχέσεων εντός της ΕΕ που περιλαμβάνει από τις μίζες της «Ζήμενς» μέχρι την αναγόρευση της Γερμανίας σε έναν από τους  δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου, σύμφωνα με έρευνα του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης,

-          όση και η απόφαση της κυβέρνησης του λίκνου της Δημοκρατίας, της Ελλάδας, να εκδώσει έκτακτα κυκλοφοριακά μέτρα, να διακόψει τη λειτουργία του μετρό, να μετατρέψει την Αθήνα σε σιδερόφραχτη πόλη, στην προσπάθεια να απαγορεύσει τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις ενάντια στους «λαοπρόβλητους» ηγέτες της ΕΕ!   

   Αυτή είναι η ΕΕ. Η πραγματική ΕΕ. Κι ας ξαναθυμηθούμε, τώρα, ποια είναι και πως είναι η Ελλάδα μέσα σε αυτή την λυκοσυμαχία. Ποια είναι, δηλαδή, η – πραγματική – Ελλάδα, την οποία χτες η «Δημόσια Τηλεόραση» του κυρίου Καψή την παρουσίαζε περίπου σαν σουφραζέτα ξεμαλιασμένη από την ξέφρενη χαρά της γιατί της δώσανε να «κρατάει το τιμόνι της ΕΕ»… Ας δούμε ποια είναι η Ελλάδα του ελληνικού λαού, μετά την πάροδο 30 και πλέον χρόνων από την προπαγάνδα του «θα τρώμε με χρυσά κουτάλια» (επί ένταξης στην ΕΟΚ), που μετά έγινε προπαγάνδα περί «ισχυρής Ελλάδας» (επί Μάαστριχτ) , και που τώρα εισπράττει τα επίχειρα της κάλπικης θεωρίας περί του «απάνεμου λιμανιού» (που θα της εξασφάλιζε, τάχα, η είσοδος στο ευρώ)…    

• Η Ελλάδα της κατεστραμμένης παραγωγικής της βάσης που προκύπτει από τις ευρωενωσιακές ντιρεκτίβες για τη διάλυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως για παράδειγμα τα ναυπηγεία, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα που από την πλεονασματική αγροτική παραγωγή το 1980 έχει μετατραπεί στη χώρα που εισάγει πατάτες από την Αίγυπτο, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα της κρίσης, του «Τιτανικού», του ΔΝΤ και του «καλό κουράγιο Ελληνες» (Ολι Ρεν), είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των μαγκαλιών, της αιθαλομίχλης, των 8 στους 10 χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης και των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των αμέτρητων αστέγων, της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
•  Η Ελλάδα των μισθών πείνας και των συντάξεων δυστυχίας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.
•  Η Ελλάδα των 1,5 εκατομμυρίων ανέργων, των 600.000 «λουκέτων» στα μαγαζιά, των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες, είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ευρώ.

   Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Που κατά τους θιασώτες του «ευρωμονόδρομου» δεν μπορεί να υπάρξει έξω από την ΕΕ, ούτε έξω από το ευρώ. Αλλά τόσο πατριώτες που είναι θα πρέπει να μας εξηγήσουν: Πως γίνεται αυτή η χώρα να υπήρξε εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, χωρίς ΕΕ και χωρίς ευρώ; Εκτός αν γι’ αυτούς η Ιστορία της Ελλάδας ξεκίνησε μόνο την στιγμή που μπροστά από το ΑΤΜ ο κ.Σημίτης ανέμιζε το ευρώ (σσ: τι απίθανη στιγμή)…

   Αυτή είναι και η Ευρωπαική «τους» Ενωση. Όπως ακριβώς την περιέγραφε πριν από 100 χρόνια ο Λένιν:

«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" – σημείωνε - δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».

Και πρόσθετε:

 «Φυσικά, οι προσωρινές συμφωνίες είναι πιθανές μεταξύ των καπιταλιστών και μεταξύ των κρατών. Από αυτή την άποψη οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι πιθανές ως συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαίων καπιταλιστών …αλλά με ποιο σκοπό;».

   Αν κάποιος, ρίχνοντας μόνο μια ματιά στα θησαυροφυλάκια των πολυεθνικών της ΕΕ, από τη μια μεριά, και στο άδειο πιάτο εκατομμυρίων πολιτών της ΕΕ, από την άλλη, δεν μπορεί να αντιληφθεί για «ποιο σκοπό» υπάρχει η ΕΕ,  τότε…

Από το e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπερόπλο

Ελλάδα

«Αυτή είναι η Ελλάδα» έλεγαν και ξανάλεγαν χτες οι κυβερνητικές ντουντούκες για την εικόνα με την φρεγάτα «Μπελαρά» και την υποδοχή της στη Σαλαμίνα από τον πρωθυπουργό και τα άλλα κόμματα, φουσκώνοντας σαν τους γάλους για το «νέο υπερόπλο». Για ποια Ελλάδα μιλάνε όμως;

Για την «Ελλάδα» των πανάκριβων ΝΑΤΟικών εξοπλισμών που - κατά τον υπουργό Άμυνας - «είναι πολύ ακριβοί για το Αιγαίο» και θέλουν την «άπλα» τους στις ευρωατλαντικές αποστολές εκτός συνόρων.

Την «Ελλάδα» της εμπλοκής στα βρώμικα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, της κάλυψης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των άθλιων προσχημάτων τους, της «κουλτούρας φέρετρων» και των τεράστιων κινδύνων για τον λαό.

Για την «Ελλάδα» που σφίγγει τα χέρια του Τραμπ, των ΝΑΤΟικών και ευρωενωσιακών μακελάρηδων, του γενοκτόνου Νετανιάχου, των «κουστουμάτων» τζιχαντιστών της Συρίας, των Σαουδαράβων και λοιπών μοναρχών.

Την «Ελλάδα» της «προβολής ΝΑΤΟικής ισχύος» σε όλα τα μέτωπα των πολέμων και ανταγωνισμών, για να αρπάζουν κομμάτι από τη λεία εφοπλιστές, κατασκευαστικοί και άλλοι όμιλοι.

Για την «Ελλάδα» των θηριωδών εξοπλισμών, του 5% του ΑΕΠ για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, της πολεμικής οικονομίας που «πάει τρένο», την ώρα που τα κρατικά ταμεία είναι άδεια για τους αγρότες, την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια, τις συντάξεις.

Την «Ελλάδα» - πολεμικό ορμητήριο του ΝΑΤΟ, με βάσεις σπαρμένες από την Κρήτη έως τον Εβρο, με λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές στην υπηρεσία της «στρατιωτικής κινητικότητας», ενώ ο λαός πνίγεται τον χειμώνα και καίγεται το καλοκαίρι από την έλλειψη στοιχειώδους προστασίας και υποδομών.

Για την «Ελλάδα» της τριμερούς με την Κύπρο και το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που ετοιμάζεται να συμμετέχει σε ναυτική δύναμη επιτήρησης των ενεργειακών πόρων στην Ανατ. Μεσογείου, μια ανάσα από την κατεστραμμένη Γάζα και την καιόμενη Μέση Ανατολή.

Την «Ελλάδα» του «κάθετου διαδρόμου» για τα συμφέροντα των ενεργειακών ομίλων και των εφοπλιστών, που γίνονται δίαυλος νέων μεγάλων κινδύνων για τον λαό. Την «Ελλάδα» της ναυτικής πολεμικής αποστολής στην Ερυθρά, 2.500 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της χώρας και των Patriot στη σύμμαχο Σ. Αραβία.

Απέναντι σε αυτή την «Ελλάδα» του κεφαλαίου και των βρώμικων ΝΑΤΟικών σχεδιασμών στέκεται η άλλη Ελλάδα. Είναι η Ελλάδα των εργαζομένων και του λαού, που ορθώνουν ανάστημα στους πολέμους και στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, στη δουλειά ήλιο με ήλιο για τα μονοπώλια του πολέμου. Που δεν ανέχονται να γίνονται στόχος των ανταγωνισμών και να πληρώνουν τα «σπασμένα» των ανταγωνισμών.

Είναι η Ελλάδα της λαϊκής, διεθνιστικής αλληλεγγύης στον ήρωα παλαιστινιακό λαό, που αρνείται από τα λιμάνια της να περνάνε σφαίρες για τους μακελάρηδες. Της αλληλεγγύης στους λαούς που δοκιμάζονται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Είναι οι φοιτητές και οι ερευνητές που αρνούνται - όπως στο ΕΜΠ τις μέρες αυτές - τα ιδρύματά τους να γίνονται ΝΑΤΟικά παραμάγαζα πολέμου για να σφάζονται «αποτελεσματικά» οι λαοί.

Είναι οι στρατευμένοι που λένε όχι στην εμπλοκή, αψηφούν τις τιμωρίες και την επιχείρηση τρομοκράτησης. Οι στρατιωτικοί που αντιδρούν στη μετατροπή του στρατού σε σώμα ΝΑΤΟικών πραιτοριανών.

Αυτή η «άλλη» Ελλάδα, του αποφασιστικού αγώνα ενάντια στην εμπλοκή και συνολικά ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, μπορεί και θα δώσει διέξοδο ανατροπής από το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, με το μόνο πραγματικό «υπερόπλο»: Τη δύναμη του λαού και της οργανωμένης πάλης του!

Πηγή: rizospastis

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πρόβλημα των Ελλήνων είναι η Ελλάδα

Πιτσιρίκος

Λέμε πολύ συχνά πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες. Βέβαια, οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν πως υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος της Ελλάδας και των ιδίων -του καθενός ξεχωριστά- αλλά, στις σπάνιες στιγμές αυτοκριτικής, λέγεται από πολλούς πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες. Οι άλλοι Έλληνες, βέβαια· αυτός που το λέει, εξαιρείται, οπότε εξαιρούμαστε όλοι και η φράση χάνει το νόημά της.

Όσο περνούν τα χρόνια, φτάνω στο συμπέρασμα πως το πρόβλημα των Ελλήνων είναι η Ελλάδα.

Βέβαια, το ένα δεν αποκλείει το άλλο· μπορεί το πρόβλημα της Ελλάδας να είναι οι Έλληνες, και το πρόβλημα των Ελλήνων να είναι η Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες -περίπου 600 χιλιάδες από το 2008 και μετά- έφυγαν από την Ελλάδα.

Αυτοί οι Έλληνες δεν είναι πια πρόβλημα για την Ελλάδα.

Φυσικά, είναι πρόβλημα για την Ελλάδα πως ένα μεγάλο κομμάτι των νέων και μορφωμένων ανθρώπων -που θα μπορούσαν να αλλάξουν την χώρα- την εγκαταλείπει αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και κανένας δημόσιος διάλογος, για να σταματήσει η φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό.

Αντιθέτως, πληθαίνουν οι Έλληνες που φεύγουν, ενώ πάρα πολλοί Έλληνες το σκέφτονται και το προετοιμάζουν.

Κάποιοι θυμώνουν με τους Έλληνες που φεύγουν.

Κάποιοι λένε «καθίστε στην Ελλάδα να αγωνιστούμε».

Δεν βλέπω κάποιον να αγωνίζεται.

Το να μένεις κάπου δεν σημαίνει ότι αγωνίζεσαι.

Το πουλί που μένει στο κλουβί δεν αγωνίζεται. Φυλακισμένο είναι.

Το να μένεις στη χώρα που γεννήθηκες και να είσαι δούλος με την θέλησή σου, δεν είναι κάποιος αγώνας.

Παραίτηση είναι.

Αποδοχή της δουλείας είναι.

Και βόλεμα. Μέσα σε 10 εκατομμύρια Έλληνες υπάρχουν και αρκετοί βολεμένοι.

Βέβαια, ο κύριος λόγος που ενοχλεί κάποιους η μαζική φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό είναι ιδιοτελής.

Αντιλαμβάνονται πως αυτή η φυγή θα έχει άσχημες συνέπειες για τους ίδιους.

Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος πως, σε μια χώρα που οι κάτοικοί της την εγκαταλείπουν μαζικά, μισθοί, συντάξεις και δικαιώματα πάνε στον διάολο, ενώ, όσο περνούν τα χρόνια, τα πράγματα θα γίνονται όλο χειρότερα, και τα χρήματα όλο και λιγότερα.

Επίσης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό, για να αντιληφθεί κάποιος πως μια χώρα που οι κάτοικοί της την εγκαταλείπουν μαζικά, δεν είναι και το ιδανικό μέρος για να ζεις.

Όταν βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν προς μια κατεύθυνση, καταλαβαίνεις πως κάτι κακό συμβαίνει στην αντίθετη πλευρά και το βάζεις κι εσύ στα πόδια.

Επίσης, η μαζική φυγή των Ελλήνων αφήνει να φανεί ξεκάθαρα το σημερινό πρόσωπο της Ελλάδας.

Λούμπεν, σκυλάδικα, αγένεια, αμορφωσιά, μαφιόζοι ολιγάρχες, πασόκοι, φασίστες, φελλοί, σάκηδες, νότηδες, ρούλες, ελένες, μπουχέσες, σαπιοκοιλιές, γαλότσες, τραγικές μετριότητες με ψυχολογία νομπελίστα ή κατόχου Όσκαρ, και άλλοι τέτοιοι τύποι που είναι όλοι πάρα πολύ Έλληνες.

Η Ελλάδα σήμερα -με τη φυγή των Ελλήνων- μου θυμίζει την Αθήνα τον Αύγουστο των χρόνων πριν την χρεοκοπία, που, επειδή έφευγαν οι Αθηναίοι για διακοπές, έβλεπες όλους τους τρελούς της πόλης στον δρόμο και νόμιζες πως η Αθήνα είναι Δαφνί.

Όσο οι νέοι και ικανοί Έλληνες θα φεύγουν, τόσο πιο έντονη θα γίνεται η παρουσία όλων αυτών.

Όλο το πρόσωπο της χρεοκοπημένης Ελλάδας είναι μπροστά σας.

Όλοι αυτοί που κυριαρχούσαν πριν την χρεοκοπία σε πολιτική, οικονομία, δημοσιογραφία, τηλεόραση, θέατρο, τραγούδι -και ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε- είναι εδώ, μπροστά σας.

Θέλετε να πω ονόματα;

Δεν χρειάζεται.

Κοιτάξτε γύρω σας. Όλα τα πρόσωπα σύμβολα της Ελλάδας που χρεοκόπησε -κάπως πιο γηρασμένα- κάνουν καθημερινά παρέλαση μπροστά σας.

Είναι ολοφάνερο πως η Ελλάδα δεν θέλει -και δεν μπορεί- να αλλάξει.

Και τι νέο γέννησε η Ελλάδα μετά την χρεοκοπία; Τον Παντελή Παντελίδη. Και έφυγε και ο Παντελής, και γλίτωσε και από την Ελλάδα και από τους Έλληνες.

Οπωσδήποτε, η παρουσία στη σκηνή όλων των ζόμπι-συμβόλων της χρεοκοπίας δίνει την εικόνα μιας Ελλάδας που έχει μετατραπεί σε χωματερή.

Θα έρθει και το χωματάκι να τους σκεπάσει όλους αυτούς -οι περισσότεροι είναι και κάποιας ηλικίας-, οπότε τουλάχιστον να τους σκεπάσει καλά, για να μην μυρίζουν.

Μυρίζει η Ελλάδα σήμερα. Άσχημα.

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έφυγαν από την Ελλάδα που μυρίζει άσχημα, και πήγαν να πάρουν καθαρό αέρα.

Όχι, αυτοί οι Έλληνες δεν είναι πια πρόβλημα για την Ελλάδα.

Μάλλον, αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για την Ελλάδα· γι’ αυτό έφυγαν.

Και τα καταφέρνουν μια χαρά στο εξωτερικό.

Το πρόβλημα για αυτούς τους Έλληνες ήταν η Ελλάδα.

Και τώρα δεν είναι πια.

(Να μην ξεχάσω να αναφέρω πως η Ελλάδα της χρεοκοπίας θα διαδηλώσει στο Σύνταγμα στις 15 Ιουνίου. Από τη μια οι απατεώνες «αριστεροί», από την άλλη οι φασιστοφιλελέδες. Κάποιοι αναρωτιούνται ακόμα γιατί οι Έλληνες φεύγουν.)

(Όλο και μεγαλώνει το ποσοστό των αναγνωστών του μπλογκ που διαβάζουν από το εξωτερικό. Πλησιάζει η μέρα που θα είναι η πλειοψηφία. Διαπιστώνω πως οι Έλληνες που φεύγουν από την Ελλάδα έχουν εξαιρετικό γούστο.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Και εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Του Ηλία Βορριά

 Σε μια Ελλάδα που οι ακροδεξιοί απαίδευτοι νέοι παρέα με τους εγκεφαλικά ανάπηρα συνταξιούχους και τα ανήλικα της μαγκιάς διαδηλώνουν τον φασισμό τους με συνθήματα της συναισθηματικής Αριστεράς, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που ο όρος «βουλευτής» είναι ταυτόσημο του κάθε κουτρουβαλιστού ακαδημαϊκού τίτλου, της αμορφωσιάς και του βολέματος του παρασιτικού εγώ μας, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που οι τυφλοί βασιλεύουν και οι μονόφθαλμοι υποφέρουν καθώς οι έχοντες καλή όραση κοιτούν αλλού αηδιασμένοι, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που στην Βουλή ακούς ριπές κατά της ελληνικής γλώσσας με στόχο τη νοημοσύνη σου από τα κόμματα του παρακράτους της σαπίλας, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που το κάθε "κορμί" με εσώρουχα ή χωρίς έχει τη δύναμη να παραμερίσει οτιδήποτε άλλο στο mediakosmo και βάναυσα να θανατώσει κάθε τι ουσιώδες, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα φιλελεύθερη με υψηλό ποσοστά φασισταριών που οι περισσότεροι δηλώνουν "Αριστεροί", εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που ο ένας δεν σεβάστηκε τον άλλο και κατά συνέπεια τον περίγυρό του, το περιβάλλον, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που "κρατούν" δερμάτινα λουριά οι ιδέες και δέρνουν αλύπητα οτιδήποτε διαφορετικό και σε όποιο επίπεδο αυτό εμφανίζεται, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που όλοι μπέρδεψαν τα "μπούτια" τους ανάμεσα στα Θεία, στα Ηθικά, στην Εκκλησία, στα Αντίδωρα, στα Πρώτα, στην τελική κονόμα, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που και εσύ ο ίδιος μπορεί να είσαι από αυτούς που στριμώχτηκαν σε βρώμικα χνώτα στο σάπιο καράβι με το όνομα "ρουσφέτια στο όνειρο", εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που οι περισσότεροι από εμάς αναγνωρίζουμε, αλλά δεν ανατρέπουμε το γεγονός ότι οι ανίδεοι, οι αφιλότιμοι, οι σαπιοντενεκέδες μάς ορίζουν τις τύχες και νομοθετούν με σκοπό την ολική αποχαύνωσή μας, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που αυτή η πλέμπα των ανθρώπων καταστρέφει σαν το σκουλήκι οτιδήποτε δημιουργηθεί με ευγενικό και ιδανικό σκοπό, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα όπου αναγκάζεσαι να συναναστρέφεσαι με ηθικά κακούς και πνευματικά περιορισμένα ή διαστρεβλωμένα μυαλά, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που μονό ο ψυχικός πλούτος των ανθρώπων της είναι αληθινός και κάθε άλλο αγαθό προκαλεί πόνο, εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Σε μια Ελλάδα που "γιάτρευσε" από πολικούς που σου αφαιρούν το αίμα νομίζοντας ότι αφαιρούν μονό το μολυσμένο αργοπεθαίνεις, και εσύ με ρωτάς, και τώρα;

Και τώρα, τι; Υποκριτή, έζησες μεσα στα σκατά και μόλις κάποιοι είδαν την κουράδα στη μύτη σου πήρες ύφος αηδιασμένου και φωνάζεις ότι βρωμάει, καθώς απομακρύνεσαι από το αγαπημένο σου άρωμα;

Από το enfo

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελλάδα-ΗΠΑ: Η ιστορική ευκαιρία, ο Στρατηγικός Διάλογος και το κράτος-πελάτης

Σταύρος Λυγερός

Ο Στρατηγικός Διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ που εγκαινιάσθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο στην Ουάσιγκτον και θα επαναληφθεί τον Οκτώβριο στην Αθήνα με τη συμμετοχή του Πομπέο, ήταν μία σοβαρή καμπή στις διμερείς σχέσεις. Κι αυτό, επειδή εκ των πραγμάτων συνδυάζεται με τη σταθερή επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Προφανώς κανείς δεν θα έλθει να πολεμήσει για την Ελλάδα, αλλά πάντα παίζει από σημαντικό ρόλο το πως αντιμετωπίζει τις δύο χώρες ο δυτικός παράγοντας που έχει και τον πρώτο λόγο στην περιοχή μας.

Η Ελλάδα μπορεί να βγήκε από τα Μνημόνια, αλλά παραμένει στην οικονομική μέγγενη, με ό,τι αυτό σημαίνει στο επίπεδο της στρατιωτικής ισχύος. Υπάρχουν, όμως, αυτές οι εξελίξεις που υπό προϋποθέσεις μπορούν να ανοίξουν μια θετική προοπτική. Για τη Δύση, η Ελλάδα ήταν παραδοσιακά μια χώρα δεύτερης γραμμής. Η χώρα πρώτης γραμμής στο δυτικό σύστημα ασφάλειας ήταν η Τουρκία από την ένταξη και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Όπως εδώ και μερικά χρόνια έχω επανειλημμένως υπογραμμίσει, η σταδιακή αλλαγή του τρόπου που οι Δυτικοί βλέπουν την Τουρκία, ως αποτέλεσμα της αυτονόμησης του Ερντογάν, αλλάζει σταδιακά και τον τρόπο που βλέπουν την Ελλάδα. Αυτό ισχύει κυρίως για τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν πιο σφαιρική ματιά και όχι τη στενά οικονομίστικη ματιά της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα αναδεικνύεται δυνητικά σε χώρα πρώτης γραμμής.

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα όχι ως μια τυπική χώρα-μέλος της ΕΕ. Την αντιμετωπίζουν ως χώρα με ειδικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Πιο συγκεκριμένα ως χώρα που μπορεί εν μέρει να καλύψει το κενό που αφήνει η άτυπη μετατόπιση της Τουρκίας προς τη Ρωσία.

Αυτό φάνηκε στα τελευταία χρόνια της θητείας του Ομπάμα. Υπενθυμίζουμε τις παρεμβάσεις των Αμερικανών υπουργών Οικονομικών Γκάιτνερ και Λιού προς το Βερολίνο. Οι παρεμβάσεις εκείνες είχαν σκοπό να αποτρέψουν το ενδεχόμενο οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας και τη μετατροπή της σε γεωπολιτική μαύρη τρύπα. Οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να σπάσει ο ελληνικός κρίκος που αποδεικνύεται ολοένα και πιο σημαντικός για το δυτικό σύστημα ασφαλείας. Όλα αυτά έγιναν επί Ομπάμα, αλλά ισχύουν και επί Τραμπ. Μπορεί ο σημερινός πρόεδρος να άλλαξε πολλά στην αμερικανική πολιτική, αλλά όχι στο συγκεκριμένο.

Τα τέσσερα μέτωπα και η Ελλάδα

Τα τέσσερα μέτωπα που απασχολούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι τα εξής: Πρώτον, το μέτωπο έναντι της Κίνας. Δεύτερον, το μέτωπο έναντι της Ρωσίας. Τρίτον, οι ευρωαμερικανικές σχέσεις. Τέταρτον, η Μέση Ανατολή. Στα τρία τελευταία εμπλέκεται --με τον έναν ή τον άλλο τρόπο-- η Ελλάδα κι αυτό δείχνει τη γεωπολιτική σημασία της, ειδικά τώρα που οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται.

Η επιδείνωση αυτή αναβαθμίζει εκ των πραγμάτων τη σημασία της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή. Εάν --όπως όλα δείχνουν-- βαθύνει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα, οι ΗΠΑ δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να αναδείξουν την Ελλάδα σε χώρα πρώτης γραμμής, για πρώτη φορά μεταπολεμικά. Το γεγονός ότι υπάρχουν τα τρίγωνα στην Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος και τελευταία Ελλάδα-Κύπρος-Ιορδανία) συμβάλει και διευκολύνει αυτή την προοπτική. Με άλλα λόγια, υπάρχουν οι υποδοχές για να αναπτυχθεί ένας γεωπολιτικός ρόλος για την Ελλάδα, ο οποίος θα έχει τις ευλογίες της Ουάσινγκτον. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοί όχι μόνο ευνοούν τις τριμερείς συνεργασίες, αλλά και σε ορισμένα ζητήματα συμμετέχουν κιόλας.

Προφανώς, η μπίλια ακόμα δεν έχει καθίσει στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά η τάση είναι σαφής και η αλυσίδα των εξελίξεων την επιβεβαιώνει. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, άλλωστε, δεν αλλάζει ριζικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Θυμίζει τάνκερ που για να στρίψει πρέπει να κάνει ένα μεγάλο κύκλο. Παίρνει χρόνο όχι μόνο για να ληφθεί η απόφαση για στρατηγικού χαρακτήρα αναθεώρηση, αλλά και η προσαρμογή του γραφειοκρατικού μηχανισμού του Στέιτ Ντηπάρτμεντ, του Πενταγώνου, της CIA κλπ.

Κράτος-πελάτης

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Αθήνα έχει κάθε λόγο να μην εμπλακεί στην αμερικανοτουρκική αντιπαράθεση, την οποία, άλλωστε, δεν μπορεί να επηρεάσει. Αναμένοντας, έχει συμφέρον να διατηρεί χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο και να εμπλέκει όσο γίνεται περισσότερο τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Το ίδιο και η Λευκωσία, η οποία δεν πρέπει να βιάζεται για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό (όπως δυστυχώς κάνει) πριν ξεκαθαρίσει το τοπίο. Εάν η Ουάσιγκτον τα σπάσει οριστικά με την Άγκυρα, υποχρεωτικά θα αλλάξει και η θεώρησή της για το Κυπριακό.

Για να μπορέσει να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες και να παίξει σημαντικό ρόλο, η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει στις προκλήσεις που αφορούν στην ίδια την εθνική της ασφάλεια. Στην ιστορία οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές. Δίνονται λίγες. Για να αξιοποιηθούν οι ευκαιρίες, όμως, χρειάζονται επεξεργασμένες --και ενταγμένες σε μία σφαιρική στρατηγική-- πρωτοβουλίες από το πολιτικό σύστημα που διαχειρίζεται τις τύχες μιας χώρας.

Όλα δείχνουν πως για την Ελλάδα αναδύεται μία μείζονος σημασίας γεωστρατηγική ευκαιρία. Η έναρξη του Στρατηγικού Διαλόγου με τις ΗΠΑ είναι μία σαφής ένδειξη ότι ανοίγει ο δρόμος. Η αμερικανική πλευρά δείχνει διατεθειμένη να τον βαδίσει. Υπάρχουν, ωστόσο, βάσιμες αμφιβολίες για το αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι σε θέση να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδιώκουν να υπηρετήσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα και το κάνουν. Το ίδιο πρέπει να πράξει και η Αθήνα, δεδομένου ότι για πρώτη φορά υπάρχει σύγκλιση συμφερόντων, εξ ου και ο Στρατηγικός Διάλογος. Η Αθήνα, όμως, δεν εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα, λέγοντας απλώς "ναι" σε ό,τι της ζητούν οι Αμερικανοί. Ούτε από την άλλη πλευρά είναι η καλύτερη τακτική ένα "μπακαλίστικο" πάρε-δώσε με την Ουάσιγκτον.

Η Αθήνα οφείλει να επεξεργασθεί ένα ρεαλιστικό συνολικό σχέδιο για τον τρόπο που αυτή η σύγκλιση και με τις ΗΠΑ και με το Ισραήλ μπορεί να αποβεί εθνικά επωφελής. Να εντοπισθούν τα θέματα, στα οποία "κουμπώνουν" τα εκατέρωθεν συμφέροντα και σ' αυτά να υλοποιηθούν συγκεκριμένες αμοιβαία επωφελείς δράσεις. Το κρίσιμο ζητούμενο για τον Ελληνισμό (Ελλάδα και Κύπρο) είναι να αξιοποιηθεί η σύγκλιση συμφερόντων και κατ' επέκταση οι γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές συνεργασίες για να λειτουργήσουν σαν εγγύηση για την εθνική ασφάλεια. Ο τρόπος, όμως, που το πολιτικό μας σύστημα αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις και τον ρόλο της Ελλάδας δεν βοηθάει. Η παράδοση του κράτους-πελάτη ήταν και παραμένει ισχυρή.

Πηγή: SL press

---

Σταύρος Λυγερός: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι πρόσφυγες και η παγκοσμιοποίηση της αναισθησίας

Βάλια Μπαζού

Την ίδια ώρα που η Μεσόγειος μετατρέπεται καθημερινά σε υγρό τάφο για πρόσφυγες και μετανάστες, η παγκόσμια κοινότητα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και απλώς ακολουθεί πιστά τη στρατηγική τού «όχι στην αυλή μου».

Η πολιτική «ευαισθησία» περιορίζεται σε δακρύβρεχτες δηλώσεις κάθε φορά που ένα δουλεμπορικό γίνεται συντρίμμια και πτώματα ξεβράζονται στις ακτές της Ελλάδας και της Ιταλίας. Δηλώσεις για πλατιά κατανάλωση που όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν παραμένουν αυτό που πραγματικά είναι, κενά περιεχομένου λόγια.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρμόδιων οργανισμών, περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τα τελευταία δέκα χρόνια στη Μεσόγειο προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, μόνο κατά το 2014, 626.000 άνθρωποι έκαναν αίτηση ασύλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αριθμοί - γροθιά στο στομάχι, που όμως αποσιωπούνται αριστοτεχνικά από τη συλλογική μνήμη, μια και, όπως τα γεγονότα αποδεικνύουν, η Ευρώπη – και όχι μόνο – πάσχει από μια ιδιότυπη επιλεκτική αμνησία.
Η κατάσταση, πλέον, είναι εκτός ελέγχου, όπως εκτός ελέγχου είναι και η αντιμετώπισή της αφού ένα παγκόσμιο πρόβλημα που συνδέεται με τα εκατομμύρια των προσφύγων από τις εμπόλεμες περιοχές, αντιμετωπίζεται στην Ε.Ε. ως τοπικό πρόβλημα της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Στην Ελλάδα, η κοντόφθαλμη αυτή άποψη ενισχύεται από τις άναρθρες κραυγές των πολιτικών εκείνων που έχουν στήσει καριέρα πάνω στο μεταναστευτικό και οι οποίοι βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρό αυτές τις μέρες για να κάνουν μέσω φτηνής προπαγάνδας εγχώρια αντιπολίτευση, επιβεβαιώνοντας ότι και η πολιτική μισή αλήθεια είναι χειρότερη από την άγνοια.

Και όλα αυτά, την ώρα που 4 εκατομμύρια Σύριοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους από την έναρξη των εχθροπραξιών το 2011, με περίπου δυο εκατομμύρια να βρίσκονται στην Τουρκία και κάπου 1,5 εκατομμύριο στον Λίβανο και τη Λιβύη.

Την ίδια ώρα ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να σταματήσει να κλείνει τα μάτια και να δεχθεί περισσότερους πρόσφυγες. Και ζητά να γίνει πιο ευέλικτη η πολιτική παροχής βίζας, έτσι ώστε να σπάσει ο φαύλος κύκλος των διακινητών ψυχών, δημιουργώντας νόμιμες οδούς για να φθάνουν με ασφάλεια οι πρόσφυγες στην Ευρώπη.

Οι «προσφυγοφάγοι» Ελληναράδες που τα έχουν κάνει μπάχαλο

Οι συνήθεις ύποπτοι εγχώριοι πολιτικοί, γνωστοί και ως «μεταναστοφάγοι» και «προσφυγοφάγοι», διακινούν εδώ και χρόνια την άποψη ότι η Ελλάδα θεωρείται ο επίγειος παράδεισος για πρόσφυγες και μετανάστες, οι οποίοι μας έχουν βάλει στο μάτι και απειλούν την καθαρότητα της ελληνικής φυλής και τη χριστιανική μας πίστη.

Μια άποψη κυρίαρχη, που το μόνο που επιτυγχάνει όλα αυτά τα χρόνια, με τη βοήθεια και του Κανονισμού «Δουβλίνο ΙΙ», είναι να αποδέχεται ως τοπικό ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα κι έτσι να μη διεκδικεί λύση συλλογική με δίκαιη κατανομή.

Μια άποψη κυρίαρχη που οδήγησε την ελληνική πλευρά σε αφωνία στα ευρωπαϊκά όργανα και στην προώθηση στο εσωτερικό των πιο σκληρών και αναποτελεσματικών μεθόδων για την αντιμετώπιση και των προσφύγων και των παράτυπων μεταναστών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα αυτά τα χρόνια σκοπίμως υποτιμήθηκε ο σχεδιασμός μιας πολιτικής σύμφωνης με τις επιταγές των διεθνών οργανισμών με τη λογική ότι μια χώρα που δεν έχει επί της ουσίας δομές αποτρέπει την είσοδο προσφύγων και επίσης ότι μια χώρα που έχει αντί για κέντρα υποδοχής κέντρα κράτησης αποτρέπει επίσης την είσοδο παράτυπων μεταναστών.

Η πολιτική αυτή αποδείχθηκε από τη ζωή παντελώς αναποτελεσματική αφού, όπως επισημαίνουν οι διεθνείς οργανισμοί, μια χώρα προσελκύει περισσότερους πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες όταν δεν διαθέτει ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Όταν, κοινώς, είναι μπάχαλο…

Τι δείχνουν τα στοιχεία

Οι άνθρωποι που ζήτησαν άσυλο σε κάποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυξήθηκαν κατά 40% το 2014, φθάνοντας τους 626. 000, σύμφωνα με έκθεση της Eurostat.

Σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία, το 2014 οι περισσότεροι έκαναν αίτηση για άσυλο στη Γερμανία (203.000), στη Σουηδία (81.000), στην Ιταλία (65.000), στη Γαλλία (63.000) και στην Ουγγαρία (43.000).

Αντίθετα, στην Ελλάδα έκαναν αίτηση για άσυλο 9.430 άτομα το 2014, σε σύγκριση με 8.225 το 2013, ποσοστό δηλαδή 1,5% του συνόλου αιτούντων ασύλου στην Ε.Ε

Όσον αφορά τους Σύριους πρόσφυγες, τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από την έναρξη των εχθροπραξιών το 2011, έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο 150.000 άνθρωποι, εκ των οποίων οι περισσότεροι στη Γερμανία (49.830) και τη Σουηδία (48.350).

Στην Ελλάδα, αίτηση ασύλου έχουν καταθέσει 1.615, την στιγμή που στην Ολλανδία έχουν υποβάλει 9.540 αιτήσεις, στη Βουλγαρία 8.425, στην Αυστρία 7.000, στην Ελβετία 7.535, στη Βρετανία 5.090, στο Βέλγιο 4.610, στην Ουγγαρία 4.500, στη Γαλλία 3.780, στην Ισπανία 1.705, στην Ιταλία 1.640 και στην Κύπρο 1.000.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο αριθμός των αιτούντων άσυλο από τη Συρία έχει αυξηθεί κατά 24% σε σχέση με το 2013, φτάνοντας τους 216.300, εκ των οποίων οι περισσότεροι σε Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Ιταλία και Βρετανία.

Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των διεθνών οργανισμών, αν και το 32% των ανθρώπων που έφτασαν στην Ε.Ε. μέσω θαλάσσης προέρχεται από τη Συρία (69.000), ελάχιστοι έκαναν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα ή την Ιταλία.

Αν και η χώρα μας δεν θεωρείται χώρα αιτούντων άσυλο, είναι αδιαμφισβήτητα η δεύτερη μετά την Ιταλία χώρα εισόδου στην Ε.Ε., με την ελληνική κυβέρνηση να εκτιμά ότι λόγω της ολοένα και εντεινόμενης κρίσης στη Συρία αλλά και σε άλλες εμπόλεμες περιοχές αναμένονται μέσα στο 2015 περισσότεροι από 100.000 πρόσφυγες στην Ελλάδα μόνο.

Η εκρηκτική κατάσταση απαιτεί άμεσα την ανάληψη ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, θέμα το οποίο έχει θέσει επιτακτικά και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, που έχει επισημάνει σε όλους τους τόνους ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για τη διαχείριση των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων που αναμένονται κυρίως στην Ιταλία και την Ελλάδα.

Ο ΟΗΕ για Ελλάδα - Ιταλία

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ απέστειλε προς την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένες προτάσεις για την ανάληψη δράσης και την παροχή βοήθειας προς την Ελλάδα και την Ιταλία που υποδέχονται λόγω γεωγραφικής θέσης το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων.

Οι επιτελείς του ΟΗΕ επισημαίνουν ότι θα πρέπει να υπάρξει ενδο- ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ώστε να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη διαχείριση των προσφύγων μερικές μόνο χώρες.

Όπως επισήμανε στο «Π» ο Πέτρος Μάστακας, υπεύθυνος Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, «ανάμεσα στις προτάσεις της Υ.Α. και προς την κατεύθυνση της υποστήριξης της Ελλάδας και την Ιταλίας, είναι και η πιθανή υιοθέτηση ενός πιλοτικού προγράμματος μετεγκατάστασης εντός της Ε.Ε. για τους Σύριους πρόσφυγες που φθάνουν στις δύο χώρες».

Αυτή η πρόταση, μας διευκρίνισε, είναι ακόμα σε πρωτόλεια μορφή και στηρίζεται στην κεντρική ιδέα ότι ένας αριθμός από τους Σύριους που φτάνουν στην Ελλάδα και την Ιταλία και αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες θα μπορούν, με βάση προηγούμενες ρυθμίσεις και συνεννοήσεις, να μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες της Ε.Ε. που θα τους δέχονται.

Ένα δίκαιο σύστημα κατανομής, υπογραμμίζει ο Πέτρος Μάστακας, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη ακριβώς κάποια κριτήρια που αφορούν τη δυνατότητα κάθε χώρας για υποδοχή αιτούντων άσυλο - προσφύγων και το πόσο επιβαρυμένες είναι ήδη από υπάρχουσες αιτήσεις ασύλου.

Σκοπός ενός τέτοιου σχεδίου, σύμφωνα με την Υ.Α, είναι να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Ε.Ε. μοιράζοντας μεταξύ τους την ευθύνη για τις αυξανόμενες προσφυγικές ροές και να μειώσει τις παράτυπες δευτερεύουσες μετακινήσεις μεταξύ των χωρών της, που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των προσφύγων.

Παράλληλα προτείνεται ακόμα:

■ Η καθιέρωση μιας ισχυρής ευρωπαϊκής επιχείρησης έρευνας και διάσωσης.
■ Η υποστήριξη για την επαρκή υποδοχή των αιτούντων άσυλο και την εξέταση των αιτημάτων τους.
■ Η αύξηση των αξιόπιστων νόμιμων εναλλακτικών λύσεων στα επικίνδυνα ταξίδια – όπως η μετεγκατάσταση (από γειτονικές της Συρίας χώρες προς άλλα κράτη), οι θεωρήσεις εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους, η διευρυμένη δυνατότητα οικογενειακής συνένωσης, θεωρήσεις εισόδου για σπουδές ή εργασία, ιδιωτικές χορηγίες (private sponsorship) κ.λπ.

Τι αποφασίζουν οι 28

Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής που πραγματοποιείται σήμερα, Πέμπτη 23 Απριλίου, καλείται να λάβει αποφάσεις με βάση τις προτάσεις που επεξεργάστηκε η Κομισιόν και εγκρίθηκαν κατά τη Σύνοδο των αρμόδιων υπουργών. Προτάσεις που χαρακτηρίζονται αόριστες και κυρίως «αστυνομικού» χαρακτήρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, αν και προβλέπεται η δημιουργία πιλοτικού προγράμματος για τη μετεγκατάσταση των προσφύγων, αυτό θα γίνεται σε εθελοντική βάση, χωρίς την υιοθέτηση δηλαδή συγκεκριμένων κριτηρίων που θα έχουν να κάνουν με τη δυνατότητα κάθε χώρας να υποδεχθεί πρόσφυγες και την επιβάρυνση που έχει ήδη.


Παράλληλα, όσον αφορά την Ελλάδα και την Ιταλία, προβλέπει άμεσα την επεξεργασία αιτήσεων ασύλου από ομάδες που θα βρίσκονται στην Ιταλία και στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της EASO, διαδικασία που δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τους δύο μήνες από την ημέρα υποβολή της αίτησης.

Τις δυο αυτές χώρες αφορά κυρίως και η ενίσχυση και επέκταση της επιχειρησιακής δράσης των προγραμμάτων «Ποσειδών» και «Τρίτων», πρόταση όμως που πρέπει να συνοδευθεί από συγκεκριμένα κονδύλια και χρονοδιαγράμματα.

Παράλληλα προβλέπεται ακόμα:

■ Η κατάσχεση και καταστροφή των πλοιαρίων που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι.
■ Η λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από όλους τους μετανάστες.
■ Η επίσπευση των διαδικασιών απέλασης μεταναστών που δεν διαθέτουν τα νόμιμα έγγραφα υπό τον συντονισμό της Frontex.

20.000 άτομα έχουν χάσει τα τελευταία 10 χρόνια τη ζωή τους στη Μεσόγειο προσπαθώντας να φτάσουν στην Ε.Ε.
3.500 άτομα έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο κατά το 2014
1 άτομο πνίγεται για κάθε είκοσι που διασώζονται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ
31.500 άνθρωποι είναι γνωστό ότι διέσχισαν μέχρι στιγμής κατά το 2015 τη Μεσόγειο προς την Ιταλία και την Ελλάδα
100.000 πρόσφυγες αναμένεται να φθάσουν εντός του 2015 στην Ελλάδα
626.000 άνθρωποι έκαναν αίτηση ασύλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2014, σύμφωνα με έκθεση της Eurostat
203.000 πρόσφυγες έκαναν αίτηση ασύλου στη Γερμάνια το 2014, 81.000 στη Σουηδία, 65.000 στην Ιταλία και 63.000 στη Γαλλία
1,5% του συνόλου των αιτούντων άσυλο στην Ε.Ε. έκανε αίτηση στην Ελλάδα το 2014 και συγκεκριμένα 9.430 άτομα
122.790 Σύριοι πρόσφυγες έκαναν αίτηση ασύλου το 2014 στις χώρες της Ε.Ε., εκ των οποίων 49.830 στη Γερμανία και 48.350 στη Σουηδία
1.615 Σύριοι πρόσφυγες έχουν καταθέσει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα
56% των Σύριων προσφύγων από την έναρξη του πολέμου κατέθεσε αίτημα ασύλου σε Γερμανία και Σουηδία
2 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες κάτω των 18 ετών κινδυνεύουν να καταστούν μια χαμένη γενιά

Η αλήθεια για τον Κανονισμό «Δουβλίνο ΙΙ»

Σύμφωνα με την πρόβλεψη του ονομαζόμενου Κανονισμού «Δουβλίνο ΙΙ», η πρώτη χώρα εισόδου ενός αλλοδαπού στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την υποχρέωση να εξετάσει και να αποφανθεί για την αίτηση ασύλου του. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, εάν ένας αλλοδαπός μπει στην Ε.Ε. από την Ελλάδα, ακόμη κι αν καταφέρει να περάσει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και καταθέσει εκεί άσυλο, θα πρέπει να επιστρέψει στην Ελλάδα για να εξεταστεί η αίτησή του.

Ο Κανονισμός αυτός, σύμφωνα με τις χώρες που είναι οι βασικές πύλες εισόδου στην Ε.Ε., όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, είναι ένα από τα κεντρικά προβλήματα που τις έχουν μετατρέψει σε «αποθήκες ψυχών» και ζητούν την τροποποίησή του χαρακτηρίζοντάς τον άδικο και επί της ουσίας άνευ αποτελεσματικότητας.

Αντίθετα, οι χώρες του Βορρά που αποτελούν εκείνες που προτιμούν οι μετανάστες για να καταθέσουν άσυλο δεν συζητούν την αλλαγή του Κανονισμού.

Στην Ελλάδα, όμως, τα τελευταία δυο χρόνια, εξαιτίας καταδικαστικών αποφάσεων κατά της χώρας μας για θέματα μεταχείρισης αιτούντων άσυλο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Υπηρεσία Ασύλου, «σχεδόν όλες οι χώρες της Ε.Ε. έχουν αναστείλει την επιστροφή αιτούντων άσυλο κατ’ εφαρμογή του “Δουβλίνο IΙ”».

Όπως επισήμανε στο «Π» ο Πέτρος Μάστακας, υπεύθυνος Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, «η πρακτική εφαρμογή του ως προς την Ελλάδα έχει ανασταλεί με βάση δικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (M.S.S. v Belgium & Greece, 21 Ιανουαρίου 2011), ενώ και η Υ.Α. με βάση μια έκθεση που δημοσίευσε στις αρχές του έτους σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση του ασύλου στην Ελλάδα ύστερα από εκτενή αξιολόγηση που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου του 2014, συνέστησε στα κράτη να εξακολουθούν να μην επιστρέφουν αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα με βάση αυτόν τον Κανονισμό».

Η αναστολή έγινε γιατί, σύμφωνα με τις καταδικαστικές για τη χώρα μας αποφάσεις, οι συνθήκες διαβίωσης και κράτησης των αιτούντων άσυλο ήταν ανεπαρκείς ενώ η Ελλάδα δεν εφάρμοζε ένα «δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα ασύλου», με συνέπεια μακρόχρονη αβεβαιότητα για τους αιτούντες άσυλο.

Το Ποντίκι

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Κώστας Λαπαβίτσας στο BBC

Πολιτική

"είμαι αισιόδοξος, πιστεύω ότι τουλάχιστον μια καλή αρχή μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η καταστροφή που έχει συμβεί στην ελληνική οικονομία".

Αυτές είναι οι πιο σημαντικές εκλογές μετά τη δικτατορία, απαντά ο Κώστας Λαπαβίτσας στο δημοσιογράφο του BBC. Το πρόγραμμα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο λογικό, και από οικονομική σκοπιά, από το πρόγραμμα που επέβαλλε η Τρόικα στην Ελλάδα.

Ο δημοσιογράφος ρωτάει αν είναι κατάλληλη ώρα να "τζογάρει" η Ελλάδα τη στιγμή που βρίσκεται σε μια τόσο αδύναμη θέση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν "τζογάρει" αυτή τη στιγμή, πιστεύει ο Κώστας Λαπαβίτσας, αλλά η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο. Ο ίδιος ο λαός γνωρίζει οτι το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε απέτυχε. Τίποτα δεν δουλεύει, η Ελλάδα καταστράφηκε οικονομικά, η κοινωνία έχει καταρρεύσει και οι Έλληνες θέλουν να ξεφύγουν και ακουμπούν τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο δημοσιογράφος παρατηρεί πως στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν οικονομολόγοι που συχνά διαφωνούν μεταξύ τους και επισημαίνει πως ο Λαπαβίτσας θεωρεί οτι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη ήταν από τα μεγαλύτερα λάθη μετά την έναρξη της κρίσης. Αυτή δεν είναι η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, απαντά ο Λαπαβίτσας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δυο πυλώνες στη στρατηγική του. Ο ένας είναι πως χρειάζεται κούρεμα χρέους, και ο δεύτερος πως χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική, η πολιτική της λιτότητας που εφαρμόζεται δεν έχει νόημα. Πρόκειται στην ουσία για ήπιο Κεϋνσιανισμό.

Το ίδιο το ΔΝΤ, που είναι μέρος της Τρόϊκας, λέει πως η Ελλάδα χρειάζεται διαγραφή χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει το αυτονόητο, η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει. Στην παρατήρηση οτι οι Γερμανοί επιμένουν οτι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, απαντά πως θεωρεί οτι θα υπάρξει σύγκρουση, θα υπάρξει σοβαρή και έντονη διαπραγμάτευση, γιατί προφανώς κανείς δε θέλει να χάνει λεφτά.

Ο Γιάννης Μηλιός, ρωτά ο δημοσιογράφος, ισχυρίζεται πως πρέπει να διαγραφεί το 50% του χρέους. Εσείς συμφωνείτε; Η Ελλάδα χρειάζεται διαγραφή των 2/3 του χρέους, απαντά. Αυτό είναι πολύ δύσκολο αλλά σίγουρα η χώρα χρειάζεται μια πολύ μεγάλη διαγραφή χρέους. Πώς θα το δεχτούν αυτό οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί που βιώνουν τη λιτότητα; Γι αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά μια πανευρωπαϊκή συνδιάσκεψη για το χρέος για να λυθεί το πρόβλημα του χρέους για όλους και γι αυτές τις χώρες. Αν λυθεί για την Ελλάδα δημιουργείται προηγούμενο και παράδειγμα για τους άλλους.

Σε ερώτηση σχετικά με τους ισχυρισμούς Σαμαρά οτι θα πάμε σε χρεοκοπία και θα υπάρξει φυγή καταθέσεων σε περίπτωση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η απάντηση είναι οτι σύμφωνα με την επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνουν μονομερείς ενέργειες. O δημοσιογράφος διακόπτει λέγοντας πως αυτό μοιάζει σαν μπλόφα, οτι χωρίς μονομερείς ενέργειες το πλεονέκτημα θα το έχουν οι δανειστές. Τώρα ερχόμαστε σε κάτι πολύ δύσκολο, απαντά ο Λαπαβίτσας, και μπορώ να σας δώσω μόνο την προσωπική μου οπτική. Όλα εξαρτώνται από τον Ελληνικό λαό και για τι είναι έτοιμος και ποια θα είναι η στάση των δανειστών από την άλλη μεριά. Αν οι δανειστές θα είναι σκληροί και αρνηθούν διαγραφή μέρους του χρέους, θα υπάρξει σύγκρουση και τότε θα δούμε τι θα κάνουν οι Έλληνες.

Οι πολιτικές που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτα λογικές σε αντίθεση με αυτές της Τρόικα που εφαρμόζονται στη χώρα. Η Ελλάδα έχει 25% συρρίκνωση του ΑΕΠ, αυτό δεν βγάζει πουθενά. Οι δημιουργικές στατιστικές που μιλάνε για σταθεροποίηση και ανάπτυξη δεν ευσταθούν. Έχουμε ύφεση. Όλα αυτά έγιναν για να πληρωθεί το χρέος που δεν μπορεί να πληρωθεί, όλα αυτά είναι παράλογα.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μαρξιστικό επαναστατικό, πρόκειται για ήπιο Κεϋνσιανισμό προκειμένου να εγκαταλειφθεί η λιτότητα.

Σε παρατήρηση σχετικά με τον φόβο ξένων επενδυτών να έρθουν και να επενδύσουν εξαιτίας της έλλειψης πολιτικής σταθερότητας, ο Λαπαβίτσας απαντά πως η Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ από ξένες επενδύσεις. Αλλά και γενικότερα δεν υπάρχει χώρα που να αναπτύχθηκε μέσω επενδύσεων ξένων κεφαλαίων που είναι πάντα μόνο συμπληρωματικές στην οικονομία μιας χώρας. Η Ελλάδα πρέπει να επανεκκινήσει τους δικούς της εγχώριους μηχανισμούς ανάπτυξης.

Και ο δανεισμός και οι αγορές χρήματος; Πώς θα δανείζεται η Ελλάδα στο μέλλον αν αρνηθεί τώρα να πληρώσει; Αυτό θα είναι δύσκολο πρόβλημα. Εκείνο που πρέπει να επισημανθεί είναι οτι περίπου το 80% του ελληνικού χρέους βρίσκεται σήμερα σε επίσημα χέρια. Το μέρος του χρέους που βρίσκεται σε ιδιώτες είναι πολύ μικρό. Η χώρα δανείζεται για να εξυπηρετεί το χρέος, δεν δανείζεται για να αναπτυχθεί ή για επενδυτικά προγράμματα. Αν αναδιαρθρώσει το χρέος της, η σχέση της με τις αγορές θα τοποθετηθεί σε νέα βάση, αλλά είναι πολύ κακά οικονομικά να κανονίζεις τις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας με την οπτική των διεθνών αγορών, δεν γίνεται έτσι. Δεν μπορεί αυτό να είναι το κύριο κριτήριο με το οποίο οργανώνεις την οικονομία σου, είναι καταστροφή.

Ο δημοσιογράφος αναφέρεται σε εκτιμήσεις Γερμανών αξιωματούχων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σύμφωνα με τις οποίες μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν θα ήταν πρόβλημα, όπως ήταν το 2010-2011 και πως το Grexit θα είναι αναπόφευκτο αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές. Ρωτά αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχωρήσει.

Ο Λαπαβίτσας θεωρεί οτι ο ΣΥΡΙΖΑ όταν αναλάβει την εξουσία θα αντιμετωπίσει τεράστιες πιέσεις, δεν θα είναι tea party όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Σου μιλάνε πολύ ευγενικά όταν είσαι στην αντιπολίτευση και πολύ διαφορετικά όταν είσαι στην κυβέρνηση και μάλιστα με τέτοιο πρόγραμμα. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι θα συμβεί, είναι θολό αυτή τη στιγμή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγει η συνέντευξη, είναι με μια έννοια η τελευταία ελπίδα για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη καθώς η Ευρώπη δεν "δουλεύει", η νομισματική ένωση απέτυχε και η ανάπτυξη στην Ευρώπη είναι πάρα πολύ αδύναμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια σοβαρή ελπίδα για την Ελλάδα. Αν δεν πετύχει ή καταρρεύσει τότε το μέλλον δεν φαίνεται πολύ ευοίωνο, αλλά "είμαι αισιόδοξος, πιστεύω οτι τουλάχιστον μια καλή αρχή μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η καταστροφή που έχει συμβεί στην ελληνική οικονομία".

Στις 25 Ιανουαρίου θα ξέρουμε τι αποφάσισε ο ελληνικός λαός.

Από  Κεράσια και κρίνοι.

Διαβάστε Περισσότερα »

“Σχέδιο Μάρσαλ”; Τι λένε οι άνθρωποι!

Νίκος Μπογιόπουλος

Την ώρα που ο «φίλος της Ελλάδας», ο Μπάρακ Ομπάμα, καλούσε την Ελλάδα να… «σοβαρευτεί», τουτέστιν να συνεχίσει να ζει υπό το καθεστώς των Μνημονίων, των τοκογλύφων, των διεθνών και εγχώριων αρπακτικών, ο υπουργός κ.Βαρουφάκης προχωρούσε στην διατύπωση μιας ακόμα εκπληκτικής ιδέας:

Απηύθυνε πρόταση στην Γερμανίδα καγκελάριο να προχωρήσει στην εξαγγελία και στην εφαρμογή ενός «σχεδίου Μέρκελ» για την Ελλάδα. Το «σχέδιο Μέρκελ», κατά τον κ.Βαρουφάκη, πρέπει να κινηθεί κατά τα πρότυπα ενός παλιότερου σχεδίου: Του «σχεδίου Μάρσαλ»…

Στο σημείο αυτό, όμως, έχουμε κάτι πραγματικά… σπουδαίο: Έχουμε μια κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερή» που έρχεται να ενστερνιστεί βασικούς πυλώνες της παραχαραγμένης αλήθειας. Που σπεύδει να οικοδομήσει τον λόγο της με τα σκουριασμένα υλικά της ασύστολης μετεμφυλιακής προπαγάνδας. Που επιλέγει να αντλήσει τα σχέδιά της για το μέλλον του τόπου και του λαού αναμηρυκάζοντας την πολιτική αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» του συστήματος.

Αυτό είναι πραγματικά… αξιοσημείωτο: Η εκτρωματικά γελοία τακτική της «αποκολοκύνθωσης» της Ιστορίας μετατρέπεται σε «πρώτη φορά Αριστερό»… αφήγημα. Στο όνομα της «σωτηρίας», των «έντιμων συμβιβασμών» και των «σκληρών διαπραγματεύσεων», η «πρώτη φορά Αριστερά» φτάνει να εκθειάζει ακόμα και το σχέδιο Μάρσαλ! Και μάλιστα χωρίς καμία… «δημιουργική ασάφεια».

Αλλά τι ήταν αυτόν το τόσο… «καλό» σχέδιο Μάρσαλ, που «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και που τώρα η «πρώτη φορά Αριστερή» κυβέρνηση της Ελλάδας θεωρεί «ευχής έργον» να το ξαναζήσουμε υπό την εκδοχή ενός «σχεδίου Μέρκελ»;

Ας θυμηθούμε:

Το σχέδιο Μάρσαλ, του οποίου την… επέτειο είχαμε πριν μια βδομάδα (εξαγγέλθηκε στις 5 Ιουνίου 1947) πράγματι ήταν «καλό». Όχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ήταν ωφέλιμο για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ήταν καλό ακόμα και για συνεργάτες των Γερμανών. Ήταν καλό για τους λίγους. Εκείνους που είχαν στο μυαλό τους την δική τους αποκατάσταση στην εξουσία και την εξασφάλιση τριφυλλού βίου πάνω στην καμπούρα της μετά τον πόλεμο κατεστραμμένης Ελλάδα.

Πέραν της Ελλάδας, το σχέδιο Μάρσαλ φυσικά και λειτούργησε επωφελώς ως εργαλείο του ιμπεριαλισμού για την ανακοπή των επαναστατικών διαθέσεων των μαζών μετά τον πόλεμο και για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη. Αυτός ήταν και ο λόγος που – και στην Ελλάδα - τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του λαϊκού κινήματος για την (ακόμα και με στρατιωτικά μέσα) διατήρηση των πλουτοκρατών στην εξουσία.

Το τι πραγματικά ήταν αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά η κατανομή αυτών των κεφαλαίων που διοχετεύτηκαν προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

• Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη τον Απρίλη του 1952, το 60% των πιστώσεων που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ είχαν απορροφηθεί από δέκα, όλες κι όλες, βιομηχανίες.
• Εκατοντάδες εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. 

Περιττό να πούμε ότι από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, κάποιες φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

Το τι πραγματικά ήταν το σχέδιο Μάρσαλ, το που απέβλεπε και το που οδήγησε το ομολογούσε ο ίδιος ο Paul Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ – έλεγε ο Porter - έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που «επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της… να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα». 

Ο κ.Βαρουφάκης για λογαριασμό της «πρώτη φορά Αριστερής» κυβέρνησης βλέπει το όφελος του λαού σε ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ. Μόνο που το αυθεντικό σχέδιο Μάρσαλ δεν είχε καμία σχέση με το λαό. Μέσω του σχεδίου Μάρσαλ η ελληνική άρχουσα τάξη «είναι αποφασισμένη, πάνω απ’ όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας». Αυτή την αλήθεια που ξεχνά ο κ.Βαρουφάκης την τόνιζε ο ίδιος ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα (Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα – Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα – Μαρτυρίες»).

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν, όντως, ένα καλό σχέδιο, αλλά για το ξεζούμισμα του λαού από μια δράκα προυχόντων. Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ήλεγχαν την Ελλάδα μέσα στα πλαίσια που διαμόρφωσε το σχέδιο Μάρσαλ αποδείχτηκαν… επιεικείς. «Λέγεται – ανέφερε ο Μαρκεζίνης – ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200» (Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 – 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο»).

Το σχέδιο Μάρσαλ υπήρξε συνώνυμο της χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει: «Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας “δανεικά κεφάλαια” αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

Με αυτό τον τρόπο ξεκοκαλίστηκαν τα περίπου 2 δισ. δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ που πολλά από αυτά γύρισαν πίσω στους τότε «σωτήρες» μέσω των υπέρογκων εξοπλισμών που έφτασαν να αγγίζουν το 50% του προϋπολογισμού. Έτσι ξεκοκαλίστηκαν από τον Οκτώβρη του ’44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της συνολικής «αμερικανικής βοήθειας» μέσω της οποίας – κατά τον Porter πάντα – τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας βρήκαν τη θέση τους ως «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας»…

Τίποτα λοιπόν από τα παραπάνω δεν είχαν σχέση με «βοήθεια» ή με «σωτηρία» του λαού. Αντίθετα το τίμημα για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα. Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ένας άλλος ο Αμερικανός, και μάλιστα ο υπεύθυνος του σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

• «(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)…μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

    Και παρακάτω:

• «Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών» («Καθημερινή», 17 Ιουνίου 2007).

Είναι προφανές πως όταν αυτά τα έχουν δηλώσει οι ίδιοι οι Αμερικανοί - και μάλιστα οι αρμόδιοι για την εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα - εμείς δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο. Τίποτα.

Ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για όσους το μνημονεύουν με «αριστερή» (!) αναπόληση, ούτε για την (αυτή κι αν είναι «πρώτη φορά Αριστερή»!) θεωρία ότι «σωτηρία» για το λαό είναι να ξαναζήσουμε το σχέδιο Μάρσαλ και μάλιστα υπό την εκδοχή του «σχεδίου Μέρκελ»...

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρομπέρτο Ουνγκέρ: «Ξεπεράστε τη σημερινή Ευρώπη και αποκτήστε εθνικό σχέδιο»

Ελλάδα

---

Πριν τέσσερα χρόνια ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ, καθηγητής του πανεπιστημίου του Χάρβαντ και πρώην υπουργός στην κυβέρνηση του βραζιλιάνου προέδρου Λούλα ντα Σίλβα, μιλώντας στο Βήμα έθεσε ορισμένες σοβαρές σκέψεις για την ελληνική πραγματικότητα που διατηρούν την επικαιρότητα τους.

---

Κύριε καθηγητά, πριν από ακριβώς έναν χρόνο, όλοι στην Ευρώπη έκαναν λόγο για «Grexit» (σ.σ.: έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη). Σήμερα όλοι επαινούν την Ελλάδα για τη βελτίωση των μακροοικονομικών της δεικτών. Ποιο είναι το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση;

«Η επικρατούσα άποψη υπαγορεύει την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το αντίτιμο είναι οι περιορισμοί που επιβάλλουν το κοινό νόμισμα και η "απαγορευτική" υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας. Ομως αυτή η θεώρηση δεν λαμβάνει υπ’ όψιν το κόστος της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ. Πρώτον, η Ελλάδα μετατρέπεται σε αντικείμενο της άτεγκτης κανονιστικής ενοποίησης της ΕΕ, στόχος της οποίας είναι να επιβάλει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες έναν ενιαίο χάρτη κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Δεύτερον, για την Ελλάδα και για άλλες χώρες στην Ευρώπη, η συμμετοχή στην ΕΕ και στην ευρωζώνη αποτελεί δικαιολογία για την απουσία εθνικής στρατηγικής. Αν ρωτήσουμε τους πολιτικούς σας “ποια είναι η ελληνική στρατηγική;”, είναι ξεκάθαρο ότι η απάντηση θα είναι μονολεκτική: “Ευρώπη”».

Αρα ποιες είναι οι επιλογές για την Ελλάδα;

«Η Ελλάδα έχει δύο δρόμους. Μία επιλογή είναι να φύγει από την ευρωζώνη και την ΕΕ, ώστε να ταρακουνηθεί και να επιστρέψει αργότερα υπό διαφορετικές συνθήκες. Αν η Ελλάδα επέλεγε την έξοδο, όχι μόνο θα απελευθερωνόταν από τον ασφυκτικό κλοιό της συναλλαγματικής ισοτιμίας και τους κανονιστικούς περιορισμούς, αλλά ταυτόχρονα θα βρισκόταν σε ένα αναγκαστικό σοκ να ανακαλύψει το δικό της μονοπάτι. Οσο, λοιπόν, η Ελλάδα παραμένει στην ευρωπαϊκή φωλιά είναι σαν να ομολογεί στον εαυτό της ότι δεν μπορεί να χαράξει τον δικό της δρόμο. Η άλλη επιλογή είναι να παραμείνει στην ΕΕ, αλλά να επαναστατήσει σε συμμαχία με τις υπόλοιπες περιφερειακές και νότιες χώρες, ώστε να πετύχει την αλλαγή πλεύσης της Ενωσης».

Ομως η Ευρωπαϊκή Ενωση για την Ελλάδα, όπως και για άλλες χώρες, έχει αποτελέσει τον μόνο αξιόπιστο μοχλό ανάπτυξης και μεταρρυθμίσεων. Αν αφαιρέσουμε την Ευρώπη από την Ελλάδα, τι θα απομείνει;

«Είναι απολύτως μη ρεαλιστικό ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει στο προευρωπαϊκό παρελθόν της. Αν κάποτε η Ευρώπη ήταν για την Ελλάδα μια πηγή κινήτρων και μιμητισμού, σήμερα έχει μετατραπεί σε ναρκωτικό, σε υποκατάστατο για την απουσία εθνικού σχεδίου. Το μεγάλο ερώτημα για την Ελλάδα, ως μια σχετικά μικρή χώρα χωρίς σημαντικό φυσικό πλούτο, αλλά με μεγάλες δυνατότητες λόγω των ανθρώπων της, είναι πώς θα γίνει ένας μαγνήτης φιλοδοξίας και ταλέντου, πώς θα πετύχει μια επαναστατική αλλαγή που θα συνοδεύεται από μια πνευματική αναγέννηση. Αυτό θα συμβεί μόνο μέσα από την επαναδιατύπωση της εθνικής ιδέας. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα δεν μπορεί καν να λύσει τα προβλήματα των μεγαλύτερων οικονομιών της Κεντρικής Ευρώπης, πολύ περισσότερο τα προβλήματα των χωρών της περιφέρειας».

Για να επαναστατήσει η Ελλάδα, όπως λέτε, χρειάζεται συμφωνίες με τα κράτη-μέλη του ευρωπαϊκού Νότου με κοινό πολιτικό και οικονομικό ορίζοντα. Πέρα από ένα κοινό αφήγημα της κρίσης, οι ηγεσίες τους δεν φαίνεται να το πολυπιστεύουν...

«Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ισπανίας που έχει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με την Ελλάδα: οικονομία με αποκεντρωμένη ιδιοκτησία και κοινωνία με σχετική ισότητα. Ομως το ισπανικό κατεστημένο, τα πολιτικά κόμματα –συμπεριλαμβανομένου του σοσιαλιστικού κόμματος–, η ακαδημαϊκή ελίτ, οι επιχειρηματίες, η μοναρχία, είναι όλοι μέρος της διαπλοκής με μεγάλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται εκτός της χώρας, στη Λατινική Αμερική. Ο πραγματικός πλούτος της Ισπανίας έχει εγκαταλειφθεί και το ισπανικό κράτος ασχολείται αποκλειστικά με το να συντηρεί τον ισπανικό πλουτοκρατικό μερκαντιλισμό. Τώρα, στην κρίση, παρακαλούν την Ευρώπη. Και το τίμημα είναι υποταγή και παράδοση. Εκείνο που με λυπεί ως φίλο και θαυμαστή της Ελλάδας είναι η διαπίστωση ότι καμία πολιτική δύναμη στη χώρα σας δεν εκφράζει σήμερα αυτή την εναλλακτική, οπότε αυτό, σε συνδυασμό με την απροθυμία για αυτοθυσία, ρεαλιστικό πατριωτισμό και αναζήτηση θεσμικής φαντασίας, είναι ακριβώς ό,τι λείπει».

Ισως αυτό εξηγεί γιατί η Κεντροαριστερά συρρικνώνεται εκλογικά.

«Σήμερα οι προοδευτικοί δεν έχουν σχέδιο. Ή, μάλλον, το σχέδιό τους είναι η εξανθρωπισμένη εκδοχή του προγράμματος των αντιπάλων τους. Λένε “θα κάνουμε το ίδιο, αλλά σε πιο ήπια εκδοχή”. Και φυσικά, υπόσχονται δαπάνες. Αυτή είναι μια ηττοπαθής στάση απέναντι στην Ιστορία και στην πολιτική. Η Ιστορία γράφεται από αυτούς που δρουν για τη ριζική αλλαγή, για τη δημιουργία του νέου. Κάθε Έλληνας πολίτης έχει συμφέρον να αποκτήσει η χώρα του μια διαφορετική εθνική πολιτική οικονομία που δεν θα επιτρέψει την Ελλάδα να μετατραπεί σε μια χώρα περιθωριοποιημένων σερβιτόρων και εξαρτημένων από τα ευρωπαϊκά ταμεία».

Υπό ποιες συνθήκες μπορεί η Ελλάδα να αποκτήσει τη δική της αναπτυξιακή στρατηγική και ποια χαρακτηριστικά πρέπει αυτή να έχει;

«Παρά τα προνόμια που απολαμβάνουν λίγες πλούσιες οικογένειες, στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία είναι αποκεντρωμένη και βασίζεται σε ένα ευρύ φάσμα μικρομεσαίας επιχειρηματικής δραστηριότητας, η οποία μπορεί να γίνει η βάση για μια δραματική αναγέννηση και αναδιάρθρωση της εθνικής οικονομίας. Η δεύτερη προϋπόθεση ανάτασης αφορά τον ελληνικό λαό, την ενέργειά του, την εκπαίδευσή του, το επιχειρηματικό πνεύμα του, το οποίο, παρά τη σημερινή έλλειψη αναπτυξιακών εργαλείων και ευκαιριών, μπορεί να αποτελέσει το μέσο για έναν προοδευτικό, δομικό μετασχηματισμό της χώρας. Γι’ αυτό προτείνω μια συμμαχία μεταξύ του κράτους, των υφιστάμενων και αναδυόμενων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με στόχο τη δημιουργία ενός νέου συγκριτικού πλεονεκτήματος για τη χώρα, τη δημιουργία ευέλικτης και υψηλού επιπέδου μεταποίησης σε περισσότερους κλάδους».

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις της αναπτυξιακής συμμαχίας που προτείνετε;

«Απαιτεί δύο μεγάλα κύματα καινοτομίας: πρώτον, έναν αποκεντρωμένο στρατηγικό σχεδιασμό και συντονισμό μεταξύ της κυβέρνησης, νέων υποστηρικτικών θεσμών, ταμείων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Δεύτερον, το κράτος πρέπει να διευκολύνει τη δημιουργία δικτύων συνεργασίας και ανταγωνισμού μεταξύ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αντλήσουν πόρους, οικονομικούς, τεχνολογικούς, εμπορικούς ώστε να αναπτύξουν οικονομίες κλίμακας. Ο μεγάλος εθνικός στόχος είναι η νέα οικονομία που υπάρχει πέρα από τη μαζική παραγωγή, χωρίς κοινωνικές εξαιρέσεις. Ο,τι ισχύει για τη μεταποίηση αφορά και τις υπηρεσίες και την αγροτική παραγωγή, τη μεταμόρφωση των Ελλήνων σε μια πανευρωπαϊκή ελίτ υπηρεσιών υψηλού επιπέδου και την παραγωγή αγροτικών προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ μαζική βιομηχανική παραγωγή, γι’ αυτό η βασική πρόκληση είναι η μετάβασή της από τον προ-Φορντισμό στον μετα-Φορντισμό χωρίς το ενδιάμεσο στάδιο».

Πώς θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε μια νέα αναπτυξιακή πολιτική και ένα νέο μοντέλο διοίκησης, όντας υπερχρεωμένοι και με ένα εσωστρεφές εκπαιδευτικό σύστημα;

«Κατ’ αρχάς απαιτείται κινητοποίηση των εθνικών πόρων, κάτι που θα συμβεί μόνο αν η Ελλάδα εγκαταλείψει την ΕΕ και την ευρωζώνη. Τότε θα γίνει ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες πρέπει να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις. Μέσα από μια εθνική κρίση θα κληθούν στην ουσία να δημιουργήσουν μια οικονομία “πολέμου" χωρίς πόλεμο, με υψηλά επίπεδα εθνικής αποταμίευσης για βιώσιμες παραγωγικές επενδύσεις και συνδυασμένη υψηλή φορολόγηση. Απαραίτητη, επίσης, προϋπόθεση είναι η εκπαίδευση: η προώθηση ενός επαναστατικού εκπαιδευτικού συστήματος, από το δημοτικό μέχρι τις μεταπτυχιακές σπουδές, το οποίο από τη μία θα εστιάζει στην επίλυση προβλημάτων και θα προσανατολίζεται σε μεθόδους που αξιοποιούν επιλεκτικά την πληροφορία ως εργαλείο αναλυτικής ικανότητας, και από την άλλη θα προκρίνει την εμβάθυνση από την εγκυκλοπαιδική ρηχότητα. Τέλος, η δημιουργία ενός ικανού κράτους, η αποϊδιωτικοποίησή του, η απαγκίστρωσή του από τους πλουτοκράτες και από το καρτέλ των πολιτικών κομμάτων, ώστε να μετατραπεί σε εργαλείο μιας νέας εθνικής προσπάθειας».

Εν τούτοις, η κρίση πολιτικής αξιοπιστίας και κοινωνικής εμπιστοσύνης δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά πανευρωπαϊκό πρόβλημα. Πώς μπορεί να ανατραπεί αυτή η τάση;

«Αυτοί που σήμερα παραμένουν ευχαριστημένοι με το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι οι κατεστημένες δυνάμεις και τα συμφέροντά τους: οι πλουτοκράτες, οι τεχνοκράτες, οι κεντρώοι κάθε απόχρωσης. Εκεί όπου υπάρχει ζωή, ελπίδα, αμφισβήτηση και φαντασία θα βρείτε αντίσταση στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Αυτή η εξέλιξη αντανακλά την καταστροφή του ευρωπαϊκού ονείρου. Aυτό συμβαίνει γιατί η βασική αρχή που κατευθύνει την ΕΕ είναι ο συγκεντρωτισμός εξουσιών από την εκτελεστική εξουσία (Ευρωπαϊκή Επιτροπή). Αντίθετα, οι πολιτικές που προωθούν την εκπαίδευση και τις κοινωνικές πολιτικές παραμένουν στην αρμοδιότητα των εθνικών και τοπικών αρχών. Θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο».

Μπορεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας να υπηρετήσει την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας ή θα συνεχίσει να παράγει επικίνδυνες φούσκες;

«Η σχέση του χρηματοπιστωτικού συστήματος με την πραγματική οικονομία είναι ένα σημαντικό ζήτημα. Σήμερα σε όλες τις προηγμένες οικονομίες του πλανήτη το σύστημα παραγωγής είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και βασίζεται στα κέρδη που παρακρατούνται και επανεπενδύονται από τις ιδιωτικές εταιρείες. Σε καλές περιόδους, ο χρηματοπιστωτικός τομέας αδιαφορεί για την πραγματική οικονομία, αλλά σε δύσκολους καιρούς γίνεται καταστροφικός. Αυτό που πρέπει να προτείνουν οι προοδευτικοί είναι φορολογικές αλλαγές και ρυθμίσεις οι οποίες θα υποτάξουν τη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού τομέα στα συμφέροντα της πραγματικής οικονομίας, πρέπει να καινοτομήσουν στις δομές του, αποθαρρύνοντας τους σπεκουλαδόρους που αδιαφορούν για την ανάπτυξη της παραγωγής».

Αν η χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους όπως το ξέραμε ανήκει στο παρελθόν, υπάρχει προοδευτική απάντηση στο έλλειμμα κοινωνικής αλληλεγγύης που υπάρχει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;

«Η βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης σύμφωνα με τη θεσμικά συντηρητική σοσιαλδημοκρατία είναι απλώς το χρήμα, η μεταφορά πόρων από το κράτος. Ομως σήμερα, το χρήμα δεν αρκεί για να λειτουργεί ως κοινωνικό “τσιμέντο”, αφού η εθνική και πολιτιστική ομοιογένεια εξαφανίζονται. Η μόνη επαρκής βάση κοινωνικής αλληλεγγύης είναι η άμεση επανασύνδεση των πολιτών, το ενδιαφέρον και η πρόνοια για τους συμπολίτες τους που βρίσκονται έξω από την οικογένειά τους. Μία από τις προτάσεις των προοδευτικών για να εγγυηθούν εκ νέου την εθνική ενότητα και την αλληλεγγύη θα μπορούσε να είναι η καθιέρωση υποχρεωτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική στη στρατιωτική θητεία, για κάθε ενήλικο».

Πιστεύετε ότι οι Ευρωπαίοι θα είχαν διαχειριστεί επιτυχώς την κρίση αν είχαν αποφύγει τη συνταγή της λιτότητας και των δημοσιονομικών περιορισμών;

«Ζούμε υπό την επιρροή της πνευματικής αποικιοκρατίας, ότι δήθεν δεν υπάρχει εναλλακτική σε αυτό που συμβαίνει. Από τη μία έχουμε τον ωμό κεϊνσιανισμό και από την άλλη τη λιτότητα. Και οι δύο θέσεις είναι μη αποδεκτές. Καμιά χώρα στον κόσμο δεν ξεπέρασε την ύφεση μόνο με πολιτικές δαπανών. Για να πετύχει η δημοσιονομική επέκταση πρέπει να συνδυαστεί με θεσμικές καινοτομίες. Η αποστολή της είναι να γλιτώσει από τα χειρότερα της ύφεσης και να εξαγοράσει χρόνο για τη δημιουργία ενός διαρθρωτικού προγράμματος, ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων».

Αρα σωστά οι χώρες του Νότου δανείστηκαν για να εξαγοράσουν χρόνο για διαρθρωτικές αλλαγές;

«Αυτό που οι συντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι εννοούν ως διαρθρωτικές αλλαγές είναι απλώς η εισαγωγή ευελιξίας στην αγορά εργασίας, δηλαδή γενικευμένη οικονομική ανασφάλεια. Βασική ιδέα της λιτότητας είναι να κρατήσουν δεμένα τα χέρια του κράτους και να ευχαριστήσουν τους κατέχοντες, όπως με την εφαρμογή του κανόνα του χρυσού του 19ου αιώνα. Οταν μια χώρα όπως η  Ελλάδα υιοθετήσει αυτή τη συνταγή, συμβαίνει αυτό που ζείτε σήμερα. Ολα θα θυμίζουν την Πορτογαλία του Σαλαζάρ, όταν οι προϋπολογισμοί ήταν ισοσκελισμένοι για 30 χρόνια και η χώρα ήταν δυστυχισμένη».

Μπορεί η κρίση να γίνει αφορμή για την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ;

«Δυστυχώς, η αλλαγή εξακολουθεί να εξαρτάται από την κρίση. Οι Ευρωπαίοι αφυπνίζονται όταν είναι σε πόλεμο για να εξολοθρεύσουν ο ένας τον άλλον και μετά πηγαίνουν για ύπνο, πνίγοντας τη λύπη τους στην κατανάλωση. Χρειάζονται, λοιπόν, έναν τρόπο για να ξυπνήσουν, μια υπερενεργητική δημοκρατία. Η Ευρώπη πρέπει να πειραματιστεί με τον φεντεραλισμό για να δημιουργήσει νέα μοντέλα απέναντι στο έθνος-κράτος και να εισαγάγει στοιχεία άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας στο αντιπροσωπευτικό της σύστημα. Στόχος των προοδευτικών θα έπρεπε να είναι ο οικονομικός, κοινωνικός και πολιτικός πλουραλισμός που εμβαθύνει στη δημοκρατία και εκδημοκρατίζει την οικονομία της αγοράς».

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »