Από την παλαιστινιακή Νάκμπα έως σήμερα, εφαρμόζονται επιτόπιες εκτελέσεις, φυσικές εκκαθαρίσεις και στοχοποίηση κρατουμένων μέσα σε φυλακές και στρατόπεδα. Εκατοντάδες μάρτυρες έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας βασανιστηρίων, απομόνωσης, ιατρικής αμέλειας, άμεσων δολοφονιών και στέρησης βασικών δικαιωμάτων, μέσα από μια πολιτική αντιμετώπισης των κρατουμένων κάτω ακόμη και από το επίπεδο της ανθρώπινης υπόστασης, ως απλούς αριθμούς χωρίς ταυτότητα.
Αυτή η μεταχείριση κλιμακώθηκε με πρωτοφανή αγριότητα, εξτρεμισμό και εκδικητικότητα κατά τη διάρκεια του πολέμου εξόντωσης στη Λωρίδα της Γάζας, μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι φυλακές μετατράπηκαν σε ένα ακόμη μέτωπο του πολέμου, σε πεδίο συστηματικών σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων, ώστε να περιγράφονται ως κόλαση, ως μια πραγματική κόλαση πάνω στη γη.
Σύμφωνα με μαρτυρίες απελευθερωμένων κρατουμένων –ανδρών και γυναικών–, εκθέσεις οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταθέσεις δικηγόρων, τα συλλογικά βασανιστήρια κατά των κρατουμένων έχουν λάβει τεράστιες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Όσα συμβαίνουν θεωρούνται μια σαδιστική και εκδικητική επέλαση, εφαρμοσμένη με επίσημες αποφάσεις της ισραηλινής κυβέρνησης και των ακραίων υπουργών της. Εξαπολύθηκε μια βίαιη επίθεση κατά των κρατουμένων χωρίς προηγούμενο, ακόμη και σε σύγκριση με τις χειρότερες και πιο φρικτές φυλακές στην ιστορία.
Οι εκθέσεις, οι μαρτυρίες, το οπτικοακουστικό υλικό που διέρρευσε, καθώς και οι εξοντωτικές και υποκινητικές δηλώσεις εναντίον των κρατουμένων από τον ακραίο Μπεν Γκβιρ, υπεύθυνο για τη διοίκηση των φυλακών, σε συνδυασμό με το σοκ που προκάλεσαν οι εικόνες των απελευθερωμένων κρατουμένων —η δραματική απώλεια βάρους τους, η μετατροπή τους σε σκελετωμένες μορφές, οι σοβαρές ασθένειες, οι τραυματισμοί από ξυλοδαρμούς, κατάγματα, μώλωπες, ακρωτηριασμούς και βαθιά ψυχικά τραύματα— καταδεικνύουν ότι οι φυλακές μετατράπηκαν σε κεντρικό πεδίο εξόντωσης και ότι πάνω στους κρατουμένους εφαρμόστηκαν σωματικές, ψυχολογικές και πνευματικές εκτελέσεις με θανατηφόρα μέσα και εργαλεία, κυριότερα από τα οποία είναι:
1. Συστηματικά βασανιστήρια και κακομεταχείριση:
Ξυλοδαρμοί με γκλομπ, σιδερένιες ράβδους και κοντάκια όπλων· κάψιμο και σβήσιμο τσιγάρων πάνω στα σώματα των κρατουμένων· στραγγαλισμός και ανάρτηση· εξαιρετικά σφιχτές χειροπέδες και παρατεταμένη κάλυψη των ματιών· αισθητηριακά βασανιστήρια μέσω εκκωφαντικής και ενοχλητικής μουσικής· στέρηση ύπνου· έκθεση στο ψύχος και απομόνωση σε υπόγεια κελιά· χρήση πάνας αντί τουαλέτας· χρήση σπρέι πιπεριού και δακρυγόνων· ηλεκτροσόκ· χρήση σκύλων και παραισθησιογόνων ουσιών· εξαναγκασμός του κρατουμένου να γονατίζει και να σκύβει ενώ υφίσταται χαστούκια, κλωτσιές, ποδοπάτημα, εξευτελισμό και ύβρεις· εξαναγκασμός σε μίμηση φωνών ζώων· γύμνωση και χτυπήματα στα γεννητικά όργανα.
2- Η λιμοκτονία ως μέσο εσκεμμένων βασανιστηρίων, η μείωση των ποσοτήτων τροφίμων και η διακοπή της παροχής νερού, καθώς και η μη παροχή θεραπείας στους ασθενείς και τραυματίες ή η άρνηση μεταφοράς τους στα νοσοκομεία, γεγονός που οδήγησε στην εξάπλωση χρόνιων ασθενειών και επιδημιών μεταξύ των κρατουμένων, όπως η ψώρα (scabies), εξαιτίας της έλλειψης υλικών καθαριότητας, του συνωστισμού, της απαγόρευσης λουτρού για μεγάλα χρονικά διαστήματα, της έλλειψης ρουχισμού μετά την κατάσχεση όλων των προσωπικών αντικειμένων των κρατουμένων, καθώς και της απαγόρευσης εξόδου στην αυλή, έκθεσης στο ηλιακό φως και αναπνοής καθαρού αέρα.
3- Η σεξουαλική βία, η παρενόχληση και ο βιασμός. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον κρατουμένων, ανδρών και γυναικών, καθώς και βιασμοί με εργαλεία και με ειδεχθείς και εξευτελιστικές μορφές. Αναφέρθηκε επίσης η χρήση σκύλων σε πράξεις βιασμού, η αφαίρεση του χιτζάμπ από γυναίκες κρατούμενες και η παραβίαση της ιδιωτικότητάς τους. Η διεθνής κοινότητα συγκλονίστηκε όταν παρακολούθησε βίντεο που διέρρευσε και απεικόνιζε τον βιασμό Παλαιστίνιου κρατουμένου από εννέα στρατιώτες στο στρατόπεδο κράτησης «Σντε Τεϊμάν» στα τέλη Ιουνίου 2024, καθώς και από τη στάση της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία εξέφρασε αλληλεγγύη προς τους δράστες, τους αθώωσε, τους ενθάρρυνε και τους παρουσίασε ως εθνικούς ήρωες, προστατευμένους από κάθε λογοδοσία.
4- Η εξαναγκαστική εξαφάνιση και η μυστική κράτηση, ιδιαίτερα εις βάρος χιλιάδων ατόμων από τη Γάζα, στους οποίους απαγορεύτηκαν επισκέψεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη International Committee of the Red Cross, ενώ αποκρύφθηκαν και αποσιωπήθηκαν όλες οι πληροφορίες σχετικά με την τύχη τους, στοιχείο που συνάδει με ένα πρότυπο «αόρατης γενοκτονίας», όπου εξαφανίζονται τόσο οι ζωντανοί όσο και οι νεκροί.
Αυτές οι επικίνδυνες πρακτικές, με τις ποικίλες μορφές τους, μετέτρεψαν τις ψυχές και τα σώματα των κρατουμένων σε μια ανθρώπινη μυλόπετρα, σε εργαλεία και μέσα εκτέλεσης ακόμη σκληρότερα από την αγχόνη· οι κρατούμενοι βιώνουν τον θάνατο χιλιάδες φορές μέσα σε ατμόσφαιρα καταπίεσης, βίας και συλλογικής εκδίκησης, υπό εξευτελιστικές συνθήκες κράτησης σε μαντριά, κλουβιά ή στενά κελιά που βρίσκονται σε υπόγειους λάκκους.
Ο θάνατος περισσότερων από εκατό Παλαιστινίων κρατουμένων από την έναρξη του πολέμου εξόντωσης στη Γάζα —όσων τα ονόματα έχουν γίνει γνωστά— μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, υποδηλώνει τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου και σφαγών εντός των φυλακών. Παράλληλα, εξωδικαστικές εκτελέσεις φέρεται να πραγματοποιήθηκαν εις βάρος εκατοντάδων κρατουμένων. Οι εικόνες των σορών των μαρτύρων από τη Γάζα, που παραδόθηκαν τμηματικά, καταδεικνύουν σε ποιο βαθμό έφτασε η εξόντωση: παραμορφωμένα σώματα, συντετριμμένα, διαμελισμένα ή πολτοποιημένα κάτω από τις ερπύστριες αρμάτων μάχης· σοροί δεμένες, με δεμένα μάτια, που έφεραν ίχνη βασανιστηρίων και βαθιά τραύματα· απανθρακωμένα σώματα χωρίς αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά· άλλες σοροί ακρωτηριασμένες, με κατάγματα στο κρανίο που αλλοίωσαν πλήρως τα χαρακτηριστικά τους, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την αναγνώρισή τους από τις οικογένειές τους.
Η ειδική εισηγήτρια για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, Francesca Albanese, στην έκθεσή της προς το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στις 19 Μαρτίου 2023, συνέδεσε τη χρήση σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων εντός των φυλακών με την εξόντωση που λαμβάνει χώρα εκτός αυτών και στοχεύει το σύνολο του παλαιστινιακού λαού. Αυτή η εξοντωτική βία, σύμφωνα με την ανάλυσή της, λαμβάνει τη μορφή αναγκαστικού εκτοπισμού, αποκλεισμού, εποικισμού, παρεμπόδισης ανθρωπιστικής βοήθειας και επιθέσεων εποίκων εναντίον χωριών και αγροτών. Έτσι, η γενοκτονία και οι εκτελέσεις μετατρέπονται στις πιο ακραίες μορφές βασανιστηρίων. Παράλληλα, εξήγησε πώς η Γάζα μετατράπηκε σε στρατόπεδο μαζικού θανάτου, οι φυλακές σε στρατόπεδα βασανιστηρίων και εξόντωσης, και τα κατεχόμενα εδάφη σε πεδίο προσάρτησης, κυριαρχίας, τρομοκρατίας και αποστέρησης του παλαιστινιακού λαού από τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά του· κάτι που, κατά την ίδια, αντανακλά τη θεμελιώδη δομή της αποικιοκρατίας εποικισμού, η οποία βασίζεται στην αποανθρωποποίηση μέσω της σκληρότητας, των συλλογικών βασανιστηρίων και της διαγραφής της ταυτότητας.
Ο ισραηλινός νόμος περί θανατικής ποινής για τους κρατουμένους: Εξόντωση υπό το κάλυμμα του νόμου
Η ισραηλινή Κνεσέτ ενέκρινε στις 30 Μαρτίου 2026 νόμο που προβλέπει την εκτέλεση Παλαιστινίων κρατουμένων, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα από υπουργούς, εξτρεμιστές και νομοθέτες της ισραηλινής κυβέρνησης. Ο νόμος προβλέπει την υποχρεωτική επιβολή της θανατικής ποινής διά απαγχονισμού στους Παλαιστίνιους κρατουμένους που κατηγορούνται για τη δολοφονία Ισραηλινών. Η απόφαση εκδίδεται με απλή πλειοψηφία των δικαστών του δικαστηρίου αντί ομοφωνίας και η εκτέλεση πραγματοποιείται εντός ενενήντα ημερών από την τελεσίδικη απόφαση, χωρίς δικαίωμα έφεσης ή αναίρεσης, καθώς και χωρίς δυνατότητα απονομής χάριτος ή μετατροπής της ποινής.
5- Ο νόμος αυτός έρχεται σε ένα πλαίσιο φρενήρους κύματος ρατσιστικών νομοθεσιών και διατάξεων που στρέφονται εναντίον των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικότερα.
Τα τελευταία χρόνια, η ισραηλινή Κνεσέτ έχει μετατραπεί σε ένα εργαστήριο παραγωγής και ανταγωνισμού για τη θέσπιση δεκάδων νόμων, οι οποίοι εμβάθυναν και παγίωσαν το σύστημα φυλετικού διαχωρισμού και καταστολής που στρέφεται εναντίον όλων των Παλαιστινίων, είτε εντός του Ισραήλ είτε στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη του 1967. Η Κνεσέτ έχει θεσπίσει πολυάριθμους νόμους που παραβιάζουν τα δικαιώματα των κρατουμένων στις φυλακές, επιβάλλοντάς τους σκληρά και αυστηρά μέτρα και τιμωρίες, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσής τους, η οποία έχει τεθεί επανειλημμένα στο τραπέζι υπό το σύνθημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».
6- Ο νόμος αυτός έχει δεχθεί ευρεία κριτική από πολλές χώρες και τοπικούς και διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι ζητούν την άμεση κατάργησή του, καθώς θεωρείται επικίνδυνο προηγούμενο στην ιστορία των σύγχρονων συγκρούσεων και σοβαρή στροφή προς τη νομιμοποίηση εξωδικαστικών εκτελέσεων. Παραβιάζει επίσης το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και δύναται να συνιστά έγκλημα πολέμου. Η εφημερίδα «Haaretz» τον χαρακτήρισε ως έκφραση «αιμοδιψίας», ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον περιέγραψαν ως θεσμική διάκριση, ρατσιστική βία και αιματηρή εκδίκηση, καθώς και ως αποκορύφωμα ενός ολοκληρωμένου συστήματος παραβιάσεων που έχουν τεκμηριωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
7- Οι νομικές και πολιτικές διαστάσεις του νόμου περί θανατικής ποινής:
Πρώτον: Ο ρατσιστικός και διακριτικός χαρακτήρας του νόμου, ο οποίος εφαρμόζεται αποκλειστικά στους Παλαιστίνιους κρατουμένους και δεν περιλαμβάνει Εβραίους εγκληματίες — στρατιώτες, εποίκους, δεσμοφύλακες ή ανακριτές — που έχουν διαπράξει εγκλήματα δολοφονίας εις βάρος Παλαιστινίων. Πρόκειται για έναν κατεξοχήν ρατσιστικό νόμο, που αποτελεί συνέχεια της πολιτικής φυλετικού διαχωρισμού και απαρτχάιντ, παγιώνοντας μια νομική πραγματικότητα βασισμένη σε διπλά μέτρα και σταθμά στο ισραηλινό δικαστικό σύστημα: πολιτική δικαιοσύνη για τους Ισραηλινούς και στρατιωτικά δικαστήρια για τους Παλαιστινίους, όπου το ποσοστό καταδίκης έχει φτάσει το 96%.
Ο νόμος εναρμονίζεται επίσης με τον ισραηλινό «Νόμο περί Εθνικού Κράτους», ο οποίος θεωρεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης αποκλειστικό προνόμιο των Εβραίων και αρνείται την ύπαρξη του παλαιστινιακού λαού στην ιστορική του γη.
Δεύτερον: Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, ιδίως των Συμβάσεων της Γενεύης, του Καταστατικού της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Αστικά και Πολιτικά Δικαιώματα και της Διεθνούς Σύμβασης για την Εξάλειψη κάθε Μορφής Φυλετικών Διακρίσεων, οι οποίες όλες απαγορεύουν τη θανάτωση και τη σκληρή μεταχείριση των κρατουμένων, κατοχυρώνουν το δικαίωμα στη ζωή ως εγγενές δικαίωμα που δεν επιτρέπεται να παραβιάζεται αυθαίρετα, και επιβάλλουν την παροχή εγγυήσεων δίκαιης δίκης για τους αιχμαλώτους και τους κρατουμένους. Ο νόμος αυτός ενισχύει το κλίμα ατιμωρησίας.
Τρίτον: Το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτού του νόμου είναι η ποινικοποίηση της παλαιστινιακής αντίστασης και ο στιγματισμός της ως τρομοκρατίας, η απονομιμοποίηση του παλαιστινιακού αγώνα για ελευθερία και ανεξαρτησία, καθώς και η αφαίρεση της νομικής ιδιότητας των κρατουμένων ως αιχμαλώτων ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, νόμιμων μαχητών και προστατευόμενων προσώπων σύμφωνα με τις τέσσερις Συμβάσεις της Γενεύης και τα πρόσθετα πρωτόκολλά τους. Αυτό καθιστά τον νόμο πραξικόπημα κατά των διεθνών νομικών αντιλήψεων που διακρίνουν μεταξύ ποινικών εγκλημάτων και νόμιμων πράξεων αντίστασης για την ελευθερία και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης.
Τέταρτον: Ο νόμος συνιστά επίσημη νομιμοποίηση όσων ήδη εφαρμόζονταν επί του πεδίου εκτός νομικού πλαισίου, όπως στοχευμένες δολοφονίες και εξωδικαστικές εκτελέσεις, οι οποίες υλοποιούνται με άμεσες εντολές από τα ανώτατα κέντρα λήψης αποφάσεων του στρατού κατοχής στα κατεχόμενα εδάφη. Παράλληλα, παρέχει ασυλία και προστασία σε εγκληματίες και δολοφόνους που μετατράπηκαν σε δικαστές και εκτελεστές, ενθαρρύνοντας τις δολοφονίες και τις απάνθρωπες πρακτικές εις βάρος του παλαιστινιακού λαού.
Πέμπτον: Ο νόμος αυτός αποτελεί ένα πρόσθετο εργαλείο της εξόντωσης που ασκείται στις φυλακές, όπου οι κρατούμενοι υποβάλλονται σε ένα δομικό σύστημα βασανιστηρίων που αποσκοπεί στη φυσική και ψυχολογική τους εξόντωση. Ο νόμος αίρει το προστατευτικό πλαίσιο για τους κρατουμένους, ανοίγει τον δρόμο για μεγαλύτερη καταστολή και περαιτέρω προσβολή της αξιοπρέπειάς τους και θέτει τη ζωή τους ενώπιον υπαρξιακής απειλής.
Έκτον: Εμπειρογνώμονες των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαίωσαν ότι ο νόμος περί θανατικής ποινής υπονομεύει την εξουσία και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, καθώς και τις αρχές της δίκαιης δίκης. Πρόκειται για πολιτικοποίηση της δικαιοσύνης μέσω της χρήσης της ως εργαλείου εξυπηρέτησης πολιτικών, εκλογικών και κομματικών σκοπιμοτήτων, μετατρέποντας το δικαστήριο σε μηχανή θανάτου και τη ισραηλινή δικαιοσύνη σε μια απλή σφραγίδα επικύρωσης των ακραίων ισραηλινών πολιτικών.
Έβδομον: Ο νόμος περί θανατικής ποινής αποκαλύπτει μια κουλτούρα μίσους, εξτρεμισμού και εκδικητικών τάσεων στην ισραηλινή κοινωνία, καθώς και τη ραγδαία διολίσθησή της προς τον φασισμό και τη στρατιωτικοποίηση, την εξύμνηση της κουλτούρας του θανάτου και της ισχύος και την αποανθρωποποίηση του άλλου. Συνιστά επιστροφή σε μεσαιωνικές εποχές, όπου οι εκτελέσεις μετατρέπονταν σε θέαμα, διασκέδαση και δημόσιο θέαμα στις πλατείες.
Ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, γιόρτασε την έγκριση του νόμου φορώντας έμβλημα σε σχήμα θηλιάς αγχόνης, ενώ πριν από την ψήφιση του νόμου είχαν προηγηθεί δηλώσεις υποκίνησης και εξοντωτικής ρητορικής κατά των κρατουμένων, με εκκλήσεις για πυροβολισμό τους στο κεφάλι, καθώς και ανήθικες και εξευτελιστικές επιδείξεις μέσα στις φυλακές και τα κελιά, συνοδευόμενες από απειλές κατά των κρατουμένων και των ηγετών τους.
Ο Ισραηλινός ακαδημαϊκός Ρον Ντουντάι δήλωσε ότι ο νόμος θα δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη μηχανή βίας και θα διαδώσει μια κουλτούρα εξύμνησης της βίας στην ισραηλινή κοινωνία, προσθέτοντας ότι αυτή η πολιτική θα οδηγήσει το Ισραήλ στη λέσχη του παγκόσμιου αυταρχισμού.
Όγδοον: Ο νόμος περί θανατικής ποινής συνιστά μια στρατηγική μετάβαση προς τη θεσμοποίηση της θανάτωσης μέσω μιας νομοθεσίας που στοχοποιεί την παλαιστινιακή ύπαρξη, επαναδιαμορφώνοντας το νομικό σύστημα ώστε να μετατραπεί σε εργαλείο φυσικής εξόντωσης και μετατρέποντας την ιστορική εξαίρεση σε πολιτικό και τιμωρητικό κανόνα.
Ένατον: Ο νόμος αποκαλύπτει την κατάρρευση του ισραηλινού αφηγήματος που ισχυρίζεται ότι το κράτος του Ισραήλ είναι η μοναδική δημοκρατία στην περιοχή, ότι σέβεται τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ότι διαθέτει τον πιο «ηθικό» στρατό στον κόσμο. Το Ισραήλ έχει πλέον καταστεί κράτος-παρίας σε διεθνές επίπεδο και κατηγορείται για διάπραξη γενοκτονίας και εγκλημάτων απαρτχάιντ.
Συμπέρασμα:
Ο νόμος περί εκτέλεσης των Παλαιστινίων κρατουμένων συνιστά νομιμοποίηση της γενοκτονίας και επικίνδυνη κλιμάκωση, καθώς σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη σιωπηλή εξόντωση μέσα στις φυλακές σε μια δημόσια εξόντωση υπό την κάλυψη του νόμου. Αποκαλύπτει ότι οι φυλακές δεν αποτελούν πλέον απλώς χώρους κράτησης, αλλά πεδία εξοντωτικής βίας, ως μέρος ενός συνολικού αποικιοκρατικού πολέμου που στοχεύει τον παλαιστινιακό λαό και τα δίκαια δικαιώματά του. Παράλληλα, συνιστά εδραίωση του εγκλήματος του απαρτχάιντ, ποινικοποίηση του αγώνα και της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού, καθώς και απονομιμοποίηση της εθνικής του υπόστασης. Εμπίπτει δε στον ορισμό της γενοκτονίας, όπως αυτός διατυπώνεται από τα Ηνωμένα Έθνη, ως η εσκεμμένη πρόθεση ολοκληρωτικής ή μερικής καταστροφής μιας εθνικής, φυλετικής, θρησκευτικής ή εθνοτικής ομάδας.
Συστάσεις:• Συγκρότηση εξειδικευμένης νομικής ομάδας από παλαιστινιακές, αραβικές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και κατάθεση νομικού φακέλου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με αίτημα την ακύρωση του νόμου περί εκτέλεσης και την ένταξή του στο κατηγορητήριο κατά του κράτους του Ισραήλ, ως νομοθεσίας που καταδεικνύει πρόθεση διάπραξης γενοκτονίας.
• Έκκληση για ενεργοποίηση μηχανισμών μποϊκοτάζ και διεθνών κυρώσεων κατά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της πρόσκλησης προς το διεθνές κοινοβούλιο για μποϊκοτάζ του ισραηλινού κοινοβουλίου και τερματισμό της συμμετοχής του, εξαιτίας της θέσπισης εκατοντάδων ρατσιστικών και αυθαίρετων νόμων που παραβιάζουν τις αρχές της ανθρωπιστικής δικαιοσύνης.
• Ενεργοποίηση της αρχής της οικουμενικής δικαιοδοσίας για τη δίωξη των υπευθύνων για εγκλήματα βασανιστηρίων και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττονται εις βάρος των κρατουμένων.
• Άσκηση πολιτικής, νομικής, λαϊκής και διπλωματικής πίεσης για την αποτροπή ψήφισης του νόμου περί εκτέλεσης, καθώς και για να επιτραπεί στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να επισκεφθούν τις φυλακές και να διεξαγάγουν έρευνες σχετικά με εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν εντός αυτών.
• Συστηματική τεκμηρίωση περιπτώσεων εκτέλεσης, βασανιστηρίων και αργού θανάτου, και αξιοποίησή τους ως νομικών αποδεικτικών στοιχείων για δικαστικές διώξεις ενώπιον διεθνών δικαστηρίων.
• Εντατικοποίηση εκστρατειών ενημέρωσης σχετικά με τον νόμο περί εκτέλεσης, τους κινδύνους και τις συνέπειές του, ως νομοθεσίας που απειλεί το δικαίωμα στη ζωή και αποσκοπεί στην απονομιμοποίηση του αγώνα του παλαιστινιακού λαού και του δικαιώματός του στην αυτοδιάθεση.
Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις
