Ο δύσκολος Ιούνιος και η «πράσινη» βιτρίνα

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση διαγκωνίζονται στον αγώνα για τη μεταμόρφωση της χώρας. Ποιος είναι πιο «πράσινος», ποιος είναι ικανότερος να προωθήσει την περιβόητη «ψηφιοποίηση». Όμως ο μήνας Ιούνιος θα κρίνει αρκετά πρωτίστως στο γεωπολιτικό πεδίο και τον αναδασμό που επιχειρείται στην περιοχή.

Μέσα στο μήνα θα γίνουν σημαντικές συναντήσεις –διάβαζε και παζάρια– ανάμεσα σε διάφορους παράγοντες. Στα πλαίσια της Συνόδου του ΝΑΤΟ θα έχουμε συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν και ακολούθως Ερντογάν-Μητσοτάκη. Δύο μέρες μετά ο Μπάιντεν θα συναντηθεί με τον Πούτιν στη Γενεύη. Τον Ιούνη είναι και η Σύνοδος της Κομισιόν που θα εξετάσει τις σχέσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία. Η Ελλάδα ως οικονομικό μέγεθος έχει μικρότερη σημασία για όλους τους ενδιαφερόμενους αφού ο αναδασμός της ευρύτερης περιοχής και ο ανταγωνισμός αφορούν πολύ μεγαλύτερες κλίμακες και προβλήματα.

Αλλά και εσωτερικά θα προωθηθούν ρυθμίσεις, ιδιαίτερα στα εργασιακά, ώστε να καλυφθούν οι προϋποθέσεις για την άντληση πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της Ε.Ε. Εκκρεμούν αποφάσεις για τα εξοπλιστικά και έχουν αρχίσει από τώρα οι πιέσεις για μείωση των συντάξεων καθώς και οι πλειστηριασμοί κατοικιών.

Ο απόηχος από την επίσκεψη Τσαβούσογλου δείχνει ότι μεθοδεύεται ανοιχτά η υιοθέτηση μιας συμβιβαστικής και υποχωρητικής γραμμής χωρίς να κατοχυρώνεται τίποτα. Οι εναγκαλισμοί και τα χαριεντίσματα εξυπηρετούν πλήρως τις μεθοδεύσεις του τουρκικού επεκτατισμού στην παρούσα φάση. Κυρίως όμως αφοπλίζουν τη χώρα, όταν όλα εναποτίθενται στο τι θα κάνει ο Μπάιντεν και η Ε.Ε. απέναντι στην Τουρκία…

Η «πράσινη κουρτίνα» δημιουργεί όρους για να γίνει η χώρα αποικιακός ενεργειακός κόμβος της ευρωπαϊκής εκδοχής της παγκοσμιοποίησης. Χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα του τουρισμού και της ανάπτυξης, όμως όλα αυτά δεν έχουν σχέση ούτε με την αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, ούτε με τη στοιχειώδη καλυτέρευση των κοινωνικών συνθηκών μέσα στη χώρα.

Οι τόποι αλλάζουν κι αυτοί. Μοιάζουν να προσαρμόζονται ταχέως σε έξωθεν απαιτήσεις, άλλοτε βίαια κι άλλοτε τρέχοντας να προλάβουν το τρένο των αλλαγών. Κάποια νησιά προορίζονται για «φράχτες» και «αποθήκες» μεταναστών. Μαζί με πλήθος νέων από όλο τον κόσμο που θα τα «ζωντανεύουν», δουλεύοντας στις ΜΚΟ που συντηρούν και διαχειρίζονται αυτή τη μιζέρια. Περιοχές όπως τα νησιά Ανατολικού Αιγαίου γκριζάρουν διαρκώς.

Δεν πειράζει που περιφερειακά πανεπιστήμια υποβαθμίζονται ή και κλείνουν, θα φτιαχτούν άλλες πιάτσες, άλλοι χώροι, άλλες «καταστάσεις» σε μπαρ και σε ταβέρνες. Ήδη τα ιδιωτικά ΙΕΚ άρχισαν τις διαφημίσεις αφού με τις αλλαγές της Κεραμέως προβλέπεται μείωση των εισακτέων στην τριτοβάθμια κατά 20.000. Μια γενιά νέων ανθρώπων έχει βαριά πληγωθεί μέσα στην πανδημία χωρίς να βλέπουμε τις συνέπειες.

Άλλα νησιά θα γίνουν «πράσινα», «πρότυπα», «έξυπνα». Θα υιοθετηθούν ως χώροι δοκιμών για διάφορους μετασχηματισμούς -βλέπε το πολυδιαφημισμένο «Αστυπάλαια πρότζεκτ» της Volkswagen– ή θα γεμίσουν ανεμογεννήτριες γιατί έτσι προστάζει η πράσινη πολιτική. Προσφέροντας στους κατοίκους ηλεκτρικά αυτοκίνητα και με ανοιχτό το ερώτημα αν η δωροδοκία αυτή θα βρει αποδέκτες. Πολιτική που ακολουθεί ακόμα πιο ενεργητικά και η «οικολογική» αντιπολίτευση. Καθώς όπως δήλωσε ο Τομεάρχης Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Σαντορινιός «η Αστυπάλαια αξίζει να είναι ένα πράσινο και αυτόνομο νησί, αξίζει και μπορεί να προσελκύσει πράσινες επενδύσεις».

Για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει και η πανδημία. Το βάρος πέφτει στο μαζικό εμβολιασμό που γίνεται αργά, με προτεραιότητα τον τουρισμό, αλλά και με τα ερωτήματα που τον συνοδεύουν. Και εδώ εμπλέκεται η λεγόμενη «γεωπολιτική των εμβολίων». Γιατί οι ιθύνοντες δεν νοιάζονται πραγματικά για την υγεία των παγκόσμιων πληθυσμών.

Είπαμε, «πράσινη», «ψηφιακή», και κυρίως αμερικάνικη η χώρα. Γερμανική Ε.Ε. και καθυποταγμένη, άβουλη και λιγότερη Ελλάδα. 200 χρόνια από το 1821…

Πηγή:edromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η νέα συνείδηση και ο ρόλος της στις μέρες μας

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 05 / 09 / 2020 στα περίπτερα

Μετά από 10 χρόνια μεγάλων δοκιμασιών και συμπίεσης της κοινωνίας, δεν φαίνεται να υπάρχει ορατή διέξοδος από την περίπλοκη κατάσταση. Οι περισσότεροι πλέον συνειδητοποιούν πως αντιμετωπίζουμε έναν τριπλό κλοιό: Την άκρα επιθετικότητα του τούρκικου επεκτατισμού, την υγειονομική κρίση με τον Covid-19, και τη μεγάλη οικονομική ύφεση.

Έχει αποφασιστική σημασία η πνευματική στάση και η όσο το δυνατόν νηφάλια αντιμετώπιση της κατάστασης. Έχουμε κάνει λόγο για την ανάγκη μιας νέας συνείδησης, ικανής να κατανοήσει και να συνδέσει τόσα διαφορετικά πεδία. Να ορίζει μια στάση, να θέτει ιεραρχήσεις, να δίνει νόημα στην ύπαρξη και την αγωνία κάθε ανθρώπου που έχει έναν ορίζοντα πέρα από τον στενό ατομικό. Γιατί δεν υπάρχει ατομική λύση ή φυγή στο περιβάλλον που ζούμε σήμερα.

Η νέα συνείδηση οφείλει να εξετάζει όλα τα ζητήματα από την σκοπιά του τόπου, του λαού, των ανθρώπων, της κοινωνίας, της ισορροπίας με την φύση, της αλληλεγγύης, της ιστορικής παράδοσης. Ύπαρξη και ακεραιότητα της χώρας, ελευθερία και ανεξαρτησία, αντίσταση στις μεγάλες δυνάμεις και τον ανθελληνισμό τους, δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία με προωθημένες και ουσιαστικές εκδοχές, συμμετοχή του λαού σε όλα τα πεδία, νέος ριζοσπαστικός ανθρωπισμός: Απαραίτητες αξίες, μαζί φυσικά με το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας για τις βασικές πλευρές του ανθρώπινου βίου.

Η φυσιολογική κόπωση από τη δεκαετία που πέρασε, αλλά και η μεγάλη ανατροπή στην καθημερινότητα λόγω της πανδημίας, έχουν επιφέρει τραύματα στο κοινωνικό σώμα και ρωγμές που πρέπει να προσεχθούν. Μια τάση ανορθολογισμού και μηδενισμού κερδίζει έδαφος, ενώ ακόμα και παρακμιακά φαινόμενα διαδίδονται με μεγάλη ταχύτητα. Το ενδιαφέρον είναι πως αυτός ο ανορθολογισμός, ενώ στα λόγια αποδέχεται τις «θεωρίες συνομωσίας», είναι μια χαρά βολικός για τη μοντελοποίηση της κοινωνίας που επιχειρείται με βάση τις νέες ανάγκες του κεφαλαίου.

Η κυρίαρχη αντίληψη έχει δύο όψεις. Η πρώτη θεωρεί πως τίποτα απολύτως δεν μπορεί να γίνει και όλα είναι μαύρα κι άραχνα. Η δεύτερη υποστηρίζει πως όσα προωθούν οι ιθύνοντες (οικονομικοί κολοσσοί, πολιτικοί, ΜΜΕ κ.λπ.) είναι τα μόνα εφικτά, και απολύτως τίποτα παραπάνω. Η μία όψη συμπληρώνει την άλλη.

Πού μπορεί να στηριχθεί μια αισιόδοξη ματιά; Πρώτον, στο γεγονός ότι ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα που να έχουν νόημα και να επενεργούν σε μια τροποποίηση. Δεύτερο, στην παραδοχή ότι από ολόκληρη την ιστορική πορεία συνάγεται πως η ενεργοποίηση των κοινωνιών προς την επίτευξη ορισμένων στόχων ή την αντιμετώπιση μεγάλων πληγών, είναι καθοριστικός παράγοντας για κάθε θετική εξέλιξη.

Η αισιόδοξη, θετική ματιά και η προσήλωση σε αυτήν την ανάγκη, είναι ακόμα ένα στοιχείο της νέας συνείδησης για την οποία κάνουμε λόγο. Γιατί απαιτεί και προϋποθέτει την ενεργοποίηση, απορρίπτοντας κάθε παθητική και μοιρολατρική στάση.

Με αυτήν την οπτική ο Δρόμος συνεχίζει την διαδρομή του.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανάσα

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 25 / 07 / 2020 στα περίπτερα

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές θλιβερές εικόνες ξετυλίγονται στην Αγία Σοφία, που ονομάστηκε επίσημα «Μεγάλο Τζαμί Αγιά Σοφιά»(!), και κρίσιμες καταστάσεις ξετυλίγονται στο σύμπλεγμα των νήσων του Καστελόριζου. Στις αμέσως επόμενες ώρες και μέρες πιθανά να έχουν συμβεί σημαντικές εξελίξεις, επιβεβαιώνοντας πως ο Ιούλιος είναι συνήθως καυτός μήνας.

Καλοκαίρι 2020. Αλλιώτικο. Με κορωνοϊό και κρούσματα, ουσιαστικά χωρίς τουρισμό, με τη φωτιά του πολέμου να γλύφει τις πόρτες μας, τη Μεσόγειο σε αναβρασμό, κι έναν άγνωστο Σεπτέμβρη να μας περιμένει, χωρίς να μπορούμε να προγραμματίσουμε τίποτα. Καλοκαίρι με λίγες, κοφτές ανάσες. Ενώ η ανάγκη για βαθιές ανάσες μετά από αυτόν τον χειμώνα είναι μεγάλη, δύσκολα ικανοποιείται. Σιγά-σιγά γίνεται συνείδηση πως θα ζήσουμε διαφορετικά από ό,τι ξέραμε. Με μια πολλαπλή κρίση: εθνική, υπόστασης της χώρας, οικονομική, εργασιακή, κοινωνική και πολιτική, πολιτιστική και αντοχών της κοινωνίας.

Θα πει κανείς, γιατί μας τα θυμίζετε όλα αυτά, που τα γνωρίζουμε άλλωστε; Επειδή αυτή η μετατροπή της συνείδησης μπορεί να γίνει με καταθλιπτικό τρόπο επί της κοινωνίας, μπορεί όμως να γίνει και διαφορετικά. Και αυτό είναι κρίσιμο.

Ο Τζορτζ Φλόιντ ενώ στραγγαλιζόταν απάνθρωπα από έναν δολοφόνο αστυνομικό φώναζε –όσο μπορούσε– «δεν μπορώ να αναπνεύσω». Μια αφίσα στην Χιλή γράφει: «Όσο αναπνέω, θα αντιστέκομαι». Οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών και όλοι οι ακρίτες στρατιώτες, στα Δωδεκάνησα και αλλού, ζουν με κομμένη την ανάσα, αλλά αποφασισμένοι να αντισταθούν.

Έχοντας μια συνείδηση για άμυνα – αντίσταση – αξιοπρέπεια, θα μπορούμε να ζούμε και να αναπνέουμε ως ελεύθεροι άνθρωποι, προσπαθώντας να χαρούμε, να εκτιμήσουμε τη θάλασσά μας, το βουνό μας, τα χωριά μας, τον πολιτισμό μας, τα ηλιοβασιλέματα, το φεγγάρι. Να χαρούμε τον τόπο μας και το είναι μας. Μακριά από μιζέρια και μοιρολατρία.

Η καλύτερη ζωή, η εθνική αξιοπρέπεια, η κοινωνική συνοχή δεν χαρίζονται. Ούτε εξασφαλίζονται από δηλώσεις «συμμάχων» και από παζάρια, ξεπουλήματα και προδοσίες. Είναι υπόθεση της κοινωνικής συνείδησης ενός λαού που έχει μνήμη, έχει στιγμές μεγάλες ανάτασης στην ιστορία του, θέλει να είναι ελεύθερος όπως αυτός το εννοεί (με τα καλά του και τα στραβά του).

Οι ανάσες από ποιοτική πλευρά σχετίζονται με την υπέρβαση του παρακμιακού πνεύματος που θέλουν να μας επιβάλουν οι εγχώριες ελίτ, η ευρωκρατία και οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης. Εξαρτώνται από την ανάδυση μια νέας συνείδησης που, όταν εμφανιστεί, λειτουργεί πραγματικά αποτρεπτικά σε όλους τους τομείς. Η απόφαση ενός έθνους να μην παραδώσει σπιθαμή από τον χώρο κυριαρχίας του είναι το πιο αποφασιστικό βήμα, τόσο απέναντι στις δυτικές δυνάμεις που αποικιοποιούν τη χώρα, όσο και απέναντι στον τούρκικο επεκτατισμό, που μας απειλεί ανοικτά και κυνικά.

Στην επόμενη βουτιά στη θάλασσα, στην εκδρομή ή στις διακοπές, ας μην τα ξεχνάμε όλα αυτά. Ας πάμε στις γιορτές και σε όσες συνάξεις γίνουν. Ας ακούμε τις ειδήσεις. Ας διαβάσουμε σημαντικά βιβλία. Ας χαρούμε, χωρίς να ξεχνάμε.

Αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, ο Δρόμος θα είναι δίπλα σας και το υπόλοιπο καλοκαίρι μέσα από την ιστοσελίδα του, με διαρκή αρθρογραφία και ενημέρωση.

Να ’στε καλά! Ψηλά το κεφάλι!

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Καυτός Ιούλιος

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 18 / 07 / 2020 στα περίπτερα

Ανοιχτή χώρα, διάπλατα. Προσανατολισμένη προς την παραχώρηση, την υποχώρηση, τη συνθηκολόγηση. Με ένα ανάλογο πολιτικό προσωπικό, που συναγωνίζεται στο ποιος είναι πιο «ανοικτός» προς τις εξελίξεις, ποιος μπορεί καλύτερα να διαχειριστεί την πορεία του «μεγάλου αλλά αναγκαίου συμβιβασμού – διαλόγου – συνεκμετάλλευσης – ρεαλισμού». Και, τελικά, απώλειας σημαντικών τμημάτων της κυριαρχίας της Ελλάδας.

Ανοιχτή χώρα, διάπλατα. Για την προσέλκυση ολίγων χρημάτων από τον μειωμένο τουρισμό, ανοίγουμε διάπλατα τις πύλες εισόδου στη χώρα. Οδικά εφαρμόζουμε κάποια μέτρα, αεροπορικά δεν χρειάζονται. Πότε επικαλούμαστε την επιστημονική κοινότητα, πότε αδιαφορούμε για τις οδηγίες της και συνιστούμε μόνο πιο πολλά τάχα μέτρα. Η μάσκα δεν είναι υποχρεωτική σε πολλούς χώρους, τα αεροδρόμια και οι πτήσεις από Αγγλία, Γερμανία, Σουηδία κ.λπ. ελεύθερες και προς όλα τα αεροδρόμια. Τα κρούσματα αυξάνονται. «Φταίει ο εφησυχασμός των πολιτών» λέει η κυβέρνηση, μεταθέτοντας την ευθύνη. Απαγορεύονται τα πανηγύρια, όχι οι πτήσεις προς Ελλάδα, τα τεστ παραμένουν δειγματοληπτικά, καραντίνα δεν χρειάζεται. Μέτρα μόνο για τους Βαλκάνιους, όχι για τους Ευρωπαίους…

Από τα χείλη του Τσαβούσογλου μαθαίνουμε πως, μετά την απόφαση για μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, έγινε τριμερής μυστική συνάντηση Ελλάδας-Τουρκίας-Γερμανίας. Ο Αποστολάκης, πρώην υπουργός Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως «δίνει» στοιχεία για το τι έγινε με τους 8 Τούρκους τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος. Πόσα κρύβονται από τον ελληνικό λαό, που ταπεινώνεται και εκβιάζεται με τα χειρότερα για να αποδεχθεί προδοτικές συμφωνίες και μεθοδεύσεις;

Με τα εκατομμύρια που δίνονται στα ΜΜΕ σαν κρατική ή ιδιωτική διαφήμιση καλλιεργείται μια εντελώς παραποιημένη εικόνα της οικονομικής πραγματικότητας της χώρας και της αβύσσου που έρχεται με την κρίση και ύφεση της οικονομίας. Δεν υπάρχει σαν σχέδιο ούτε καν το «βλέποντας και κάνοντας». Το μόνο που υπάρχει είναι το «ό,τι κάτσει» και «κάνουμε ό,τι μας ζητήσουν για να μην μας βρουν χειρότερα».

Οι άνθρωποι του συστήματος, ο Στουρνάρας, το Υπερταμείο, το ΤΧΣ, το ΤΑΙΠΕΔ, παίρνουν εντολές από και λογοδοτούν σε εξωχώρια όργανα. Η οικονομία ελέγχεται άμεσα από διεθνείς CEO και ξένες επιχειρήσεις. Οι πρέσβεις Αμερικής και Γερμανίας επιθεωρούν κλάδους, λιμάνια, αεροδρόμια, ναυπηγεία, παραγγελίες. Ο πολιτικός κόσμος, συνένοχος με όλες τις μεθοδεύσεις –και ενημερωμένος αρκετά– αποδέχεται μέσα σε μια γενική απαξίωση να παίζει τον ρόλο του «μιας χρήσης και φθάνει». Οι πιο ευαίσθητοι νοιώθουν ότι έρχονται μεγάλα γεγονότα, που θα δοκιμάσουν έντονα τα ανακλαστικά τους. Τα σκάνδαλα, οι κασέτες, τα στικάκια, οι γλώσσες που μιλούν με ή χωρίς κουκούλα προμηνύουν, προειδοποιούν, μεθοδεύουν τροποποιήσεις.

Η οργανωμένη σιωπή όλων για τη μεγάλη πρόκληση του Ερντογάν στην Αγία Σοφία και το σόου που θα προβάλλει εκεί στις 24 Ιουλίου είναι ενδεικτική της συμμόρφωσης που επιδεικνύουν: Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, αριστερά, εκκλησία, διανόηση (εξαίρεση η Αρβελέρ) σιωπούν εκκωφαντικά. Σε πλήρη αντίθεση με τη συμφωνία των Πρεσπών, τώρα κανείς δεν παίρνει οποιαδήποτε πρωτοβουλία για να εκφραστεί ο πόνος, η δυσαρέσκεια, ο θυμός, η ανησυχία του λαού για ό,τι συμβαίνει και έρχεται. Σαν να επιδιώκουν να είναι παθητικός και φοβισμένος.

Ο φετινός Ιούλιος είναι διαφορετικός. Μας θυμίζει όμως ότι ο μήνας Ιούλιος συχνά ήταν πυκνός σε μεγάλα γεγονότα: 1965 (Ιουλιανά), 1974 (Κύπρος, μεταπολίτευση), 2015 (Δημοψήφισμα, 3ο μνημόνιο), 2020 (Αγία Σοφία, και τι ακόμα;). Οι Ιούληδες είναι φορτωμένοι αγωνία, ελπίδες, αγώνες, προδοσίες, ματαιώσεις…

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δελτία θυέλλης, καλοκαιρινά και φθινοπωρινά

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 11 / 07 / 2020 στα περίπτερα

Τα πρώτα γενέθλια της κυβέρνησης επισυμβαίνουν σε ένα τοπίο δυσοσμίας και σκανδάλων που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται να συνδέονται, αλλά είναι μέσα στη λογική της λειτουργίας του συστήματος, στο πλαίσιο αλλαγών και ευθυγραμμίσεων που επιζητούνται σε εθνικά κυρίως θέματα, καθώς και πολλαπλών μηνυμάτων-εκβιασμών προς διάφορες πλευρές.

Η κυβέρνηση μπορεί να φαίνεται ότι κάνει περίπατο, ιδίως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τα χάλια που παρουσιάζει. Αλλά και το δικό της μαγαζί τρίζει: εσωτερικές ομαδοποιήσεις (σαμαρικοί, καραμανλικοί, μπακογιαννικοί, μητσοτακικοί) συνωστίζονται, ενώ είναι φανερή η πίεση για μια διευθέτηση με την Τουρκία «α λα Πρέσπες», που θα στοιχίσει πολύ στον Κ. Μητσοτάκη. Οι πιέσεις από Αμερικανούς, Γερμανούς και Ε.Ε. για διαπραγματεύσεις με την Τουρκία έχουν ενταθεί, και μάλλον έχουν τεθεί και προθεσμίες.

Όμως οι θύελλες δεν αφορούν (μόνο) τα σκάνδαλα και τις πιέσεις για υποχωρήσεις απέναντι στην Τουρκία.

Η πανδημία καλά κρατεί και οι πύλες εισόδου των τουριστών είναι ανοικτές, χάρη στην τυχοδιωκτική στάση της κυβέρνησης. Οι αριθμοί αφίξεων είναι χαμηλοί ενώ ο ρυθμός κρουσμάτων αυξάνεται, και η πανδημία δυναμώνει στα Βαλκάνια. Ο λόγος είναι απλός: πολλοί μετανάστες εργαζόμενοι σε ευρωπαϊκές χώρες επιστρέφουν στις πατρίδες τους και φέρνουν μαζί τους τον κορωνοϊό. Έτσι είναι ανοικτό πάντα το μέτωπο της αντιμετώπισης της πανδημίας και της στήριξης όχι του τουρισμού, αλλά του δημόσιου συστήματος υγείας για ένα δεύτερο κύμα.

Η οικονομική κρίση αρχίζει να δείχνει τα δόντια της – όσο κι αν το αποκρύβουν τα ΜΜΕ που εισέπραξαν μεγάλο μέρος από τα 20 εκατομμύρια. Η ανεργία θα εκτοξευθεί, ο τουρισμός θα κινηθεί σε πενιχρά επίπεδα, και όλες οι εκθέσεις μιλάνε για πολύ μεγάλη ύφεση. Η χώρα θα καταφύγει ξανά σε δανεισμό με όρους μνημονίων.

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση της Ν.Δ. βιάζεται να ψηφίσει πολλά νομοσχέδια τώρα, κατακαλόκαιρο, γιατί ξέρει ότι έρχονται θύελλες και θέλει να προλάβει. Εργασιακές σχέσεις, παιδεία, ενέργεια, περιβάλλον, μπουλντόζες στο Ελληνικό, διαδηλώσεις κ.λπ. μοιάζουν ως περίπατος της Ν.Δ., και έχει τη στήριξη όλων των ομίλων για αυτά τα ζητήματα.

Η βιασύνη συνδέεται με ένα άλλο γεγονός: Θα έχουμε πολιτικές εξελίξεις. Ο Μητσοτάκης πιέζεται να επιλέξει εκλογές το φθινόπωρο (ως καλύτερη λύση για αυτόν), όμως ξέρει ότι οι Μεγάλοι μπορεί να θέλουν ευρύτερα κυβερνητικά σχήματα για να περάσουν όλα όσα θέλουν.

Υπάρχει πάντα –για όλους– ένας απρόβλεπτος παράγοντας. Πώς θα αντιδράσει ο λαός απέναντι σε αυτά που έρχονται; Γιατί ισχύει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει σταθεροποίηση, ιδιαίτερα σε περίοδο ανέμων και θυελλών. Όσο κι αν κάνουν τους ξένοιαστους, το υπολογίζουν…

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ζέστες

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 4 / 07 / 2020 στα περίπτερα

Ο κορωνοϊός δεν έχει υποχωρήσει διεθνώς, αλλά οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου ενδιαφέρονται μόνο για να προχωρήσει ο οικονομικός κύκλος, με όποιο κόστος σε ζωές. Γι’ αυτό το «άνοιγμα» γίνεται με βάρβαρο τρόπο και χωρίς πολλά-πολλά πρωτόκολλα.

Στη χώρα μας η κυβέρνηση παίρνει το ρίσκο και την ευθύνη να ανοίξει όπως-όπως τον τουρισμό. Την ίδια ώρα, πέρα από τις απαράδεκτες παράτες υποδοχής των τουριστών, διαφημίζονται οι μακέτες των έργων στο Ελληνικό: η καζινοποίηση έχει ξεκινήσει. Πήγατε σε κάποια πλαζ; Τιμή εισιτηρίου 7,5 ευρώ, ομπρέλα-ξαπλώστρα για δύο 8 ευρώ, συν η κατανάλωση. Αυτά συμβαίνουν όχι μόνο στη Ριβιέρα, αλλά και στο Λαύριο. Για να μην πούμε για τα νησιά.

Παρ’ όλα αυτά σιγά-σιγά γίνεται αισθητό πως έρχεται μεγάλη οικονομική βουτιά, που θα εκτινάξει την ανεργία και θα εξαπλώσει κι άλλο τη φτώχεια. Οι υπεύθυνοι –όλοι ανεξαιρέτως– το γνωρίζουν. Και το κρύβουν. Ο πολιτικός κόσμος έχει κληθεί να παίξει πυροσβεστικό ρόλο, να δικαιολογήσει όλα τα μέτρα που θα παρθούν.

Όλοι μαζί ευθυγραμμίζονται και για τις μεγάλες υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά. Τηλέφωνο Μητσοτάκη-Ερντογάν, δηλώσεις για Αγαθονήσι (που πλέον παρουσιάζεται ως κατεχόμενο από την Ελλάδα νησί!), πρωτοφανείς ισχυρισμοί του κ. Ροζάκη για Καστελλόριζο. Η συμφωνία με την Ιταλία στο Ιόνιο λειτουργεί ως οδικός χάρτης για μια ανάλογη με την Τουρκία.

Στη Μεσόγειο η Γαλλία αποσύρει τις δυνάμεις της από τις ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές επιχειρήσεις μετά το άδειασμα που της έγινε από τους «συμμάχους», όταν πλοίο της ήρθε αντιμέτωπο με 4 τουρκικά πολεμικά σκάφη και όλοι σφύριζαν αδιάφορα.

Στις ΗΠΑ ο διχασμός προχωρεί ορμητικά και παγιώνεται ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Βγαίνουν όπλα, σκοτώνονται άνθρωποι και παιδιά, βρίσκονται έγχρωμοι κρεμασμένοι σε δέντρα, συνεχίζονται οι διαδηλώσεις. Η στυγνή δολοφονία ενός 29χρονου Ελληνοαμερικανού δεν έγινε θέμα από αυτούς που δηλώνουν ευαίσθητοι στα δικαιώματα στην Ελλάδα, ούτε από σοφτ ή σκληρούς αριστερούς. Το θύμα ήταν Έλληνας (αυτό δεν λέει τίποτα), ήταν και διπολικός, άρα δεν εμπίπτει στις κατηγορίες ενδιαφέροντος της εν λόγω αριστεράς… Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, με τις παρεμβάσεις του και τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις, έδωσε ένα διαφορετικό παράδειγμα.

Παρά τις ζέστες, επιμένουμε πως υπάρχει ένα μεγάλο κενό στη χώρα μας. Δεν εκφράζεται πολιτικά η φωνή μιας δοκιμαζόμενης, πολλαπλά πληττόμενης Ελλάδας. Ένα τεράστιο τμήμα της κοινωνίας δεν έχει φωνή. Μπορεί και να μην νοιάζεται πια να αποκτήσει: πρόκειται για ψυχική έκπτωση, σημάδι μεγάλης κούρασης. Έτσι σημειώνεται η μεγάλη αντιστροφή: η άνεργη γυναίκα της οποίας η κόρη λιποθύμησε από την πείνα ευχαριστεί τον Μητσοτάκη γιατί της βρήκε δουλειά, και η κυρία Αγγελοπούλου ανοίγει τον χορό για την επίσημη εκρίζωση της Ελληνικής Επανάστασης.

Κάτι λείπει. Χωρίς αυτό, η ζωή –υποδιπλασιασμένη– και η Ελλάδα, πιο κενή, ίσως και πιο μικρή, θα συνεχίσουν να κατρακυλούν. Επειδή χρειάζεται μια νότα αισιοδοξίας, να θυμίσουμε τα λόγια του Λαοκράτη Βάσση στην εκδήλωση για τον Γλέζο:

Η μνήμη του Μανώλη, πρώτου παρτιζάνου της Ευρώπης και με δια βίου παρτιζάνικη ψυχή, που δεν γίνεται να βαλσαμωθεί και να βολευτεί ήσυχα κι ακίνδυνα, ως άλλοθι, στα μουσεία της Ιστορίας, θα είναι πάντα ζωντανή και οδηγητική: με αναπεπταμένα τα λάβαρα των πατριωτικών και των οικουμενικών του ιδεωδών. Άλλη τιμή, σε τέτοια μνήμη, απ’ το να μένουν υψωμένα τα λάβαρά του, δεν υπάρχει.

Υψωμένα τα λάβαρα, παρά τη ζέστη και τις δυσκολίες, υψωμένη και η σκέψη, και το πάθος για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαγαζί γωνία…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 27 / 06 / 2020 στα περίπτερα

Ο Παππάς πήρε την πολιτική ευθύνη, έκανε αυτοκριτική. Ο Τσίπρας έχει πλήρη εμπιστοσύνη σε όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και εφορμά προς την Προοδευτική Συμμαχία. Ήδη έδωσε εντολή να αλλάξει/συμπληρωθεί το νέο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Το σκάνδαλο Novartis έκλεισε με απόφαση-συμβιβασμό των ΗΠΑ με την εταιρεία, που θα πληρώσει ένα πρόστιμο. Έτσι «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους» ετελείωσε (όπως και τόσα άλλα). Η Λίστα Λαγκάρντ έχει ξεχαστεί – μόνο ο Σάμπυ Μιωνή μας τη θύμισε με τη μαγνητοφωνημένη συνομιλία που «αυτοβούλως» κατέθεσε. Οι κοριοί καλά κρατούν, τα βαλιτσάκια καλά δουλεύουν, ο ένας κρατάει γερά τον άλλον.

Τι δρομολογείται; Χαράσσεται η συνέχεια της πολιτικής των Πρεσπών σε Αιγαίο, Κρήτη, Λιβυκό. Η «Μεγάλη Συνεννόηση» με την Τουρκία, που θα γίνει όπως ακριβώς θα υποδειχθεί έξωθεν. Χωρίς αντιδράσεις, χωρίς αντιστάσεις. Εκκαθάριση τοπίου από «ενοχλητικούς» και προετοιμασία για να αντιμετωπιστούν εντός του θέρους τέτοια ζητήματα, και για να προλάβουν αυτά που έρχονται από Σεπτέμβριο.

Η λιποθυμία έξω από ένα φούρνο ενός πεινασμένου κοριτσιού θυμίζει (σε όποιους το ξεχνούν) ότι υπάρχει και βαθαίνει το «κοινωνικό ζήτημα» στην Ελλάδα. Ότι έρχονται δύσκολες μέρες κρίσης. Ότι μας πλασάρεται μια ψεύτικη εικόνα ανάπτυξης, επενδύσεων και καλύτερων ημερών.

Πολιτικά, αυτό που ονομάζουν «εθνολαϊκισμό» (και στην ουσία είναι πατριωτισμός και λαϊκότητα) δεν πρέπει να έχει καμία πολιτική εκπροσώπηση. Αυτός είναι όρος για να προωθηθούν όλα όσα σχεδιάζονται. Η δουλειά τους είναι να μείνει καθηλωμένος αυτός ο παράγοντας. Έτσι μόνο διαφεντεύουν το «μαγαζί».

Μεγάλη συμφωνία, δηλαδή ακρωτηριασμοί στα εθνικά, αντιμετώπιση της κρίσης στο εσωτερικό, σημαίνει «εκκαθάριση» στο μαγαζί (απολύσεις, ανεργία, μισός μισθός, μισή ζωή κ.ο.κ.), μαζί με έργα βιτρίνας και καζινοποίηση της χώρας, και δόσεις «πράσινης οικονομίας» με τις ανάλογες, πατροπαράδοτες μίζες. Διότι κάποιες τουλάχιστον εκ των παραδόσεων πρέπει να διαφυλαχθούν…

Τα μεγάλα προβλήματα είναι εδώ, και εμείς βρισκόμαστε σε ένα δύσκολο επίκεντρο αντιθέσεων και στρατηγικών. Αυτά δεν καταργούνται, ούτε λύνονται με εύκολο τρόπο. Ούτε είναι «η μοίρα» που τα καθορίζει. Υπάρχει πάντα ένα ζήτημα στάσης απέναντι σε αυτά. Υπάρχει πάντα εν δυνάμει η φωνή του λαού και του ριζοσπαστισμού, που μπορεί να αλλάξει την τροχιά ύπαρξης του «μαγαζιού». Η άλλη στάση και ο άλλος τρόπος είναι πάντα και διαρκώς και υπό όλες τις περιστάσεις τα μεγάλα ζητούμενα.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Ουδεμία ανησυχία, χαρείτε το καλοκαίρι»…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 20 / 06 / 2020 στα περίπτερα

Αυτό το μήνυμα αναπαράγουν τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση, τα κόμματα του πολιτικού συστήματος, η κυρία Αγγελοπούλου, και όλα τα ηλίθια πρωινάδικα που κρατούν συντροφιά στους εγκλωβισμένους στο σπίτι. Δελτία ειδήσεων που ασχολούνται μισή ώρα (το χρονομετρήσαμε στον ΑΝΤ1 με Χατζηνικολάου) με το βιτριόλι, λες και είναι ό,τι σημαντικότερο συμβαίνει. Το «θαύμα» Μητσοτάκη γίνεται πραγματικότητα με 22 εκατομμύρια (και άλλα, κάτω από το τραπέζι) σε ΜΜΕ και άγνωστα sites. Έτσι ειδήσεις που είναι στενάχωρες αποκρύβονται: αυτό συνέβη και με τη συγκέντρωση «υποδοχής» του πρωθυπουργού που διοργάνωσαν σωματεία, εργαζόμενοι, καταστηματάρχες, κάτοικοι στη Σαντορίνη. Έπρεπε να φανούν μόνο τα αγγλικά του Μητσοτάκη και το ηλιοβασίλεμα-κάλεσμα των τουριστών…

Πάλι ο Μητσοτάκης, από το βήμα της συνέλευσης του ΣΕΒ, προσπάθησε να περάσει το μήνυμα «μην πολυαγριεύετε απέναντι στους εργαζόμενους, γιατί θα έχουμε πρόβλημα». Προσπαθούσε να τους ηρεμήσει λέγοντας ότι άλλο είναι το κέρδος και η κερδοφορία, και άλλο η κερδοσκοπία. Είναι άλλο η απόλυση και άλλο το πρόγραμμα ΣΥΝ-Εργασία. «Εδώ είναι το κράτος σας που θα σας αποζημιώσει, θα σας στηρίξει, αλλά μην υπερβάλλετε». Έτσι κι αλλιώς εφαρμόζουμε το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων, των ιδιωτικοποιήσεων, της απολιγνιτοποίησης, της πράσινης οικονομίας, του real estate, των φοροαπαλλαγών, της μείωσης μισθών, της τηλεργασίας…

Ο πρωθυπουργός θα «λαδώσει» το μηχάνημα με έναν ανασχηματισμό που θα τον ονομάσει αλλιώς. Ορισμένοι θα πάρουν μετάθεση, άλλοι θα αναβαθμιστούν, άλλοι θα περιοριστούν στα έδρανα της Βουλής, και άλλοι περιμένουν εκπλήξεις. Υπάρχει πάντα το σενάριο για πρόωρες εκλογές αμέσως μετά το καλοκαίρι. Το ερώτημα είναι σκληρό και πραγματικό: πότε ξανά θα έχει ο Μητσοτάκης τέτοια αυξημένη διαφορά από το δεύτερο κόμμα; Διότι το φθινόπωρο θα φανεί όλο το μέγεθος της υποχώρησης της οικονομίας φέτος. Ταυτόχρονα φυσούν αέρηδες στο Αιγαίο, στην Κρήτη, στην Κύπρο και στο Λιβυκό, σπρώχνοντας σε ευρύτερα κυβερνητικά σχήματα, συνεργασίας μερικών κομμάτων. Αυτά βέβαια δεν τα λογαριάζει μόνο ο Μητσοτάκης. Τα λογαριάζουν οι πρεσβείες, τα λογαριάζουν όλα τα κόμματα και οι οικονομικοί όμιλοι.

***

Τι έχει στο νου του ο κοινός, ο μέσος άνθρωπος στην Ελλάδα; Θα μας πουν ότι δεν υπάρχει ακριβώς τέτοιος άνθρωπος. Ας μην ξεφεύγουμε με υπεκφυγές. Τι έχει στο νου του ο απλός κόσμος; Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, άνεργοι, νοσοκομειακοί, μικροκαταστηματάρχες, στρατιωτικοί σε δύσκολες περιοχές, άρρωστοι συμπολίτες, όλοι δηλαδή αυτοί που με δυσκολία συνεχίζουν την ζωή τους. Έχουν νόημα, βρίσκουν νόημα, έχουν διέξοδο, βλέπουν το αύριο και πώς; Τι νοιώθουν, πώς κοιμούνται, τι σκέφτονται για τα παιδιά τους; Τι περιμένουν στη ζωή τους, τι φοβούνται περισσότερο, τι ονειρεύονται;

Αυτό είναι το σοβαρότερο ζήτημα. Η κατάσταση του κοινού νου αυτής της Ελλάδας. Γιατί από αυτή τη διάσταση εξαρτάται η χώρα, ο τόπος, η πατρίδα, το μέλλον.

Πάντως είναι λίγο, ως και πολύ, διαφορετικό αυτό το καλοκαίρι. Ας αλλάξουν και τα μυαλά προς το καλύτερο!

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει καλύτερα να μην μας πει κανένα»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 13 / 06 / 2020 στα περίπτερα

Δεν έχουμε νέα ευχάριστα να πούμε, αλλά δεν θα ακολουθήσουμε την προτροπή του «Άγγελου εξάγγελου»: μάλλον είναι αναγκαίο να αναφερθούμε, έστω και σύντομα, στο τι συμβαίνει και τι έρχεται…

Ορισμένα ανάκατα γεγονότα στην τωρινή Ελλάδα δείχνουν πως, με το «άνοιγμα» και την επιστροφή στη «μερική κανονικότητα», όπου όλα είναι μισά επί της ουσίας, άρχισαν να συμβαίνουν «καθημερινά» πράγματα: Μια εκτέλεση στη Ζάκυνθο, που θυμίζει ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Η υπόθεση με το βιτριόλι στην Καλλιθέα. Το πατείς με πατώ σε στα «μπιτσόμπαρα» και στέκια. Η καραντίνα στην Ξάνθη και η εξάπλωση του ιού από ταξιδιώτες από το εξωτερικό. Ο θάνατος ενός εργάτη στα αμπάρια ενός επισκευαζόμενου πλοίου στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Ο κεραυνός που σκότωσε αγρότη στη Λάρισα. Και πολλές αυτοκτονίες που περνούν στα ψιλά και κανείς δεν τις μετρά: αυτοκτονίες ηλικιωμένων αλλά και νέων σε Αργολίδα, Σπάρτη, Ολυμπία, Κουφονήσια, Κοζάνη, Αταλάντη, Κρήτη, Θεσσαλονίκη, Χαλκίδα…

Συνυπάρχουν μια βαριά ατμόσφαιρα που καταπλακώνει (δεν μπορώ να αναπνεύσω, δεν μπορώ να δω διέξοδο από τα προβλήματά μου), και μια διάθεση για εκτόνωση, διασκέδαση, επαφή. Μιλάμε για την καθημερινότητα, κι όχι για τα μεγάλα προβλήματα – αν και η καθημερινότητα και η επιβίωση έχουν γίνει τεράστιο ζήτημα και πρόβλημα για τους πολλούς αυτής της χώρας. Και πάλι καλά μέχρι εδώ…

Μας κρύβουν το τι έρχεται. Το αισθανόμαστε και το φοβόμαστε, αλλά δεν θέλουμε να το σκεφτούμε από τώρα. Όμως η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ μας το θυμίζει, και καλό είναι να ετοιμαστούμε ψυχολογικά, ανθρώπινα και αγωνιστικά – επειδή κι αυτό θα χρειαστεί. Τι λέει η έκθεση; Ότι, παρά τα τεράστια ποσά που έριξαν στην οικονομία οι μεγάλες χώρες, η εικόνα δεν αλλάζει. Η πτώση της παγκόσμιας οικονομίας θα πάρει μεγάλες διαστάσεις το 2020, ενώ οι ρυθμοί ανάκαμψης, που προβλέπουν ότι θα ’ρθει το 2021, είναι μικροί. Εξαιτίας της αβεβαιότητας, ο ΟΟΣΑ προτείνει δύο σενάρια για την οικονομική εξέλιξη, ένα «καλό» και ένα χειρότερο, τα οποία θεωρεί εξίσου πιθανά:

• Σενάριο πρώτο (δεν έχουμε νέα έξαρση του κορωνοϊού): η οικονομία της Ευρωζώνης αναμένεται να μειωθεί κατά 9,1% το 2020 και να ανακάμψει με ρυθμό 6,5% το 2021.
• Σενάριο δεύτερο (πιθανό νέο lockdown): η μείωση θα είναι 11,5% φέτος και η ανάκαμψη μόλις 3,5% το 2021.

Οι αντίστοιχοι αριθμοί για την ελληνική οικονομία: στο «καλό» σενάριο θα έχουμε πτώση 8% το 2020 και ανάκαμψη 4,5% το 2021, ενώ στο «κακό» σενάριο πτώση 9,8% (2020) και ανάκαμψη 2,3% (2021).

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ (χωρίς νέα έξαρση της πανδημίας) η παγκόσμια οικονομία θα σημειώσει πτώση 6% φέτος και ανάκαμψη 5,2% του χρόνου. Τα αντίστοιχα ποσοστά (πτώση το 2020, ανάκαμψη το 2021) για βασικές χώρες είναι: HΠΑ -7,3%, +4,1%. Kίνα -2,6%, +6,8%. Ιαπωνία -6%, +2,2%. Ρωσία -8%, +6%. Γερμανία -6,6%, +5,8%. Γαλλία -11,4%, +7,7%.

Αυτά ήταν τα «καλά» νέα. Τα άσχημα νέα είναι ότι δεν υπάρχουν ατομικά σωσίβια…

Θα πείτε, «ωραία νέα μας είπατε». Έχετε δίκιο. Αλλά να μην τα πούμε; Πρόσφατα σε όλη τη Δύση διαδηλωτές ρίχνουν αγάλματα. Τους έπιασε αμόκ; Βανδαλίζουν μνημεία; Κήρυξαν «τζιχάντ»; Τίποτα από όλα αυτά. Γκρεμίζουν σύμβολα δουλεμπόρων, κατακτητών, ρατσιστών, χρηματοληστών, καπιτα-ληστών. Έτσι δηλώνουν πως μια νέα συνείδηση και όραμα είναι υπεραναγκαία τώρα, όσο πιο γρήγορα!

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελεημοσύνες απ’ την Φραγκιά, απ’ την Τουρκιά χαστούκια…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Παρασκευή 05 / 06 / 2020 στα περίπτερα

Ο Γιώργος Σεφέρης (Μέρες Ζ’, 1 Οκτώβρη 1956 – 27 Δεκέμβρη 1960, Αθήνα, εκδ. Ίκαρος, 1996) παραθέτει στο ημερολόγιό του, την πρωτοχρονιά του 1959, ένα ποίημα του Γ. Βιζυηνού και το σχολιάζει ως εξής:

“Τὴν μάν’ αὐτοί, ποῦ τοὺς γεννᾷ,
τὴν ῥουκανοῦν παντοτεινά,
σὰν δένδρο τὰ σκουλούκια.
Καὶ πέρνουν, γι’ ἄπειρα πουγγιά,
ἐλεημοσύν’ ἀπ’ τὴν Φραγκιὰ
κι’ ἀπ’ τὴν Τουρκιά—Χαστούκια!”

Βιζυηνός, Ατθίδες αύραι, «Το συναξάρι του Αγίου Κασσιανού», Λονδίνο 1883

Ο Σ[ταύρος] Παπασταύρου μου άφησε τ’ απόγευμα, πρωτοχρονιάτικο δώρο, το παραπάνω βιβλίο. Το ξεφύλλισα το βράδυ – Ελεημοσύνη απ’ τη Φραγκιά, κι απ’ την Τουρκιά χαστούκια –έπειτα από ¾ του αιώνα, και τόσα, και τόσα- δεν αλλάξαμε, αλίμονο.

***

Άλλα 60 χρόνια πέρασαν από τότε. Συνεχίζουμε να πανηγυρίζουμε για τις ελεημοσύνες (μετά τον στραγγαλισμό) από την Φραγκιά, τη Δύση, και να δεχόμαστε συνεχόμενα χαστούκια από τη μεριά της Τουρκίας. Όχι ότι δεν άλλαξε τίποτα, αλλά ισχύει ότι «δεν αλλάξαμε, αλίμονο» με την έννοια που το γράφει ο ποιητής.

Ο Σεφέρης αναφερόταν βέβαια στην πολιτική ηγεσία που τότε διαπραγματευόταν τις προδοτικές συμφωνίες τις οποίες υπέγραψε τελικά την ίδια χρονιά, το 1959, στη Ζυρίχη και το Λονδίνο. Με τις συμφωνίες αυτές, όπως γνωρίζουμε, επικυρώθηκε μια κολοβή ανεξαρτησία και η Τουρκία ορίστηκε εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου. Το αίτημα της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα ρίχτηκε στο ανάθεμα και χαρίστηκε εύκολα στην Ακροδεξιά. Η Τουρκία από τότε, από το 1959-1960, έχει εξυφάνει τη στρατηγική της απέναντι στο Κυπριακό, κλιμακώνοντας μετά το 1974 και την εισβολή του Αττίλα Ι και ΙΙ. Γα να φτάσει σήμερα, επί Ερντογάν και νέο-οθωμανικού καθεστώτος, να κάνει λόγο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και να απειλεί ευθέως μεγάλο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Ο πολιτικός και ο οικονομικός κόσμος (οι ελίτ που λέμε) ομιλούν συνεχώς για το «λεφτόδεντρο» που θα μας παραχωρήσει η Ευρωκρατία και ταυτόχρονα πίνει στην υγειά των «μεγάλων μας συμμάχων», των ΗΠΑ. Τη στιγμή κατά την οποία η πανδημία, η οικονομική κρίση και οι τριγμοί που φέρνει η πολιτική κρίση στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος (ΗΠΑ, Ευρώπη) θέτουν επί τάπητος τεράστια ζητήματα. Ζητήματα που οδηγούν στην ανάγκη επαναπροσανατολισμού της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής, της Άμυνας, της Υγείας και της Παιδείας σε πρώτη προτεραιότητα.

Αντ’ αυτών, οι ελίτ προνοούν να ανοίξουν όπως όπως τον Τουρισμό αγνοώντας τους κινδύνους και μην υπολογίζοντας τι πλησιάζει. Πανηγυρίζουν για τη νέα «ελεημοσύνη» (δάνεια και δεσμά) που εξαγγέλλει η γερμανική Ε.Ε. με τα περίφημα 750 δισ. Ξεχνούν ότι η ίδια η Λαγκάρντ, μετά τη μετάθεσή της από το ΔΝΤ στην ΕΚΤ, προειδοποιεί πως χρειάζεται τουλάχιστον 1,5 τρισ. ευρώ για να κινηθεί η οικονομία, ενώ Μέρκελ και οι φίλοι της θα δώσουν «απλόχερα» μόλις τα μισά σε βάθος 4-7 χρόνων. Το βασικό βέβαια δεν είναι το νούμερο, αλλά το πώς αυτά εντάσσονται σε ένα σχέδιο καταστροφής, δορυφοροποίησης και αποικιοποίησης χωρών.

***

200 χρόνια από την Επανάσταση του 21, 130 από το ποίημα του Βιζυηνού και 60 χρόνια μετά τις σημειώσεις στα ημερολόγια του Σεφέρη, πόσο απομένει μέχρι να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα, να κάνουμε τα αναγκαία περάσματα και να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα οδηγηθούμε σε μια διέξοδο για τη χώρα μας;

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα αίτημα στα αζήτητα!

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 30 / 05 / 2020 στα περίπτερα

Είναι λυπηρό να σκέφτεσαι όσα έχει περάσει 10 χρόνια ο τόπος, να αισθάνεσαι αυτό που έρχεται (κρίση, πανδημία, τουρκική επιθετικότητα κ.λπ.) και να διαπιστώνεις ότι το αίτημα της κυριαρχίας της χώρας έχει μείνει εντελώς στα αζήτητα.

Οι διαχειριστές του υπάρχοντος συστήματος δεν μπορούν καν να το διανοηθούν, πόσο μάλλον να χαράξουν μια στρατηγική που θα προστατεύει και θα καταχτά την κυριαρχία βήμα–βήμα, με σχέδιο και στόχους. Προσκολλημένοι στο υπάρχον καθεστώς σχέσεων του μεταπρατικού και παρασιτικού ρόλου της Ελλάδας, το αναπαράγουν διαρκώς και αναπαράγονται οι ίδιοι ως μια ολιγαρχία του τόπου.

Το παράξενο είναι πως το αίτημα της εθνικής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας, έχει εγκαταλειφθεί και από όσους στα λόγια, στις διακηρύξεις κ.λπ. αγωνίζονται για μια συνολική αλλαγή, για μια ανατροπή. Παράξενο αλλά πραγματικό, η Αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος το έχουν κι αυτοί εγκαταλείψει. Το θεωρούν «εθνικιστικό», «αστικό» και δεν τους ενδιαφέρει.

Στην πραγματικότητα, η κοσμοπολίτικη, παγκοσμιοποιητική και ευρώδουλη αριστερά (στυλ ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί δορυφόροι του) περισσότερο αγώνα κάνουν για να «ανοίξει» κι άλλο η Ελλάδα παρά για να αποκτήσει κυριαρχία, εθνική και λαϊκή.

Ο Παπαδημούλης, με το παλαιστινιακό μαντήλι σε φωτογραφίες, ξέρει να γεμίζει (όχι αυτός αλλά η κουστωδία του) τα καλάθια στα σούπερ μάρκετ μόλις έφθασε Ελλάδα (καθόλου καραντίνα γι’ αυτόν), να έχει υψηλότατες καταθέσεις στις τράπεζες και να είναι πρωταγωνιστής σε αγορά οκτώ διαμερισμάτων που νοίκιασε σε ΜΚΟ συμφερόντων Σόρος! Γνήσιο μέταλλο ο Δημητράκης…

Δεν είναι ο μόνος, είναι όμως ο εκπρόσωπος…

Το αίτημα πρέπει να ανασυρθεί από τα αζήτητα. Είναι κρίσιμο ζήτημα προσανατολισμού και επιβίωσης. Να γίνει κινούσα ιδέα και νόημα για όσους θέλουν ο τόπος να απαλλαγεί από τη νεοαποικιακή επικυριαρχία και η χώρα να βαδίσει με ορίζοντα διαφορετικό από τη διάλυσή της.

---

500 φύλλα, ένα ιδιαίτερο φύλλο

Το παρόν φύλλο είναι σε μεγάλο βαθμό αφιερωμένο στη συμπλήρωση –μετά από 10 χρόνια- των 500 φύλλων της εφημερίδας. Η μεγάλη ανταπόκριση από όσους ζητήσαμε να γράψουν δυο λόγια γι’ αυτό, μας δίνει δύναμη και κουράγιο αλλά αποτελεί και επιβεβαίωση ότι παρά τις αδυναμίες πορευόμαστε καλά.

Εκδίδουμε δηλαδή μια εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της, τους αναγνώστες, τους πολίτες της χώρας. Πιθανά να μη χωρέσουν όλα όσα μας έχετε στείλει στο παρόν φύλλο. Θα συνεχίσουμε λοιπόν τη δημοσίευση την επόμενη εβδομάδα.

Παράλληλα ξεκινάμε μια καμπάνια με τίτλο «500 φύλλα – 500 νέοι φίλοι» ηλεκτρονικοί συνδρομητές του Δρόμου. Συνεχίζουμε!

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δίχως σχέδιο και η ευθύνη όλη δική τους…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 23 / 05 / 2020 στα περίπτερα

Επί της ουσίας χωρίς προφυλάξεις πραγματοποιείται το άνοιγμα της οικονομίας μετά την καραντίνα. Λες και η χώρα είναι θερινός κινηματογράφος που θα λειτουργήσει μόνο το καλοκαίρι.

Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση; Τα ανοίγει όλα. Διάπλατα τον τουρισμό, χωρίς πολλές προφυλάξεις και με ορθάνοιχτες τις θύρες σε όποιον θέλει να καταναλώσει στο Ελλάντα. Τα ανοίγει όλα κάνοντας διατίμηση μισθών και με περαιτέρω ελαστικότητα στην εργασία. Μείωση των μισθών (τουλάχιστον κατά 16%) και των ωρών εργασίας (θεωρητικά πάντα…), φοροαπαλλαγές και βασικά ενίσχυση των μεγάλων επιχειρήσεων. Η τηλεργασία και η τηλεκπαίδευση τείνουν να γίνουν κάτι σαν τη μερική απασχόληση εδώ και δεκαετίες, πράγμα που σημαίνει ραγδαία αλλαγή της μισθωτής σχέσης αλλά και ευρύτερα των εννοιών «εργασία» και «χώρος εργασίας».

Τι δεν κάνει η κυβέρνηση;

Δε δεσμεύεται σε καμία προτεραιότητα σχετικά με το Δημόσιο Τομέα Υγείας. Δηλαδή από τα 24 δις που επιστρατεύει, πόσα θα κατευθυνθούν προς τις ανάγκες δημιουργίας 2500 κλινών ΜΕΘ, με το κατάλληλο προσωπικό, ώστε να είναι θωρακισμένη και σε πολύ καλύτερη κατάσταση η πρώτη γραμμή άμυνας για την υγεία του λαού. Όταν μάλιστα είναι πιθανότατο ένα δεύτερο κύμα το φθινόπωρο.

Δεύτερον, ανοίγει τον τουρισμό με πρωτοφανή επιπολαιότητα και χωρίς ελέγχους. Τρίτο, εφαρμόζει εργασιακά «πρωτόκολλα» συμβατά με απαιτήσεις ισχυρών ομίλων, ξεπουλά υποθέσεις που αφορούν το περιβάλλον για χάρη της ενέργειας, ενώ για τις τουρκικές προκλήσεις και τη γενοκτονία των Ποντίων προτιμά μια διπλωματική γλώσσα καλής διάθεσης και συμμόρφωσης.

Τι άλλο δεν κάνει -πιο δομικό, πιο ποιοτικό, πιο στρατηγικό- η κυβέρνηση;

Δεν προωθεί κανένα σχεδιασμό παραγωγικής αναδιάρθρωσης τέτοιον που να ανταποκρίνεται στη δεκάχρονη περιπέτεια της χώρας στα μνημόνια, τώρα στην πανδημία και την έξαρση της οικονομική κρίσης που έρχεται. Είναι μάλιστα ενδεικτικό των βασικών προσανατολισμών ότι το συγκεκριμένο δεν της το χρεώνει η πάσης φύσεως αντιπολίτευση.

Προχωράμε δηλαδή χωρίς σχεδιασμό, αποδεχόμενοι πλήρως το συμπληρωματικό και παρασιτικό ρόλο, ως χώρα που «ζει» από τις υπηρεσίες (80% του ΑΕΠ), και με γιγαντωμένο τον τομέα του τουρισμού σε αυτές. Χωρίς προστασία περιβάλλοντος και εργασίας (στον τουρισμό οι καταπατήσεις, οι περιφράξεις και η μαύρη εργασία ευδοκιμούν εδώ και χρόνια). Αγροδιατροφικός τομέας, βιομηχανία, παραγωγή; «Άντε γεια», λένε οι ελίτ, φορείς του εκσυγχρονισμένου μεταπρατισμού και της ρεμούλας…

Κοινωνία, αξίες, δημοκρατία, δικαιοσύνη, εθνική κυριαρχία, λαός και ρόλος του, αποκλείονται και δε βρίσκουν θέση σε κανέναν από τους σχεδιασμούς.

Αυτή η «έλλειψη» δεν είναι ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι αποτέλεσμα λαθεμένων επιλογών, εγωιστικών αντιλήψεων, μαγαζακισμού και επιρροής της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας μέσα στο λαό.

Με αυτά τα θέματα θα έπρεπε να ασχοληθούμε πολύ σχολαστικά. Απαιτείται μια νέα συνείδηση. Βιάζεται όποιος θέλει να τη μορφοποιήσει στα γρήγορα, να την κάνει σχήμα ή φορέα πριν αυτή υπάρξει. Όσο βάζει κανείς το κάρο μπροστά από τα βόδια, δεν πάει μπροστά… Αλήθεια, μιας και το έφερε η κουβέντα, εκτός από τουρισμό, επαρκή κτηνοτροφία έχουμε στη χώρα;

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Περίεργοι καιροί, παράξενη ατμόσφαιρα

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 16 / 05 / 2020 στα περίπτερα

Ζούμε σε καιρούς όπου η πολυπλοκότητα, η μετάβαση και η κυοφορία πάνε χέρι-χέρι και οι προβλέψεις μοιάζουν να μην στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα. Όλοι μπορούν να πέσουν έξω.

Επανεκκίνηση, επιστροφή, μερική κανονικότητα και άλλα σλόγκαν προσπαθούν να συμμαζέψουν κάπως μια χαοτική κατάσταση που μπορεί να πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις. Πίσω από την επιδημία κρύβεται μια μεγάλη (κι αυτή αναγγελλόμενη από καιρό) κρίση. Και πίσω από όλα αυτά κυβερνήσεις, ελίτ, χρηματιστική ολιγαρχία και σκληρότατοι ανταγωνισμοί (π.χ. ΗΠΑ-Κίνας) επιχειρούν να ελέγξουν έναν οδοστρωτήρα που είναι σε ελεύθερη πορεία. Για να μην ξεχνιόμαστε, ορισμένοι μεγιστάνες (Τζεφ Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς κ.ά.) είδαν μέσα στην πανδημία τα εισοδήματά τους να αυξάνονται κατά μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια…

Στην Ευρώπη, η Γερμανία βγήκε πάλι παγανιά και θέλει να «σώσει», δηλαδή να υποδουλώσει κάτω από την μπότα της, ολόκληρη την Ευρώπη – και ιδιαίτερα τη Νότια.

Η Τουρκία, παρά τα προβλήματά της, κλιμακώνει τα επεκτατικά της σχέδια και δηλώνει με όλους τους τρόπους ότι θα καθίσει στα τραπέζια των διευθετήσεων ως μεγάλος παίκτης κι όχι ως δευτερεύουσα δύναμη.

Στη χώρα μας το κλίμα είναι παράξενο. Δεν πληγήκαμε πολύ από την πανδημία, και μοιάζει να μην έχουμε καταλάβει τι έρχεται όσον αφορά την οικονομία. Ζαλισμένη και κουρασμένη, η κοινωνία επιζητά μια ανάσα ηρεμίας, δροσιάς, λίγης έστω ξεγνοιασιάς, για να γεμίσει μπαταρίες και να μαζέψει δυνάμεις για όσα έρχονται: ύφεση της οικονομίας 10% και πάνω, αύξηση της ανεργίας, θηλιά στο λαιμό από λογαριασμούς, δάνεια, ανατιμήσεις.

Οι ελίτ όμως είναι σε εγρήγορση. Ένας μεγάλος καυγάς έχει ξεσπάσει μέσα στις οικογένειες της ολιγαρχίας για το ποιες θα ωφεληθούν από τα «πακέτα» (που θα είναι μικρά και δεν θα έχει για όλους) και ποιοι θα πλασαριστούν καλύτερα σε όσα σχεδιάζονται από πιο μεγάλους παίκτες. Η περίεργη σιωπή για τα ελληνοτουρκικά, οι γκρίνιες και οι ψιλοσφαγές μέσα στα κόμματα, οι εκβιασμοί και οι αποκαλύψεις, έχουν τη βάση τους στις διεργασίες που γίνονται.

Η συζήτηση περί εκλογών, πρόωρων και αιφνιδιαστικών, αντανακλά σχεδιασμούς. Και στα κόμματα είναι έκδηλη η αίσθηση ότι κάτι προετοιμάζεται για τις καταιγίδες που έρχονται. Γίνονται συζητήσεις για κυβερνήσεις συνεργασίας και για διάφορα σχήματα συναίνεσης. Η κουτάλα γυρίζει, ανακατεύει. Δεν είναι όλοι ευθυγραμμισμένοι ακόμα, αλλά ορισμένοι έχουν μηνύματα και επαφές.

Επομένως η πανδημία φαινομενικά, αλλά στο βάθος οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τα επεισόδια σε Ευρώπη και Ν.Α. Μεσόγειο, καθώς και η κρίση που θα εξελιχθεί αγκαλιάζοντας την οικονομία και την κοινωνία, θα καθορίσουν τις εξελίξεις.

Οι «σχεδιαστές» πάλι δεν υπολογίζουν καθόλου τον λαϊκό παράγοντα. Έστω και έμμεσα πάντως αυτός υπάρχει. Δυσπιστεί, πιέζεται, νοιώθει σύγχυση, προσπαθεί να αυτοπροστατευθεί, βγάζει ορισμένα συμπεράσματα, ξεχνιέται για λίγο. Οι ελίτ όμως δεν έχουν λαϊκό ρεύμα υποστήριξης (αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο), και δεν μπορούν να πουν ολόκληρο και καθαρά το σχέδιό τους, επειδή νιώθουν τη δυσπιστία. Καταφεύγουν λοιπόν σε έναν τεχνοκρατικό «λαϊκισμό» και σε μια πολιτική ελέγχου κι αστυνόμευσης, με καραντίνα μόνιμη προς τον λαό. Σε κάθε περίπτωση, οι ελίτ ξέρουν ότι είναι απέναντί τους ο «εχθρός λαός».

Η προαγωγή και η συγκρότηση του λαού σε σώμα, σε υποκείμενο που θα πατά σε μια νέα συνείδηση, είναι ο μόνος δρόμος για τη διέξοδο της χώρας, την επιβίωση της κοινωνίας και την κατάκτηση της Δημοκρατίας σε καιρούς πολυπλοκότητας, μετάβασης και κυοφορίας. Αυτήν τη θέση προσπαθεί να υπηρετήσει ο Δρόμος στη νέα περίοδο που έχει ανοίξει.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπαίνοντας στη Φάση Β΄

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 9 / 05 / 2020 στα περίπτερα

Από τις αρχές της βδομάδας, εισερχόμαστε δειλά-δειλά στη Φάση Β΄. Αρχίζει ένας νέος κύκλος που δεν ξέρουμε πώς ακριβώς θα εξελιχθεί. Προχωράμε κάπως πειραματικά, αφήνοντας τον αυστηρό αυτοπεριορισμό στα σπίτια. Βγαίνουμε να συναντήσουμε μια «κανονικότητα» η οποία διαφέρει από όσα ξέραμε μέχρι τώρα σε πολλούς τομείς.

Σε ορισμένες πλευρές της ζωής, αυτό έγινε με κάπως ορμητικό τρόπο. Χωρίς να παίρνονται αρκετά μέτρα, μάλλον από υποτίμηση του κινδύνου ή κι από την έντονη ανάγκη για κάποια κοινωνικότητα. Σε πλατείες, δρόμους, πάρκα και σπίτια.

Ορισμένα επαγγέλματα και χώροι νοιώθουν ασφυξία, αφού δεν περιλήφθηκαν στις ομάδες που παίρνουν ένα επίδομα, όπως οι καλλιτέχνες. Άλλοι αντιδρούν ή δυσανασχετούν γιατί θα ανοίξουν, όπως ανοίξουν, τα σχολεία. Ένα μεγάλο μέρος θα συνεχίσει να είναι καθηλωμένο και να εργάζεται από το σπίτι, η τηλεργασία θα καθιερωθεί γιατί βολεύει τις επιχειρήσεις.

Ακόμα, η περίοδος αναστολής κάποιων υποχρεώσεων (δόσεις, λογαριασμοί κ.λπ.) τελειώνει όπου νάναι και αυτό θα πλήξει πάρα πολλούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν. Οι όποιες «ενέσεις» θα κατευθυνθούν κυρίως προς τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Σε γενικές γραμμές, πιθανά να μην έχει συνειδητοποιηθεί το μέγεθος του «λογαριασμού» που θα κληθεί να πληρώσει ο συνήθως ύποπτος, ο λαός. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί προβλέπουν για την Ελλάδα ύφεση της τάξης του 10% για το 2020. Ίσως μάλιστα η «βουτιά» που θα καταγραφεί τελικά να είναι και μεγαλύτερη.

Ο συνδυασμός της διπλής κρίσης (οικονομική και πανδημία) με τις γεωπολιτικές εξελίξεις και απειλές, δημιουργεί ένα πεδίο εξαιρετικά δύσκολο. Από την άποψη τόσο της διαχείρισής του, όσο και της διεξόδου από αυτό.

Αν η Φάση Α΄ πήγε καλά στην Ελλάδα, η Φάση Β΄ θα είναι δυσκολότερη. Η σχετικά ενιαία στάση που χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του κόσμου στην πρώτη φάση, κινδυνεύει να πολυδιασπαστεί σε διάφορα τμήματα. Με τον καθένα να βλέπει τον στενό ορίζοντα του χώρου ή του επαγγέλματός του, του επιδόματος που θα πάρει ή όχι, της οικογενείας ή του ιδιαίτερου τόπου του. Αυτή η πολυδιάσπαση είναι βούτυρο στο ψωμί των διαχειριστών του συστήματος, γιατί έτσι θα περάσουν πολύ ευκολότερα μια σειρά από μέτρα και ρυθμίσεις.

Η συνοχή της κοινωνίας για την υπεράσπιση της ζωής και του τόπου, προϋποθέτει ιεραρχήσεις και αξίες που ξεπερνούν τα στενά όρια της «κάθε περίπτωσης» ξεχωριστά. Αυτό είναι κεντρικό ζήτημα στην παρούσα φάση. Διαφορετικά, η επιβίωση και η οικονομική ανόρθωση θα αφεθούν στον αυτόματο πιλότο βασικά της ευρωκρατίας και των γερμανικών αποφάσεών της.

Ακόμα ένα σημαντικό θέμα. Η Φάση Β΄ μόλις αρχίζει. Δεν αποκλείεται ένα δεύτερο κύμα του κορωνοϊού, σύντομα ή το φθινόπωρο. Πώς θα ενισχυθεί το αμυντικό υγειονομικό μας σύστημα, ιδιαίτερα στα νοσοκομεία αιχμής;

Στη Φάση Β΄ η κοινωνία πρέπει να αυτοπροστατευτεί σε όλους τους χώρους εργασίας, παιδείας, αθλητισμού, επικοινωνίας. Δεν είναι ακόμα η ώρα να ξεσπάσουμε, να χαρούμε, να αγκαλιαστούμε, να γιορτάσουμε. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Ας είμαστε καλά προετοιμασμένοι από όλες τις απόψεις.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φάση Β΄ και ανθρώπινη ζωή

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 2/ 05 / 2020 στα περίπτερα

Η προσωποποίηση του κεφαλαίου στην Ευρώπη –καθαρόαιμης ορντοφιλελεύθερης κοπής– κύριος Σόιμπλε, πρόεδρος του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της Γερμανίας, υποστήριξε ότι «δεν είναι με απόλυτο τρόπο ορθός ο ισχυρισμός ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην προστασία της ζωής». Για να συμπληρώσει πως «το κράτος πρέπει να εγγυηθεί την καλύτερη δυνατή υγειονομική περίθαλψη σε όλους, αλλά οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν εξαιτίας του κορωνοϊού».

Μετά την «καραντίνα» έρχεται η «επανεκκίνηση» γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί η «γενική απεργία» και η στασιμότητα του πρώτου διαστήματος. Θα θυμόσαστε ότι βιάζονταν πάρα πολύ να γίνει αυτό χωρίς καμία μέριμνα για την ανθρώπινη ζωή.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν, πρώην υπουργός οικονομικών της Γαλλίας και πρόεδρος του ΔΝΤ, που αποπέμφθηκε με χειροπέδες σε στημένη υπόθεση από τους Αμερικάνους, δήλωσε στο ίδιο μοτίβο πως «η “αξία” της ανθρώπινης ζωής έχει αυξηθεί αξιοσημείωτα στο συλλογικό υποσυνείδητο των πλουσιότερων χωρών». Κι αυτό ίσως έχει κόστος για τις ασφαλιστικές εταιρίες, τα συνταξιοδοτικά προγράμματα, τις κρατικές δαπάνες.

Για τους γέρους ο Καιάδας είναι πιο βολικός, άλλωστε ο πληθυσμός έχει γεράσει πολύ στη Δύση. Το «έγκλημα στο γηροκομείο» που παίχτηκε σε τόσες χώρες είναι ενδεικτικό της οπισθοδρόμησης που συντελείται στο γερασμένο καπιταλισμό. Εν μέρει τη γήρανση θέλουν να αντιμετωπίσουν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης με τη λελογισμένη εισαγωγή μεταναστών και τη σχετική ενσωμάτωσή τους. Το δηλώνουν ανοικτά, «έτσι θα αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό». Αυτό ισοδυναμεί περίπου με το «θα αλλάξουμε λαό», αφού αυτός που έχουμε γερνάει και μάλιστα τελευταία «εθνικολαϊκίζει».

Η σχέση κόστους-κέρδους έχει εμποτίσει όλες τις πλευρές της ζωής. Η απόδοση στρέφεται πολλές φορές ενάντια στη ζωή και την προστασία της. Με την πανδημία και την κρίση δεν κινδυνεύουν μονάχα οι γέροι και οι γερασμένοι πληθυσμοί της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Κινδυνεύουν οι εργαζόμενοι που δεν ήταν σε καμία καραντίνα, κινδυνεύουν γιατροί και νοσηλευτές, κινδυνεύουν οι πιο φτωχοί και αδύναμοι, οι έγκλειστοι κάθε είδους. Κινδυνεύουν τεράστιοι πληθυσμοί σε ολόκληρο τον κόσμο (αλλά εκεί η ζωή δεν είναι τόσο υπερτιμημένη όσο στη Δύση, οπότε επιτρέπεται να πεθαίνουν σαν τις μύγες οι άνθρωποι…).

Ο αγώνας για τη ζωή ενάντια στο κέρδος περιλαμβάνει όλους τους τομείς που έχουν τιναχθεί ή διαταραχθεί από το διαρκές κυνηγητό του υπερκέρδους σε πλανητική κλίμακα. Κλίμα, σχέση ανθρώπου και φύσης, νέες τεχνολογίες, γενικευμένη επιτάχυνση ρυθμών και ροών, ανταγωνισμοί και αποκλεισμοί, οδηγούν όλα μαζί σε αδιέξοδα και μεγάλη καταστροφή της ζωής, βιολογικής και κοινωνικής.

Ωθούμαστε στη φάση Β΄ χωρίς να έχουν απαντηθεί πολλά ερωτήματα και χωρίς σοβαρές προφυλάξεις (άλλωστε πάντα πέθαιναν άνθρωποι, πώς κάνετε έτσι…). Το σχέδιο ΧΑΜ (χέρια, αποστάσεις, μάσκα) «κάτι λέει», αλλά δεν είναι η λύση όταν όλα τα άλλα μένουν αμετάβλητα. Και ειδικά όταν στο τιμόνι είναι το κυνήγι του υπερκέρδους από κολοσσούς και «σαΐνια».

Νέα συνείδηση, νέα συλλογική στάση και δράση, νέες προτεραιότητες και ιεραρχήσεις σε κάθε κοινωνία με στόχο την υπεράσπιση της ζωής με την πιο πλατιά έννοια του όρου. Αυτά χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ για την επιβίωσή μας, για την ζωή των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας σ’ έναν καλύτερο κόσμο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αναγκαίος και εφικτός ένας άλλος δρόμος

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 25/ 04 / 2020 στα περίπτερα

Στις 23 Απριλίου συμπληρώθηκαν ακριβώς δέκα χρόνια από το διάγγελμα του Γ. Παπανδρέου στο Καστελόριζο. Με αυτό, η χώρα μπήκε στον γύψο των μνημονίων και το ΔΝΤ ήρθε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό κράτος. Ο λαός, οι εργαζόμενοι και η ίδια η χώρα, πλήρωσαν βαρύ τίμημα. Ένιωσαν τα επόμενα χρόνια στο πετσί τους την τιμωρητική πολιτική των τοκογλύφων της ευρωκρατίας και των λοιπών αρπακτικών της διεθνούς χρηματιστικής ολιγαρχίας-κλεπτοκρατίας.

Δέκα χρόνια μετά, κι αφού είχε στηθεί μια διαφημιστική καμπάνια για τη δυναμική επιστροφή στις διεθνείς αγορές και την κανονικότητα, είμαστε πάλι μπροστά στον κίνδυνο νέων μνημονίων, αφού ο ευρωπαϊκός Βορράς θέλει να αποικιοποιήσει ολόκληρο τον Νότο της Ευρώπης. Δημιουργώντας έτσι καλύτερες προϋποθέσεις και για την κάθοδο της Γερμανίας στα Δυτικά Βαλκάνια και τη ΝΑ Μεσόγειο, αλλά και για τη δημιουργία ενός γερμανοτουρκικού άξονα.

Η πανδημία, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τα αποτελέσματά της, θα χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για να τροποποιηθούν οι εργασιακές σχέσεις και να επιβληθεί έλεγχος νέων διαστάσεων επί της κοινωνίας, αλλά και για να κερδηθούν θέσεις στον παγκόσμιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό.

Από την άποψη αυτή, οι καραμπινάτες ρεμούλες στις οποίες επιδίδεται η κυβέρνηση (σκάνδαλο ΚΕΚ, δώρα σε κλινικάρχες και καναλάρχες, επιδοτήσεις όπως αυτή στην… πληγείσα ACS) αποτελούν «πλημμελήματα» μπροστά σε όσα θα ακολουθήσουν. Έρχεται ο «λογαριασμός» και θα τον δώσουν να τον πληρώσει ο εργαζόμενος λαός. Έρχονται νέα πακέτα που θα λάβουν τη μορφή μνημονίων.

Ο κατάλογος όμως δεν τελειώνει εδώ. Η προσφυγική κρίση θα ενταθεί, με εισροές αλλά και «υγειονομικές βόμβες» που θα σκάνε μέσα στους χώρες εγκλεισμού (ανοιχτές δομές ή ξενοδοχεία). Οι τουρκικές προκλήσεις από την άλλη, κλιμακώνονται αισθητά, χωρίς να φέρνει καμία χαλάρωση η πανδημία που πλήττει έντονα και την Τουρκία.

Η κοινωνία και το φρόνημα, ή αλλιώς η «προπόνηση» που είχε κάνει ο ελληνικός λαός στη δεκαετία των μνημονίων, επέτρεψαν να αντιμετωπιστεί με λογική, αυτοπροστασία και αυτοπειθαρχία η πρώτη φάση της πανδημίας. Τα εφόδια αυτά είναι βασικά, αλλά από μόνα τους δεν φτάνουν για όλα τα μέτωπα που είναι ανοικτά. Αν όμως η κοινωνία δεν στεκόταν ψύχραιμη και όρθια, κι αν έλειπαν τα μέτρα που πάρθηκαν εγκαίρως, τότε πιθανότατα θα είχαμε μια πορεία παρόμοια με αυτή της Ιταλίας.

Κερδήθηκαν πολλά σε επίπεδο συνείδησης στην πρώτη φάση της πανδημίας. Το δημόσιο σύστημα υγείας –παρά τις αδυναμίες του– ήταν η βασική άμυνα και χρειάζεται η μεγαλύτερη ενίσχυσή του. Η ανάγκη αποτελεσματικού διοικητικού και κρατικού μηχανισμού, που θα υπολογίζει την κοινωνία και δεν θα υπηρετεί απλά την αγορά και τις λαμογιές, ενισχύθηκε. Η κοινωνικότητα μέσα στην πανδημία αναδύθηκε ως ανάγκη, και οι άνθρωποι ήρθαν πιο κοντά ή σκέφτηκαν πιο ουσιαστικά.

Η κοινωνία εν συνόλω με τη χώρα όρθια, είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δυνάμεις που θέλουν να είναι χρήσιμες και προωθητικές (δηλαδή προοδευτικές) και εκείνες που απεργάζονται νέα δεσμά για την κοινωνία και τη χώρα. Αυτή η αντίθεση, μπορεί με πολιτικό τρόπο να εκφραστεί. Να συγκροτήσει εν δυνάμει ένα μεγάλο εθνικό και κοινωνικό μπλοκ που θα ξεπερνά το υπάρχον πολιτικό σύστημα και τη φτηνή μικροπολιτική. Ανοίγοντας νέους δρόμους, σε ένα εξαιρετικά σύνθετο και δύσκολο περιβάλλον.

Παράδειγμα: Τι κάνεις όταν για δεύτερη φορά η Ε.Ε. αρνείται την προστασία της πρώτης κατοικίας, απορρίπτει κάθε ενδιάμεση πρόταση και διατάσσει πλειστηριασμούς; Σίγουρα δεν σπεύδεις να ανοίξεις πρώτα πρώτα τα υποθηκοφυλακεία! Νομοθετείς αμέσως διαφορετικά, βρίσκεις αναγκαστικά τρόπο ενάντια στις αποφάσεις του ευρωιερατείου. Υποστηρίζεις το ευρωομόλογο και μόλις απορριφθεί δέχεσαι τον ESM, δηλαδή μνημόνιο; Άλλος δρόμος δεν υπάρχει;

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Τα γεγονότα δεν διεισδύουν ποτέ στον κόσμο στον οποίο ζουν οι πεποιθήσεις μας»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Παρασκευή 17/ 04 / 2020 στα περίπτερα

Η φράση αυτή του Μαρσέλ Προυστ, μπορεί κάλλιστα να ισχύσει για όσους, εγκλωβισμένοι σε σχήματα και ιδεοληψίες, αρνούνται να δουν την ίδια την πραγματικότητα, τα γεγονότα. Γιατί αυτά, έχοντας τη δική τους δυναμική, δεν ταιριάζουν ποτέ στις ήδη διαμορφωμένες πεποιθήσεις μας.

Σήμερα, έχουμε συναίσθηση πως συμβαίνουν γεγονότα ιστορικής σημασίας. Δεν συμβαίνει συχνά να έχουν οι άνθρωποι σαφή αντίληψη για αυτό, όταν γράφεται η ιστορία. Σήμερα οι άνθρωποι μετέχουν της ιστορίας. Δεν είμαστε απλώς κλεισμένοι στα σπίτια. Σώζουμε τις ζωές μας, αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει, αισθανόμαστε ότι κάτι μεγάλο και δύσκολο έρχεται, αποκτά νόημα η ύπαρξη, πολλαπλασιάζονται τα υποκείμενα.

«Υποκείμενο» καταλυτικό, και προϊόν της δομικής κρίσης και της καταστρεπτικότητας του καπιταλιστικού μοντέλου επί της φύσης, ένας ιός, σταματά την παραγωγή και την οικονομία σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Ελίτ, κράτη, πολιτική, πιέσεις «από τα κάτω», δηλαδή ο λαϊκός παράγοντας, δραστηριοποιούνται ξανά προς διάφορες κατευθύνσεις. Ο μοιρολατρικός λήθαργος δίνει εν μέρει τη θέση του σε μια αφύπνιση και εγρήγορση. Αναδεικνύεται όμως σε βάθος μια άλλη συνείδηση;

Στην Ελλάδα, τα αντισώματα της κοινωνίας απέναντι σε άλλες καταστροφές της τελευταίας δεκαετίας, λειτούργησαν σε μεγάλο βαθμό. Έχουμε έτσι μια πιο ισορροπημένη διαχείριση της πανδημίας, με καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, θα λέγαμε ότι ορισμένοι κύκλοι της Εκκλησίας και ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι δύο χώροι που αντέδρασαν. Αναχρονιστικά ο πρώτος και με «ξινίλα» ο δεύτερος, σε αντίθεση με τις ανάγκες και το πνεύμα των καιρών.

Η έλλειψη ρεαλιστικής και τεκμηριωμένης εναλλακτικής βαραίνει, αλλά η αναζήτηση δεν μπορεί να γίνεται στην κατεύθυνση μιας ανακύκλωσης, αλλά προς την ακηδεμόνευτη έκφραση αναγκών και επιθυμιών του λαού της χώρας. Η «επώαση» διαρκεί ακόμα και ο διαμεσολαβήσεις θα είναι εντελώς πρόσκαιρες και εναλλασσόμενες. Η «ανάθεση» είναι διαλυτική από κάθε πλευρά και απαιτείται άλλου είδους «εντολή» και «δέσμευση».

Ο κυνισμός των ελίτ, και των κυβερνήσεων που τις υπηρετούν, οδηγεί στην ανάγκη μιας γρήγορης «εξισορρόπησης». Ανάμεσα, από τη μια, στα κόστη της πανδημίας και από την άλλη, σε αυτά της οικονομίας. Σε αυτό το δίπολο διεξάγεται μια διαπάλη, ως έκφραση της ταξικής πάλης στις συνθήκες της πανδημίας και της κρίσης που έρχεται. Σε ετούτη την φάση, η προστασία της ζωής και της υγείας, η στήριξη του πληθυσμού και των πληττόμενων, είναι το κεντρικό μέλημα.

Η επανεκκίνηση της οικονομίας, όσο λογική ανάγκη κι αν φαίνεται, δεν μπορεί να γίνει σε βάρος της υγείας ή με όρους αντεργατικούς, αντιδημοκρατικούς, βιοπολιτικού ελέγχου. Δεν μπορεί να γίνει χωρίς καμιά λογοδοσία των «πάνω» και χωρίς να εκφράζονται οι ανάγκες, η φωνή των «κάτω». Η επανεκκίνηση δεν μπορεί να γίνει σαν να μη συνέβη τίποτα, ή ακόμα σαν η πανδημία να προσφέρεται για να συγκαλύψει όλα τα σπασμένα ενός αποτυχημένου οικονομικού και πολιτικού μοντέλου. Η «επαναφορά» του κράτους και της πολιτικής δεν πρέπει να υπηρετήσει τις ελίτ, αλλά να βρεθεί ο τρόπος να εκφραστεί μέσα από αυτά η συμπύκνωση ενός νέου συσχετισμού κοινωνικής δύναμης.

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Δύσκολο αλλά με νόημα, και με υποκείμενα περισσότερα από την «αγορά» και την «παγκοσμιοποίηση». Ο λαϊκός παράγοντας οφείλει να μορφοποιηθεί αυτοτελώς ώστε να παίξει τον δικό του ρόλο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μερική κανονικότητα ή απελευθέρωση;

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 11/ 04 / 2020 στα περίπτερα

Μερική κανονικότητα. Οι δύο λέξεις συνηθίζονται στο λεξιλόγιο ΜΜΕ και πολιτικών, αλλά ο συνδυασμός τους έγινε πρόσφατα από τον πολυπράγμονα κύριο Μόσιαλο. Ανήγγειλε πως δεν θα υπάρξει επιστροφή σε κάτι που γνωρίζαμε, αλλά μια «μερική κανονικότητα», αφού η έκτακτη κατάσταση θα κρατήσει πολύ.

Τον όρο «κανονικότητα», τον έχουν επικαλεστεί σχεδόν όλα τα κόμματα. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις τους, ο Τσίπρας μάς οδήγησε σε επιστροφή στην κανονικότητα εκτός μνημονίων, ενώ ο Μητσοτάκης νίκησε τον λαϊκισμό και επαναφέρει τη χώρα στην κανονικότητα. Κι οι δύο ορκίστηκαν στο όνομα των ΗΠΑ και της Ε.Ε. διακηρύσσοντας ότι θα είμαστε οι πιο πιστοί τους σύμμαχοι.

Κανείς δεν φανταζόταν πόσο εύθραυστη είναι η «κανονικότητα» στις συνθήκες που διαμορφώνονταν. Δηλαδή, πρώτον, εν μέσω μιας παγκοσμιοποίησης που παραπαίει. Δεύτερο, εν όψει μιας νέας οικονομικής κρίσης βαθύτερης από αυτή του 2008. Και, τρίτο, σε συνθήκες έντασης των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.

Τα καμπανάκια περί «συστημικών κινδύνων» αγνοήθηκαν, ενώ τώρα η πανδημία τα τινάζει όλα στον αέρα, εντείνοντας σε παροξυσμικό βαθμό όλες τις αντιθέσεις. Ο πλανήτης ανακαλύπτει πως όλα θα αλλάξουν. Ο κοινός νους έχει αντιληφθεί ότι κάτι σαν τσουνάμι έρχεται. Προς το παρόν, γραπώνεται από ένα δέντρο για να σωθεί από την ορμή της πανδημίας. Σε δεύτερο χρόνο, θα δει τι έκτασης θα είναι η καταστροφή που φέρνει ο συνδυασμός πανδημίας και κρίσης.

Τώρα, έχει ξεκινήσει το «μασάζ». Μερική απασχόληση, μερική ανεργία, μερική κανονικότητα. Οι «μεγάλοι παίκτες» επιχειρούν να καταλάβουν θέσεις σε μια κούρσα ανελέητου ανταγωνισμού. Η διακοπή της «ροής» που φέρνει η πανδημία, θα ανακηρυχθεί σε αιτία της κρίσης. Τα έκτακτα μέτρα θα ρυθμίσουν τις νέες νόρμες της «μερικής ζωής» η οποία θα προβληθεί ως λύση για την ανάταξη του συστήματος.

Η μερική, υποδιπλασιασμένη, αδειασμένη ακόμα περισσότερο από νόημα, χαμοζωή, θα προσφερθεί σαν σωτηρία. Τα χιλιάδες θύματα και οι σοκαριστικές εικόνες που παρακολουθούμε σε αναπτυγμένες και μη χώρες, θα έπρεπε να οδηγήσουν σε άλλα ριζικά συμπεράσματα. Στην ανάγκη για ένα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα στη θέση του γερασμένου καπιταλισμού.

Ήδη έχουν ξεπροβάλει δύο μεγάλες ανάγκες: Σχεδιασμός και διεθνής συντονισμός. «Δεν φτάνει ο Κέινς, χρειάζεται και ο Λεόντιεφ» θα αναφωνήσει ένας Ιταλός οικονομολόγος. Η λύση δεν είναι να αφεθούν όλα στα χέρια ενός κρατικού αυταρχισμού. Αναζητείται, αντιθέτως, ριζοσπαστική φόρμουλα συμμετοχής των πολιτών, οι οποίοι τώρα υποβιβάζονται σε υπο-υπηκόους.

Θεωρίες που βασίζονται σε έναν ρηχό «δικαιωματισμό» ή προκρίνουν απλώς μια (διοικητική κυρίως) περιφερειοποίηση, δεν μπορούν να αντιληφθούν αυτές τις ανάγκες, μη έχοντας μια πιο συνολική οπτική.

Η πρόκληση για μια νέα συνείδηση, νέα ριζοσπαστικοποίηση, νέα πολιτικοποίηση, που θα αγκαλιάζουν κοινωνικές πλειοψηφίες, είναι το ζητούμενο. Αποτελούν δυνατότητα που ίσως έρχεται πιο κοντά. Όχι από μόνη της, αλλά αν συντρέξουν δυνάμεις –κυρίως πνευματικές– και πραγματικοί αγώνες για την επιβίωση και την αξιοβίωτη ύπαρξη του ανθρώπινου είδους. Σε συμφιλίωση με τη φύση και με άλλους ρυθμούς και διαστάσεις του χρόνου.

Πριν περίπου 200 χρόνια, γεννιόταν το αίτημα για τα «τρία 8ωρα» (εργασία, πολιτισμός, ανάπαυση) που όριζαν ένα διαφορετικό περιεχόμενο ζωής. 200 χρόνια μετά, ο καπιταλισμός προσφέρει μισή, μερική ζωή. Ο χρόνος ρευστοποιείται πολλαπλώς σύμφωνα με τις ανάγκες ενός συστήματος που τρέφεται με ζωντανή εργασία, με σάρκα, πνεύμα και φυσικά αποθέματα.

Η ανθρωπότητα πρέπει να προχωρήσει προς την απελευθέρωσή της. Όχι ως νοσταλγία «ένδοξων» εποχών, αλλά με σημερινούς όρους. Ανοίγοντας καινούριους δρόμους και σπάζοντας παλιά και νέα δεσμά.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι και «όλοι ίσοι»…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 04/ 04 / 2020 στα περίπτερα

Ο ιός μπορεί να πλήξει τον καθένα αλλά δεν έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες στην περίθαλψη και την επιβίωση. Αυτό το ξεχνούν όσοι κυβερνούν ή ανταγωνίζονται για την επικράτηση στον διεθνή στίβο. Ο Τζόνσον –πριν νοσήσει– είχε πει ότι «θα χάσουμε αγαπημένα μας πρόσωπα» αλλά πρέπει να περάσουμε από την «ανοσία της αγέλης», και αρνιόταν να πάρει μέτρα…

Χιλιάδες είναι οι πολίτες που νοσούν «στο σπίτι» χωρίς πρόσβαση στα συστήματα υγείας. Εκατομμύρια όσοι δουλεύουν χωρίς στοιχειώδεις προφυλάξεις. Χιλιάδες στις ουρές των τραπεζών, στέκονται με τάξη και σε απόσταση, για να δεχτούν επιθέσεις από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση ότι δεν προσέχουν. Ενώ δίνεται συγχωροχάρτι στις τράπεζες που έκλεισαν καταστήματα και απέλυσαν εργαζόμενους για να αυξήσουν τα κέρδη τους τον τελευταίο χρόνο.

Πάνω στην αναμπουμπούλα, η κυβέρνηση πέρα από τα μέτρα δεν ξέχασε να κάνει και τα δωράκια της. Σε μεγαλοεργολάβους, κλινικάρχες, καναλάρχες και τράπεζες. Οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δίνουν μεγάλη ευχέρεια να γενικευτεί η μερική απασχόληση και η μερική ανεργία. Κι όλα αυτά χωρίς δεσμεύσεις για το τι κονδύλια θα δοθούν για το σύστημα υγείας. Χωρίς καμιά ουσιαστική πληροφόρηση σχετικά με το τι πλάνο υπάρχει για τους επόμενους μήνες.

Με καταργημένο τον δημόσιο χώρο και στο όνομα της έκτακτης κατάστασης, οικοδομούνται από τώρα μοντέλα διακυβέρνησης, συναίνεσης και ελέγχου. Σε έκταση και με μέσα που δεν υπήρχαν μέχρι χτες.

Ταυτόχρονα, οι κοινωνίες δέχονται ένα «μασάζ» για το τι έρχεται ή τι ήδη ξεκίνησε. Μια εντελώς νέα πραγματικότητα, με πρώτο σύμπτωμα το μαζικό πέταγμα εκτός εργασίας ασύλληπτα μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Ορισμένοι μιλάνε για καταστάσεις σαν της κρίσης του 1929, άλλοι θεωρούν ότι θα είναι χειρότερα.

Είναι αστείο να θεωρηθεί λοιπόν ότι όλοι είναι στην ίδια θέση απέναντι στην πανδημία και την κρίση. Άλλη αντιμετώπιση θα έχεις αν είσαι ο κύριος τάδε των ελίτ, της ολιγαρχίας, των ΜΜΕ. Άλλη αν είσαι οποιοσδήποτε «ανώνυμος» σε μια γειτονιά στο διαμέρισμα, σε ένα χωριό ή κάποιο νησί. Και άλλη αν είσαι μετανάστης (με χαρτιά ή όχι), αν είσαι σε ένα γηροκομείο χωρίς τρόφιμα, ή σε κάποιο χώρο εγκλεισμού.

Η ελληνική κοινωνία έχει περάσει πολλά χωρίς να χάσει την ανθρωπιά της. Στέκεται γενικά καλά, αλλά και σκέφτεται όσα συμβαίνουν ή έρχονται. Φοβάται ότι δεν τελειώνει το βάσανο με τον τερματισμό της καραντίνας κι ότι μετά θα έρθει ο «λογαριασμός». Προβληματίζεται για τη συνταγή «μισής ζωής» που θα προσφέρουν σαν λύση οι ελίτ. Μισή δουλειά, μισός μισθός, μισή σύνταξη, μισό επίδομα… Εκεί που μίλαγαν για μερική εργασία, τώρα θα έχουμε επίσημα τη «μερική ανεργία».

Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους βουλευτές να δώσουν τον μισό μισθό τους για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Έχει ανταποκριθεί η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν ξέρουμε πόσοι θα ανταποκριθούν όταν πρόκειται για το πουγκί τους. Εντάξει, δουλεύουν και σκληρά είναι αλήθεια, ακόμα και τώρα με τηλεργασία… Αντέδρασε βέβαια ήδη η Γαρυφαλλιά Κανέλλη βουλευτίνα του ΚΚΕ, που μάλλον δεν δίνει πουθενά από τον μισθό της.

Αλλά, όπως έγινε γνωστό, μέσα στην πανδημία αποφασίστηκε διπλασιασμός αμοιβών των νέων διοικητών σε τρεις φορείς (ΣΤΑΣΥ, ΟΣΥ, ΟΑΣΑ) στα 7.500 ευρώ μηνιαίως. Και αύξηση της αμοιβής των μελών των διοικητικών συμβουλίων τους από 50 σε 400 ευρώ για κάθε συνεδρίαση. Ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ λαμβάνει πάνω από 10.000 ευρώ τον μήνα και της ΔΕΗ κάπου 25.000 με τα μπόνους.

Είπαμε, είμαστε όλοι ίσοι αλλά κάποιοι περισσότερο…

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »