Μπέρτολτ Μπρέχτ: «Η Ανθρώπινη Βλακεία είναι Ακατανίκητη, κυριολεκτικα!»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

«Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα;» ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ «Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;»

– Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, χμ, για να σκεφτώ λίγο…

Ε… μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ‘χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει.

Αυτός βλαξ; Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία.

Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα. Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

«Άραγε η βλακεία οδηγεί στην κακία ή η κακία οδηγεί στην βλακεία; Τον Ρώτησαν

-Ούτε το ένα ούτε το άλλο .. Απάντησε ο κ Κόινερ. Και τα δυο δεν είναι παρά συμπτώματα. Η βαθύτερη αιτία είναι η δυσανεξία απέναντι σε ένα Απύθμενο εσωτερικό κενό…

Ο Βλάξ το Υποψιάζεται , αλλά καθώς αδυνατεί να το παραδεχτεί, το Απωθεί.

Το παραγεμίζει είτε σωματικά -λαιμαργία-είτε στρεφόμενος προς τον εξωτερικό κόσμο: Με κακία. Προσπαθώντας να Επιβάλλει την εξουσία του ελπίζει να ξεχάσει την εσωτερική του κενότητα.. αλλά εκείνη επιστρέφει τα βραδιά καθώς ετοιμάζεται να κοιμηθεί… ή τα πρωινά λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει τα ματιά του. Φαύλος κύκλος.

«Ποιες δραστηριότητες επιλέγει συνήθως ο Βλάκας ;»

-Επειδή είναι ανασφαλής επιλεγεί δραστηριότητες που του δίνουν μια Ψευδαίσθηση παντοδυναμίας.

Καθώς είναι περιορισμένος στην Βλακεία του διαθέτει και ορισμένα πλεονεκτήματα: Οργανωτικότητα, επιμονή και υπομονή, Τα καταφέρνει συνήθως να οικειοποιείται δουλειές άλλων.

Εξάλλου διαθέτει και ένα σπάνιο χάρισμα: δεν έχει καθόλου την αίσθηση της Ευγνωμοσύνης…

Καθώς επίσης είναι και βλάκας δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάνει κάτι το κακό, καρπουμενος τον πνευματικό ή μη μόχθο, άλλων.

Αυτό αποτελεί επισυνεπεια του μυστικού όπολου του βλάκα (βλ παραπάνω..)

«Ποια Ύπαρξη ενοχλεί περισσότερο τον Βλάκα;»

-Η αλογόμυγα … Γιατί τον βάζει σε υποψίες αυτογνωσίας.

«Ναι κύριε Κόινερ… Αλλά γιατί από την άλλη η αλογόμυγα πάει και κολάι στα μούτρα του Βλάκα;»

– Διότι δεν μπορεί να ανεχτεί την Βλακεία… Αυτή είναι η μοίρα της αλογόμυγας .

«Και γιατί ο Βλάκας παρόλο που είναι πιο δυνατός δεν εξοντώνει την Αλογόμυγα;»

-Γιατί είναι βλάκας και υπερβολικός. Προσπαθεί να την εξοντώσει με κανονιές… Μονό ένας βλάκας θα προσπαθούσε να εξοντώσει μια Αλογόμυγα με κανόνι…-

«Και ποια θα ήταν η λύση;»

Η λύση θα ήταν να έπαυε να είναι Βλάκας. Αλλά καθώς αυτό είναι αδύνατον δυστυχώς δεν υπάρχει λύση: Ούτε για τον βλάκα αλλά και ούτε για την Αλογόμυγα…

«Και δεν είναι Τραγικό για τον Βλάκα να πρέπει να υποφέρει διαρκώς την ενοχλητική του Αλογόμυγα;»

-Ε όχι και τόσο. Tι να πούνε και όσοι θα πρέπει να υποφέρουνε τον βλάκα ;

«Πως είναι δυνατόν ο Βλάξ να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ την αίσθηση του χιούμορ;»

– Στην ουσία η έκλειψη Χιούμορ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΒΛΑΚΑ. Διότι , αν είχε στοιχειώδη αίσθηση του Χιούμορ δεν θα έπαιρνε και τον εαυτό του τόσο σοβαρά, οπότε θα έπαυε νάναι και βλάκας .

«Και ποια είναι τα πιο σημαντικά Χαρακτηριστικά της Βλακείας ;» Ρώτησαν κάποτε τον κ Κόινερ.

-«Ας τα πάρουμε ένα ενα» απαντησε ο κ Κόινερ.

Πρώτα απ όλα ο Βλάξ δεν έχει καμιά ικανότητα μεταφορικής σκέψης. Τα παίρνει όλα κυριολεκτικά…

Έτσι αδυνατεί να καταλάβει πότε ο συνομιλητής του μεταφέρει μια άποψη άλλων από την άποψη του ιδίου του συνομιλητή του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί την εντός εισαγωγικών φράση…

Παράδειγμα, λέει η Βίβλος ”Ο Άφρων είπε: Δεν υπάρχει Θεός ” και λέει ο Άφρων (δηλαδή ο Βλάξ) «Είδατε ; Το λέει και η Βίβλος. Δεν υπάρχει θεός.»

«Δηλαδή τι θέλετε να μας πείτε κ Κόινερ; Ότι υπάρχει Θεός;»

-Αγαπητό μου παιδί . Δεν ξερώ αν υπάρχει Ή δεν υπάρχει Θεός. Εκείνο για το οποίο είμαι Βέβαιος είναι ότι η Ανθρώπινη Βλακεία είναι Ακατανίκητη, κυριολεκτικά!!

Ιστορίες του κ. Κοϊνερ του Μπέρτολτ Μπρέχτ 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μ. Μπρέχτ - «Αυτό θέλω να τους πω»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;

Ψωνίζουν τη γνώση για να την πουλήσουν.

Θέλουν να μάθουν πού υπάρχει γνώση φτηνή

Που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν.

Γιατί να ενδιαφερθούν να γνωρίσουν ό,τι
ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;

Θέλουνε να νικήσουν.

Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.

Δε θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,

Θέλουνε να καταπιέζουν οι ίδιοι.

Δε θέλουνε την πρόοδο.

Θέλουνε την υπεροχή.

Πειθαρχούν σ' όποιον
τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.

Θυσιάζονται
για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.

Τι να τους πω, σκέφτηκα.

Αυτό θέλω να τους πω, αποφάσισα.

Μ. Μπρέχτ

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (γενν. ως Eugen Berthold Friedrich Brecht, 10 Φεβρουαρίου 1898 – 14 Αυγούστου 1956) ήταν Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του 20ού αιώνα. Θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου» στη Γερμανία.

Πηγή: o-klooun.com

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρέχτ, Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Καθώς εκείνος που φέρνει ένα σπουδαίο γράμμα στη θυρίδα μετά τις ώρες εργασίας: κι η θυρίδα είναι πια κλειστή.

Καθώς εκείνος που πασχίζει να ειδοποιήσει μια πόλη για την πλημμύρα που ‘ρχεται: αλλά μιλάει ξένη γλώσσα. Και κανένας δεν τον καταλαβαίνει.

Καθώς ο ζητιάνος που ξαναχτυπάει την πόρτα που του ΄χε ανοίξει τέσσερις φορές: και την πέμπτη απομένει πεινασμένος.

Καθώς ο λαβωμένος που τρέχει το αίμα του όσο περιμένει το γιατρό: και το αίμα δεν σταματάει να τρέχει.

Έτσι ερχόμαστε και ιστορούμε τα κακουργήματα που μας κάνανε.

Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας, κραυγή φρίκης αντήχησε. 

Είχανε, τότε, σφάξει εκατό. 

Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό, απλώθηκε σιωπή.
Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δεν φωνάζει: Σταματήστε!

Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα. 

Όταν οι πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια οι κραυγές. 

Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή.

Bertolt Brecht

(Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης) 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρέχτ. Ολα αλλάζουν

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Ολα αλλάζουν.

Να ξαναρχίσεις μπορείς και με την τελευταία σου πνοή.

Μα ό,τι έγινε έγινε.

Και το νερό που έριξες στο κρασί σου

δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις.

Ο,τι έγινε έγινε.

Το νερό που έριξες στο κρασί σου

δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις·

όλα όμως αλλάζουν.

Να ξαναρχίσεις

μπορείς και με την τελευταία σου πνοή.


Πηγή:cityportal.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρέχτ – Άλλαξε τον κόσμο, το’ χει ανάγκη

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Mε ποιον δε θα καθόταν ο Δίκαιος

αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;

Ποιο γιατρικό θα ‘ταν πολύ πικρό

για τον ετοιμοθάνατο;

Tι βρωμιά δε θα ‘κανες

τη βρωμιά για να τσακίσεις;

Aν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν’ αλλάξεις, δεν θα

καταδεχόσουν να το κάνεις;

Ποιος είσαι;

Bυθίσου στο βούρκο

αγκάλιασε το φονιά, όμως

άλλαξε τον κόσμο: το ‘χει ανάγκη.

(Στο τέλος του έργου, ο Xορός συμπληρώνει:)

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:

Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.

Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.

Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.

Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.

Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς

την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

Πηγή:antikleidi.com

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπ. Μπρεχτ: Σ’ αυτόν που ταλαντεύεται – Τραγούδι της Απεργίας

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Σ’ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΕΥΕΤΑΙ

Μα λες:

Η υπόθεση πάει άσχημα.

Βαθαίνει το σκοτάδι. Οι δυνάμεις λιγοστεύουν.

Τώρα, μετά από τόσα πολλά χρόνια που έχουμε δουλέψει

Βρισκόμαστε σε πιο δύσκολη θέση απ’ ότι στην αρχή.

Μα ο εχτρός στέκεται δυνατότερος παρά ποτέ.

Οι δυνάμεις του φαίνονται να μεγαλώνουν. Πήρε αόρατη όψη.

Εμείς όμως έχουμε κάνει λάθη, αυτό κανείς πια δεν το αρνιέται.

Οι γραμμές μας συρρικνώνονται.

Τα συνθήματά μας βρίσκονται σ’ αταξία. Ένα μέρος απ’ τα λόγια μας

Τα διαστρέβλωσε τόσο ο εχτρός, που πια να μη γνωρίζονται.

Τι είναι λάθος τώρα απ’ αυτά που έχουμε πει

Μερικά ή όλα;

Σε ποιον υπολογίζουμε ακόμα; Μείναμε πίσω, μας πετάξαν έξω

Από το ζωντανό ποτάμι; Πίσω θα μείνουμε

Χωρίς κανένα να καταλαβαίνουμε και χωρίς κανείς να μας καταλαβαίνει;

Πρέπει να ’χουμε τύχη;

Τέτοιες ερωτήσεις κάνεις. Μην περιμένεις

Καμιά άλλη απάντηση πέρα από τη δικιά σου!

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε

Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι

Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή

Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και

Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!

Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις

Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη

Την αλληλεγγύη!

Μπέρτολτ Μπρέχτ 

Πηγή:katiousa.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρεχτ: Δύο λόγια συντροφιά με δύο ποιήματα

Κόσμος

Σαν σήμερα, γεννιέται ο ορισμός της επαναστατικής πένας, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Ο“πατέρας” του επικού θεάτρου και της αποστασιοποίησης, έρχεται στον κόσμο, μια ήρεμη ημέρα σαν και αυτή, με σκοπό να τον συνταράξει. Ο επαναστάτης ποιητής και συγγραφέας, με τον έντονο βίο των αυτοεξοριών, πολέμησε με κάθε πιθαμή της ύπαρξης του, τον ναζισμό και τα απολυταρχικά καθεστώτα, προάγωντας το δίκαιο.

Η πένα του, θα λέγαμε με τόλμη και θάρρος, ότι δηλαδή χαρακτηρίζει τον Μπρέχτ, πως γεννάει την ελευθερία που κρύβει το δράμα, είτε επί σκηνής είτε αυτούσια σε κάποιο γραπτό έργο. Τα έργα του έχουν έντονο το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο και διαφεύγουν ποικιλοτρόπως από το καθορισμένο. Άλλωστε να μην ξεχνούμε, πως ο Μπρεχτ, όντας υπέρμαχος της εργατικής τάξης και των δεινών που έφερε η οικονομική κρίση του ’29, επηρεάζει και επηρεάζεται από τα γεγονότα και τους αγώνες.

Δύο λόγια και δύο ποίηματα

“Μπορείτε να διακηρύσσετε όσο θέλετε, κύριοι, την ωραία σας φιλοσοφία.Αλλά ώσπου να μας δώσετε να φάμε, οι ιδέες σας για το Καλό και το Κακό μπορούν να περιμένουν.”

“Αμαρτία είναι οτιδήποτε είναι καινούργιο, δυνατό, απρόσμενο, παράξενο. Το θέατρο πρέπει να δείξει ενδιαφέρον για την αμαρτία, αν θέλουμε οι νέοι να πηγαίνουν θέατρο.”

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

Το άδικο προχωράει σήμερα με αβέβαιο βήμα.
Γι’ ακόμα δέκα χιλιάδες χρόνια
οι καταπιεστές παίρνουνε μέτρα.
Η βία μάς βεβαιώνει πως
όπως είναι τα πράγματα, θα παραμείνουν.
Φωνή άλλη δεν ακούγεται
πάρεξ η φωνή των κυριάρχων,
ενώ η εκμετάλλευση ξελαρυγγιάζεται στις αγορές
πως μόλις τώρα ν’ αποδίδει ξεκινάει.
Μα κι από τους καταπιεσμένους
πολλοί λένε τώρα: ’Κείνο που θέλουμ’ εμείς
ποτέ δεν πρόκειται να γίνει.

Όμως όποιος ακόμα ανεβαίνει
δεν κάνει να λέει ποτέ!
Καθόλου βέβαιο το βέβαιο δεν είναι.
Όταν οι Αποπάνω αποσώσει θα ’χουνε τους λόγους τους,
θα μιλήσουνε οι Αποκάτω.
Ποιος θα τολμήσει πια να ξαναπεί ποτέ!
Ποιος φταίει που υπάρχει ακόμα καταπίεση; Εμείς!
Ποιος να την συντρίψει θ’ αναλάβει; Εμείς ομοίως!
Οι γονατισμένοι όλοι, εμπρός! Σηκωθείτε!
Οι χαμένοι όλοι, εμπρός! Στον αγώνα! Πολεμήστε!
Όποιος την κατάστασή του ξέρει και κατανοεί
πώς θα εμποδιστεί να την αλλάξει;
Οι νικημένοι του σήμερα, βλέπετε,
είναι οι νικητές του αύριο,
όσο για κείνο το π ο τ έ
έχει πλέον γίνει  σ ή μ ε ρ α, κι έχουμε κιόλας αργήσει!

ΑΝ ΜΕΙΝΟΥΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι
είσαστε χαμένοι.
Η μεταβολή, ναι, είναι εσάς ο φίλος σας,
και η διαφωνία ο σύμμαχός σας στον αγώνα.
Από το τίποτα
κάτι πρέπει εσείς να φτιάξετε,
οι δε του κόσμου οι παντοδύναμοι
να γίνουν πρέπει τίποτα.
Αυτό που ήδη κατέχετε αφήστε το·
πιάστε πάρτε αυτό που σας αρνιούνται.

Πηγή:culturenow.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Bertolt Brecht: Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι

είσαστε χαμένοι.

Η μεταβολή, ναι, είναι εσάς ο φίλος σας,

και η διαφωνία ο σύμμαχός σας στον αγώνα.

Από το τίποτα

κάτι πρέπει εσείς να φτιάξετε,

οι δε του κόσμου οι παντοδύναμοι

να γίνουν πρέπει τίποτα.

Αυτό που ήδη κατέχετε αφήστε το·

πιάστε πάρτε αυτό που σας αρνιούνται.

Πηγή:praxisreview.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρέχτ - «Tα πιο απλά λόγια φτάνουν...»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε. Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι. 

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε μπροστά σας σ' άπλετο φως. 

Φρόντισαν οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας σε πέτρα.

Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθεις.

Έτσι όπως είσαι εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς, τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους. («Άκουσα πως τίποτα δεν θέλετε να μάθετε»)

Μάθαινε και τ' απλούστερα!

Γι' αυτούς που ο καιρός τους ήρθε ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ να το μαθαίνεις!

Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!




«Εγκώμιο στη μάθηση»


Πηγή:o-klooun

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Bertolt Brecht

Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται

Και της καινούργιας χαραυγής πάνω στις πολιτείες

Πού δε χτίστηκαν ακόμα, και σεις

Πού δε γεννηθήκατε, ακούστε τώρα

Τη φωνή τη δική μου, πού πέθανα

Όχι δοξασμένα.

Αλλά Σαν τον αγρότη πού δεν όργωσε το χωράφι του

Και τον χτίστη πού ξετσίπωτα το ‘βαλε στα πόδια

Σαν είδε την τρύπια στέγη,

Έτσι κι’ εγώ,

Δε βάδισα με την εποχή μου, ξόδεψα τις μέρες μου,

Και τώρα πρέπει να σας παρακαλέσω

Να πείτε εσείς αυτά πού δεν ειπώθηκαν,

Να κάνετε αυτά πού δεν έγιναν, και μένα

Γρήγορα να με ξεχάσετε, σας παρακαλώ,

Για να μην παρασύρει και σας

Το δικό μου κακό παράδειγμα.

Αχ, γιατί κάθισα στων στείρων το τραπέζι

Τρώγοντας το φαΐ

Πού αυτοί δεν ετοίμασαν;

Αχ, γιατί ξόδεψα τα καλύτερα μου λόγια

Στη δική τους Άσκοπη κουβέντα.

Έξω όμως

Διάβαιναν οι αδίδαχτοι

Διψασμένοι να μάθουν.

Αχ, γιατί

Τα τραγούδια μου δεν υψώνονται στα μέρη εκείνα

Πού θρέφουν τις πολιτείες, εκεί

Πού ναυπηγούνται τα καράβια;

Γιατί δεν υψώνονται

Απ’ τις γρήγορες ατμομηχανές

Σαν τον καπνό

Πού αφήνουν πίσω τους στον ορίζοντα;

Γιατί ο δικός μου λόγος

Είναι στάχτη και μεθυσμένου παραλήρημα στο στόμα

Εκείνων πού είναι χρήσιμοι και δημιουργικοί.

Ούτε μια λέξη

Δεν ξέρω να πω σε σας, γενιές των εποχών πού έρχονται,

Μήτε μια υπόδειξη δε θα μπορούσα να σάς κάνω

Με δάχτυλο τρεμάμενο,

Γιατί πώς το δρόμο να δείξει

Αυτός πού δεν τον διάβηκε!

Γι αυτό σε μένα που τη ζωή μου

Έτσι σπατάλησα άλλο δε μένει

Παρά να σας ζητήσω

Να μη δώσετε προσοχή σε λέξεις

Πού βγαίνουν από το δικό μας

Σάπιο στόμα, μήτε και συμβουλή

Καμιά να μη δεχτείτε

Απ’ αυτούς πού στάθηκαν τόσο ανίκανοι,

Αλλά μόνοι σας ν’ αποφασίσετε

Ποιο το καλό για σάς και τί σάς βοηθάει

Τον τόπο να χτίσετε πού εμείς αφήσαμε

Να ρημάξει σαν την πανούκλα

Και για να κάνετε τις πολιτείες Κατοικήσιμες.

Πηγή:antikleidi

ΥΓ: Σαν σήμερα, γεννιέται ο ορισμός της επαναστατικής πένας, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.Ο“πατέρας” του επικού θεάτρου και της αποστασιοποίησης, έρχεται στον κόσμο, μια ήρεμη ημέρα σαν και αυτή, με σκοπό να τον συνταράξει. Ο επαναστάτης ποιητής και συγγραφέας, με τον έντονο βίο των αυτοεξοριών, πολέμησε με κάθε πιθαμή της ύπαρξης του, τον ναζισμό και τα απολυταρχικά καθεστώτα, προάγωντας το δίκαιο.

Η πένα του, θα λέγαμε με τόλμη και θάρρος, ότι δηλαδή χαρακτηρίζει τον Μπρέχτ, πως γεννάει την ελευθερία που κρύβει το δράμα, είτε επί σκηνής είτε αυτούσια σε κάποιο γραπτό έργο. Τα έργα του έχουν έντονο το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο και διαφεύγουν ποικιλοτρόπως από το καθορισμένο. Άλλωστε να μην ξεχνούμε, πως ο Μπρεχτ, όντας υπέρμαχος της εργατικής τάξης και των δεινών που έφερε η οικονομική κρίση του ’29, επηρεάζει και επηρεάζεται από τα γεγονότα και τους αγώνες.

Πηγή:culturenow

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπρέχτ: H Βλακεία

Μπέρτολτ Μπρέχτ

«Πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα»

«Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα;» ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ «Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;»

– Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, χμ, για να σκεφτώ λίγο…

Ε… μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ‘χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει.

Αυτός βλαξ; Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία.

Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα. Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

«Άραγε η βλακεία οδηγεί στην κακία ή η κακία οδηγεί στην βλακεία; Τον Ρώτησαν

-Ούτε το ένα ούτε το άλλο .. Απάντησε ο κ Κόινερ. Και τα δυο δεν είναι παρά συμπτώματα. Η βαθύτερη αιτία είναι η δυσανεξία απέναντι σε ένα Απύθμενο εσωτερικό κενό…

Ο Βλάξ το Υποψιάζεται , αλλά καθώς αδυνατεί να το παραδεχτεί, το Απωθεί.

Το παραγεμίζει είτε σωματικά -λαιμαργία-είτε στρεφόμενος προς τον εξωτερικό κόσμο: Με κακία. Προσπαθώντας να Επιβάλλει την εξουσία του ελπίζει να ξεχάσει την εσωτερική του κενότητα.. αλλά εκείνη επιστρέφει τα βραδιά καθώς ετοιμάζεται να κοιμηθεί… ή τα πρωινά λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει τα ματιά του. Φαύλος κύκλος.

«Ποιες δραστηριότητες επιλέγει συνήθως ο Βλάκας ;»

-Επειδή είναι ανασφαλής επιλεγεί δραστηριότητες που του δίνουν μια Ψευδαίσθηση παντοδυναμίας.

Καθώς είναι περιορισμένος στην Βλακεία του διαθέτει και ορισμένα πλεονεκτήματα: Οργανωτικότητα, επιμονή και υπομονή, Τα καταφέρνει συνήθως να οικειοποιείται δουλειές άλλων.

Εξάλλου διαθέτει και ένα σπάνιο χάρισμα: δεν έχει καθόλου την αίσθηση της Ευγνωμοσύνης…

Καθώς επίσης είναι και βλάκας δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάνει κάτι το κακό, καρπουμενος τον πνευματικό ή μη μόχθο, άλλων.

Αυτό αποτελεί επισυνεπεια του μυστικού όπολου του βλάκα (βλ παραπάνω..)

«Ποια Ύπαρξη ενοχλεί περισσότερο τον Βλάκα;»

-Η αλογόμυγα … Γιατί τον βάζει σε υποψίες αυτογνωσίας.

«Ναι κύριε Κόινερ… Αλλά γιατί από την άλλη η αλογόμυγα πάει και κολάι στα μούτρα του Βλάκα;»

– Διότι δεν μπορεί να ανεχτεί την Βλακεία… Αυτή είναι η μοίρα της αλογόμυγας .

«Και γιατί ο Βλάκας παρόλο που είναι πιο δυνατός δεν εξοντώνει την Αλογόμυγα;»

-Γιατί είναι βλάκας και υπερβολικός. Προσπαθεί να την εξοντώσει με κανονιές… Μονό ένας βλάκας θα προσπαθούσε να εξοντώσει μια Αλογόμυγα με κανόνι…-

«Και ποια θα ήταν η λύση;»

Η λύση θα ήταν να έπαυε να είναι Βλάκας. Αλλά καθώς αυτό είναι αδύνατον δυστυχώς δεν υπάρχει λύση: Ούτε για τον βλάκα αλλά και ούτε για την Αλογόμυγα…

«Και δεν είναι Τραγικό για τον Βλάκα να πρέπει να υποφέρει διαρκώς την ενοχλητική του Αλογόμυγα;»

-Ε όχι και τόσο. Tι να πούνε και όσοι θα πρέπει να υποφέρουνε τον βλάκα ;

«Πως είναι δυνατόν ο Βλάξ να μην έχει ΚΑΘΟΛΟΥ την αίσθηση του χιούμορ;»

– Στην ουσία η έκλειψη Χιούμορ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΒΛΑΚΑ. Διότι , αν είχε στοιχειώδη αίσθηση του Χιούμορ δεν θα έπαιρνε και τον εαυτό του τόσο σοβαρά, οπότε θα έπαυε νάναι και βλάκας .

«Και ποια είναι τα πιο σημαντικά Χαρακτηριστικά της Βλακείας ;» Ρώτησαν κάποτε τον κ Κόινερ.

-«Ας τα πάρουμε ένα ενα» απαντησε ο κ Κόινερ.

Πρώτα απ όλα ο Βλάξ δεν έχει καμιά ικανότητα μεταφορικής σκέψης. Τα παίρνει όλα κυριολεκτικά…

Έτσι αδυνατεί να καταλάβει πότε ο συνομιλητής του μεταφέρει μια άποψη άλλων από την άποψη του ιδίου του συνομιλητή του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί την εντός εισαγωγικών φράση…

Παράδειγμα, λέει η Βίβλος ”Ο Άφρων είπε: Δεν υπάρχει Θεός ” και λέει ο Άφρων (δηλαδή ο Βλάξ) «Είδατε ; Το λέει και η Βίβλος. Δεν υπάρχει θεός.»

«Δηλαδή τι θέλετε να μας πείτε κ Κόινερ; Ότι υπάρχει Θεός;»

-Αγαπητό μου παιδί . Δεν ξέρω αν υπάρχει Ή δεν υπάρχει Θεός. Εκείνο για το οποίο είμαι Βέβαιος είναι ότι η Ανθρώπινη Βλακεία είναι Ακατανίκητη, κυριολεκτικά!!

_______

Ιστορίες του κ. Κοϊνερ του Μπέρτολτ Μπρέχτ, εκδ. Πατάκη. O Μπέρτολτ Μπρεχτ (10 Φεβρουαρίου 1898-14 Αυγούστου 1956) ήταν Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε ως Eugen Berthold Friedrich Brecht. Θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου» (Episches Theater) στη Γερμανία. Κάποια από τα έργα του είναι η Όπερα της Πεντάρας, Ο καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία και Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν. 

 Πηγή:

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου! Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε

Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι

Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή

Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και

Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!

Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις

Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη

Την αλληλεγγύη!

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Πηγή:katiousa.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φέτος, βράδυα πρίν από την Πρωτοχρονιά

Γιάννης Περάκης

Αυτά τα βράδυα τα άτιμα είναι διαφορετικά. Οι δρόμοι είναι άδειοι. Λες και βρίσκεται εν εξελίξει πραξικόπημα. Αντί για τάνκς, βλέπεις συμμορίες με μαυροφορομένα ανθρωπόμορφα ρομπότ δύο-δύο να καβαλάνε άσπρες μηχανές και άσπρα αυτοκίνητα με μπλέ εξογκώματα να διασχίζουν ασταμάτητα τους δρόμους, λες και προσπαθούν να κλέψουν τον ήλιο της Ελλάδας και να κάνουν την ημέρα νύχτα.

Κάποτε, τέτοια νύχτα οι δρόμοι αυτοί ήταν αλλιώς. Πήγαινε η κάθε οικογένεια αλλά και ο ξέμπαρκος να περάσουν την παραμονή με τους δικούς τους ανθρώπους. Ο καθένας ότι είχε. Μάνα, Πατέρα, Αδελφό/ή, Έρωτα, Καψούρα, Φίλο (τα κεφαλαία δεν είναι τυχαία, αυτές οι νύχτες το απαιτούν). Τα βράδια αυτά οι περισσότεροι θα τα περάσουμε με τις οικογένειες μας, όσοι έχουμε.

Μην κλαίγεσαι μου τσιρίζει μια φωνή. Δές ρε τι έχεις. Έχεις την οικογένεια σου, την σύντροφο σου, την κοράκλα σου, τον «έρωτα» (την «ψυχοκόρη») και τη δουλειά σου. Τι σου λείπει ρε άπληστε. Πείθεσαι προς στιγμή. Όμως δεν τσουλάει... Σουλατσάρεις στο διαδίκτυο. Κάτι διακρίνεις...

Το ευαίσθητο σημείο της κοινωνίας μας τα παιδιά μας. Τα παιδιά που δεν έχουν γονείς και μεγαλώνουν σε νοσοκομεία και ίδρύματα. Σ’ αυτά τα παιδιά διαχρονικά «ασέλγησαν» όλα τα «κ@λόπαιδα της ιστορίας. Από την Φρειδερίκη μέχρι τον σημερινό.

Το κέντρο Βρεφών, «Η Μητέρα» με τα 66 παιδιά ηλικίας από δύο μηνών έως πέντε χρόνων. Τα περισσότερα βρίσκονται εκεί έπειτα από εισαγγελική εντολή επειδή οι γονείς τους είναι χρήστες ουσιών, ενώ τα υπόλοιπα είναι κακοποιημένα ή παραμελημένα. Κινδυνεύουν να χάσουν την «μαμά» τους λόγω έλλεψης χρηματοδότησης. Οι Εργαζόμενοι του Κέντρου Βρεφών παλεύουν με θεούς και δαίμονες. Στα έξι σπίτια που διαθέτει το Μητέρα ζουν συνολικά 66 παιδιά. «Συνήθως τα μωρά κάτω από δύο χρόνων δεν αναγνωρίζουν τους γονείς τους, οπότε με το που τους βλέπουν κλαίνε και κρύβονται πίσω από εμάς» λένε. Τα περισσότερα μεγαλύτερα παιδιά τούς περιμένουν πώς και πώς.

«Είμαστε περίπου επτά άτομα σε κάθε σπίτι για να καλύπτουμε όλο το 24ωρο ενώ θα έπρεπε να είμαστε έντεκα. Την ίδια ώρα η μοναδική παιδίατρος που φροντίζει τα παιδιά δεν βγαίνει στη σύνταξη επειδή δεν έχει βρεθεί αντικαταστάτης. Οι μισθοί τους ξεκινάνε από 800 ευρώ δουλεύοντας και αργίες και φτάνουν τα 1.200».

Τα 40 εγκαταλελειμμένα παιδιά που ζουν στο Παίδων «Αγία Σοφία», που ενώ είναι απολύτως υγιή, ζουν υπό συνθήκες νοσηλείας μέσα στο νοσοκομείο, κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας ενώ θα έπρεπε να οδηγούνται σε προνοιακές δομές, όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι. Ζουν μέσα στο μεγαλύτερο παιδιατρικό νοσοκομείο της Ελλάδας.

Τελικά τα «εγκαταλελειμμένα» παιδιά φτάνουν να εμφανίζουν όλα τα χαρακτηριστικά της εγκατάλειψης μέσα στο νοσοκομείο. Είναι επιθετικά, στα όρια της παραβατικότητας, θέτουν σε κίνδυνο και τη δική τους ακεραιότητα και υγεία αλλά και των παιδιών που νοσηλεύονται και με τα οποία συμβιώνουν κατά κάποιο τρόπο. Αν αναλογιστεί κάποιος ότι ένα στα πέντε παιδιά φεύγει κρυφά από το Παίδων, αντιλαμβάνεται ότι η εισαγγελική εντολή παρότι δίδεται για την ανάγκη ασφαλούς διαβίωσης του παιδιού, τελικώς κάθε άλλο παρά επιτυγχάνει το αποτέλεσμά της. Υπό το βάρος των δεκάδων ανήλικων παιδιών που έχουν «εγκλωβιστεί» στα νοσοκομεία Παίδων με εισαγγελικές εντολές και την ανάγκη της άμεσης διαχείρισης τους στις αρχές του έτους οι συναρμόδιοι υπουργοί και η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ανακοίνωσαν την άμεση μεταφορά των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε δομές και την άμεση δρομολόγηση της λειτουργίας μιας προνοιακής δομής στο Καλαμάκι για να φιλοξενεί τα παιδιά των εισαγγελικών εντολών για ένα μεταβατικό διάστημα. Απλώς οι αρμόδιοι επιχείρησαν να κερδίσουν χρόνο καθώς έλαβαν αποφάσεις, οι οποίες εξαρτώνται από εξαιρετικά ασταθή δεδομένα, τις μελλοντικές νομοθετικές ρυθμίσεις καθώς και τις προσλήψεις προσωπικού.

Τα παιδάκια του Ξενώνα Βρεφών SOS στο Αναρρωτήριο Πεντέλης. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, 165 συνολικά βρέφη και παιδιά αποκαταστάθηκαν οικογενειακά, βιώνοντας πλέον τη σπιτική θαλπωρή και αγάπη. 69 βρέφη/παιδιά υιοθετήθηκαν, 74 βρέφη/παιδιά αποκαταστάθηκαν σε ανάδοχη οικογένεια, 22 βρέφη/παιδιά επέστρεψαν στη βιολογική τους οικογένεια

Τα παιδιά στην Κιβωτό με τον Παπά να το παλεύει (σημειωτέον, έχω μία «εκ γενετής» απέχθεια σε αρχιεπισκόπους και πατριάρχες) αλλά αυτόν το Παπά θέλω να τον φιλήσω από σεβασμό.

Τότε περνάει από μπροστά σου η εικόνα ο σημερινός. Πήρε την BMW X6M αξίας 140.000,00 ευρώ για να πάει στο σκυλάδικο ώ τι είπα να με συγχωρείτε σε οργανοτροφείο πήγε. Επειδή μετά από τόσα χρόνια έχεις «διαφθαρεί» από το επάγγελμα σου, λες: 140 χιλ. δια 10 χιλ. νάτες οι 14 «μαμάδες» σ’ αυτά τα ιδρύματα σε ετήσια βάση και αν το διαιρέσεις με 10 ευρώ (το γεύμα) βγαίνουν 14.000,00 γεύματα για τα παιδάκια μας. Προσπαθείς ο «ταλαίπωρος» να μην γίνεις τρομοκράτης και να πετάς μολότωφ εδώ και εκεί. Εύρηκα... Βάζεις μουσική για να ξεχαστείς. Βάζεις Lou Reed το Perfect Day (υπέροχη μέρα): 

Ξεχνιέσαι

Απλά μια υπέροχη μέρα

Πίνουμε σαγκρία στο πάρκο

Και μετά, αργότερα, όταν βραδιάζει πάμε σπίτι....

Το τραγούδι σε «επαναφέρει» στα «ίσια σου».

Μάλλον είσαι μαζοχιστής και συνεχίζεις. Επειδή είσαι και ευρωπαιστής τρομάρα σου τρώς την κατραπακιά σου. Η «Ευρώπη των λαών», το Ευρωπαικό ιδεώδες, η Ευρωπαική αλληλεγγύη και άλλα τινά μυθεύματα και μ@λ@κί@@ παρουσιάζονται ως δια μαγείας μπροστά σου. Σύμφωνα με τα στοιχεία ευρωπαϊκής έρευνας της FEANTSA (της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας των οργανώσεων που ασχολούνται με την καταπολέμηση της αστεγίας και την προώθηση του δικαιώματος της στέγης), που επικαλείται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο αριθμός των αστέγων στις ευρωπαϊκές χώρες αυξάνεται διαρκώς. Πάνω από 20.000.000 οι άστεγοι στην ΕΕ.

· 337.000 άστεγοι στην Γερμανία

· 143.000 άστεγοι στην Γαλλία

· 87.400 άστεγοι στην Βρετανία

· 50.724 άστεγοι στην Ιταλία

· 39.300 άστεγοι στην Σουηδία

· 39.300 άστεγοι στην Ολλανδία

· 21.567 άστεγοι στην Αυστρία

Στον πλούσιο Βορρά της Ευρώπης το κοινωνικό κράτος εξαφανίστηκε.

Κι ενώ η Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό γνωρίζει πόσοι είναι οι άνθρωποι που αναγκάζονται να μένουν στον δρόμο, δεν συμβαίνει το ίδιο και στη χώρα μας. Πανελλαδική καταγραφή για τον αριθμό των αστέγων που βρίσκονται στους ελληνικούς δρόμους δεν υπάρχει, γι’ αυτό και η έρευνα της FEANTSA «δανείζεται» στοιχεία από παλαιότερη μελέτη που είχε πραγματοποιήσει το 2015 (!) το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ μόνο για την Αττική. Σε αυτή καταγράφονταν 17.720 άστεγοι στον δρόμο αλλά και άτομα στερούμενα κατοικίας, τα οποία διέμεναν σε καταλύματα για αστέγους.

Εδώ στην αποικία το παλεύει με την «ιδιωτική πρωτοβουλία»: Ο άλλος άνθρωπος και κάποια «ψήγματα» των Δήμων.

Το διαδίκτυο όμως δεν σ’ αφήνει να «αγιάσεις». Βλέπεις την πρόεδρο να μοιράζει φαγητό. Επειδή η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Σαν μια «οικογένεια».

Τι θα μπορούσε να πει κάποιος. Μάλλον αυτό ταιριάζει:

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι

Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα

Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο (Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου-Μπ. Μπρέχτ)

Βλέπεις και τον σημερινό να μοιράζει φαγητό κι’ αυτός. Γυρίζεις το κεφάλι με αποστροφή.

Ξέφυγα από τους καρχαρίες

και γλίτωσα από τις τίγρεις.

Μ' έφαγαν όμως οι κοριοί (Επιτάφιος για τον Μ.Μ.-Μπ. Μπρέχτ).

Τα παίρνεις με τον εαυτό σου, με τα κόμματα εντός της βουλής και εκτός. Συγχωρέστε με, δεν είναι όλοι ίδιοι. Ψάχνεις όμως να δεις τι φταίει. Πιθανό να το βρήκες. Πρώτα απ’ όλα φταίς εσύ που άραξες στο καναπέ σου, φταίνε τα κόμματα και οι συλλογικότητες της Αριστεράς. Ναι φταίμε. Φταίτε, φταίμε γιατί αυτοί οι πολιτικοί αλήτες κυβερνούν ακόμα. Κυβερνούν γιατί είμαστε σκορποχώρι. Είτε με original νεοφιλελεύθερους, είτε με μαιμού «αριστερά». Σημασία έχει κυβερνούν μέχρι σήμερα και θα κυβερνούν στον αιώνα το άπαντα, 

Εκτός...

Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι

είσαστε χαμένοι.

Η μεταβολή, ναι, είναι εσάς ο φίλος σας,

και η διαφωνία ο σύμμαχός σας στον αγώνα.

Από το τίποτα

κάτι πρέπει εσείς να φτιάξετε,

οι δε του κόσμου οι παντοδύναμοι

να γίνουν πρέπει τίποτα.

Αυτό που ήδη κατέχετε αφήστε το·

πιάστε πάρτε αυτό που σας αρνιούνται (Μπέρτολτ Μπρέχτ)





Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

---

Γιάννης Περάκης: Σχετικά με το Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΦΙΕΡΩΜΑ:Σαν σήμερα (10-02-1898) Γεννήθηκε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ

Τι και αν έχουν περάσει 103 χρόνια από την γέννησή του (10-02-1898) και 50 χρόνια από τον θάνατό του; Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εξακολουθούν να παίζονται τα έργα του σε όλο τον κόσμο, εξακολουθεί ο ίδιος να είναι επίκαιρος και εμείς εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο για να δούμε κάποια από τις παραστάσεις που έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Τι και αν έχουν περάσει 103 χρόνια από την γέννησή του (10-02-1898) και 50 χρόνια από τον θάνατό του; Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Εξακολουθούν να παίζονται τα έργα του σε όλο τον κόσμο, εξακολουθεί ο ίδιος να είναι επίκαιρος και εμείς εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο για να δούμε κάποια από τις παραστάσεις που έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Στην Γερμανία θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου». Στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστός και γιατί υπηρέτησε το «διδακτικό» και το «ανθρωπιστικό θέατρο» ως δραματουργός και σκηνοθέτης. Πολλά είναι και τα ποιήματα που έγραψε. 

Επιρροές

Τα έργα του έχουν ασκήσει σημαντική επιρροή σε μεταγενέστερους δημιουργούς, όπως ο Λαρς φον Τρίερ, Ράινε Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Ναγκίσα Οσίμα, και ο Ζαν Λουκ Γκοντάρ. Επηρροές του Μπρέχτ εντοπίζονται και σε διευθυντές – χορογράφους, όπως Μπομπ Φόσσε (Καμπαρέ, Σικάγκο, Λένι). Ο όρος «μπρεχτικός» χρησιμοποιείται από τους κριτικούς θεάτρου για ό,τι θυμίζει το ιδιαίτερο στυλ και την προσέγγιση του θεάτρου από τον Μπρεχτ. 

Έργο
Τα έργα του επαναστατικά, αντιεξουσιαστικά. Οι χαρακτήρες του ανθρώπινοι, σχοινοβατούν ανάμεσα στην φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά τους, μέσα σε σενάρια που δεν αφήνουν εκτός τη διδαχή και τα μηνύματα. 
Αρχικά, τα έργα του χαρακτηρίζονταν από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και του μιλιταρισμού, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται μια αποφασιστική στροφή στη σκέψη και τη ζωή του, που εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία.

Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημά της έδωσε η μαζική εξαθλίωση που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1920 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία.

Ο Μπρεχτ άρχισε την καριέρα του ως δραματουργός με μια σειρά πειραματισμούς, επηρεασμένος από τις εξπρεσιονιστικές τεχνικές, όπως στο έργο του «Βάαλ» (Baal, 1918).

Με το αντιπολεμικό έργο του «Ταμπούρλα μες τη Νύχτα» (1922) κερδίζει το Βραβείο Κλάιστ (Kleist Prize). Οι επιρροές που δέχτηκε ο ίδιος προέρχονται κυρίως από τον Φρανκ Βέντεκιντ, του οποίου ήταν θαυμαστής, αλλά και από το κινεζικό και το ρωσικό θέατρο.

Το «διδακτικό»και «ανθρωπιστικό» θέατρο που για χρόνια υπηρέτησε ο Μπρεχτ απηχεί τη μαρξιστική ιδεολογία του. Ήταν τότε που έγραψε και το λιμπρέτο της όπερας (με μουσική του Κουρτ Βάιλ) «Η Άνοδος και η Πτώση της πόλης Μαχάγκονυ» (1930).

Ανάμεσα στα έτη 1937 και 1945, ο Μπρεχτ έγραψε τα σπουδαιότερα έργα του: «Η Ζωή του Γαλιλαίου» (1937-39), «Μάνα Κουράγιο και τα Παιδιά της» (1936-39), «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» (1935-41), «Ο Κύριος Πούντιλα και ο Υπηρέτης του Μάττι» (1940), «Η Άνοδος του Αρτούρου Ούι» (1941), «Τα Οράματα της Σιμόνης Μασάρ» (1940-43), «Ο Σβέικ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» (1942-43) και «Ο Καυκασιανός Κύκλος με την Κιμωλία» (1943-45). Το 1944 γράφει το έργο «Η ιδιωτική ζωή της κυρίαρχης φυλής», μια άτεγκτη κριτική της ζωής στη Γερμανία υπό το καθεστώς του Εθνικοσοσιαλισμού.

Θεωρία θεάτρου Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έκανε μία από τις μεγαλύτερες τομές στο σύγχρονο θέατρο καθώς επιχείρησε να το απομακρύνει από τις μέχρι τότε συμβάσεις του θεάτρου της ψευδαίσθησης. 
Ήθελε να βρει απάντηση στην ερώτηση του Λένιν «Πώς και τι πρέπει να μαθαίνουμε;». Δημιούργησε μια νέα θεωρία του θεάτρου, «επικό θέατρο», όπου ένα θεατρικό έργο δεν πρέπει να προκαλεί στον θεατή συναισθηματική ταύτιση με την δράση-πλοκή, αλλά αντίθετα πρέπει να προκαλεί λογικό αυτό-στοχασμό και κριτική ματιά για τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην σκηνή.

Πίστευε ότι η εμπειρία μια κλιμακούμενης κάθαρσης του συναισθήματος άφηνε στο κοινό μια αίσθηση εφησυχασμού. Αντίθετα, ήθελε το κοινό του να χρησιμοποιεί αυτή την κριτική οπτική για να εντοπίζει τις κοινωνικές αρρώστιες στον κόσμο και να μπορεί να κινηθεί από το θέατρο μπροστά στην αλλαγή.

Αναγνώριση Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια, καθώς αναδεικνύουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο, αλλά τώρα προβάλλονται και τιμώνται περισσότερο παρά ποτέ. Για το έργο «Ταμπούρλα μες τη Νύχτα» (1922) κερδίζει το Βραβείο Κλάιστ (Kleist Prize). Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.

Η ζωή του 
Ο Μπρεχτ γεννήθηκε το 1898 στο καθολικό Άουγκσμπουργκ, από καθολικό πατέρα και προτεστάντισσα μητέρα. Ήδη στα 14 του είχε ξεκινήσει να γράφει. Το 1917 εγγράφεται στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, στην ιατρική, χωρίς να τελειώσει ποτέ γιατί επιστρατεύεται ως νοσοκόμος και υπηρετεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το «Εγκόλπιο ευσέβειας» για το οποίο κέρδισε λογοτεχνικό βραβείο.

Σημαντικότατη επίδραση στην πορεία του άσκησαν οι πολιτικές συνθήκες στην Γερμανία, ιδιαίτερα η άνοδος του ναζισμού και ο πόλεμος, καθώς άλλαξαν τις συνθήκες της ζωής του και υπήρξαν πηγή έμπνευσης για πολλά έργα του. 
«Ο πόλεμος με ξεσήκωσε», γράφει ο ίδιος. Το 1918 μία πολιτική αναταραχή στη Βαυαρία θα εμπνεύσει τον Μπέρτολτ Μπρεχτ… το αποτέλεσμα είναι το «Βάαλ», το πρώτο του θεατρικό έργο.Η φρίκη του πολέμου τον έκανε συνειδητό φιλειρηνιστή. Τότε έγραψε και το ποίημα που τον έκανε γνωστό: ο «Θρύλος του Νεκρού Στρατιώτη».

Το 1922 παντρεύεται την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάνε Τσοφ με την οποία αποκτά μια κόρη. Αργότερα θα γνωρίσει και θα παντρευτεί, το 1929,  την εβραία Χελένε Βάιγκελ με την οποία θα μείνει ως το τέλος της ζωής και μαζί θα ιδρύσουν το Μπερλίνερ Ανσάμπλ το 1949. Το 1933 θα εγκαταλείψουν την Γερμανία του Χίτλερ και θα «περιπλανιόνται» για τα επόμενα 8 χρόνια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και την Αμερική. 
Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1949, ο Μπρεχτ αφιερώνεται στην ποίηση και τη σκηνοθεσία των έργων του. Έγραψε εκατοντάδες ποιήματα που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη μαρξιστική-λενινιστική φιλοσοφία. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι: Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε, Εγκώμιο στη μάθηση, Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου, Αυτό θέλω να τους πω, Να καταπολεμάτε το πρωτόγονο, Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, Απώλεια ενός πολύτιμου ανθρώπου, Εγκώμιο στον Κομμουνισμό, Εγκώμιο στη Διαλεκτική.

Έχει πει και γράψει: 
«Όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί θα μοιραστεί την ήττα» «Αυτοί που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει».
—Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
  «Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να σκοτώσεις:  Μπορούν να σε μαχαιρώσουν στο στομάχι με μαχαίρι,   να σου κλέψουν το ψωμί,   να μη φροντίσουν για την ασθένεια σου,   να σε αναγκάσουν να ζεις σε μια τρύπα,   να σε βασανίσουν δουλεύοντας μέχρι το τέλος,   να αναγκάσουν να πας στον πόλεμο …
  Μόνο μερικά από αυτά τα πράγματα είναι απαγορευμένα σε μία κοινωνία». 
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ άρχισε να γράφει τις “Ιστορίες του κ. Κόυνερ” το 1935 και τελείωσε στις αρχές της δεκαετίας του ’50. 
Τι να τον κάνω το σκοπό σου; Η στάση σου μου αρκεί. 
Εσύ, που είσαι αρχηγός, μην ξεχνάς πως έγινες ό,τι είσαι επειδή είχες αμφιβάλει για άλλους αρχηγούς. Άσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς να αμφιβάλλουνε κι εκείνοι. (Εγκώμιο στην αμφιβολία)

Τι ωφελεί, χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά; (Πολλοί λατρεύουνε την τάξη)

Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει. Ειν’ εύκολος.
Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής, μπορείς να τον συλλάβεις.
Είναι καλός για σένα, μάθαινε γι’ αυτόν.
Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε, και οι βρομεροί τον λένε βρομερό.
Αυτός είναι ενάντια στη βρομιά και την ηλιθιότητα.
Οι εκμεταλλευτές έγκλημα τον ονοματίζουν.
Αλλά εμείς ξέρουμε:
Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος.
Δεν είναι παραφροσύνη, μα
Το τέλος της παραφροσύνης.
Δεν είναι χάος
Μα η τάξη.
Είναι το απλό
Που είναι δύσκολο να γίνει. («Εγκώμιο στον κομουνισμό») 
Στο Μαχαγκόνι που ακολουθεί, ο Μπρεχτ βαθαίνει τη μαρξιστική κατεύθυνση της κριτικής του, εκφράζοντας σε παραβολική μορφή την αρνητική ουτοπία της καπιταλιστικής κοινωνίας. Στην ομώνυμη πόλη το μεγαλύτερο έγκλημα είναι να μην έχεις λεφτά:

«Γι’ αυτό καταδικάζεσαι σε θάνατο, Πάουλ Ακερμαν. / Γιατί σου λείπουν τα λεφτά. / Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα / που μπορεί να γίνει πάνω στη γη».

Πηγή:https://www.tovima.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δύο βιβλία για μια αθλιότητα δίχως τέλος

Χάρης Ζάβαλος

Επιβάλλει φόρους στις γεννήσεις, στους γάμους, στους ενταφιασμούς των νεκρών. Φόρος στο στάρι, στο ξίγκι, στα άλογα, στα χαλινάρια και στις λαιμαριές τους. Φόρος και στα καπέλα. Οι παλαιοί φόροι για τις γενειάδες επεκτείνονται και πολλαπλασιάζονται. Τώρα καθιερώνεται και ειδικός φόρος και στα μουστάκια!

Χιλιάδες φόροι έχουν κατακλύσει τη ζωή μας στην όμορφη μνημονιακή Ελλάδα.Φόροι πάνω στους φόρους και λίγοι ακόμα φόροι. Μια πρωτοφανής επίθεση στα πορτοφόλια και στα λιγοστά πια υπάρχοντα των πολιτών από μια κυβέρνηση που πρώτιστο μέλημά της είναι η αποπληρωμή των ληστρικών δανείων που έχουν συνάψει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τις οποίες ήθελε τόσο να ανατρέψει ούσα αντιπολίτευση, μα τώρα από θέση ισχύος συνεχίζει ακόμα πιο λυσσαλέα το καταστροφικό τους έργο.

Τελευταία πράξη τους δράματος, η προχτεσινή τροπολογία που απελευθερώνει την κατάσχεση πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες. Τελικά το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», έγινε μετά την μνημονιακή αποκάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ, «κανένα σπίτι στα χέρια ιδιοκτήτη».

Και έχοντας πια απομυζήσει τις τελευταίες σταγόνες ρευστού από τα ασφαλιστικά ταμεία και τα αποθεματικά των πανεπιστημίων, μετά το εγκληματικό PSI, και εφόσον ούτε για αστείο πια δεν καταργεί τον ΕΝΦΙΑ και όλα τα υπόλοιπα χαράτσια, στύβει το (λιγοστό) μυαλό της να εφεύρει νέους φόρους και νέα έσοδα.

Δεν θα τα βρεί. Αυτός ο παραλογισμός τελείωσε όταν τελείωσαν και τα τελευταία χρήματα των χαμηλών τάξεων που με τόση λατρεία κατατρέχει. Κόντρα σε οποιαδήποτε προεκλογική της δέσμευση, χέρι-χέρι με τις διαταγές των δανειστών της, αυτή η κυβέρνηση παίζει τα τελευταία χαρτιά της ανοχής μιας πλήρως διαλυμένης κοινωνίας, της οποίας ο ιστός διαρρηγνύεται συστηματικά και αμετάκλητα όλα αυτά τα χρόνια του σωσμού, που δυστυχώς ποτέ δεν θα έρθει.

Εμείς όμως, θέλοντας να βοηθήσουμε την «αριστερή» μας κυβέρνηση στη συλλογή έξτρα φόρων, επισπεύδουμε την κατάρρευση του «κοινωνικού συμβολαίου». Ένα συμβόλαιο κουρέλι πια στα χέρια των αγορών, που τόσο εύκολα κλονίζονται και ταράζονται, έτσι ώστε να γκρεμιστούν τα πάντα επιτέλους και κάτι καινούργιο να γεννηθεί, και να πάψουμε, σύμφωνα πάντα και με τα λόγια του Ιταλού πολιτικού φιλοσόφου Αντόνιο Γκράμσι, να ζούμε στην εποχή των τεράτων.

Βρίσκουμε τρόπους συλλογής μερικών ακόμα φόρων, παίρνοντας ιδέες από την ιστορία και από ηγέτες που χαρακτηρίστηκαν ως «μεγάλοι» από τους αυλοκόλακές τους (ο Βολταίρος ήταν ο μεγαλύτερος και πιο εξωνημένος από αυτούς), ενώ στην πραγματικότητα υπήρξαν τύραννοι και δολοφόνοι λαών, ιδεών και πολιτισμών.

Στο εκπληκτικό βιβλίο του αγωνιστή, δημοσιογράφου και ιστορικού, Κυριάκου Σιμόπουλου (γνωστού ως «Ανταίος»), «Ο Μύθος των Μεγάλων της Ιστορίας» εκδόσεις Πιρόγα, διαβάζουμε για τους ολετήρες της ανθρωπότητας όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο «Μέγας» Κωνσταντίνος, ο Καρλομάγνος, ο Ναπολέοντας και άλλοι. Με συγκλονιστικά στοιχεία και με την τεράστια βιβλιογραφία που έχει συλλέξει, ανατρέπει αυτά που η ιστορία παρουσιάζει ως δεδομένα και καταδεικνύει τη βαρβαρότητα της εξουσίας και πως αυτή εξοντώνει τον πολιτισμό.

Στη σελίδα 385, διαβάζουμε για την εξοντωτική φορολογία που επέβαλε ο Τσάρος της Ρωσίας, Πέτρος ο Α’, στους υπηκόους του προκειμένου να συντηρήσει τους παράλογους πολέμους και να μπορεί ο ίδιος και η βασιλική του κουστωδία να ζει μέσα στον εξωφρενικό πλούτο και τη χλιδή, ενώ ο λαός υποφέρει και πεθαίνει κατά χιλιάδες.

«Αποκλειστική ενασχόληση του τσάρου, ο πόλεμος, η στρατολογία, η απάνθρωπη οικονομική καταπίεση του ρωσικού λαού. Άπληστος και ανελέητος αναζητεί νέες πηγές εσόδων. Το 1708 συγκροτεί ειδική υπηρεσία με αποστολή την επινόηση πρόσθετων πόρων από απροσδόκητες πηγές. Επιβάλλει φόρους στις γεννήσεις, στους γάμους, στους ενταφιασμούς των νεκρών. Φόρος στο στάρι, στο ξίγκι, στα άλογα, στα χαλινάρια και στις λαιμαριές τους. Φόρος και στα καπέλα. Οι παλαιοί φόροι για τις γενειάδες επεκτείνονται και πολλαπλασιάζονται. Τώρα καθιερώνεται και ειδικός φόρος και στα μουστάκια! Φόρος 10% στο αγώι των αμαξιών, φόρος στα σπίτια των πόλεων, φόρος και στις κυψέλες. Κι’ ακόμα φόρος για τα κρεβάτια, για τα λουτρά, για τα τζάκια και τα ξύλα που καταναλώνονταν. Φόρος για τα καρύδια, για τα πεπόνια και τα αγγούρια. Φόρος και για το πόσιμο νερό!»

Στην σελίδα 492, διαβάζουμε για άλλον έναν «Μέγα» της ιστορίας. Τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που αιματοκύλησε την Ευρώπη και κατέστρεψε τα ιδεώδη της Γαλλικής επανάστασης. Για να συντηρήσει και αυτός τους τυχοδιωκτικούς πολέμους, καταλήστεψε τους ήδη εξαθλιωμένους υπηκόους, οι οποίοι σταμάτησαν επί των ημερών του Ναπολέοντα να είναι πολίτες.

«Για να καλύψει τους κολοσσιαίους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς αλλά και τις αστρονομικές δαπάνες της Αυλής και του αστυνομικού μηχανισμού καταφεύγει σε βάναυση φορολογία επιβαρύνοντας τις λαϊκές κυρίως τάξεις. Από την μια μεριά τα κρατικά μονοπώλια με τις αυθαίρετες τιμές, από την άλλοι οι μόνιμες και έκτακτες εισφορές, άδικες και εξοντωτικές για την πλειοψηφία του γαλλικού λαού. Ολόκληρη η χώρα αντιμετώπισε ένα κύμα σαρωτικής λεηλασίας. Φόροι απάνθρωποι και παράλογοι που αυξάνονταν διαρκώς. Οι άρρωστοι, οι φτωχοί, οι ανάπηροι έπρεπε να πληρώνουν ειδική εισφορά στον αυτοκράτορα. Φορολογούσε την παιδεία, την τέχνη, ακόμα και τον θάνατο».

«Κεντρικό και αποκλειστικό μέλημα του παρανοϊκού δικτάτορα, ο πόλεμος, οι κατακτήσεις, η απόλυτη εξουσία. Ο πατέρας που είχε ένα ανάπηρο παιδί, ανίκανο για στράτευση, έπρεπε να πληρώσει 1500 φράγκα στο ανακτορικό ταμείο. Ο φτωχός που ήθελε να σπουδάσει το παιδί του έπρεπε να προπληρώσει ειδικό φόρο. Οι διανοούμενοι, που μνημονεύουν στα έργα τους αρχαίους συγγραφείς και παραθέτουν αποσπάσματα, υποχρεώνονται να καταβάλουν ένα ποσό στο θησαυροφυλάκιο του Βοναπάρτη, ιδιοκτήτη όλων των πηγών του πολιτισμού! Επέβαλε και φόρο στις κηδείες, αυτός ο δήμιος που έστρωσε την Ευρώπη με πτώματα».

Στη σελίδα 493, συνεχίζει.

«Συνέπεια αυτού του ληστρικού φορολογικού κατατρεγμού ήταν η αποθηρίωση των κερδοσκόπων. Όλοι επιδιώκουν τον εύκολο και άνομο πλουτισμό. Δικαστές, συμβολαιογράφοι, διοικητικοί αξιωματούχοι αποκτούν περιουσίες με τον εκβιασμό, τη δωροδοκία και την απάτη. Οι έμποροι πλουτίζουν ταχύτατα με αρπακτικές και παράνομες συναλλαγές. Αλλά στις κερδοσκοπικές αχρειότητες πρωτοστατεί ο ίδιος ο Ναπολέων».

«Εναποθηκεύει για λογαριασμό του την παραγωγή σιτηρών και φροντίζει ύστερα για την ανταλλαγή τους με αποικιακά προϊόντα που μεταπωλεί σε εξωφρενικές τιμές. Αρχιληστής, αρχιαπατεώνας και αρχιβάρβαρος. Ιδού η κατανομή των κρατικών δαπανών μεταξύ του 1804 και 1813. Για τη διακόσμηση του παλατιού 102 εκατομμύρια και για τις ανάγκες ολόκληρης της Γαλλίας 150! Στη διετία 1811 και 1813, οι στρατιωτικές δαπάνες έφτασαν τα 2 δισεκατομμύρια 238 εκατομμύρια».

Το «τέλος της ιστορίας» του Φουκουγιάμα, είναι πιο ανεπίκαιρο από ποτέ.Διαβάζουμε για αυτή τη θεωρία που κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια, στο εξαιρετικό βιβλίο του Κρίς Χάρμαν, «Λαϊκή Ιστορία του κόσμου», εκδόσεις Τόπος, στη σελίδα 15:

«Σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Φράνσις Φουκουγιάμα επευφημήθηκε διεθνώς όταν διατύπωσε αυτό το μήνυμα το 1990. Είμαστε μάρτυρες του «τέλους της ιστορίας», διακήρυξε ο σερ σε ένα άρθρο που αναδημοσιεύτηκε μεταφρασμένο σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Οι μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις και οι μεγάλοι ιδεολογικοί αγώνες ανήκουν στο παρελθόν – και χιλιάδες συντάκτες εφημερίδων και παρουσιαστές της τηλεόρασης συμφώνησαν».

Ο Άντονι Γκίντενς, διευθυντής του LSE (London School of Economics) και κοινωνιολόγος στην Αυλή του Βρετανού πρωθυπουργού και ηγέτης του Νέου Εργατικού Κόμματος, επανέλαβε το ίδιο μήνυμα το 1998 στο βιβλίο του Ο τρίτος δρόμος, που πολυδιαφημίστηκε, αλλά διαβάστηκε από λίγους. Ζούμε σε έναν κόσμο, έγραφε, «όπου δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από τον καπιταλισμό». Ο Γκίντενς αποδεχόταν και επαναλάμβανε μια ευρέως διαδεδομένη παραδοχή. Όμως αυτή η παραδοχή είναι αβάσιμη.

Ο Χάρμαν, συνεχίζει να αμφισβητεί το οικονομικό μοντέλο του καιρού μας:

«Ο καπιταλισμός ως τρόπος οργάνωσης ολόκληρης της παραγωγής μια χώρας εμφανίστηκε μόλις πριν από τρείς ή τέσσερις αιώνες. Ως τρόπος οργάνωσης ολόκληρης της παραγωγής του κόσμου έχει ηλικία το πολύ 150 χρόνια. Ο βιομηχανικός καπιταλισμός με τα τεράστια αστικά κέντρα, τα υψηλά ποσοστά εγγραμμάτων και την καθολική εξάρτηση από τις αγορές κυριάρχησε σε μεγάλες εκτάσεις της υδρογείου τα τελευταία 50 χρόνια. Εντούτοις άνθρωποι του ενός ή του άλλου είδους υπάρχουν στη Γη για πάνω από 1.000.000 χρόνια, ενώ οι σύγχρονοι άνθρωποι υπάρχουν για περισσότερο από 100.000 χρόνια. Αν ένας τρόπος διαχείρισης των πραγμάτων, που ισχύει για λιγότερο από το 0,5% του χρόνου ζωής τους είδους μας, μπορούσε να διατηρηθεί απαράλλαχτος για όλο το υπόλοιπο χρόνο ζωής του ανθρώπινου είδους, αυτό στα αλήθεια θα ήταν αξιοσημείωτο – εκτός και αν αυτός ο χρόνος πρόκειται να είναι πολύ σύντομος. Όλα όσα γράφουν ο Φουκουγιάμα και ο Γκίντενς επιβεβαιώνουν ότι ο Μάρξ είχε δίκιο τουλάχιστον σε ένα πράγμα: “Για την αστική τάξη η Ιστορία υπήρξε και δεν θα υπάρξει πια”».

Η εξουσία είναι ένα ληστρικό τέρας που μοναδικό σκοπό έχει την επιβίωσή της εις βάρος των ευπαθών κοινωνικών ομάδων που απομυζά. Μοναδικός της αιμοδότης, η ανοχή που δείχνει η κοινωνία στην ίδια της την εξαθλίωση. Είναι οι ληστρικές κυβερνήσεις που μεθοδεύουν την κοινωνική αποσάθρωση, ώστε οι ίδιες να επιβιώνουν καταστρέφοντας τα καλύτερα χαρακτηριστικά μιας υγιούς κοινωνίας που μάταια αποζητά τη βελτίωση του συνόλου. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις που καταστρέφουν είναι αυτές που, με ένα σκούντηγμα από μια ενωμένη και υπό ταξική συνείδηση αλληλέγγυα κοινωνία, τόσο εύκολα μπορούν να γκρεμιστούν.

Και λίγοι στίχοι του Μπέρτολτ Μπρέχτ στις «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει»:

«Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δεν βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ’ αγκωνάρια;
Και τη χιλιοκαταστραμμένη Βαβυλώνα,
ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα
της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;
Τη νύχτα που το Σινικό τείχος αποτέλειωσαν
που πήγανε οι χτίστες; Η μεγάλη Ρώμη
είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους
θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο
μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;
Ακόμη και στη μυθική Ατλαντίδα,
τη νύχτα που την ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, με ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

Ο νεαρός Αλέξανδρος υπόταξε τις Ινδίες.

Μοναχός του;
Ο Καίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.
Δεν είχε ούτε ένα μάγειρα μαζί του;
Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε όταν η Αρμάδα του
βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;
Ο Μέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Εφτάχρονο τον Πόλεμο.
Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Κάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;
Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άνδρας.
Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

Πόσες και πόσες ιστορίες.
Πόσες και πόσες απορίες».

*Η συνέχεια στα βιβλία από τα οποία αντλήσαμε τα αποσπάσματα:
– «Ο Μύθος των Μεγάλων της Ιστορίας» του Κυριάκου Σιμόπουλου, εκδόσεις Πιρόγα,
– «Λαϊκή Ιστορία του Κόσμου» του Κρίς Χάρμαν, εκδόσεις Τόπος.

 Ν-Η

Διαβάστε Περισσότερα »