Αν ίσχυε η θεωρία των δύο άκρων…

Διονύσης Μαλαπέτσας

Πρόκειται για μια από τις πιο βρώμικες, κατάπτυστες, εκνευριστικές, ύπουλες και αφόρητες προβοκάτσιες που έχουν κατά καιρούς εξαπολύσει όλοι αυτοί οι εχθροί των εργατών που μπορεί να προέρχονται είτε από τα αριστερά, είτε από τα δεξιά. Εκτός από προβοκάτσια όμως, η περιβόητη αυτή θεωρία των δύο άκρων που τα θέλει να ταυτίζονται δεν ισχύει ούτε καν μαθηματικά, καθώς τα δύο άκρα ενός ευθύγραμμου τμήματος πάνω στο οποίο θα τοποθετούσαμε τις διάφορες πολιτικές θέσεις, εξ’ ορισμού όχι μόνο δεν ταυτίζονται αντιθέτως είναι καταδικασμένα και ευλογημένα ταυτοχρόνως να μην συναντηθούν ποτέ. Άρα κάποιος, κάπου, κάποτε αποφάσισε πως σύμφωνα με το συμφέρον του το ευθύγραμμο αυτό τμήμα θα το συνθλίψει ούτως ώστε να προκύψει με το στανιό ένας κύκλος, ο οποίος αναγκαστικά θα ταυτίζει τα δύο αυτά ακραία σημεία. Και από τότε όλοι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και αδιαμφισβήτητα την αυθαίρετη αυτή παραδοχή που θέλει αναπόδραστα τα δύο άκρα να συμπίπτουν και το ευθύγραμμο τμήμα κύκλο.

Αν λοιπόν αγαπητοί μου προβοκάτορες, λασπολόγοι και εχθροί της εργατικής τάξης (εδώ να στείλω τα φιλιά μου στον κύριο Παναγόπουλο, δεν ξέρω πως τον θυμήθηκα) η θεωρία των δύο άκρων ίσχυε, θα ίσχυε αντίθετα και θα μας δικαίωνε για μια ακόμη φορά. Και αυτό γιατί αν θεωρήσουμε τους χρυσαυγίτες, τους φασίστες, τους ναζί, τους τσολιάδες, τους χίτες, τους χαφιέδες, τους φονιάδες και όλο αυτό το σκουπιδαριό ως πολιτική τοποθέτηση τότε είναι σίγουρα άκρα αντίθετα από τους ανθρώπους του μόχθου, τους εργάτες, τους προοδευτικούς, τους κομμουνιστές, αυτούς που είναι αγάπη από την κορφή μέχρι τα νύχια. Έτσι ακριβώς όπως το περιέγραφε ο πάντα χαμογελαστός κομμουνιστής με τα φωτεινά, πεντακάθαρα μάτια Ναζίμ Χικμέτ. Και έτσι λοιπόν εμείς Ναζίμ και αυτοί Ναζί. Η διαφορά είναι σαφώς τεράστια και αυταπόδεικτη. Αυτοί με ρητορική μίσους και θάνατο, εμείς με αγάπη και όνειρα για ζωή. Αυτοί δειλία και κουκούλες όταν δολοφονούν και εμείς θάρρος και μάτια ορθάνοιχτα και υπέρλαμπρα όταν μας στήνουνε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αυτοί ντρέπονται για την ιδεολογία τους και την αρνούνται δημοσίως και εμείς τη διαλαλούμε, τη βροντοφωνάζουμε όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, ακόμη και απέναντι από το οπλισμένο τουφέκι. Εμείς γεννάμε Μπελογιάννηδες και αυτοί Ρουπακιάδες.

Παρόλα αυτά, η θεωρία των δύο άκρων δεν ισχύει και αυτό είναι αξίωμα, πολύ απλά διότι το ΚΚΕ δεν είναι άκρο, ο κομμουνισμός δεν είναι άκρο, η λαοκρατία δεν είναι άκρο, η αγάπη δεν είναι άκρο, η ζωή δεν είναι άκρο, το χαμόγελο δεν είναι άκρο, το καθαρό μέτωπο δεν είναι άκρο. Είναι το μέλλον, είναι το καινούριο, είναι αυτό που έρχεται, είναι αυτή η αύρα που καταφθάνει δροσερή και καθάρια για να ξεβρωμίσει ο τόπος από τη σαπίλα του φασισμού, του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού, του ψευτοσοσιαλισμού.

Τότε ποια είναι τα άκρα; Άκρα είναι οι κεφαλαιοκράτες από τη μια, αυτό το συνάφι των χαραμοφάηδων που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη πίνοντας το αίμα της και οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα και τη δίψα καθημερινά από την άλλη. Άκρα είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες από τη μια και οι άστεγοι που χάσανε τα σπίτια τους και κοιμούνται σε χαρτόκουτα από την άλλη. Άκρα είναι οι εφοπλιστές στις πολυτελείς τους βίλες από τη μια και οι ναυτεργάτες στα βρώμικα λιμάνια του κόσμου και οι ναυτικοί στα αμπάρια των θαλασσοδαρμένων πλοίων από την άλλη. Άκρα είναι οι βιομήχανοι που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και καρπώνονται τον πλούτο από τη μια και οι εργάτες που δουλεύουν στις φάμπρικες μέρα-νύχτα για ένα ξεροκόμματο από την άλλη. Άκρα είναι οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες από τη μια και οι σκλάβοι κολίγοι από την άλλη. Άκρα είναι οι βασιλιάδες, οι πασάδες και οι τσάροι από τη μια και οι χιλιάδες λαού που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν πέραν των αλυσίδων τους από την άλλη. Αυτά και πολλά άλλα τέτοια ετεροβαρή ζεύγη αντιθέτων είναι άκρα.

Το ΚΚΕ και η πρωτοπόρα θεωρία και δράση του, ο Μαρξισμός-Λενινισμός και η λαοκρατία που πρεσβεύει, έχει μοναδικό στόχο να καταργήσει και τις δύο πλευρές αυτών των άκρων. Για να μην υπάρχει καταπιεστής ούτε και καταπιεζόμενος, να μην υπάρχει πλούσιος ούτε και φτωχός, να μην υπάρχει αφεντικό ούτε και δούλος. Εν ολίγοις να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Να υπάρχει ισότητα, πρόοδος, ενότητα του λαού, αλληλεγγύη, προκοπή, αγάπη, αξιοπρέπεια και όνειρα. Για όλους αυτούς λοιπόν τους λόγους και χιλιάδες άλλους, το ΚΚΕ ΔΕΝ είναι άκρο. Και κατ’ επέκταση όλοι οι υπόλοιποι που υπηρετούν την πολιτική που εξυπηρετεί την ύπαρξη άκρων, έστω και με μικρές παραλλαγές, όχι μόνο δεν είναι κεντρώοι, αλλά αντιθέτως είναι οι ίδιοι άκρα. Όλοι αυτοί που μας κατηγορούν, από το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τα φασισταριά της Χρυσής Αυγής. Στο πολιτικό φάσμα υπάρχει η δήθεν αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και η δήθεν δεξιά των αστικών κομμάτων του ΠΑΣΟΚ, των ΑΝΕΛ, της ΝΔ, της Ένωσης Κεντρώων και λοιπών. Όλοι αυτοί όμως είναι απλώς διαφορετικές φιγούρες στην ίδια τράπουλα. Είναι διαφορετικά πιόνια στην ίδια στρατιά του σκακιού. Εξυπηρετούν ακριβώς τις ίδιες πολιτικές και ακριβώς τα ίδια συμφέροντα.

Εν κατακλείδι η θεωρία των δύο άκρων που πολλάκις αναπαράγεται και θέλει να ρίξει λάσπη πότε στο ΚΚΕ, πότε στο ΠΑΜΕ, πότε στο Μαρξ, το Λένιν ή το Στάλιν σαφώς και δεν ισχύει είτε μαθηματικά, είτε λογικά, είτε θεωρητικά. Και αν ίσχυε, τότε θα ίσχυε στη λογική που μας θέλει άκρα αντίθετους με τις ταξικές αντιθέσεις. Το μόνο που καταφέρνετε με την αναπαραγωγή της θεωρίας των δύο άκρων είναι να μας επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά το πόσο δίκιο έχουμε όταν λέμε πως όσα κόμματα και αν υπάρχουν οι πολιτικές είναι μόνο δύο. Το ΚΚΕ και όλοι σας. Σας έχουμε… 

Πηγή:Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμο ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο Παγκράτι δεν υπάρχουν πια δισκάδικα…

Διονύσης Μαλαπέτσας

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ξανά το “Εμπάργκο” του Άλκη σε μουσική του Θάνου, αυτή τη φορά με τις φωνές του Μίλτου και του Χρήστου. Άκουσα την είδηση στο ραδιόφωνο. Στο ίδιο ραδιόφωνο που με συντροφεύει σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα. Όλοι μαζί μεγαλώσαμε. Παραγωγοί, ακροατές και τρανζιστοράκια.

Ντύνομαι, να πάω να το πάρω. Ψάχνω στο πορτοφόλι για λεφτά. Βγάζω ένα χαρτονόμισμα, το τσαλακώνω στην κωλότσεπη του τζιν και φεύγω. Στην άλλη τσέπη η ταυτότητα και το πιστοποιητικό εμβολιασμού. Κατεβαίνω τις σκάλες και βγαίνω στο δρόμο. Παγκράτι, ώρα τέσσερις και τέταρτο και η μεσημεριανή ραστώνη έχει ρίξει λίγο τους ρυθμούς της πόλης. Κοιτώ τριγύρω, γνωστές εικόνες που με περιβάλλουν μέσα στην οικειότητα της γειτονιάς.

Βρίσκομαι στην πλατεία Δεληολάνη. Έτσι τη λέμε εμείς οι γηγενείς του Παγκρατίου. Η πινακίδα ωστόσο γράφει “Πλατεία Μαρτάκη”. Είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Βυρωνιώτη αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Βαγγέλη Μαρτάκη. Ήταν νέο παιδί, ΕΠΟΝίτης, ΕΛΑΣίτης και σπούδαζε στη Νομική. Δολοφονήθηκε από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, τους “τσολιάδες” του Βύρωνα.

Πάω στο περίπτερο και αγοράζω εφημερίδα. Δίνω στον περιπτερά κέρματα και εκείνος με ευχαριστεί. Μου λέει ‘όπως σας είδα θα περίμενα να με πληρώσετε με το κινητό ή το ρολόι σας’. Κοιτάζω το ρολόι μου, η ευφυία του σταματά στο 4:20. Δύσκολο του λέω, οι συσκευές μου είναι θεόχαζες, το πορτοφόλι μου δεν έχει ούτε κάρτα. Μια ταυτότητα, μια φωτογραφία και λεφτά. Χαρτονομίσματα πίσω, κέρματα στο τσεπάκι και δύο χάπια, αγχολυτικά. Πίσω μου περιμένει ένας πιτσιρικάς, πέντε-έξι χρόνια μικρότερος από μένα, κοντά στα 25. Θέλει να πάρει κάψουλες για το ηλεκτρονικό του ατμιστήρι. Παρακολουθεί το διάλογό μας και αναρωτιέται αν κοιμήθηκε και ξύπνησε στο 1980…

Διπλώνω την εφημερίδα στη μασχάλη και κατηφορίζω προς την Υμηττού. Σε αυτούς τους δρόμους έχω αγοράσει τα περισσότερα cd μου και λίγες κασέτες. Βαδίζω κάθε φορά στους ίδιους δρόμους, περπατώ στα ίδια πεζοδρόμια, αντικρίζω τα ίδια κτήρια. “Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν”. Στο μυαλό μου στριφογυρίζουν συνέχεια τα λόγια του Παπάζογλου.

Κατεβαίνω την οδό Φρύνης, ανάποδα από την κυκλοφορία. Κάποτε ήταν στις μεγάλες της δόξες, δευτεροκλασάτη σε σχέση με το αντίπαλο δέος της, τη Χρεμωνίδου, μα εξίσου εμπορική. Δεν έβρισκες ούτε τρύπα να νοικιάσεις και αν έβρισκες το νοίκι ήταν τσουχτερό. Πέρασε όμως πολύ δύσκολα στα χρόνια της κρίσης. Τα τραύματά της είναι ακόμα ορατά, πρόχειρα επουλωμένα. Πολλά ακόμα τα κλειστά μαγαζιά, με τζάμια πρόχειρα ασβεστωμένα, ενοικιαστήρια και πωλητήρια ξεθωριασμένα.

Θυμάμαι ακόμα τα δισκάδικα της γειτονιάς, μουσικές οάσεις μες την πολύβουη πόλη. Στο 7 της Φρύνης, γωνία με την Ασπασίας, ήταν ο Αρίων. Είχε για λογότυπο την άρπα και έξω από το μαγαζί έναν χαρακτηριστικό πολύγωνο φανοστάτη, με την άρπα στις πλευρές του. Από εκεί είχα αγοράσει πολλά cd. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το μαύρο άλμπουμ της Χαρούλας, με το σκληρό χαρτόνι και το ασημένιο ανεμολόγιο στο εξώφυλλο. Τίτλος, “Ένα φιλί του κόσμου”. Παρασκευή απόγευμα το αγόρασα. Πόσα τραγούδια, πόσες μελωδίες, πόσες θύμησες. Ο φανοστάτης στέκει ακόμα εκεί, λίγο σπασμένος, μα περήφανος. Ο Αρίων πάνε χρόνια που έκλεισε, θύμα του διαδικτύου, θύμα των νέων τεχνολογιών, ένα από τα πολλά…

Αλλάζω ρότα, στρίβω αριστερά στην Υμηττού, περνάω απέναντι. Στο 125 ήταν η περίφημη “Salina”, βίντεο κλαμπ και δισκάδικο, μα παράλληλα σημείο συνάντησης στο Παγκράτι. Πόσοι και πόσοι δεν δώσαμε ραντεβού έξω απ´ του Σαλίνα. Όσο περιμέναμε, κοιτούσαμε στη βιτρίνα τις νέες κυκλοφορίες σε δίσκους και ταινίες. Ήμουν μέλος στου Σαλίνα και νοίκιαζα ταινίες, από τότε που βλέπαμε βιντεοκασέτες μέχρι που ήρθα τα dvd. Τα υπόλοιπα τα αγόραζα από το περιοδικό “ΣΙΝΕΜΑ”, όπως και τα cd από το “Μετρό” και το “Δίφωνο”. Αγόραζα και cd στου Σαλίνα. Από εκεί πήρα το “Έχουν περάσει χρόνοι δέκα” για τα δεκάχρονα του Μίλτου, από το live στα βράχια του Βύρωνα. Παρεμπιπτόντως, ήμουν μέσα. Το Σαλίνα έκλεισε, πάνε πια λίγα χρόνια. Ήταν το τελευταίο που άντεξε. Στη βιτρίνα ακόμα κρέμονται μερικές ξεθωριασμένες αφίσες. Θύματα του διαδικτύου και τα βίντεο κλαμπ, το ίδιο και τα περιοδικά.

Απέναντι ακριβώς υψώνεται το “Μέγαρο Χαραγκιώνη”, το περίφημο “Millennium”. Τότε πρωτοάνοιξε τις πόρτες του, στα τέλη της περασμένης χιλιετίας. Ήταν το πρώτο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Τότε ακόμα δεν τα λέγαμε mall. Ως τότε ψωνίζαμε στη γειτονιά, σε μικροκαταστήματα, σε εκείνους που τους γνωρίζαμε προσωπικά. Ήταν μικρέμποροι, όχι πολυεθνικές, ήταν άνθρωποι με όνομα και επώνυμο και όχι Ανώνυμες Εταιρείες. Τελικά το κτήριο έγινε γνωστό τοις πάσι ως τα “βίλατζ Παγκρατίου” λόγω των ομώνυμων σινεμά κι αντικατέστησε το ραντεβού στου Σαλίνα. Συναντιόμασταν πια έξω απ´ τα βίλατζ. Μέσα του άνοιξαν δυο δισκάδικα, αλυσίδες. Τα “Virgin Megastores” και τα “Metropolis”. Ήταν εκείνα που έβαλαν λουκέτο στα δισκάδικα του Βύρωνα, του Παγκρατίου και χιλιάδες άλλα.

Μη λέω ψέματα, είχα αγοράσει κι εγώ πολλά άλμπουμ από εκείνα τα “Metropolis”, από “Pink Floyd” μέχρι “Metallica” και από “Deep Purple” μέχρι “Black Sabbath”. Έ, πως να το κάνουμε, πήγαινα με φίλους και συμμαθητές, ήταν η νόρμα της εποχής, η βόλτα μας, άσε που πούλαγε και αφίσες. Κι ύστερα έναν όροφο πιο πάνω πηγαίναμε να δούμε κινηματογράφο. Και αν το ενοίκιο για ένα μαγαζί στη Φρύνης έτσουζε, στη Χρεμωνίδου πονούσε και στην Υμηττού έκαιγε, μέσα στο Millennium τσουρούφλιζε. Σήμερα ερήμωσε κι αυτό. Τα δισκάδικα έχουν κλείσει. Το ίδιο και τα ρουχάδικα. Το ίδιο και τα βιβλιοπωλεία. Το ίδιο και όλα τα άλλα μαγαζιά. Ένα σουπερμάρκετ στο υπόγειο απομένει ακόμα ανοιχτό και τα σινεμά πάνω-πάνω. Όλα τα άλλα άδεια, έρημα, παρακμάζοντες μάρτυρες μιας άλλης, επίχρυσης, εποχής.

Ανηφορίζω τη Χρεμωνίδου. Κι αυτή τη χτύπησε αδυσώπητα η κρίση, έκλεισαν πολλά μαγαζιά της. Άνοιξαν άλλα. Σήμερα είναι πάλι ο πιο εμπορικός και πολυσύχναστος δρόμος της γειτονιάς, μόνο που τα περισσότερα μαγαζιά είναι παραρτήματα αλυσίδων και οι προβολείς τους είναι led, βιτρίνες φωτισμένες από εκείνο το λευκό, άψυχο, παρασιτικό φως που ανακαλύψαμε τυχαία, ψάχνοντας διόδους…

Στη γωνία με τη Φιλολάου, δυο-τρία μαγαζιά πιο μέσα ήταν ο “Δισκοβόλος”, δισκάδικο με τίτλο ένα λογοπαίγνιο, έξυπνο μάλιστα, αν σκεφτεί κανείς πως ο κύριος Μάνος που το είχε, πουλούσε δίσκους και ήταν από το Βόλο. Λογότυπός του ήταν ο Δισκοβόλος του Μύρωνα, μόνο που ο δίσκος που κρατούσε ήτανε βινυλίου. Εκεί αγόρασα τον “Άμλετ της Σελήνης” του Μάνου, του Θάνου, του Χρήστου. Σήμερα ο “Δισκοβόλος” έχει κλείσει, πολλά χρόνια. Στη θέση του είναι ένα μαγαζί με αντίγραφα επώνυμων αρωμάτων. Στην ταμπέλα δεν υπάρχει πια ο ζωγραφισμένος δισκοβόλος. Μόνο μια επιγραφή που λέει perfumes and cosmetics. Σαφές, αν είσαι αγγλόφωνος.

Αν είσαι απλά γηγενής Παγκρατιώτης είναι ακαταλαβίστικο. Όπως ο κυρ-Ανέστης, συνταξιούχος λιθογράφος του Εθνικού Τυπογραφείου, ετών 94, πίνει ακόμα τον πρωινό καφέ του στην πλατεία Μαρτάκη, ελληνικό, διπλό, μερακλίδικο, με φουσκάλες. Στο ίδιο τραπέζι πάντα, από το γυμνάσιο, ογδόντα χρόνια τώρα, θαμώνας στο ίδιο μαγαζί, όπως κι αν λέγεται, όποιος κι αν το έχει κάθε φορά. Αγοράζει την εφημερίδα του από το διπλανό περίπτερο, την ανοίγει πάνω στο τραπέζι, παραγγέλνει τον καφέ του και ξεκινά την ημέρα του. Χιλιάδες μέρες, χιλιάδες φύλλα εφημερίδων, χιλιάδες καφέδες. Άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες το καφενείο, πολλές ταμπέλες, πολλά ονόματα. Ευτυχώς κανένα δεν ήταν στα εγγλέζικα, γιατί δεν τα γνωρίζει ο κυρ-Ανέστης.

Ανηφορίζω πάλι προς το σπίτι. Τελευταία ελπίδα ο τρίτος όροφος στου Χόντου, πουλούσε κι αυτός cd κάποτε. Μου είχαν κάνει δώρο από εκεί μιαν ακριβή κολόνια στη γιορτή μου. Δε μου άρεσε, πήγα και την άλλαξα με τις «Μικρές Νοθείες» του Θάνου, του Οδυσσέα, του Βασίλη. Τα Hondos είναι ακόμα εκεί. Δείχνω ταυτότητα και πιστοποιητικό, περνάω μέσα και τρέχω στα σκαλιά, φτάνω στον τρίτο όροφο. Ψάχνω το διάδρομο με τα cd. Πουθενά. Παντού καλλυντικά και αξεσουάρ. Ρωτάω την υπάλληλο. «Δεν πουλάμε πια εδώ cd κύριε, σχεδόν δέκα χρόνια τώρα…». Το ήξερα, μα ήλπιζα ακόμα κάπου μέσα μου να κάνω λάθος.

Βγαίνω από την πλαϊνή έξοδο, στην πλατεία Μαρτάκη. Είναι απογευματάκι. Το τραπεζάκι του κυρ-Ανέστη είναι άδειο. Ήρθε η δική μου ώρα να πιω καφέ και να απλώσω την εφημερίδα μου. Κοιτάζω στο εξώφυλλο, 12 Φλεβάρη 2022, διαβάζω τον πηχυαίο τίτλο: «Στο Παγκράτι δεν υπάρχουν πια δισκάδικα»…

ΥΓ. Προσπάθησα, σχεδόν πεισματικά, να διαφημίσω αρκετές επιχειρήσεις, δεν τα κατάφερα…

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

Διονύσης Μαλαπέτσας

Πριν 20 μέρες κατατέθηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2022, του οποίου η ψήφιση πρόκειται να λάβει χώρα στις 18 του Δεκέμβρη. Από τότε ο πρωθυπουργός και ολόκληρο το κυβερνητικό σχήμα κομπάζουν για την τεράστια μακροοικονομική επιτυχία τους, γνωρίζοντας πως αφενός έχουν (προ)εξασφαλίσει τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών που τους διατηρούν στον κυβερνητικό θώκο και αφετέρου πως υπάρχει μία μεγάλη μερίδα του λαού που στο άκουσμα και μόνο της λέξης “ανάπτυξη” θα ικανοποιηθεί τόσο, ώστε ο αντίλαλός της να καμπανίζει στα αυτιά του ακόμη και την ώρα της κάλπης, η οποία ολοένα και πλησιάζει.

Στην πραγματικότητα όμως τόσο αυτή η μερίδα ικανοποιημένων ψηφοφόρων, όσο και το υπόλοιπο (σχεδόν) κομμάτι του λαού δεν κατανοεί αυτά που ακούει, λογικό και επόμενο όταν οι λέξεις έχουν μασκαρευτεί από ασαφείς όρους που επί της ουσίας αποτελούν κούφια λόγια και κρύβουν επιμελώς πίσω τους σκανδαλώδη συμφέροντα.

Πρέπει όμως κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα να συνεννοηθούμε και να αφήσουμε κατά μέρους τα άλλα λόγια να αγαπιόμαστε… Για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει σε κάθε τόνο πως η κυβέρνησή του -και μάλιστα μέσα στην πανδημική λαίλαπα- καταφέρνει να κρατήσει τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά και το 2022, προβλέποντας μάλιστα ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 4,5%, ουσιαστικά ποντάροντας πάνω στην άνοδο των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 21,9%, ενώ παράλληλα τη βασίζει στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 3%.

Κατανοούμε αυτά που διαβάζουμε; Τί εστί ανάπτυξη 4,5%; Καταρχάς 4,5% τίνος πράγματος; Σε τι μετράμε την ανάπτυξη; Γιατί η κυβέρνηση βασίζει την ανάπτυξη αυτή σε άνοδο των ιδιωτικών επενδύσεων και τη ιδιωτικής κατανάλωσης; Και σε τελική ανάλυση ο λαός γιατί χαίρεται όταν ακούει γι’ αυτή την περιβόητη ανάπτυξη; Πάμε λοιπόν, με την ευκαιρία που μας δίνει η προσεχής ψήφιση του νέου προϋπολογισμού, να δούμε τι ακριβώς θέλει να μας πει το πολυσέλιδο αυτό κείμενο.

Η ανάπτυξη είναι μία οικονομική έννοια που μαζί με το αντίθετό της, την ύφεση, περιγράφουν το ρυθμό μεταβολής, πιο απλά την πορεία, μιας οικονομίας με την πάροδο του χρόνου και σχετίζεται με την πραγματική παραγωγή προϊόντων (και υπηρεσιών), δηλαδή με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας (ΑΕΠ). Ακριβώς έτσι μετράμε και τη μεταβολή του ρυθμού της οικονομίας, σε ποσοστό επί τοις εκατό του ΑΕΠ. Άρα όταν η κυβέρνηση κάνει λόγο για ανάπτυξη 4,5% αυτό που μας λέει είναι πως το ΑΕΠ της χώρας θα αυξηθεί κατά 4,5% σε σχέση με την περσινή χρονιά. Πως καταλήγουν σε αυτό τον αριθμό; Επί της ουσίας μαγειρεύουν τους αριθμούς κατά πως τους βολεύει.

Η συνταγή είναι παλιά όσο και ο κόσμος, γνωστή και σίγουρη. Μόνο τα συστατικά που χρησιμοποιούν ενίοτε αλλάζουν. Στο εν λόγω παράδειγμα οι σοφοί τεχνοκράτες προϋποθέτουν πρώτον πως οι ιδιωτικές επενδύσεις θα αυξηθούν κατά 21,9% σε σχέση με το 2021. Τι μας λένε δηλαδή; Πως το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας το νέο χρόνο θα είναι ακόμα μεγαλύτερο κι από αυτό του 2021, το σωτήριον έτος που ξεπουλήθηκαν λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα, υδρογονάνθρακες, η ΔΕΗ, η ΛΑΡΚΟ, η ΔΕΠΑ και τόσες άλλες κρατικές ιδιοκτησίες. Με ποιό δικαίωμα ξεπούλησαν όλα αυτά και θα συνεχίσουν, με περισσό θράσος, το ξεπούλημα και το 2022, αυξάνοντάς το μάλιστα κατά 21,9%; Που τα βρήκαν και τα ξεπουλάνε; Δικά τους ήταν; Όχι! Ήταν δικά μας. Ξεπουλάνε δηλαδή την περιουσία του λαού. Και αυτό το ξεπούλημα το βαφτίζουν επένδυση, επένδυση η οποία εν τέλει μαγειρεύεται αριθμητικά σε ανάπτυξη.

Που αλλού βασίζουν την αναπτυξιακή τους επιτυχία; Στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης, όπως μας λέει ο προϋπολογισμός, και μάλιστα κατά 3% σε σχέση με το 2021. Τι σημαίνει αυτό; Ποντάρουν πως και το 2022 η καταναλωτική μανία που καλλιεργούν στο λαό θα ανθίσει και θα καρπίσει και μάλιστα κατά 3% περισσότερο από φέτος. Και η ερώτηση είναι, πως ακριβώς ο λαός θα καταναλώσει ακόμα περισσότερο, όταν ακόμα βρίσκεται στη δίνη μιας πανδημικής κρίσης, η οποία είναι ξεκάθαρο πως θα βυθίσει όλο τον κόσμο σε μία επακόλουθη οικονομική; Πολλώ δε μάλλον όταν στην Ελλάδα η πανδημική κρίση ήρθε σε συνέχεια μιας άλλης δεκαετούς οικονομικής κρίσης. Που θα βρει ο λαός τα λεφτά για να καταναλώσει περαιτέρω; Θα δανειστεί από τις τράπεζες ή θα ανέβει το εισόδημα του;

Και μιας που το αναφέραμε, ανάπτυξη του ΑΕΠ της χώρας δεν προϋποθέτει και αντίστοιχη αύξηση του εισοδήματος; Το κράτος, ως διαχειριστής της οικονομίας, δεν μπορεί να έχει κέρδη και το όποιο πλεόνασμα προκύψει στην εθνική οικονομία θα πρέπει να αναδιανεμηθεί στους πολίτες, καταρχάς αυξάνοντας τον μισθό της ΕΣΣΕ. Έτσι δε μας μάθατε στην Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή στο δημοτικό; Τα ίδια δε μας είπατε στην Οικιακή Οικονομία στο γυμνάσιο; Τα ίδια δεν παπαγαλίσατε στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο λύκειο; Που είναι λοιπόν η αντίστοιχη αύξηση του μισθού; Δεν προβλέπεται από τον προϋπολογισμό του 2022;

Βεβαίως και προβλέπεται, άλλωστε είπαμε εκλογές έρχονται. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο φτιάξαμε και το παραμύθι της ανάπτυξης. Απλώς υπάρχει μια μικρή ασυμφωνία των ποσοστών. Αντί για 4,5% του ΑΕΠ, ο μισθός μεταβάλλεται με κάπως μικρότερο ρυθμό, αλλά ευτυχώς θετικό! Θα αυξηθεί κατά 0,2%. Τόση είναι η πραγματική αύξηση του μέσου μισθού για το 2022, με τον Υπουργό Εργασίας κύριο Χατζηδάκη να μας διαβεβαιώνει πως “Οι υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να φύγει η οικονομία μπροστά και αυτό θα έχει αντανάκλαση και στους μισθούς των εργαζομένων”. Αυτή η αντανάκλαση όμως θα είναι καντηλιού, καθώς από την ανάπτυξη 4,5% του ΑΕΠ περίσσεψε ένα πενιχρό 0,2% του μέσου μισθού για το λαό, ήτοι 1,11€ το μήνα, δηλαδή μία δαγκωμένη τυρόπιτα…

Παράλληλα η αύξηση των αμυντικών δαπανών για το 2022 κυμαίνεται στο 33,9% σε σχέση με το 2021, που πάλι είχαμε αύξηση των αμυντικών δαπανών κατά 62% σε σχέση με το 2020, ποσοστά που μας καθιστούν τους καλύτερους πελάτες του ΝΑΤΟ και τη χώρα με το υψηλότερο ποσοστό δαπανών άμυνας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπενθυμίζω δε πως και οι δύο αυτές χρονιές ήταν μεσούσης της πανδημίας. Παράλληλα οι δαπάνες υγείας προσέγγιζαν μόλις το 5% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα κατά τη διάρκεια των δύο ετών της πανδημίας. Και όλα αυτά δεν τα λένε τίποτα κομμουνιστές, τα λένε οι επίσημοι προϋπολογισμοί του ελληνικού κράτους και του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.

Με άλλα λόγια, το μοτίβο της ελληνικής οικονομίας από τη σκοπιά του λαϊκού νοικοκυριού είναι κρίση-κρίση-κρίση. Καμία ανάπτυξη δεν έχει δει η λαϊκή τσέπη, αντιθέτως μια συνεχή συρρίκνωση, ακριβώς διότι τόσο η ανάπτυξή τους, όσο και η ύφεσή τους μαγειρεύονται πάντα για να τραφούν οι οπλέμποροι, οι εργολάβοι, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι και εν γένει οι ταγοί τους. Βρέξει ή χιονίσει τα δικά τους κέρδη είναι εξασφαλισμένα. Θα προκύψουν είτε από περικοπές του λαϊκού εισοδήματος, είτε από επιβολή βαριάς φορολογίας, είτε από ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, είτε από όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα.

Ας αφήσουμε λοιπόν τα άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και ας καταλήξουμε σε εκείνα τα απλά μεστά λόγια του Φρίντριχ Ένγκελς “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα”.

Πηγή:imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ξημέρωσε ένας όχι και τόσο άγιος Φεβρουάριος…

Διονύσης Μαλαπέτσας

    «Η κραυγή» του Edvard Munch

Πριν λίγες μέρες η Σοφία Μπεκατώρου έσυρε με δύναμη την πέτρα που σφράγιζε επιμελώς την είσοδο προς τη νεκρόπολη της ελληνικής κοινωνίας και από τότε άξαφνα άρχισαν να σκαρφαλώνουν με φόρα στην επιφάνεια οι μισολιωμένοι σκελετοί και οι βρικόλακες που όλοι κατά καιρούς αντιμετωπίσαμε, μα κανείς δε μιλούσε γι’ αυτούς, συντηρώντας τον φόβο των καταπιεσμένων, έναν φόβο που καλλιεργούν οι ίδιοι οι καταπιεστές, απόντες, εν αποσυνθέσει ζώντες και αυριανοί ασκώντες οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.

 Ο αέρας της χώρας πλημμύρισε από τη μυρωδιά της σήψης και καμία μάσκα δεν μπορεί να φιλτράρει τη δυσωδία. Η όμορφη και καθώς πρέπει κοινωνία μας αποκαλύφθηκε, κανένα πέπλο πια δεν μπορεί να σκεπάσει τη σαπίλα, καμία κουρτίνα δεν μπορεί να κρύψει την ασχήμια, κανένα άρωμα δεν μπορεί να καλύψει τη δυσοσμία της. Κάθε μέρα κατρακυλά ολοένα και περισσότερο στο βάραθρο της αβύσσου που η ίδια κατασκεύαζε αιώνες τώρα, συμπαρασύροντας μαζί της ολόκληρο το ανθρώπινο οικοδόμημα. 

Και να σκεφτεί κανείς πως βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του κουβαριού. Καθημερινά θα γινόμαστε μάρτυρες νέων αποκαλύψεων, νέων καταγγελιών, νέων καταπιεσμένων και απωθημένων βίαιων εμπειριών, σκιών που φράζουν τον δρόμο στο φως που ταξιδεύει να ανταμώσει την ψυχή και να την αγαλλιάσει, αποδεικνύοντας πως αυτός ο Φεβρουάριος δεν θα είναι τόσο άγιος, όπως δεν ήταν τελικά και τόσοι άλλοι…

Σαφώς έχει μεγάλη σημασία το όνομα του καθενός θύτη και σαφώς είναι δουλειά της δικαιοσύνης και παντός αρμοδίου να κρίνει, να δικάσει και να καταδικάσει τον εκάστοτε υπαίτιο. Όμως εξίσου μεγάλη σημασία, ίσως και μεγαλύτερη, έχει το να αναζητήσει κανείς τη ρίζα του σαπισμένου κοινωνικού μας δέντρου και να τη σπάσει, ώστε να πάψει να καρπίζει νέους θύτες, νέους φταίχτες, νέους σαπισμένους καρπούς. 

Και όταν δρώντας ριζοσπαστικά ξεμπερδέψουμε με την αιτία της αποσύνθεσης, τότε μπορούμε να σκαλίσουμε εξ’ αρχής το χώμα και να καλλιεργήσουμε έναν νέο υγιή σπόρο, που θα ανθίσει και θα καρπίσει ομορφιά, θα γεννήσει το δέντρο μιας άλλης κοινωνίας, που θα απελευθερώνει οξυγόνο και θα χαρίζει ζωή. Και το να εντοπίσει κανείς τη ρίζα του προβλήματος, την αιτία του κακού, δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο δύσκολο, ούτε απαιτεί κάποια βαθυστόχαστη μέθεξη. Παντού και πάντοτε ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα υπάρχει ανισότητα και σχέση εξουσίας. Παντού και πάντοτε υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 Αλλάζουν ποικιλοτρόπως οι ιδιότητες θυτών και θυμάτων, ωστόσο η σχέση αυτή μένει πάντα ίδια και απαράλλαχτη. Είτε είναι προϊστάμενος με υφιστάμενο, είτε βιομήχανος με εργάτη, είτε θιασάρχης με ηθοποιό, είτε προπονητής με αθλητή, είτε πλούσιος με φτωχό, είτε απλά ένας σωματικά δυνατότερος άνθρωπος με έναν άλλον πιο αδύναμο, συνθήκη που κατά κύριο λόγο ισχύει μεταξύ ανδρών και γυναικών. Όταν υπάρχει ανισότητα και εξουσιαστική σχέση τότε υπάρχει εύφορο έδαφος για να καλλιεργηθεί οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης και βίας, ψυχολογικής, λεκτικής, σωματικής, σεξουαλικής ή οποιασδήποτε άλλης μορφής.

Είναι λοιπόν τόσο απλό μα συνάμα αδύνατο το να αλλάξει τούτος ο κόσμος ριζικά, καταργώντας μόνο μία συνθήκη, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η κατάργησή της όμως θα καταβαραθρώσει ακαριαία κοινωνικό-οικονομικά συστήματα και δομές που χιλιάδες χρόνια τώρα εδράζονται ακριβώς πάνω στη συνθήκη αυτή. 

Το ύπατο λοιπόν διακύβευμα της εποχής δεν είναι αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε και να καταδικάσουμε όλους τους θύτες, είναι το αν έχουμε το σθένος και τη βούληση να γυρίσουμε άπαξ δια παντός ανάποδα ολόκληρο τον κόσμο, να καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, να καταφέρουμε μονομιάς να αφοπλίσουμε τον εξουσιαστή και να απαλλάξουμε τον εξουσιαζόμενο τόσο από τη βιαιοπραγία όσο και από το φόβο που τη συνοδεύει εσαεί. Μόνο ανατρέποντας τον σάπιο κόσμο μας, μπορούμε να ελπίζουμε πως τη θέση του θα πάρει ένας νέος, που θα φτάσει κάποτε “στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. 

Και ώσπου να φτάσει εκεί, μπορεί να δανειστεί ανάστημα από τα παρακάτω λόγια του Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του “Ένας κόσμος ανάποδα”:

«Γενικευμένη φοβία.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα να τα πει.
Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς,
οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων,
τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρόνια του φόβου.
Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς.
Φόβος απ’ όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν.
Φόβος του θανάτου και φόβος της ζωής».

Υ.Γ. Μέχρι τη στιγμή που ο ριζοσπάστης λαός θα τσακίσει τη ρίζα του σάπιου δέντρου, δεν πρέπει να κουραστούμε να ακούμε τις φωνές όσων νικούν το φόβο και το σκοτάδι αποφασίζοντας να βγουν στο φως και να μιλήσουν. Διότι αν αυτό συμβεί τότε θα πει πως «συνηθίσαμε τη φρίκη και μας τρομάζει η ομορφιά» δικαιώνοντας την αγωνία του Μάνου Χατζιδάκι, πως εν τέλει μοιάσαμε στο τέρας, του οποίου το πρόσωπο έπαψε να μας φοβίζει.

Διονύσης Μαλαπέτσας 

Πηγή:alt.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Λεφτά υπάρχουν!

Του Διονύση Μαλαπέτσα

Εν μέσω πανδημίας και της συνακόλουθης οικονομικής κρίσης, η κυβέρνηση που έχει βάλει τη ζωή μας σε καραντίνα και τη χώρα στο γύψο, ετοιμάζεται να παραλάβει τα πρώτα 80 από τα συνολικά 1200 ΤΟΜΠ (Τεθωρακισμένα Οχήματα Μεταφοράς Προσωπικού) τύπου Μ-1117, στα πλαίσια των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας. Πρόκειται για “τεράστια ευκαιρία” όπως είχε δηλώσει το ΓΕΣ, καθώς η φίλη και σύμμαχος χώρα ΗΠΑ, μας τα παραχωρεί δωρεάν μιας που τα συγκεκριμένα οχήματα είναι από τα περισσεύματα των ενόπλων δυνάμεων της και παραδίδονται υπό το περίφημο καθεστώς “as is – where is”, ήτοι θα πληρώσουμε τα μεταφορικά τους από τις ΗΠΑ ως εδώ και θα τα παραλάβουμε στην κατάσταση που βρίσκονται, αναλαμβάνοντας να τα επισκευάσουμε και να τα συντηρούμε. Και κάπου εδώ αναρωτιέται κανείς εύλογα, αν τα περίφημα υποβρύχια που αγοράσαμε και χρυσοπληρώσαμε πριν μερικά χρόνια έγερναν, τα μεταχειρισμένα τεθωρακισμένα που ξεφορτώνονται οι ΗΠΑ, “χαρίζοντάς” τα σε εμάς, σε τι κατάσταση θα παραληφθούν;

Και όλα αυτά συμβαίνουν μια εβδομάδα μετά το επίσημο αίτημα του πρωθυπουργού προς την Ουάσιγκτον για την αγορά 24 αμερικανικών μαχητικών F-35 πέμπτης γενιάς, επένδυση που αναμένεται να ξεπεράσει τα 3 δις δολάρια. Αξίζει να σημειωθεί πως η κάθε ώρα πτήσης του συγκεκριμένου μαχητικού κοστίζει περίπου 40.000€ (έναντι των 15.000€ που κοστίζει κάθε ώρα πτήσης των υφιστάμενων F-16). Να σημειωθεί επίσης πως το μελάνι δεν έχει προλάβει ακόμα να στεγνώσει πάνω στο χαρτί της συμφωνίας αγοράς 18 γαλλικών μαχητικών Rafale, με το κόστος απόκτησής τους να ξεπερνά τα 2 δις ευρώ. Και βέβαια μην ξεχνάμε τις 4 αμερικανικές φρεγάτες που ήδη η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει και σχεδιάζει να παραλάβει.

Όλες οι παραπάνω κινήσεις αποδεικνύουν πως τελικά “λεφτά υπάρχουν” όντως και πως το μόνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση ώστε να αξιοποιηθούν με γνώμονα το συμφέρον του λαού και των αναγκών του και όχι τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων και των οπλεμπόρων. Επιπλέον οι παραπάνω κινήσεις καθιστούν σαφείς τους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής οργίασαν την ημέρα της επετείου της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στη βίαιη προσπάθειά τους να μην ακουστεί δυνατά το σύνθημα “Δώστε λεφτά για την υγεία και όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία” και όλα τα άλλα συνθήματα κατά των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων.

Η κυβέρνηση που τόσο πολύ νοιάζεται για τη δημόσια υγεία των πολιτών και που με τόσο ζήλο επιτηρεί και εφαρμόζει κατά γράμμα τα μέτρα της καραντίνας, αδυνατεί εδώ και δέκα μήνες να ενισχύσει με προσωπικό το ΕΣΥ, να ανοίξει νέες ΜΕΘ, να στηρίξει οικονομικά το λαό που πλήττεται από την πανδημία, να φτιάξει αίθουσες διδασκαλίας για να μορφώνονται τα παιδιά, να ενισχύσει με προσωπικό τα μέσα μεταφοράς, να αυξήσει τα δρομολόγια και το στόλο. Και πως να τα κάνει όλα αυτά με άδεια ταμεία; Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο πρωθυπουργός “δεν μπορούμε να γεννήσουμε λεωφορεία”. Σας πληροφορούμε λοιπόν κύριε Μητσοτάκη πως ούτε μαχητικά αεροπλάνα, ούτε φρεγάτες μπορούμε να γεννήσουμε, μπορούμε όμως να τα αγοράσουμε όπως αποδείξατε μόλις το τελευταίο τριήμερο. Για τα λεωφορεία όμως, η μόνη λύση ήταν η γέννα…

Και αναρωτιέται κανείς κύριε “πρωθυπουργέ όλων των Ελλήνων”, πόσα λεωφορεία αγοράζουν τα τουλάχιστον 5 δις €; Πόσους οδηγούς, μηχανοδηγούς, γιατρούς, νοσηλευτές, δασκάλους μπορούν να θέσουν σε υπηρεσία; Πόσες ΜΕΘ μπορούν να ανοίξουν; Πόσες αίθουσες διδασκαλίας μπορούν να χτίσουν; Πόσα νοικοκυριά μπορούν να ενισχύσουν εκτάκτως; Και πάνω απ’ όλα πόσες ζωές συνανθρώπων μας μπορούν να σώσουν;

Μέχρι λοιπόν να καταλάβετε, εσείς και όλοι οι θιασώτες του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος ανάπτυξης της κοινωνίας, τίνος τα συμφέροντα πρέπει να υπερασπίζετε, θα μας βρίσκετε συνεχώς μπροστά σας, παντού και πάντα. Πάρτε το απόφαση, με κανέναν τρόπο και με κανένα πρόσχημα δεν θα επιβάλλετε σιγή νεκροταφείου. Περνάμε στην αντεπίθεση διεκδικώντας τα σύγχρονα δικαιώματά μας σε ζωή, υγεία, δουλειά! Απαντάμε με απεργία στην πολιτική που θυσιάζει την υγεία και τα δικαιώματα του λαού, την Πέμπτη 26 Νοέμβρη! Πηγή:

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετ-α-τετ με την Έρη Ρίτσου

Διονύσης Μαλαπέτσας

Πριν λίγες μέρες είχαμε την τιμή και τη χαρά να συνομιλήσουμε με την συντρόφισσα Έρη Ρίτσου με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το φευγιό του Γιάννη Ρίτσου.

– Συμπληρώθηκαν αυτές τις μέρες τριάντα χρόνια από το φευγιό του πολύτιμου Συντρόφου μας και πατέρα σας Γιάννη Ρίτσου. Ευχή και κατάρα για κάθε ποιητή είναι να παραμένει το έργο του πάντα επίκαιρο και κατά συνέπεια η θύμησή του ζωντανή. Ο Γιάννης Ρίτσος είναι μια πολύσημη προσωπικότητα. Οι ιδιότητές του πολλές και όλες με το πρώτο τους γράμμα κεφαλαίο! Ο Άνθρωπος, ο Αγωνιστής, ο Σύντροφος, ο Ποιητής. Όλες αυτές τις ιδιότητες υπηρέτησε με πάθος, με σεβασμό και με κινητήριο δύναμη αυτή την άσβεστη φλόγα που έκαιγε μέσα του και ενέπνεε τους πάντες στο σεμνό του διάβα. Θα ήθελα λίγο να μας φωτίσετε την πτυχή του αλύγιστου αγωνιστή, του λαϊκού ήρωα, του ακλόνητου Κομμουνιστή Γιάννη Ρίτσου. Ένας άλλος τιτάνας της ελληνικής ποίησης, ο Κωστής Παλαμάς, έγραψε στο «Ελεύθερο Βήμα» της 26ης Ιουνίου 1938 “παραμερίζουμε ποιητή για να περάσεις”. Το ποιητικό έργο του Γιάννη Ρίτσου είναι πλούσιο, σπουδαίο και αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για το λαό μας, αλλά και για τους λαούς όλου του κόσμου. Μιλήστε μας για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο.

– Διονύση, κατ’ αρχάς να σ’ ευχαριστήσω για την επαφή μας, που έγινε με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατο του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Καθώς είδα αυτές τις μέρες τα αφιερώματα στον ποιητή και στον άνθρωπο Ρίτσο, ήταν πολλά και αξιόλογα. Δεν αισθάνομαι λοιπόν πως έχω να προσθέσω τίποτα που να φωτίζει περισσότερο τη ζωή του, τους αγώνες του για ένα καλύτερο αύριο και τα όσα υπέστη ως κομμουνιστής υπερασπίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του τα πιστεύω του. Όσο για το ποιητικό του έργο, έχουν μιλήσει μελετητές του και κριτικοί. Θ’ αφήσω λοιπόν αναπάντητες τις δύο πρώτες ερωτήσεις σου για τον Ρίτσο , που έτσι κι αλλιώς είναι πάντα παρών με το έργο του και εμπνέει με το παράδειγμα της ζωής του και θ’ απαντήσω στις γενικές ερωτήσεις σου που έχουν βεβαίως σχέση με την σημερινή μας καθημερινότητα.

– Εδώ και είκοσι χρόνια ζούμε στον 21ο που ως τώρα μας επιφύλασσε πολλές και όχι ιδιαίτερα ευχάριστες εκπλήξεις. Θέλοντας να ρωτήσω την άποψή σας για όσα βιώνουμε τώρα, αλλά και όσα βιώσαμε την περασμένη δεκαετία της καπιταλιστικής κρίσης, με τις ανατροπές και τα πισωγυρίσματα να διαδέχονται το ένα το άλλο, πιστεύετε πως “το φέραν η μοίρα και τα χρόνια και δεν ακούσαμε έναν ποιητή”;

– Η ιστορία της αντίστροφης μέτρησης αρχίζει από το 1989. Μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών χωρών, ο καπιταλισμός έμεινε μόνος να κάνει παιχνίδι και φυσικά έπρεπε να ξανακερδίσει τα χαμένα, δηλαδή να πάρει πίσω όλα τα δικαιώματα που είχε αναγκαστεί να παραχωρήσει στους εργαζόμενους, όχι μόνο λόγω των αγώνων τους αλλά και λόγω του φόβου πως, έχοντας ως μέτρο σύγκρισης τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων στις σοσιαλιστικές χώρες, μπορεί να επέλεγαν την «ανατροπή». Οι καπιταλιστικές κρίσεις, δομικό συστατικό του καπιταλισμού, εμφανίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα όταν τα οικονομικά πράγματα φτάσουν σε οριακό σημείο, προκειμένου να ξαναμοιράσουν την πίτα. Στο ξαναμοίρασμα αυτό άλλοι πτωχεύουν, κάποιοι φτωχοποιούνται πλήρως και άλλοι γίνονται τρισεκατομμυριούχοι. Τη δεκαετία και πλέον της κρίσης στη χώρα μας, τα είδαμε όλα. Και τα υπερκέρδη των λίγων και τις αυτοκτονίες απελπισμένων. Βλέπετε τον μόνο «ποιητή» (κι αν εποίησε ο άνθρωπος!) που δεν ακούσαμε για να είναι η μοίρα διαφορετική είναι ο Κάρολος Μαρξ.

– Επιλέξατε και εσείς να υπηρετήσετε τη λογοτεχνία, όντας εδώ και δύο δεκαετίες συγγραφέας με ένα πλούσιο έργο που κατά κύριο λόγο χτίζει κόσμους και χαρίζει απλόχερα εικόνες και χρώματα στην ανεπιτήδευτη παιδική φαντασία. Παράλληλα, με τα αστυνομικά σας μυθιστορήματα εξάπτετε τη φαντασία των μεγαλύτερων παιδιών. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο για τη δική σας ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας.

– Κάπως βαρύγδουπα διατυπωμένη η ερώτηση. Λέω να το ελαφρύνω λίγο. Μ’ αρέσει πολύ το διάβασμα και διαβάζω πολύ. Κάποια στιγμή, αν έχω όρεξη, μπορεί να γράψω και κάτι, όπως άλλωστε κάνουν και πολλοί άλλοι. Είχα την τύχη αυτά που κατά καιρούς γράφω να αρέσουν στους ανθρώπους του εκδοτικού οίκου Κέδρος, και έτσι τα γραφτά μου έγιναν βιβλία. Είχα τη μεγάλη χαρά αυτοί που τα διάβασαν να μου πουν πως τους άρεσαν. Είχα την ακόμα μεγαλύτερη χαρά, κάποια απ’ τα βιβλία, ιδιαίτερα ένα παιδικό το «Η καλή μεγάλη καφετιά αρκούδα βρήκε την ευτυχία» που πραγματεύεται το θέμα της υιοθεσίας, να φανεί πολύ χρήσιμο σε πολλούς γονείς, σαν προετοιμασία για να πληροφορήσουν τα παιδιά τους για την υιοθεσία τους. Τα μηνύματα που πήρα από μητέρες για το πόσο χρήσιμο αποδείχτηκε αυτό το βιβλιαράκι, με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένη, ακριβώς όπως ευτύχησε και η ηρωίδα αρκούδα μου. Καθώς είμαι συντηρητικός τύπος μ’ αρέσει στα βιβλία μου, είτε είναι για μεγάλους είτε για μικρούς, «να περνάω μηνύματα» και έχω φανατικά υιοθετήσει τη ρήση των Βικτωριανών συγγραφέων πως η λογοτεχνία πρέπει να διασκεδάζει και να διδάσκει, μ’ αυτή τη σειρά. Το πιστεύω ακράδαντα και το έχω διαπιστώσει ως αναγνώστης. Αν το βιβλίο δεν σου κινήσει το ενδιαφέρον απ’ την αρχή, αν δεν το βρεις «διασκεδαστικό», αν το διαβάζεις σέρνοντας, τότε οι όποιες θέσεις περνάνε μέσα απ’ τις σελίδες του πάνε στράφι γιατί στο μεταξύ έχεις βαρεθεί την ώρα και τη στιγμή που το άνοιξες!

– Οι μέρες που κουβαλούσε μαζί του το 2020 έμελλε να είναι σκοτεινές και δυσάρεστες. Καραντίνες, απαγορεύσεις κυκλοφορίας, αποξένωση. Καταδικάστηκε η κοινωνικοποίηση, η ίδια η ζωοδόχος πηγή των ανθρώπων, διότι ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως ον κοινωνικό. Πώς βλέπετε το μέλλον μας, τόσο το βραχυπρόθεσμο όσο και το μακροπρόθεσμο και πώς βιώνετε εσείς τον εγκλεισμό; Πόσο σύντομα πιστεύετε πως “θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου”;

– Ν’ αρχίσω απ’ το τέλος. Σε μας που μένουμε σε μικρές επαρχιακές πόλεις ο εγκλεισμός δεν έχει το ίδιο αποπνικτικό βάρος που έχει για τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων. Και γιατί η ζωή μας έτσι κι αλλιώς, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, είναι πολύ πιο περιορισμένη, και γιατί έχουμε τη διέξοδο μιας βόλτας στον παραλιακό δρόμο, να δούμε τη θάλασσα κι ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και ν’ ανοίξει η καρδιά μας. Είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπω από τα παράθυρά μου τη θάλασσα απ’ τη μια μεριά και το βουνό απ’ την άλλη και είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπει κανείς τα μπαλκόνια της απέναντι πολυκατοικίας. Τώρα σε ό,τι αφορά το γενικότερο θέμα που θίγετε, έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά. Η βασική διαπίστωση είναι πως η ύπαρξη του ιού έδωσε το τέλειο άλλοθι για να επιταχυνθεί με τη λήψη νομοθετικών μέτρων η αφαίρεση των όποιων δικαιωμάτων είχαν απομείνει στους εργαζόμενους. Η άλλη διαπίστωση είναι πως μη θέλοντας οι κυβερνήσεις να επενδύσουν στην υγεία των λαών (και μιλώ για κυβερνήσεις γιατί αυτό δεν αφορά μόνο τη χώρα μας), θεωρώντας πως η επένδυση στη δημόσια υγεία δεν είναι «ανταποδοτική», δεν πήραν τα απαραίτητα μέτρα για την ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων και του προσωπικού τους, την προστασία της υγείας των χρηστών των μέσων μαζικής μεταφοράς, την προστασία της υγείας των μαθητών, καθηγητών και γονιών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, και ακριβώς για να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες για τη μη λήψη μέτρων, μετακύλησαν κάθε ευθύνη σε ατομικό επίπεδο αρχικά και στη συνέχεια άρχισαν να παίρνουν το ένα παράλογο μέτρο μετά το άλλο, με αποτέλεσμα, όλη αυτή η αναποτελεσματικότητα και το αλαλούμ των μέτρων να ενισχύει και όλες τις απόψεις περί «μουφοϊού», που δεν είναι και λίγες. Έχοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, κανείς μας δεν μπορεί να εφησυχάζει. Για «ν’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου» δεν πρέπει στιγμή να χάσουμε τον βηματισμό μας. Η έμπρακτη τιμή μας στις υποθήκες του Πολυτεχνείου είναι ένα βήμα γι’ αυτή την αντάμωση, που δηλώνει πως ο αγώνας για ελευθερία δεν σταματά ποτέ και πως το τότε σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» είναι πάντα επίκαιρο και πάντα το ζητούμενο.

– Ζείτε στο Καρλόβασι της Σάμου. Πριν λίγες ημέρες ο εγκέλαδος δοκίμασε σκληρά τις αντοχές του νησιού και κόστισε τις ζωές δεκάδων ανθρώπων, ανάμεσα τους και δύο νεαρά ερωτευμένα παιδιά που ζούσαν στο Βαθύ και όρμησαν στον ουρανό αγκαλιασμένα. Τι πιστεύετε πως θα έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος, στην απόκοσμη συγκίνηση που προκαλεί η εικόνα αυτή;

– Αν μπορούσα να φανταστώ τι θα έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος σας βεβαιώνω πως θα το είχα ήδη γράψει εγώ. Γεγονός είναι πως ζήσαμε και ζούμε μια μεγάλη καταστροφή. Ο άτυχος, τραγικός θάνατος των δυο ερωτευμένων έφηβων, των δικών μας Ρωμαίου και Ιουλιέτας, μας συγκλόνισε όλους. Παράλληλα, οι καταστροφές είναι πολλές και η κατάσταση απελπιστική αν σκεφτεί κανείς πως έχουν προϋπάρξει δέκα χρόνια κρίσης, μια καραντίνα την άνοιξη, μηδενική σχεδόν δουλειά το καλοκαίρι και μια νέα καραντίνα τώρα. Άνθρωποι ήδη κατεστραμμένοι οικονομικά είδαν να χάνουν και το ελάχιστο που τους είχε απομείνει, μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι τους. Είναι τα σπίτια που κατέρρευσαν, είναι τα σπίτια και τα μαγαζιά που έχουν σοβαρές ζημιές, είναι τα καταστήματα των οποίων καταστράφηκε το εμπόρευμα, είναι ακόμα και αυτοί που ναι μεν το δικό τους κτίσμα δεν υπέστη ζημιές αλλά υπέστη το διπλανό ή το απέναντι που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν, και αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τα γραφεία τους και να μένουν αλλού ή να νοικιάζουν γραφείο σε άλλη περιοχή που δεν έχει πληγεί. Μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή τα μέτρα που ανακοινώθηκαν για βοήθεια των πληγέντων είναι απλώς γελοία. Αρκεί να αναφέρω πως για την αποκατάσταση ενός σπιτιού δίνονται ποσά το ανώτερο έως 6.000 ευρώ. Τώρα ποιος χτίζει σπίτι με 6.000 ευρώ, είναι πρόβλημα για δυνατούς λύτες!

– Ψηφίζετε, στηρίζετε και πολιτεύεστε με το ΚΚΕ εκτιμώντας μεταξύ άλλων όπως έχετε δηλώσει τη σωστή πολιτική ανάλυση που του επιτρέπει να βλέπει καθαρά τα πράγματα σε βάθος χρόνου και πόσο δικαιώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων οι θέσεις του αυτές. Στη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος που σήμερα έχει ενταθεί σε σημείο ασφυξίας, ποιο είναι το δικό σας πρόταγμα για το αύριο;

– ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΩ! Ναι, τα πράγματα είναι ασφυκτικά όπως λέτε. Ναι, στα χρόνια της «αφθονίας» έγιναν τεράστιες προσπάθειες να αλλάξουν οι προτεραιότητες των ανθρώπων, να κυνηγήσουν μόνο την απόκτηση αγαθών διότι «είσαι αυτό που κατέχεις». Ναι, στα χρόνια της κρίσης που ακολούθησαν καλλιεργήθηκε η νοοτροπία του «όλα είναι μάταια, δεν γίνεται τίποτα, δεν αλλάζει τίποτα, όλοι ίδιοι είναι». Ναι, το ξέρω, η απελπισία φέρνει παθητικότητα και αποδοχή της όποιας μοίρας άλλη φτιάχνουν για μας αλλά είναι ακριβώς αυτή η παθητικότητα κι αυτή η μοιρολατρία που έχουμε να παλέψουμε. Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε πως η αποδοχή των δεινών ως αναπόφευκτη, απλώς μας καταβαραθρώνει περισσότερο. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως μόνο παλεύοντας και παλεύοντας οργανωμένα υπάρχει ελπίδα. Κι αν η πάλη σήμερα φέρνει μικρές νίκες, να μην τις θεωρούμε ασήμαντες, να τις θεωρούμε προμήνυμα για τις μεγαλύτερες που θα έρθουν αν συνεχίσουμε τους αγώνες μας. Ναι, δύσκολα όλα αλλά ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΩ.

– Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την τιμή και τη μεγάλη χαρά που μας κάνατε σήμερα, να σας φιλοξενούμε στις σελίδες του ΑΛΤ και να συζητάμε μαζί σας τριάντα χρόνια από τον αποχαιρετισμό του συντρόφου μας Γιάννη Ρίτσου!

Πηγή:www.alt.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο κορωνοϊός σκοτώνει, ο καπιταλισμός δολοφονεί!

Διονύσης Μαλαπέτσας

Η πανδημία του κορωνοϊού που πλήττει τον πλανήτη είναι η μία όψη του νομίσματος, η οποία περιγράφεται καθημερινά από ενημερωτικά δελτία που εκδίδουν οι οργανισμοί υγείας σε όλο τον κόσμο. Οι αριθμοί έχουν την τάση να λένε την αλήθεια με έναν ψυχρό και ξεκάθαρο τρόπο. Ο ιός έχει ως τώρα προσβάλλει περίπου 8,5 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και έχει κοστίζει τη ζωή σε περίπου 450.000 συνανθρώπους μας.

Το νόμισμα όμως έχει και άλλη όψη, την οικονομική κρίση που συνοδεύει την υγειονομική και είναι εξίσου σκληρή με την πρώτη. Οι αριθμοί και εδώ μιλούν από μόνοι τους. Πάνω από 1,5 εκατομμύριο απολύσεις έχουν ήδη ή πρόκειται να λάβουν χώρα παγκοσμίως εξ αιτίας, ή εξ αφορμής της πανδημίας του κορωνοϊού και του lockdown που κόστισε στα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, κόστος που τώρα (και ως συνήθως) μετακυλούν στους λαούς, στους ανθρώπους του μόχθου που πλήρωσαν τα κέρδη τους, κατόπιν την κρίση τους, στη συνέχεια την ανάκαμψή τους και τώρα ξανά τις απώλειές τους από την πανδημία.

Δυστυχώς κανένας φορέας, παρατηρητήριο ή οργανισμός δεν εκδίδει καθημερινά δελτία τύπου για τις απολύσεις που πραγματοποιούνται στον κόσμο. Επίσης κανένας διεθνής οργανισμός και καμία πολιτική δεν προστατεύει τους εργάτες αυτούς που από τη μία μέρα στην άλλη βρίσκονται στο δρόμο, μόνο και μόνο επειδή οι κεφαλαιοκράτες είδαν τα κέρδη τους να μειώνονται και αποφάσισαν πως αυτά δεν τους καλύπτουν.

Ενδεικτικά, ας δούμε μερικές από τις επιχειρήσεις που προχώρησαν το τελευταίο τρίμηνο σε μαζικές απολύσεις. Η λογική υπαγορεύει να συναντήσουμε μια λίστα με άγνωστα ονόματα μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που ο κύκλος εργασιών τους συμπιέστηκε ασφυκτικά λόγω της πανδημίας και έτσι προχωρούν σε απολύσεις για να εξασφαλίσουν τη διάσωσή τους. Η λογική όμως δεν έχει καμία θέση στον καπιταλισμό.

Ας ξεκινήσουμε με μία πετρελαιοπαραγωγική, την BP που τυγχάνει να είναι η 6η μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο και η 2η στον τομέα της ενέργειας. Η BP είχε κέρδη 10 δις δολάρια το 2019 και οι προβλέψεις κάνουν λόγο για περισσότερα από 2 δις δολάρια κερδών για το πρώτο εξάμηνο του 2020, εν μέσω πανδημίας, lockdown και πετρελαϊκής κρίσης. Αυτό λοιπόν το μαγαζάκι της γωνίας, ανακοίνωσε απολύσεις 10.000 υπαλλήλων, λόγω της μείωσης των κερδών του. Ας δούμε έναν άλλο κλάδο που λιμοκτονεί, αυτόν των τραπεζών και συγκεκριμένα την HSBC που ετοιμάζεται να απολύσει 35.000 υπαλλήλους με σκοπό την εξυγίανση των οικονομικών της.

Οι μεγάλοι τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι αν και βγήκαν κερδισμένοι από την περίοδο της καραντίνας, εντούτοις προχωρούν και αυτοί σε περικοπές προσωπικού με την AT&T να απολύει 5.000 υπαλλήλους και την T-Mobile 6.000 υπαλλήλους, φτάνοντας το σύνολο στις 11.000 χαμένες θέσεις εργασίας.

Στον τομέα των κατασκευών, η γερμανική Thyssenkrupp (απόγονος της Krupp που κατασκεύαζε τους φούρνους για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί) προχωράει στην περικοπή 3.000 θέσεων εργασίας λόγω μείωσης των εργασιών της κατά το lockdown.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες επίσης προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις και κλείσιμο εργοστασίων, διότι δεν έμειναν ικανοποιημένες από τις πωλήσεις τους, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2020. Πιο συγκεκριμένα η Nissan προχωρά σε 20.000 απολύσεις, η Renault σε 15.000, η Mercedes-Benz σε 10.000, η Ford σε 7.000, η Volkswagen σε 7.000, η BMW σε 5.000, η Volvo σε 4.100, η McLaren σε 1.200, η Bentley σε 1.000 και η εταιρεία κατασκευής ελαστικών Continental σε 5.000 απολύσεις. Το σύνολο ζαλίζει καθώς φτάνει τους 75.300 απολυμένους εργαζόμενους.

Η αεροπορική βιομηχανία προχωράει συνολικά σε τεράστιες περικοπές εργατικού δυναμικού, λόγω της μειωμένης ζήτησης αεροσκαφών από τους αερομεταφορείς. Η Boeing απολύει 16.000 υπαλλήλους, η General Electric (που κατασκευάζει κινητήρες αεροσκαφών) απολύει 13.000, η Airbus 10.000, η Rolls-Royce (που επίσης κατασκευάζει κινητήρες αεροσκαφών) απολύει 9.000 και η καναδική DHC Bombardier 2.500 υπαλλήλους. Στο σύνολο οι απολυμένοι του κλάδου ξεπερνούν τους 50.500.

Οι αερομεταφορές που σαφώς επλήγησαν από την παγκόσμια καραντίνα είναι ο κλάδος με τις μεγαλύτερες απώλειες θέσεων εργασίας, οι οποίες ξεπερνούν τις 155.200. Περισσότερες από 50 αεροπορικές εταιρείες προχώρησαν ήδη και συνεχίζουν τις απολύσεις υπαλλήλων και πληρωμάτων. Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Emirates που απολύει 30.000 υπαλλήλους και η Lufthansa που παρά τα δάνεια και τις κρατικές ενισχύσεις που έλαβε και τα οποία θα ξεπληρώσει ο γερμανικός λαός, προχωράει σε 26.000 απολύσεις στον όμιλο. Ακολουθούν η IBERIA και η British Airways με 12.000 απολύσεις η καθεμία και η Delta Airlines με 10.000 απολύσεις, με τη λίστα να μην έχει τέλος.

Ο άλλος χαμένος της αγοράς, είναι ο κλάδος του τουρισμού, στον οποίο ξενοδοχειακές αλυσίδες, διαδικτυακές πλατφόρμες, τουριστικοί πράκτορες, εταιρείες μεταφορών και ενοικιάσεων αυτοκινήτων και άλλες εταιρείες του χώρου προχωρούν σε απολύσεις 77.000 ανθρώπων, μόλις έναν χρόνο μετά το κανόνι της ThomasCook. Ενδεικτικά στο χώρο των ξενοδοχειακών ομίλων έχουμε την Iberostat που απολύει 34.000 ανθρώπους, την διαβολικά καλή Trump Organization που απολύει 2.600, την Hilton με 2.100 απολύσεις, την Hyatt με 1.300 και τη Marriott με 1.100. Στο χώρο των μισθώσεων αυτοκινήτων με ή χωρίς οδηγό συναντάμε τη Hertz που μετά το κανόνι άφησε στο δρόμο 16.000 υπαλλήλους, την Uber που απολύει 6.700 υπαλλήλους, τη Lyft με 1.000 απολύσεις, την zipcar με 500 και την Beat με 100. Τέλος στην πρακτόρευση και στο χώρο του διαδικτύου έχουμε την TUI να απολύει 8.000 υπαλλήλους, την AirBNB 1.900 και την TripAdvisor 900.

Για το τέλος αφήσαμε το Λιανεμπόριο, όπου οι αλυσίδες καταστημάτων των πολυεθνικών είδαν τα κέρδη τους να μειώνονται και προχώρησαν στη γνωστή και αντανακλαστική κίνηση των απολύσεων. H H&M διώχνει 11.000 ανθρώπους, ενώ η Zara του κυρίου Amancio Ortega, του γνωστού δισεκατομμυριούχου και 6ου πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο, με προσωπική περιουσία που ξεπερνά τα 65,4 δις δολάρια το 2020, απολύει 3.600 κακοπληρωμένους υπαλλήλους. Ακολουθούν η Amazon, του πλουσιότερου ανθρώπου στον πλανήτη και δισεκατομμυριούχου Jeff Bezos με προσωπική περιουσία 113 δις δολάρια, η οποία προχωράει σε απολύσεις 3.200 υπαλλήλων. Ακολουθούν η GroupOn με 2.800 απολύσεις και η Primark με 400 απολύσεις, προς το παρόν, όπως δήλωσε ο CEO της. Συνολικά 21.000 άνθρωποι μένουν στο δρόμο διότι τα αφεντικά τους, δισεκατομμυριούχοι στην πλειοψηφία τους, δεν είναι ικανοποιημένοι από τα κέρδη τους.

Μόνο σε αυτό το άρθρο, καταγράφονται σχεδόν 440.000 απολύσεις που συμβαίνουν τώρα, γύρω μας και με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού. Είναι μόλις το 30% των συνολικών απολύσεων που προβλέπουν τα πλέον θετικά σενάρια απωλειών θέσεων εργασίας, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που έφερε η πανδημία.

Στα καθ’ ημάς, το 28% των επιχειρήσεων που απέμειναν ζωντανές δηλώνουν πως θα προχωρήσουν σε απολύσεις εντός του έτους, ενώ περίπου 100.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις φλερτάρουν με το λουκέτο μετά την καραντίνα και ενόψει ενός νέου lockdown, κατά το δεύτερο κύμα της πανδημίας στη χώρα μας. Τέλος, η ανεργία έχει εκτοξευθεί, καθώς τη συγκεκριμένη περίοδο που οι εποχικά εργαζόμενοι στον τουρισμό μασκάρευαν τα πραγματικά νούμερα, φέτος παραμένουν άνεργοι στην πλειοψηφία τους, με τις ουρές του ΟΑΕΔ να μεγαλώνουν μέρα με την ημέρα.

Κατόπιν όλων αυτών…

…ήρεμα, ρωτάω!

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Hasta la victoria siempre!

Διονύσης Μαλαπέτσας

Ήταν 5 Μάρτη του 1960 όταν ανοιγόκλεισε στιγμιαία το κλείστρο της φωτογραφικής μηχανής του Κουβανού χρονικογράφου της κουβανικής επανάστασης, Αλμπέρτο Κόρντα και έτσι ξαφνικά, σε μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, αποτυπώθηκε στο φιλμ το ιστορικό κάδρο του Τσε Γκεβάρα, γνωστό ως “Guerrillero Heroico”.

Ο Κόρντα γεννήθηκε στην Αβάνα το 1928 και έπειτα από πολλές διαφορετικές δουλειές για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, έμελλε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μεγάλη αγάπη του, τη φωτογραφία, να διακριθεί για τη δουλειά του και εν τέλει να καθιερωθεί. Η ιστορία μάλιστα ήταν τόσο απλόχερη μαζί του που του επέτρεψε να είναι παρόν στην κουβανική επανάσταση, να βιώσει τον κομμουνισμό στην πράξη, να ζήσει δίπλα στον Τσε, στον Φιντέλ, στο Ραούλ, να γίνει για μια δεκαετία και πλέον ο προσωπικός φωτογράφος του Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και να εργαστεί στην ελεύθερη, επαναστατική εφημερίδα Revolucion. Όμως η γενναιοδωρία προς το πρόσωπό του δε σταμάτησε εκεί, καθώς ένα από τα χιλιάδες κλικ του Κόρντα έμελλε να μείνει στην ιστορία χαραγμένο για πάντα. Ένα ενσταντανέ που κατόρθωσε να γίνει η διασημότερη φωτογραφία στον κόσμο.

Τη δεδομένη στιγμή τίποτα δεν προμήνυε και κανείς δε φανταζόταν το τι θα επακολουθούσε επτά ολόκληρα χρόνια μετά την εμφάνιση αυτής της φωτογραφίας και μετά το θάνατο του Τσε Γκεβάρα. Ήταν άλλωστε μια φωτογραφία στα πλαίσια ενός ρεπορτάζ, κατά τη διάρκεια της κηδείας των θυμάτων του γαλλικού πλοίου La Coubre, το οποίο ανατίναξε η CIA στο λιμάνι της Αβάνας στις 4 Μάρτη 1960.

Η φωτογραφία σταθμός έγινε εξώφυλλο, τραγούδι, αυτοκόλλητο, αφίσα, μπλουζάκι, πορτοφόλι, κούπα, μπρελόκ, σημαία, ταμπακιέρα και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπου νους, μα πάνω απ’ όλα έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης. Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και συνάμα από τα πιο εμπορικά σύμβολα που ο καπιταλισμός καπηλεύεται και πουλάει χρόνια τώρα, ασταμάτητα, σε παιδιά και εφήβους, σε φοιτητές, σε ρομαντικούς επαναστάτες. Η τραγική ειρωνεία εδώ είναι διττή. Αφενός ο Τσε Γκεβάρα ήταν ο άνθρωπος που πολέμησε τον καπιταλισμό και το μονοπωλιακό του στάδιο τον ιμπεριαλισμό, με πάθος και αυταπάρνηση, θυσιάζοντας στην επανάσταση ακόμη και τη ζωή του. Αφετέρου ο φωτογράφος και πνευματικός πατέρας της φωτογραφίας αυτής ως κομμουνιστής και υποστηριχτής της κουβανικής επανάστασης δε ζήτησε ποτέ να πληρωθεί για τη φωτογραφία του αυτή, που όσο καμία άλλη στον κόσμο δεν γνώρισε τέτοια αναγνώριση. Εξάλλου έκανε απλά το ταξικό του καθήκον.

Ως το θάνατό του, το 2001 στο Παρίσι, παρήχθησαν χιλιάδες τροποποιημένες εκδοχές της αρχικής εικόνας, αλλά και η ίδια η φωτογραφία αναδημοσιεύθηκε αμέτρητες φορές από κάθε μέσο στον πλανήτη. Ο Κόρντα παρότι νόμιμος κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων της φωτογραφίας δε διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δε ζήτησε ποτέ μερίδιο για το δικαίωμα χρήσης της φωτογραφίας του. Δήλωνε πάντοτε υπερήφανα πως ο Τσε συνεχίζει να ζει όσο η εικόνα αυτή διαδίδεται. Διότι η εικόνα του Τσε αντιπροσωπεύει τα ιδεώδη της επανάστασης, έτσι όσο αυτή η φωτογραφία διαδίδεται, ταυτόχρονα διαδίδονται και τα ιδεώδη αυτά, τα ιδανικά και οι ιδέες του Γκεβάρα! Για πάντα, μέχρι τη νίκη!

“Hasta siempre comandante!

Aquí se queda la clara, la entrañable transparencia,

de tu querida presencia Comandante Che Guevara!”

Πηγή:www.imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »