Μπροστά σε ένα τέτοιο συγκλονιστικό και καθοριστικό για την τεκμηρίωση της νεότερης ιστορίας της χώρας ντοκουμέντο, όπως οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή, δεν θα μπορούσε να μείνει αυτοκρατορικά αμέτοχος. Αφού είδε πως δεν γινόταν παρά να πει κι αυτός μία κουβέντα, αποφάσισε να την πει βγάζοντας από το ντουλάπι της μικροψυχίας τα εργαλεία παραχάραξης της ιστορίας, ταυτόχρονα με την καταγέλαστη επιδίωξη για καπηλεία ενός ήθους, μεγαλείου συνείδησης και ηρωϊσμού που, όπως καλά ξέρει, δεν περιλαμβάνει τους ιδεολογικούς του προγόνους.
Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, πόζαρε στον φακό κοιτώντας σκεπτικός τις φωτογραφίες και στη συνέχεια έγραψε:
«Πρόκειται για μνημεία της νεότερης ελληνικής Ιστορίας για την απόκτηση των οποίων το Υπουργείο Πολιτισμού κινήθηκε γρήγορα και αποτελεσματικά, πριν δοθούν βορά στο διεθνές εμπόριο. Γι’ αυτό και αποτελεί τον πιο κατάλληλο φορέα για να αναλάβει στο εξής τη διαχείριση της συντήρησης και της δημόσιας ανάδειξής τους. Εκ μέρους όλων των Ελλήνων, είχα την τιμή να δω από τους πρώτους τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό. Ένιωσα συγκίνηση, ρίγος αλλά και υπερηφάνεια για τον τόπο και εκείνα τα παιδιά του, πέρα από τις ιδεολογίες και τις κομματικές ταυτίσεις της εποχής. Γιατί το μήνυμα των 200 της Καισαριανής ήταν ένα: η ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα».
Και κατέληξε:
«Την ίδια συγκίνηση και υπερηφάνεια νομίζω ότι θα αισθανθούν πρώτοι από όλους οι συγγενείς των εκτελεσμένων, στους οποίους θα πρέπει να παραδοθούν αντίτυπα των φωτογραφιών. Ώστε στη συνέχεια να γίνουν συλλογικό απόκτημα, με τρόπους οι οποίοι θα αναδεικνύουν το μεγαλείο της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης»
Ακούστε, τώρα, κύριε Μητσοτάκη, πως έχουν τα πράγματα…
Πρώτον: Αλίμονο εάν το Υπουργείο Πολιτισμού ετούτης της χώρας και κάθε άλλης μπροστά σε ένα τέτοιο συνταρακτικό και μοναδικό ιστορικό τεκμήριο δεν αναλάμβανε την αυτονόητη ευθύνη που του αναλογεί. Το αντίστροφο θα ήταν ιστορικό όνειδος. Η συγκίνηση και ο συγκλονισμός του ελληνικού λαού καθώς και το πάνδημο αίτημα της επιστροφής των φωτογραφιών δεν (σας) άφηναν κανένα άλλο περιθώριο.
Δεύτερον: Είτε θέλετε, είτε δεν θέλετε, όσο κι αν προσπαθείτε να το παρασιωπήσετε, να το κουκουλώσετε πίσω από λεκτικές φιοριτούρες, εκείνοι οι άνθρωποι στις φωτογραφίες που στέκονται με τις γροθιές υψωμένες, αυτοί που τους βλέπουμε να κοιτάνε κατάματα τη σφαίρα πριν τους χτυπήσει κατάστηθα είναι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Που θα πει, κύριε Μητσοτάκη, πως ο,τι βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής δεν ήταν… “πέρα από τις ιδεολογίες και τις κομματικές ταυτίσεις της εποχής”.
Ηταν, ακριβώς, το αντίθετο! Ηταν, ακριβώς, λόγω των ιδεολογιών! Οχι επειδή το λένε κάποιοι, αλλά επειδή το γράφει η ίδια η ιστορία…
Να η Ιστορία:
«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τους τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: 1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μάη 1944. 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωριών. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς. Ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδος».
Οι 200, κύριε πρωθυπουργέ, βρέθηκαν στον τοίχο της Καισαριανής γιατί ήταν Κομμουνιστές, και εξ αυτού του λόγου, το κράτος, η μεταξική δικτατορία, ο Μανιαδάκης που αργότερα ο “εθνάρχης” σας τον έκανε βουλευτή (!) της ΕΡΕ, τους παρέδωσαν στους ναζί. Αυτοί εκεί, με τις υψωμένες γροθιές απέναντι στο ναζιστικό απόσπασμα, ήταν αυτοί που βασανίστηκαν στην Ακροναυπλία, στην Κέρκυρα, στην Ανάφη, στο Χαϊδάρι γιατί δεν αποκήρυξαν αυτό που ήταν.
Αυτοί ήταν!
Τρίτον: Η Εθνική Αντίσταση, κύριε πρωθυπουργέ, που το κόμμα σας η ΝΔ αποχώρησε από τη Βουλή όταν το 1982 ψηφιζόταν η αναγνώρισή της, ήταν “ενίαια” μόνο ως προς τούτο: Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώθηκαν και πάλεψαν πλάι – πλάι, κάτω από τις σημαίες μιας ενιαίας πατριωτικής απελευθερωτικής οργάνωσης, του ΕΑΜ, τόσο τεράστια πλήθη, που μετριούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αγωνιστές και αγωνίστριες. Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ. Οχι όλοι μαζί, λοιπόν! Οταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε τον φασισμό στο μέτωπο και μετά στα βουνά και στις πόλεις, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και – μαζί με το χρυσό της χώρας – τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου. Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το φασισμό και το ναζισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο και που μαζί με τους δωσίλογους ενώθηκαν μετά για να φτιάξουν την… “δημοκρατική” Ελλάδα. Ηταν, μεταξύ αυτών, κι εκείνοι που μερικά χρόνια αργότερα θα δολοφονούσαν τον Λαμπράκη, για τον οποίο μας είχατε πει σε μια έξαρση του… φιλίστορα εαυτού σας “και τι τον νοιάζει τώρα έναν 17άρη για την δολοφονία του Λαμπράκη”…
Τέταρτον: Οσο κι αν σας πονάει, η Ιστορία δεν θα ασχοληθεί καθόλου, μα καθόλου, με το ολίγιστο μπόι σας μπροστά στο μεγαλείο που περιγράφει η λέξη, την οποία “άριστα”, πολύ “ορθά” σε σχέση με την δική σας αντίληψη περί ιστορίας και τόσο… “λεβέντικα”, κρύβεστε για να μην την προφέρετε: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου