Lancet: Η covid-19 δεν είναι πανδημία

Κωστής Ανετάκης

Πολλά έχουν ακουσθεί για την περιβόητη πανδημία της covid-19, που ακόμη στις μέρες μας περιγράφεται με παραδοσιακούς όρους, ως ο τρομερός λοιμός που έρχεται, όπως ο Λευκός Καβαλάρης της Αποκάλυψης, να θερίσει τον πλανήτη. Όμως αυτή η εικόνα είναι απλοϊκή ως γραφική. Η πραγματική βάση του προβλήματος, όπως συμβαίνει πολύ συχνά, βρίσκεται εντελώς αλλού από εκεί όπου τα συστήματα εξουσίας, μαζί με τους καλολαδωμένους "ενημερωτικούς" τους μηχανισμούς μας τραβούν την προσοχή. Εδώ, ο Richard Horton, αρχισυντάκτης του περίφημου επιστημονικού περιοδικού Lancet μας εισάγει στην έννοια της Συνδημίας και θέτει τα πράγματα στην πραγματική τους βάση, βαθύτατα κοινωνικο-πολιτική: Όσο επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε την covid-19 ως ένα απλώς και μόνο βιοϊάτρικό πρόβλημα, θα αποτυγχάνουμε διαρκώς, ακόμη και αν βρεθεί ένα αξιόπιστο εμβόλιο ή άλλο φάρμακο για τον κοροναϊό. Πολύ περισσότερο αξίζει να δούμε το θέμα υπό το φως της πρόσφατης δήλωσης του καθηγητή του Στάνφορντ Γιάννη Ιωαννίδη, περί "ιατρικοποίησης της κοινωνίας", με άλλα λόγια της λεγόμενης "Βιοπολιτικής", και της επικινδυνότητας που αυτή ενέχει.  Η μετάφραση του άρθρου είναι δική μου...

Καθώς φθάνουμε παγκοσμίως τους ένα εκατομμύριο θανάτους από covid-19, οφείλουμε να δούμε κατάματα το γεγονός ότι ακολουθούμε μία πολύ στενή προσέγγιση για τη διαχείριση της έξαρσης ενός νέου κοροναϊού. Αντιμετωπίζουμε την αιτία αυτής της κρίσης ως μία λοιμώδη νόσο. Όλες μας οι παρεμβάσεις έχουν επικεντρωθεί στη διακοπή των οδών της ιικής μετάδοσης, ώστε με αυτόν τον τρόπο να ελέγξουμε τη διασπορά του παθογόνου. Η "επιστήμη" (ΣτΜ: τα εισαγωγικά στο πρωτότυπο) που καθοδήγησε τις κυβερνήσεις στη λήψη αποφάσεων καθοδηγείται κυρίως από επιδημιολογικά μοντέλα και από ειδικούς των λοιμωδών νόσων, οι οποίοι θέτουν το πλαίσιο της παρούσας υγειονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης με όρους προηγούμενων αιώνων, ως μάστιγας, κάτι που ίσως από την πλευρά τους είναι κατανοητό (ΣτΜ: δηλαδή, τόσο ξέρουν, τόσο λεν, οι λοιμοί είναι η δουλειά τους). 

Ωστόσο, οι γνώσεις που έχουμε αποκτήσει μέχρι στιγμής φανερώνουν ότι η ιστορία της covid-19 δεν είναι τόσο απλή. Δύο κατηγορίες νόσων αλληλεπιδρούν εντός κάθε δεδομένου πληθυσμού: η λοίμωξη από τον κοροναϊό SARS-CoV-2 και ένα μεγάλο φάσμα μη μεταδοτικών νόσων (ΜΜΝ). Αυτές οι καταστάσεις συναθροίζονται εντός των διαφόρων κοινωνικών ομάδων σύμφωνα με τις ανισότητες, βαθιά ριζωμένες στις κοινωνίες μας. Η συσσώρευση των νόσων αυτών επί ενός υπόβαθρου κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας επιδεινώνει τις αρνητικές επιδράσεις της κάθε νόσου χωριστά. 

Η covid-19 δεν είναι πανδημία. Είναι συνδημία. Η συνδημική φύση της απειλής που αντιμετωπίζουμε σημαίνει ότι απαιτείται μία πιο εξειδικευμένη και λεπτομερής προσέγγιση, εάν θέλουμε να προστατεύσουμε την υγεία των κοινοτήτων μας.

Την ιδέα της συνδημίας συνέλαβε πρώτος o Merril Singer, Αμερικανός ιατρικός ανθρωπολόγος, κατά τη δεκαετία του 1990. Σε επιστολή του στο Lancet, μαζί με την Emily Mendenhall και τους συνεργάτες τους, ο Singer επιχειρηματολόγησε ότι η συνδημική προσέγγιση αποκαλύπτει τις βιολογικές και κοινωνικές αλληλεπιδράσεις που είναι σημαντικές για την πρόγνωση, τη θεραπεία και τις πολιτικές δημόσιας υγείας. Η μείωση της ζημίας που προκαλεί ο SARS-CoV-2 απειτεί να δοθεί περισσότερη προσοχή στις ΜΜΝ και στις κοινωνικο-πολιτικές ανισότητες, απ' όση δίδεται μέχρι σήμερα. Μία συνδημία δεν αναφέρεται απλώς στη συννοσηρότητα. Οι συνδημίες χαρακτηρίζονται από βιολογικές και κοινωνικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ καταστάσεων, οι οποίες αυξάνουν την ευπάθεια ενός ατόμου σε βλάβες της υγείας του.

Στην περίπτωση της covid-19, η αντιμετώπιση των ΜΜΝ αποτελεί προαπαιτούμενο, ώστε αυτή να περιορισθεί με επιτυχία. Όπως έδειξε η πρόσφατα δημοσιευμένη στο Lancet μελέτη "NCD Countdown 2030" (Μείωση των ΜΜΝ 2030), παρότι η πρόωρη θνησιμότητα από ΜΜΝ μειώνεται, ο βηματισμός της αλλαγής είναι πολύ αργός. Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που υποφέρουν από χρόνιες νόσους διαρκώς αυξάνεται. Η αντιμετώπιση της covid-19 σημαίνει και αντιμετώπιση της υπέρτασης, της παχυσαρκίας, του διαβήτη, των καρδιαγγειακών και των χρόνιων αναπνευστικών νόσων, όπως και του καρκίνου. 

Η απόδοση μεγαλύτερης προσοχής στις ΜΜΝ δεν αφορά μόνο τα πλουσιότερα έθνη. Οι ΜΜΝ αποτελούν μία παραμελημένη αιτία κακής υγείας και στις φτωχότερες χώρες. Στη δημοσίευσή τους στο Lancet της προηγούμενης εβδομάδας, οι Gene Bukhman και Ana Mocumbi περιέγραψαν μία κατάσταση που την ονόμασαν "Φτώχεια ΜΜΝΤ", όπου προσέθεσαν και τους τραυματισμούς στην γκάμα των ΜΜΝ, που περιλαμβάνει καταστάσεις όπως τσιμπήματα φιδιών, επιληψία, νεφρική νόσο και δρεπανοκυτταρική αναιμία. Για τους ένα δισεκατομμύριο φτωχότερους ανθρώπους στον πλανήτη σήμερα, οι ΜΜΝΤ αποτελούν περισσότερο από το ένα τρίτο των νόσων από τις οποίες υποφέρουν. Η δημοσίευση περιγράφει πώς η διαθεσιμότητα προσιτών και οικονομικά αποδοτικών παρεμβάσεων κατά την επόμενη δεκαετία θα μπορούσε να αποτρέψει σχεδόν 5 εκατομμύρια θανάτους, μεταξύ των φτωχότερων πληθυσμών. Και αυτό, χωρίς να υπολογίζουμε τον μειωμένο κίνδυνο θανάτου από covid-19, που θα προέκυπτε μέσω αυτών των παρεμβάσεων. 

Η πιο σημαντική συνέπεια της αντιμετώπισης της covid-19 ως συνδημίας είναι η υπογράμμιση της κοινωνικής της προέλευσης: Αυξημένη ευπάθεια των γηραιότερων, των Μαύρων, των Ασιατών και των μειονοτικών εθνοτικών κοινοτήτων, αλλά και οι εργαζόμενοι σε θέσεις-κλειδιά στον υγειονομικό τομέα συνήθως είναι κακοπληρωμένοι, με λιγότερη προστασία της υγείας τους, πράγματα που συνθέτουν μία αλήθεια που μέχρι σήμερα μετά βίας παραδεχόμαστε: Ασχέτως του πόσο αποδοτική είναι μία θεραπεία ή προστατευτικό ένα εμβόλιο, η επιδίωξη μίας καθαρά βιοϊατρικής λύσης θα καταλήγει πάντοτε σε αποτυχία. 

Εκτός και αν οι κυβερνήσεις επινοήσουν πολιτικές και προγράμματα ώστε να αντιστρέψουν τις βαθιές ανισότητες, οι κοινωνίες μας δεν θα είναι ποτέ πραγματικά ασφαλείς από την covid-19. Όπως έγραψαν οι Singer και συν. το 2017, "Η συνδημική αντίληψη προσφέρει έναν πολύ διαφορετικό προσανατολισμό στην κλινική ιατρική και στη δημόσια υγεία, δείχνοντας πώς μία ολοκληρωμένη προσέγγιση στην κατανόηση και στη θεραπεία των νόσων μπορεί να είναι πολύ πιο επιτυχής από τον απλό έλεγχο της μετάδοσης μίας επιδημικής νόσου ή τη θεραπεία ενός μεμονωμένου ασθενή".

Θα προσέθετα, αναφέρει ο συγγραφέας, ένα περαιτέρω πλεονέκτημα: Οι κοινωνίες μας χρειάζονται ελπίδα. Η οικονομική κρίση που προχωρά ακάθεκτη προς τα επάνω μας δεν πρόκειται να λυθεί με φάρμακα ή εμβόλια. Απαιτείται, το λιγότερο, μία εθνική αναγέννηση. Η αντιμετώπιση της covid-19 ως μία συνδημία θα συμβάλλει στην απόκτηση ευρύτερης οπτικής, που θα συμπεριλάβει την εκπαίδευση, την εργασία, τη στέγαση, την τροφή και το περιβάλλον. Η θεώρηση της covid-19 απλώς και μόνο ως μία πανδημία αποκλείει μία τέτοια, ευρύτερη αλλά απαραίτητη, προοπτική. 

ΣτΜ: Με άλλα λόγια, η λύση δεν είναι η ιατρικοποίηση της κοινωνίας, αλλά η κοινωνικοποίηση της ιατρικής. Κατόπιν των παραπάνω, ανακύπτει ένα φλέγον ερώτημα: Για ποιον λόγο, όχι μόνο δεν προσπάθησε κανείς να αντιμετωπίσει έτσι την επιδημία, αλλά τουναντίον ελήφθησαν παγκοσμίως μέτρα που ενέτειναν περισσότερο τα προβλήματα των κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων, επομένως επιδείνωσαν στην πράξη τη βαρύτητα της συνδημίας (που βάφτισαν τρομοκρατικά "πανδημία"); 

Το παραπάνω ερώτημα έχει προφανώς ξεκάθαρα πολιτικές απαντήσεις και ο καθένας από εμάς καλείται να τις δώσει από μόνος του, διότι κανείς δεν πρόκειται να μας τις δώσει έτοιμες...

Ο Κωστής Ανετάκης είναι βιολόγος, με μεταπτυχιακό στην Νανοτεχνολογία και διδακτορικό στην Ιατρική. Εργάζεται ως Ακαδημαϊκός Υπότροφος στο τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του ΔΙΠΑΕ στη Θεσσαλονίκη, διδάσκοντας εργαστηριακές ασκήσεις Ιολογίας και Κλινικής Χημείας στους φοιτητές. Πρόσφατα, επιμελήθηκε τη μετάφραση του βιβλίου ιολογίας Introduction to Modern Virology των N. J. Dimmock, A. J. Easton και K. N. Leppard, για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου University Press, το οποίο θα διατεθεί στα πανεπιστημιακά τμήματα Βιοϊατρικών Επιστημών Αθήνας και Θεσσαλονίκης ως διδακτικό σύγγραμμα, από το ακαδημαϊκό έτος 2020-21.

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το αφήγημα του σωτήριου λοκντάουν καταρρέει με πάταγο

Κωστής Ανετάκης

Άλλη μια επιστημονική έρευνα, από το περίφημο Science αυτή τη φορά, αποδεικνύει το προφανές:

Οι επαφές ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας και γενικά ανάμεσα σε όσους μένουν μαζί, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τη συνέχιση της εξάπλωσης του κορονοϊού στη διάρκεια ενός «lockdown», όπως επιβεβαιώνει νέα κινεζο-αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Φουντάν της Σαγκάης και των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο «Science», σύμφωνα με το «Nature» και τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ανέλυσαν στοιχεία για 1.178 ανθρώπους της Χουνάν που είχαν μολυνθεί με SARS-CoV-2, καθώς και 15.000 στενές επαφές τους. 

Κάθε πρόσθετη μέρα συνύπαρξης και στενής επαφής μέσα σε μια οικογένεια αυξάνει την πιθανότητα μετάδοσης του κορωνοϊού κατά περίπου 10%. Εκτιμήθηκε ότι το 80% των δευτερογενών λοιμώξεων οφείλονταν μόνο στο 15% των πρωτογενών λοιμώξεων.

[...]

Η μελέτη δείχνει ότι η επιβολή «λοκντάουν» αύξησε τον κίνδυνο μετάδοσης μέσα στα νοικοκυριά (ιδίως αν κάποιο μέλος ήταν απρόσεκτο, όσον αφορά την τήρηση των μέτρων προφύλαξης, όταν έβγαινε από το σπίτι), ενώ παράλληλα μειώθηκε η πιθανότητα μετάδοσης μεταξύ αγνώστων μέσα στην κοινότητα (Πηγή).

Αυτά είναι, πολύ περιληπτικά, όσα λέει η έρευνα, μέσα σε λίγες γραμμές. Όμως τα δεδομένα της προκαλούν αντιδράσεις. Μια επιστημονική έρευνα, μας λένε, πρέπει να κριθεί με βάση την κοινή λογική και μάλιστα η συγκεκριμένη έρευνα, λένε και πάλι, την παραβιάζει. Ωστόσο, η έρευνα είναι έρευνα και δεν συνάδει το αποτέλεσμα πάντοτε με την "κοινή" λογική, διότι αυτή δεν είναι προσανατολισμένη να κρίνει παρά μόνο εμπειρικά δεδομένα, όχι επιστημονικά, ενώ στέκεται αμήχανη μπροστά στη στατιστική ανάλυση, την οποία αδυνατεί να προσεγγίσει βάσει της κοινής εμπειρίας. 

Η ιδέα, για παράδειγμα, ότι υπάρχουν μικροοργανισμοί που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, στους οποίους οφείλονται τα λοιμώδη νοσήματα, ήταν εντελώς παράλογη επί αιώνες, μέχρι που τελικά αυτοί ανακαλύφθηκαν. Επίσης, η πτήση σωμάτων βαρύτερων του αέρα, ακόμα και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, θεωρείτο πως αντίκειτο στην κοινή λογική. Η κοινή λογική, πριν από μόλις 100 χρόνια, θεωρούσε αυτονόητο ότι, μόλις ένα αυτοκίνητο ξεπεράσει την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 20 χιλιομέτρων την ώρα, ο οδηγός θα πέθαινε από την... υπερβολική επιτάχυνση. Ακόμη και η ιδέα ότι οι χειρουργοί θα πρέπει να πλένουν και ν' αποστειρώνουν τα χέρια τους, πριν μπουν στο χειρουργείο, αντιμετωπίσθηκε παρομοίως κατά τις δεκαετίες του 1850 και 1860 και ο πρώτος που τόλμησε να εισηγηθεί κάτι τέτοιο, ο περίφημος δρ. Semmelweis, οδηγήθηκε στο φρενοκομείο, από την... κοινή λογική της εποχής του. Ας μη μιλήσουμε για την κβαντική φυσική και τη θεωρία της σχετικότητας, επιστημονικοί κλάδοι και θεωρίες που είναι παντελώς αδύνατον να προσεγγισθούν από την κοινή αντίληψη, ή για τον "παραλογισμό", όπως θεωρείτο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, της εγγραφής ολόκληρου του "βιβλίου της ζωής" στο απλό μόριο του DNA, μ' έναν παγκόσμιο κώδικα που αποτελείται από μόλις 4 "γράμματα". 

Και μιλάμε για την πολλοστή σοβαρή έρευνα που παρουσιάζουμε, από τα εγκυρότερα παγκοσμίως επιστημονικά περιοδικά, που αποδεικνύει ότι τα λοκντάουν δεν προσφέρουν το παραμικρό στον περιορισμό της εξάπλωσης του κορονοϊού. 

Επομένως, λοιπόν, φαίνεται πως οι reviewer του Science δεν διαθέτουν την κοινή λογική και είναι ψεκασμένοι, οπότε θα πρέπει ν' απαιτήσουμε να τους αντικαταστήσουν οι ιεροεξεταστές της "κοινής λογικής". Κανείς πιο τυφλός απ’ όποιον δεν θέλει να δει.

Ας κρατήσουν λοιπόν την κοινή λογική τους τούτοι οι αυτόκλητοι κριτές κι εμείς θα εμπιστευθούμε την επιστήμη. Μέχρι το τέλος, θα πρέπει ν' απαντηθεί το μεγάλο ερώτημα, ποιος είναι τελικά ψεκασμένος και με τι. 

Όσον αφορά στο σχόλιο που έλαβα σε σχετική συζήτηση, ότι ίσως δεν κατάλαβα την έρευνα, έχω να πω τούτο:

Μας κατηγορούν άνθρωποι χωρίς την παραμικρή επιστημονική γνώση, που δεν έχουν ποτέ δοκιμασθεί στη βάσανο της σύνταξης ή της κρίσης μίας επιστημονικής μελέτης ή γιατροί που εκπαιδεύονται από τις φαρμακοβιομηχανίες και απολαμβάνουν δωρεάν "συνεδριακό τουρισμό" και άλλα προνόμια με έξοδα αυτών των πολυεθνικών  ότι δεν γνωρίζουμε να διαβάσουμε τι λέει η επιστημονική έρευνα. Θα ήταν ενδιαφέρον, λοιπόν, να μας παρουσιάσουν οι ειδήμονες του διαδικτύου έστω μία έρευνα που ν' αναδεικνύει τις αρετές των λοκντάουν, που ν' αντικρούει όσες έχουμε μέχρι στιγμής παρουσιάσει. Όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, διότι η τηλεόραση δεν απονέμει τίτλους πανεπιστημιακών σπουδών, παρά μόνο ντύνει την άγνοια με χυδαία ημιμάθεια. 

Ας επικεντρωθούμε, όμως, στη συγκεκριμένη μελέτη, που παρουσιάσαμε εξαρχής.

Η μέχρι τώρα έρευνα, λοιπόν, έχει αποδείξει (και αυτό το παραδέχεται ακόμα και ο... Χρυσοχοΐδης)  ότι ο ιός αδυναμεί σε ανοιχτούς χώρους, ενώ επικρατεί σε κλειστούς. Επιπλέον, η παρούσα έρευνα αποδεικνύει ότι ο κύριος όγκος της μετάδοσης γίνεται μέσα στα σπίτια, κάτι που, όπως λένε και οι σταυροφόροι της "κοινής λογικής", θα συνέβαινε ούτως ή άλλως.

 Πράγματι, θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, αλλά σε ποιον βαθμό; Καταρχάς, αυτό που λένε οι ίδιοι σημαίνει ότι ακριβώς τα λοκντάουν δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα, αλλά δεν κάθονται να σκεφτούν τις προεκτάσεις αυτού που υποστηρίζουν, εντούτοις υποτίθεται ότι εμείς δεν κατανοούμε την επιστήμη..., τέλος πάντων.

Τώρα, με αυτά ως δεδομένα, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το μόνο που θα κερδίσεις με τον εγκλεισμό, αυξάνοντας δηλαδή τον χρόνο που κάθε μέλος της οικογένειας εκτίθεται υποχρεωτικά στον ιό μέσα σε κλειστούς χώρους, το μόνο που θα επιτύχεις είναι να αυξήσεις και όχι να μειώσεις τη μετάδοση.

Στη Θεσσαλονίκη διανύουμε την 5η εβδομάδα λοκντάουν, δηλαδή ακόμα και αν λάβουμε υπόψιν τον χρόνο καθυστέρησης μεταξύ μόλυνσης και παρουσίασης συμπτωμάτων και κατόπιν θανάτου, σε όσους καταλήγουν, σήμερα βλέπουμε την κατάσταση εξάπλωσης του ιού στην κοινότητα κατά τη δεύτερη με τρίτη εβδομάδα του λοκντάουν. 

Το αποτέλεσμα; Απ' το κακό στο χειρότερο. Κι αντί να σταθούν και ν' αναρωτηθούν ΜΗΠΩΣ, λέω ΜΗΠΩΣ, αρμενίζουμε στραβά, προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες, ότι δήθεν είναι ο γιαλός στραβός. Φταίνε οι πολίτες, που δεν συμμορφώνονται (από πού ακριβώς αποδεικνύεται αυτό, δεν μας λένε όμως), φταίνε οι ασωτείες και οι διασκεδάσεις, φταίει ο κακός μας ο καιρός. Ακόμα όμως και αν κάποιοι πολίτες δεν συμμορφώνονται επαρκώς -οι ίδιοι πολίτες που, όταν τα μέτρα έδειχναν ν' αποδίδουν (έτυχε, δεν πέτυχε), λάμβαναν εύσημα για τη συμμόρφωσή τους- κανείς, ούτε για μια στιγμή, δεν στάθηκε να σκεφτεί μήπως τυχόν τα μέτρα είναι αλλοπρόσαλλα και ανεφάρμοστα στην πράξη. Αν δηλαδή αποφάσιζαν και διέταζαν, για παράδειγμα, να στεκόμαστε στο ένα πόδι ολημερίς, θα έφταιγαν άραγε οι πολίτες που δεν θα συμμορφώνονταν; Μήπως τα μέτρα είναι ενάντια στην ίδια τη φύση του ανθρώπου και δεν μπορούν να εφαρμοσθούν για πολύ καιρό; Τόσο πολύ ο τρόμος και ο δογματισμός με τον οποίο τα χρυσοπληρωμένα ΜΜΕ ψεκάζουν το ευρύ κοινό, έχει σκοτίσει την "κοινή λογική" τους, σε σημείο που έχουν ήδη ξεχάσει πώς ήταν η φυσιολογική ζωή πριν από μερικούς μόλις μήνες; Με τρομάζουν αυτοί που ποτέ δεν αμφισβητούν, όπως και ο αφόρητος κομφορισμός, η ιδεολογία της συμμόρφωσης που κυριαρχεί στις μέρες μας, οι οποίες πλέον φέρνουν ανατριχιαστικά στο νου τις έσχατες μέρες της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Έφτασαν στο σημείο να διώκουν πειθαρχικά γιατρούς που αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, επειδή τόλμησαν... να μολυνθούν.

Θυμίζουν τους φανατικούς της κερκίδας, που προκειμένου να μην παραδεχτούν ότι η ομάδα τους είναι κουρέλα, αρχίζουν την γκρίνια και τις δικαιολογίες: Ήταν εχθρική η διαιτησία, ήταν βαρύ το τερέν, έβριζαν πολύ οι αντίπαλοι φίλαθλοι, δεν ήταν καλής ποιότητας η μπάλα... Κι έρχονται τώρα ν' αμφισβητήσουν την επιστημονική έρευνα, λες και πρόκειται για άρθρο σε αθλητική εφημερίδα. 

Τους παρουσιάζουμε πληθώρα μελετών, στα καλύτερα επιστημονικά περιοδικά, Science, The Lancet, New England Journal of Medicine, έρευνες που εξετάσθηκαν εξονυχιστικά από τους καλύτερους reviewer στον κόσμο, κι αυτοί μας απαντούν ότι "αντίκεινται στην κοινή λογική".

Τους εμφανίζουμε προτάσεις καθηγητών της Οξφόρδης, του Στάνφορντ, του Χάρβαρντ, των ελληνικών πανεπιστημίων, για διαφορετική επιδημιολογική αντιμετώπιση, βάσει δεδομένων, και αυτοί συνεχίζουν να μυρικάζουν "Δεν υπάρχει εναλλακτική (TINA)". 

Επιστήμονες παγκόσμιου βεληνεκούς, που ανήκουν στο 0,1% των πλέον επιδραστικών ερευνητών στον πλανήτη, όπως οι Γ. Ιωαννίδης και Κ. Φαρσαλινός, έχουν βαπτισθεί "ηγέτες των αρνητών του ιού" και "ψεκασμένοι", χωρίς ωστόσο καμία επιστημονική τεκμηρίωση.

Τους λέμε ότι ακόμα και ο ΠΟΥ (WHO) δεν εγκρίνει τα λοκντάουν, παρά μόνο για λίγο καιρό, ως λύση έκτακτης ανάγκης, και μόνο με σκοπό να αναδιοργανώσει κανείς το σύστημα υγείας του, κι αυτοί απαντούν αδιάφορα, "who is WHO?". 

Βλέπουν μπροστά στα μάτια τους τον ιό να καλπάζει ανενόχλητος, πιθανώς κι ενισχυμένος, από τα λοκντάουν, κι αυτοί επιμένουν πεισματικά, "πού να βλέπατε τι θα είχε γίνει ΑΝ ΔΕΝ κάναμε λοκντάουν" (άλλο ένα δικολαβίστικο και ανορθολογικό "επιχείρημα"). Όταν θα έρθει η ώρα του λογαριασμού, είμαστε βέβαιοι ότι πάλι εμείς θα φταίμε, διότι..., ε, όλο και κάτι θα βρει ο καθεστωτικός κυνισμός να μας κατηγορήσει. 

Και όσο ο δογματικός ολοκληρωτισμός τους έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Μπροστά στην αποτυχία της πολιτικής των λοκντάουν, συνεχίζουν να κραυγάζουν υστερικά, "λάβετε πιο αυστηρά ακόμα μέτρα, δεν φτάνουν αυτά". Άσχετα αν η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι ούτε ο στρατιωτικός νόμος δεν αποτρέπει τη μετάδοση του ιού στην κοινότητα.

Κανείς, όμως, από τους ιησουίτες της "κοινής λογικής" δεν αναρωτήθηκε για το τρομακτικότερο όλων: Τα λοκντάουν εφαρμόζονται για πρώτη φορά στην ιστορία, σε αυτήν τη μαζική κλίμακα, όμως κανείς "λογικός" δεν ερευνά ποιες είναι οι συνέπειες στη δημόσια υγεία από την εφαρμογή τους, πόσους ανθρώπους σώζουν τελικά και πόσους επιπλέον θανάτους θα προκαλέσουν. Μα όχι, όχι, αρκεί που το είπε η τηλεόραση, φτάνει που το διέταξε η κυβέρνηση, δεν χρειαζόμαστε αποδείξεις. Τελικά, ούτε κοινή ούτε λογική είναι η "λογική" τους, εκτός και αν θεωρείται πλέον θέσφατο η δουλοπρεπής υπακοή στην κατεστημένη αυθεντία.

Το μόνο που μπορεί, τελικά, κανείς να σκεφτεί, είναι πως όταν ο άνθρωπος φοβάται, είναι ικανός να δεχτεί κάθε εξουσιαστική αγριότητα. Ίσως η δραστική μείωση της παρακολούθησης τηλεοπτικής προπαγάνδας να ήταν η ενδεδειγμένη θεραπεία σε τέτοιες βαριές περιπτώσεις...


Ο Κωστής Ανετάκης είναι βιολόγος, με μεταπτυχιακό στην Νανοτεχνολογία και διδακτορικό στην Ιατρική. Εργάζεται ως Ακαδημαϊκός Υπότροφος στο τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του ΔΙΠΑΕ στη Θεσσαλονίκη, διδάσκοντας εργαστηριακές ασκήσεις Ιολογίας και Κλινικής Χημείας στους φοιτητές. Πρόσφατα, επιμελήθηκε τη μετάφραση του βιβλίου ιολογίας Introduction to Modern Virology των N. J. Dimmock, A. J. Easton και K. N. Leppard, για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου University Press, το οποίο θα διατεθεί στα πανεπιστημιακά τμήματα Βιοϊατρικών Επιστημών Αθήνας και Θεσσαλονίκης ως διδακτικό σύγγραμμα, από το ακαδημαϊκό έτος 2020-21.

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Covid-19: Έρχεται το δεύτερο κύμα;

Κωστής Ανετάκης

Λένε ότι η στατιστική αποτελεί τον καλύτερο και πιο εύσχημο τρόπο για να πει κανείς ψέματα. Από την άλλη πλευρά, αυτή η ίδια αποτελεί και τον πλέον πρόσφορο τρόπο για την απόδειξη της αλήθειας. Σήμερα θα ισορροπήσουμε επάνω στη λεπτή γραμμή που ενώνει (ή χωρίζει) αυτές τις δύο αντικρουόμενες προτάσεις και θα επιχειρήσουμε, βάσει των μέχρι σήμερα δεδομένων, κάποιες προβλέψεις για την έλευση του περιβόητου «δεύτερου κύματος» της Covid-19.

 

1. Στατιστικές Αλήθειες και Λαθροχειρίες

 

Όπως είδαμε στο προηγούμενό μας άρθρο, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στις πολιτείες των ΗΠΑ με βόρειο εύκρατο κλίμα, η πορεία των θανάτων από τη νόσο Covid-19 ακολουθεί σταθερά την κατανομή Gombertz:

Εάν, ωστόσο, ρίξει κανείς μία ματιά στα «επιβεβαιωμένα κρούσματα» στην Ελλάδα (τα εισαγωγικά κρίνονται αναγκαία, καθότι δεν νοείται στην ιατρική κρούσμα που περνά τη νόσο υποκλινικά, χωρίς συμπτώματα δηλαδή, ενώ το κατά πόσον αυτά τα αποτελέσματα είναι πράγματι επιβεβαιωμένα θα το εξετάσουμε σε επόμενό μας άρθρο, περί των διαγνωστικών τεστ PCR), η εικόνα αλλάζει δραματικά:

Η εικόνα αυτή παρουσιάζει την επιδημιολογική κατάσταση στη χώρα μας, ωσάν να βρισκόμαστε προ του Αρμαγεδδώνος. Προφανώς, μια τέτοια τρομακτική εξέλιξη δικαιολογεί κάθε λογής έκτακτα μέτρα, επιβολή χρήσης μάσκας παντού κ.λπ. Είναι όμως πραγματικό αυτό ή μήπως πρόκειται για «μαγική εικόνα»;

Πράγματι, παρόμοια είναι η εικόνα στην Ισπανία. Στο επόμενο γράφημα, βλέπουμε τα «επιβεβαιωμένα κρούσματα» στη χώρα της Ιβηρικής, σε σύγκριση με τους θανάτους:

Παρατηρούμε ότι οι δύο γραφικές παραστάσεις δίνουν εντελώς διαφορετική εικόνα. Το ίδιο μπορούμε να δούμε και στα αντίστοιχα γραφήματα της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας:

Είναι, όμως, πράγματι αντιφατικές αυτές οι εικόνες; Μήπως απλώς οι θάνατοι μειώθηκαν λόγω της εποχικότητας του ιού, ενώ η διασπορά που δείχνει η αύξηση των «κρουσμάτων» υποκρύπτει πιθανό κίνδυνο απότομης εκθετικής αύξησης, όπως επιμένουν κάποια επιδημιολογικά μοντέλα; Η επόμενη εικόνα δείχνει τον αριθμό των τεστ που διεξάγονται στην Ελλάδα, από την αρχή περίπου της επιδημιολογικής κρίσης:

Παρατηρούμε ότι η γραφική παράσταση έχει, χονδρικά, το ίδιο σχήμα με αυτήν των «κρουσμάτων» και σίγουρα δείχνουν ακριβώς την ίδια ανοδική τάση. Όμως ο αριθμός των τεστ που διεξάγονται καθημερινά είναι ένας παράγοντας που σαφώς επηρεάζει και τον αριθμό των θετικών αποτελεσμάτων. Όπως εξηγεί ο Γερμανός ιατρός Dr Bodo Schiffmann, ιδρυτικό μέλος της γερμανικής εξωκοινοβουλευτικής ελεγκτικής επιτροπής διασάφησης του κορονοϊού (ACU2020), με το απλοϊκό, αλλά πολύ εποπτικό, παράδειγμά του, εάν βγάλεις έναν άνθρωπο στο δάσος να μαζέψει βατόμουρα, σίγουρα θα μαζέψει έναν αριθμό από αυτά. Αν βγάλεις δέκα ανθρώπους για τον ίδιο σκοπό, οπωσδήποτε θα μαζέψουν περισσότερα και αν βγάλεις εκατό ανθρώπους, θα μαζέψουν ακόμη πιο πολλά, μέχρι τουλάχιστον να εξαντληθούν όλα τα βατόμουρα του δάσους. Άσχετα με τον ίδιο τον ιατρό και τη γνώμη που μπορεί να έχει κανείς γι’ αυτόν, το παράδειγμα είναι εύλογο.

Ο αριθμός των τεστ που διεξάγονται καθημερινά αποτελεί κάποιου είδους «συγχυτικό παράγοντα», εάν μας επιτραπεί να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον στατιστικό όρο με αρκετή ελευθεριότητα, αφού ο τυπικός ορισμός δεν ισχύει επακριβώς στην περίπτωσή μας. Σίγουρα, πάντως, πρόκειται για έναν παράγοντα που, ενώ επηρεάζει έντονα τον αριθμό των θετικών αποτελεσμάτων, δεν φαίνεται στο σχετικό γράφημα. Με ποιον τρόπο όμως θα μπορούσαμε να τον κάνουμε να φανεί στην εικόνα, έτσι ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα την πραγματική κατάσταση; Ο Dr Bodo Schiffmann προτείνει να διαιρέσουμε τον αριθμό των θετικών αποτελεσμάτων με τον αριθμό των τεστ και να κάνουμε γράφημα με τον αριθμό που προκύπτει. Πρόκειται στην ουσία για το ποσοστό των θετικών αποτελεσμάτων στο σύνολο των τεστ που διεξάγονται. Αυτός είναι ένας έγκυρος τρόπος να αφαιρέσουμε τον «συγχυτικό» παράγοντα και να δούμε την εικόνα ως έχει στην πραγματικότητα. Πράγματι, δεν χρειάσθηκε να κατασκευάσουμε μόνοι μας το γράφημα. Ο πολύ καλός ιστότοπος Our World in Data το είχε έτοιμο για λογαριασμό μας:

Παρατηρούμε ότι, μόλις αφαιρέσουμε τον «συγχυτικό» παράγοντα, η καμπύλη παίρνει το κλασικό σχήμα της κατανομής Gombertz, όπως ακριβώς και οι θάνατοι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό αποδεικνύει αναμφίβολα ότι όλα τα περιοριστικά μέτρα που ελήφθησαν κατά τη θερινή περίοδο, η τρομοκρατία από τα ΜΜΕ, οι κατηγορίες της κυβέρνησης προς τους πολίτες, και ιδίως προς τους νέους, ότι δεν τηρούν επακριβώς τους περιορισμούς και άρα ευθύνονται, τάχα, για την εξάπλωση του ιού στη χώρα (λες κι οι τουρίστες ανήκουν σε άλλο είδος, που δεν επηρεάζεται από τον ιό, όπως και η άρχουσα τάξη της χώρας, που την είδαμε να αγνοεί επιδεικτικά τα μέτρα που η ίδια επιβάλλει στους πολίτες) στηρίζονται σε μία κατάφωρη στατιστική λαθροχειρία και σε σαθρή επιστημονική βάση. Ακόμη και αν δεχθούμε ότι όλα τα θετικά τεστ είναι διαπιστωμένα κρούσματα, η εικόνα είναι αμείλικτη: Κατά τη διάρκεια του θέρους η πανδημία βρισκόταν διαρκώς σε ύφεση.

Εντούτοις, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, δεν θα έπρεπε να μας διαφύγει, στην παραπάνω εικόνα, ότι από τη δεύτερη εβδομάδα του Αυγούστου η διορθωμένη από τον «συγχυτικό» παράγοντα καμπύλη παρουσιάζει μια μικρή ανοδική τάση, όμως γι’ αυτό το ζήτημα θα μιλήσουμε στην επόμενη ενότητα.

2. Και τώρα τι μέλει γενέσθαι;

 

Ας μελετήσουμε το παρακάτω συνδυαστικό γράφημα με στοιχεία από την Ισπανία:

Παρατηρούμε ότι οι θάνατοι, από τις αρχές Αυγούστου, έχουν αρχίσει δειλά δειλά να αυξάνονται και πάλι, όπως μας δείχνει το αριστερό τμήμα του γραφήματος, με τη μαύρη γραμμή. Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτό το δεδομένο;

Στο πάνω μέρος της εικόνας, βλέπουμε, ένθετη, μία εικόνα παρόμοια με μία από αυτές που παρουσιάσαμε και στο προηγούμενό μας άρθρο: δείχνει τη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες, αυτή τη φορά όχι σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά στην Ισπανία, όπου μπορούμε να υπολογίσουμε τους επιπλέον θανάτους της χειμερινής περιόδου, κατ’ εξοχήν εποχή των αναπνευστικών λοιμώξεων, κατά τα τελευταία τέσσερα έτη. Τα στοιχεία προέρχονται από τη EuroMOMO, την υπηρεσία παρακολούθησης της γενικής θνησιμότητας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Τι θα συμβεί εάν η καμπύλη των επιπλέον θανάτων, λόγω των αναπνευστικών λοιμώξεων, ακολουθήσει απλώς το πρότυπο που επέδειξε τον χειμώνα του 2017-18 και τίποτα περισσότερο; Φυσικά, είναι αναμενόμενο ότι τη φετινή περίοδο των αναπνευστικών λοιμώξεων θα κυριαρχήσει η Covid-19, αφού ο αντίστοιχος κοροναϊός ήδη κυκλοφορεί στην κοινότητα. Εάν μεταφέρουμε, λοιπόν, την καμπύλη των επιπλέον θανάτων του 2017-18 στη φετινή περίοδο των αναπνευστικών λοιμώξεων, θα πάρουμε το γράφημα που βλέπουμε στα δεξιά της εικόνας, με μπλε γραμμή. Από τα μέχρι σήμερα δεδομένα, φαίνεται ότι η καμπύλη της Ισπανίας έχει πάρει μία πορεία παρόμοια με αυτήν των προηγούμενων ετών.

Στον βαθμό, λοιπόν, που η φετινή καμπύλη θα παραμείνει, λίγο ως πολύ, στα ίδια περίπου επίπεδα με προηγούμενα έτη, θα πρόκειται για τη φυσιολογική άνοδο που αναμένεται κατ’ αυτήν την περίοδο. Ίσως, μάλιστα, να είναι κάπως αυξημένη, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για κάποιο δεύτερο κύμα, όπως είναι απολύτως βέβαιο ότι θα παρουσιασθεί από τις κυβερνήσεις, αλλά και από τα ΜΜΕ της κυρίαρχης άποψης.

Σε αυτό το σημείο, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μία πολύ σημαντική διευκρίνιση. Στο προηγούμενό μας άρθρο, αναφέραμε ότι τα μέτρα λοκντάουν δεν προσέφεραν τίποτα στην εξέλιξη της πορείας της νόσου και στη μετάδοσή της στον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο, αυτό αποτελεί μία απλούστευση, χάριν της εκλαΐκευσης του περίπλοκου αυτού επιστημονικού ζητήματος, και ήρθε τώρα η στιγμή να καταδυθούμε λίγο πιο βαθιά στο θέμα.

Πράγματι, η σύγκριση μεταξύ χωρών που έλαβαν διαφορετικής αυστηρότητας μέτρα έως σχεδόν καθόλου μέτρα δείχνει ότι ο ιός ακολουθεί σε όλες τις περιπτώσεις τη φυσιολογική του πορεία, με τις καμπύλες Gombertz, ενώ ο μεγαλύτερος ή μικρότερος αριθμός θυμάτων σε κάποιες χώρες συσχετίζεται άμεσα με τη βαρύτητα που παρουσίασαν οι αναπνευστικές λοιμώξεις κατά το προηγούμενο έτος, δηλαδή, με απλά λόγια, ότι όσοι ευπαθείς δεν πέθαναν από γρίπη, πνευμονία κ.λπ. προηγουμένως, υπέκυψαν τελικά στην Covid-19 φέτος, η θεωρία της ξηρής ξυλείας, όπως αναφέρεται. Αυτό σε γενικές γραμμές ισχύει, οπότε τα μέτρα εντός της θερινής περιόδου αποδείχθηκαν παντελώς αχρείαστα, όμως από την άλλη πλευρά το λοκντάουν δεν θα μπορούσε παρά να έχει και αυτό τις συνέπειές του. Αν δούμε την κατάσταση των θανάτων από (ή με) Covid-19 στην Ελλάδα, θα καταλάβουμε περισσότερα επ’ αυτού:

Παρατηρούμε ότι από τις αρχές του Αυγούστου μέχρι σήμερα η εικόνα των θανάτων ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα είναι αρκετά διαφορετική από ταπό αυτήν των περισσότερων άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Μία παρόμοια αύξηση εμφανίζεται και στις εισαγωγές στην εντατική (το γράφημα είναι κατασκευασμένο από εμάς, βάσει των στοιχείων που καθημερινά ανακοινώνει ο ΕΟΔΥ):  

Τούτη η πρόωρη αύξηση των θανάτων και των εισαγωγών στις ΜΕΘ, σε επίπεδα σχεδόν παρόμοια με το αρχικό επιδημικό ξέσπασμα, πιθανότατα οφείλεται στην «επιτυχία» του λοκντάουν στη χώρα μας, η οποία αποτέλεσε υπόδειγμα συμμόρφωσης στις εντολές και στα μέτρα. Αυτό που επέτυχε, λοιπόν, το γενικό λοκντάουν ήταν ότι προστάτευσε έναν αριθμό ανθρώπων που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες (ευτυχώς εδώ δεν συνέβη το συστηματικό «λάθος» που οδήγησε στις εκατόμβες θυμάτων στα γηροκομεία της Ευρώπης, παρά τις προειδοποιήσεις των ειδικών), όμως από την άλλη πλευρά παρεμπόδισε, σε κάποιον βαθμό, την ανάπτυξη ανοσίας αγέλης μεταξύ των μη ευπαθών, πράγμα που θα σηματοδοτούσε την οριστική λήξη της πανδημίας. Αυτός ήταν, άλλωστε, εξαρχής ο διακηρυγμένος στόχος των μέτρων, αφού η συμπίεση του ύψους της καμπύλης, όπως μας το λέγανε τότε, συνεπάγεται και την επιμήκυνσή της σε βάθος χρόνου.

Επομένως, όσοι γλύτωσαν την άνοιξη υποκύπτουν τώρα, όπως ήταν και το αναμενόμενο. Τον φετινό χειμώνα, λοιπόν, αναμένεται μία εκ νέου αύξηση των θανάτων, όπως και των «κρουσμάτων» ανά 1000 διεξαγόμενα τεστ, η οποία πιθανώς θα ξεπερνά το σύνηθες ποσό των επιπλέον θανάτων λόγω όλων των αναπνευστικών λοιμώξεων, αφού παραμένει ποσότητα «άκαυτης ξηρής ξυλείας» στον πληθυσμό. Αυτό είναι βέβαιο ότι θα παρουσιασθεί ως «δεύτερο κύμα», παρότι παντελώς αναμενόμενο για όσους γνωρίζουν τα βασικά της επιδημιολογίας ή διαθέτουν την κοινή λογική.

Ελπίζουμε ότι μετά από αυτήν την περίοδο θα επιτευχθεί επιτέλους η πολυπόθητη ανοσία αγέλης και η πανδημία θα λήξει, ενώ ο ιός της Covid-19 πιθανώς θα παραμείνει ανάμεσά μας και θα εμφανίζεται περιοδικά, μαζί με τις λοιπές αναπνευστικές λοιμώξεις, κάθε χειμώνα, με σχετικά χαμηλή επίπτωση στον πληθυσμό. Σε περίπτωση, όμως, που νέα λοκντάουν (που προσωπικά δεν τα αναμένουμε) ή πολύ αυστηρά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης δεν επιτρέψουν και πάλι στον πληθυσμό να αναπτύξει την απαιτούμενη ανοσία, ίσως και το επόμενο έτος να κυλήσει στο ίδιο μοτίβο με φέτος, πράγμα που θα τινάξει οριστικά στον αέρα την παγκόσμια οικονομία, πολύ δε περισσότερο την ήδη καθημαγμένη ελληνική. Αναμένουμε τις εξελίξεις και επιφυλασσόμαστε για νεότερες αναλύσεις, εφόσον προκύψουν καινούρια δεδομένα…

Ο Κωστής Ανετάκης είναι βιολόγος, με μεταπτυχιακό στην Νανοτεχνολογία και διδακτορικό στην Ιατρική. Εργάζεται ως Ακαδημαϊκός Υπότροφος στο τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του ΔΙΠΑΕ στη Θεσσαλονίκη, διδάσκοντας εργαστηριακές ασκήσεις Ιολογίας και Κλινικής Χημείας στους φοιτητές. Πρόσφατα, επιμελήθηκε τη μετάφραση του βιβλίου ιολογίας Introduction to Modern Virology των N. J. Dimmock, A. J. Easton και K. N. Leppard, για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου University Press, το οποίο θα διατεθεί στα πανεπιστημιακά τμήματα Βιοϊατρικών Επιστημών Αθήνας και Θεσσαλονίκης ως διδακτικό σύγγραμμα, από το ακαδημαϊκό έτος 2020-21.

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Έκκληση προς τη Λογική

Κωστής Ανετάκης 

Δεδομένα:

Α) Τα εμβόλια δεν επαρκούν για όλους.

Β) Υπάρχει παγκόσμια έλλειψη γυαλιού για τα φιαλίδια.

Γ) Υπάρχει παγκόσμια έλλειψη συριγγών. 

Δ) Η ψύξη στους -80 βαθμούς εγείρει τεράστιες δυσκολίες για τη μεταφορά σε όλον τον πλανήτη.

Ε) Εμφανίσθηκαν ήδη δύο μεταλλαγμένα στελέχη (Ν. Αφρική και Βραζιλία), που διαφεύγουν από την ανοσία (αντισώματα) του εμβολίου και των μονοκλωνικών αντισωμάτων. Αυτά, όσο προχωρούν οι εμβολιασμοί, θα επικρατήσουν πιθανώς παγκοσμίως. Επομένως, θα χρειαστεί νέο εμβόλιο. Αυτό μεν θα παραχθεί γρήγορα, με βάση το σημερινό και τις ευκολίες της τεχνολογίας mRNA, όμως θα πρέπει να παραχθούν ποσότητες φτου κι απ' την αρχή. Και κάθε χρόνο θα χρειάζεται νέο εμβόλιο.

Επομένως, πιστεύω ότι θα ήταν σώφρον για όλους να εγκαταλείψουν τους μεγαλοϊδεατισμούς για εμβολιασμό όλου του πλανήτη και να σκουπίσουν τα σάλια που τους τρέχουν στη σκέψη των φανταστικών κερδών που ανέμεναν. Η κοινή λογική ορίζει ότι θα πρέπει να προμηθευτούν τα νέα φάρμακα και να εντάξουν το εμβόλιο στο πρόγραμμα των ετήσιων εμβολιασμών των ευπαθών ομάδων, μαζί με αυτά της γρίπης και του πνευμονιόκοκκου, και να ξεχάσουν τα παχιά λόγια, τους εγκλεισμούς και τα υγειονομικά μέτρα, που αποδείχθηκαν ατελέσφορα και καταστροφικά. Να μας αφήσουν επιτέλους να ζήσουμε σαν άνθρωποι και να προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε τον φριχτό χρόνο που μας έκαναν να βιώσουμε και να εργασθούμε για να επανορθώσουμε την τεράστια καταστροφή που έχουν ήδη επιφέρει. Ειδάλλως, ελλοχεύουν τεκτονικές αναταράξεις, λόγω φτώχειας, πείνας και κόπωσης από τους εγκλεισμούς. 

Καλώ τους ιθύνοντες να σοβαρευθούν, να λογικευθούν και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να υποταχθούν εντέλει στην κοινή λογική, ώστε να σώσουμε οτιδήποτε ακόμα σώζεται. 

Τέλος, να εισακούσουν την επιστημονική κοινότητα και να ενισχύσουν το ΕΣΥ, την ΠΦΥ και την ορθή επιδημιολογική καταγραφή, ώστε να αντιμετωπισθεί η συνδημία με ορθολογικό και σύγχρονο τρόπο, αντί των στενοκέφαλων μεσαιωνικών μέτρων που δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο στην ολοκληρωτική καταστροφή.

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

/

Διαβάστε Περισσότερα »

Εμβολιασμοί: Τα Κουλουβάχατα της Επιδημιολογικής Ιστορίας

Κωστής Ανετάκης 

Κάθομαι και σπάζω το κεφάλι μου, αναρωτιέμαι, κι όλο αναρωτιέμαι, γιατί αυτό απαιτεί η επιστήμη, αμφισβήτηση κι έρευνα. Είναι πολύ δύσκολο ν' ακολουθήσεις την ατραπό της Αρετής και της Αλήθειας, όταν και οι δύο παρατάξεις ενδιαφέρονται μόνο για την επιβεβαίωση των προκαταλήψεών τους...

Είναι, άραγε, αποδεκτό ένα "φάρμακο για υγιείς", όπως ένα εμβόλιο, να προκαλεί συμπτώματα βαριά στο 3% του πληθυσμού; Τι είδους συμπτώματα; Ας δούμε τι λέει το CDC: Αδυναμία εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων, αδυναμία εργασίας, ανάγκη περίθαλψης από ιατρό ή από νοσηλευτικό προσωπικό.

Θα δεχόσουν αγόγγυστα να πέσεις στο κρεβάτι μερικές μέρες ή να χρειαστείς βοήθεια γιατρού και νοσηλεία; Έλα, μωρέ, τι ψυχή έχει ένα 3%, θα πει κανείς.

Εδώ όμως φαίνεται και η δυσκολία μας να σκεφτούμε σε κλίμακα. Αν, θεωρητικά, εμβολιαστούν όλοι οι Έλληνες και 3% αυτών παρουσιάσει αυτά τα συμπτώματα, μιλάμε για 300.000 ανθρώπους. Μπαίνεις στη βουλή με τόσους. Αν μόλις το ένα πέμπτο από αυτούς (20%) χρειαστούν γιατρό ή νοσοκομείο, είναι 60.000 άτομα. Καταρρέει το ΕΣΥ αυτόματα. Φυσικά, δεν θα συμβεί αυτό, γιατί δεν θα εμβολιαστούν όλοι μαζί στην Ελλάδα. Δεκτόν.

60.000 άτομα, μέσα σε κάποιους μήνες, θα μπουν στα νοσοκομεία, θα κολλήσουν εκεί τον ιό, και θα τον διασπείρουν περαιτέρω στην κοινότητα. Μα... αφού θα έχουν εμβολιασθεί. Σωστά, όμως κανείς δεν έχει μέχρι στιγμής εγγυηθεί ότι σταματάει ο εμβολιασμός τη μετάδοση του ιού. Αφού μας είπανε πως πάλι θα φοράμε μάσκα. Ακούγεται σαν φαύλος κύκλος όλο αυτό. Η επιδημία θα ανατροφοδοτηθεί, δεν θα αντιμετωπισθεί με αυτόν τον τρόπο. Ας "ελπίσουμε" ότι αυτοί θα είναι λιγότεροι από αυτόν τον υπολογισμό, και οι πολλοί θα το περάσουν κρεβατωμένοι στο σπίτι, ειδαλλιώς την κάτσαμε τη βάρκα.

Επιδημιολογικά, λοιπόν, αυτή δεν είναι μια ελκυστική έκβαση ούτε αποτελεί λύση. Κάθε θεραπεία κρίνεται από τους κινδύνους που ενέχει, σε σχέση με την επικινδυνότητα της ασθένειας που θέλει να αντιμετωπίσει. Γι' αυτό, ας πούμε, δίνουν χημειοθεραπείες στον καρκίνο, με τρομερές παρενέργειες, αλλά αν το έκαναν σε υγιείς αυτό, θα πήγαιναν φυλακή. Χοντροειδές παράδειγμα, ως απλούστευση.

Στην περίπτωσή μας έχουμε φτάσει στο σημείο τα δύο να είναι συγκρίσιμα, η πιθανότητα να νοσήσεις από τον ιό προς την πιθανότητα να πέσεις στο κρεβάτι δυο τρεις μέρες από το εμβόλιο. Και τι θα γίνει που τα εμβόλια δεν φτάνουν για την ελλαδική πλέμπα και θα κάνουμε μήνες μέχρι να έρθουν αρκετά, αν ποτέ έρθουν; Και πόσον καιρό κρατάει η ανοσία; ΠΟΥ θες να ξέρουμε, εμείς απλώς εγκρίνουμε ό,τι μας φέρουνε. Τι θα γίνει αν μέχρι να εμβολιασθούν οι τελευταίοι, οι πρώτοι θα χρειάζονται νέο εμβολιασμό; Μια στιγμή, να μυρίσω τα νύχια μου. Και τι θα γίνει παρακάτω, ανάλογα με τις μεταλλάξεις που θα παρουσιάσει στο μεταξύ ο ιός; Θα κουρέψω μερικά αβγά που φύτρωσαν στην αυλή μου και θα σας πω. Τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας, που έλεγαν κι οι Μόντι Πάιθον...

Ειλικρινά, δεν κατανοώ γιατί το περιβόητο εμβόλιο έχει γίνει ευαγγέλιο, να εφαρμοσθεί με τέτοια βιασύνη, ενώ όλα φωνάζουν ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να διερευνηθεί, όπως επιτάσσει η λογική και η Επιστήμη. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τον Ευαγγελισμό ούτε και με τα λοιπά θρησκευτικά δόγματα, γι' αυτό αγάπησα την Επιστήμη. Και σήμερα παρακολουθώ με πόνο ψυχής τον θάνατό της...

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Καταγράψτε τις Παρενέργειες των Εμβολίων

Κωστής Ανετάκης

Ένας παλιός μου καθηγητής έλεγε ότι δεν γίνεται στατιστική σ' ένα άτομο, εννοούσε δηλαδή ότι για να βγει ένα στατιστικό συμπέρασμα χρειάζεται πλήθος περιστατικών, ώστε να έχει νόημα η ανάλυση.

Είναι, λοιπόν, αυτονόητο για όσους γνωρίζουν τα στοιχειώδη, ότι ένα ή δύο ή περισσότερα μεμονωμένα περιστατικά παρενεργειών, θανάτων, παραλύσεων, κωφώσεων κ.λπ., που παρατηρούνται με χρονική συνάφεια από τον εμβολιασμό, δεν μπορεί ΚΑΝΕΙΣ ν' αποδείξει ούτε ότι οφείλονται ούτε ότι δεν οφείλονται στο εμβόλιο. Για ν' αξιολογηθούν οι παρενέργειες ενός φαρμάκου, πέραν όσων εμφανίζονται στις κλινικές δοκιμές (που στην περίπτωση αυτή τους αλλάξαμε τα φώτα και τον αδόξαστο), χρειάζεται μεγάλο στατιστικό δείγμα.

 
Ενώ, ωστόσο, είναι κατανοητό ο απλός κόσμος να μην κατέχει από στατιστική ανάλυση και κάθε περιστατικό να το εκλαμβάνει ως την Καταστροφή του Δράμαλη, από την άλλη πλευρά είναι ακατανόητο ως εγκληματικό επιστήμονες, που υποτίθεται κατά τεκμήριο ότι είναι σοβαροί, να απορρίπτουν αβασάνιστα και χωρίς ενδοιασμούς την περίπτωση μία βλάβη με χρονική συνάφεια με τον εμβολιασμό να οφείλεται σε παρενέργεια του εμβολίου. Τέτοιων αντιεπιστημονικών συμπεριφορών υπόκειται κάποιου είδους θρησκευτικός φανατισμός και μαγική σκέψη, "Το εμβόλιο σώζει, άρα δεν μπορεί να έχει παρενέργειες", ακριβώς με την ίδια "λογική" που η ορθόδοξη εκκλησία επιχειρηματολογεί πως αφού η θεία κοινωνία είναι σώμα και αίμα Κυρίου, επομένως δεν μπορεί να μεταδίδει τον ιό.

 
Δυστυχώς, τα πολλά περιστατικά που ακούω γύρω μου, όπου γιατροί έχουν απορρίψει αυθαίρετα και απαξιωτικά την πιθανότητα κάποια δυσμενής έκβαση της υγείας να οφείλεται στο εμβόλιο, αφήνουν να εννοηθεί ότι δεν γίνεται καταγραφή των περιστατικών στην αρμόδια βάση δεδομένων, πράγμα που υποσκάπτει τη στατιστική απόδειξη της ασφάλειας ή μη των εμβολίων. Είναι μάλιστα τόσος ο φανατισμός της απόρριψης και της μη καταγραφής, που φτάνουμε σε σημεία παράλογα, όπου τελικά το εμβόλιο θα φανεί στατιστικά ότι προστατεύει απ' όλες τις νόσους, θρομβώσεις, παραλύσεις, θανάτους κ.λπ., αφού τελικά τα καταγεγραμμένα περιστατικά καταλήγουν να είναι λιγότερα από τη μέση συχνότητα που εμφάνιζαν πριν από την έναρξη του εμβολιασμού. Πρόκειται για αντιστροφή της πραγματικότητας και θάνατο της επιστήμης, ειδαλλιώς έχουμε ανακαλύψει την Πανάκεια, το Παμφάρμακο...

Εντούτοις, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι ο κάθε παθών ή οι συγγενείς του έχουν τη δυνατότητα (και την υποχρέωση, κατά τη γνώμη μου) να αναφέρουν τις δυσμενείς εκβάσεις που σχετίζονται χρονικά με τον εμβολιασμό, στο λινκ που παραθέτω παρακάτω. Δεν χρειάζονται μεσάζοντες γι' αυτό, ας μην αφήνουμε τους φανατικούς θρησκόληπτους του Επιστημονισμού να καταστρέψουν την Επιστήμη. Μόνο μετά από ενδελεχή καταγραφή και μελέτη μπορεί ν' αποδειχτεί η πραγματική ασφάλεια ή επισφάλεια των εμβολίων.

 
Παρακαλώ, διαδώστε το σε όλους τους παθόντες... 

kitrinikarta.eof.g

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σκοτώσαν τα παιδιά

Κωστής Ανετάκης

17 Νοέμβρη του ’73

Ξημέρωμα φριχτό σαν πιστολιά

Χ. & Π. Κατσιμίχας

Κείνο το βράδυ κάτι πήγαινε στραβά, μα κανείς δεν μου εξηγούσε τι γινόταν. Από νωρίς τ’ απόγεμα, ένταση πλανιότανε στην ατμόσφαιρα. Οι μεγάλοι ανάστατοι, αλλοπαρμένοι. Το τηλέφωνο χτυπούσε μανιασμένο, νέα ψιθυριστά, αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια.

Η μάνα με φρόντιζε αφηρημένη, με το μυαλό στο επόμενο τηλεφώνημα και σ’ όσα θα μαντάτευε. Ο πατέρας πάσκιζε να δείχνει ήρεμος, μα δε με γελούσε μένα. Σαν ρωτούσα τι συμβαίνει, μου ’διναν απαντήσεις καθησυχαστικές, που διόλου δε με καθησύχαζαν.

Την επόμενη στιγμή το τηλέφωνο έσκουζε, η κουβέντα απόμενε μισή, ένας ορμούσε στ’ ακουστικό κι άλλος στύλωνε τ’ αφτί ν’ αρπάξει ό,τι προλάβαινε.

Παραφύλαξα δυο τρεις φορές, να το σηκώσω εγώ. Στην άλλη άκρη της γραμμής οικείες φωνές· συγγενείς από την Αθήνα, που ’χα καιρό ν’ ανταμώσω. Βιαστικοί, ζητούσαν τους γονείς μου. Τα λόγια αποδώ μεριά μετρημένα, συνθηματικά, κοφτά. Μονάχα κάθε τόσο κάποια «πω πω, Θε’ μου», σαμποτάριζαν τα «τίποτα» κι «όλα καλά» που μου ψέλλιζαν.

Είχε πάει αργά και κάτι, μα πού όρεξη για ύπνο. Δεν ήξερα ακόμα να διαβάζω το ρολόι, αλλά η ώρα βραδυπόρησε και νυσταγμός δεν έπεφτε στα βλέφαρα. Έπιασα να παίζω παιχνίδια φαντασίας, που μου κρατούσαν παρέα στην πλήξη και στη μοναξιά. Όμως οι σύντροφοι των ονειρόκοσμων ήταν ανόρεχτοι κι αυτοί, δεν είχανε κουράγιο να με συνεπάρουν στα ταξίδια τους.

Τ’ ονειροπόλημα περισπούσαν τα τηλέφωνα, τ’ αφτί κι ο νους μου στραμμένα στο χολ. Κάποτε πια έπαψαν να χτυπούν, μα αφήσανε ξοπίσω τους σιγή τσιτωμένη. Οι γονείς μου ήρθαν στην κρεβατοκάμαρα και ξάπλωσαν στο διπλό κρεβάτι, που μου φάνταζε μεγάλο σα γήπεδο. Το παλάτι μας δεν είχε άλλο υπνοδωμάτιο.

Μα ο Μορφέας σχόλαζε απόψε. Απόμειναν να μουρμουράνε στο σκοτάδι. Εγώ καμωνόμουν τον κοιμισμένο, μπας και ξεγελαστούνε να μιλήσουν δυνατότερα. Μα ένα νεαρό ζευγάρι, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο μ’ ένα μικρό παιδί, κατείχανε πώς να τα κάνουν όλα στα μουλωχτά.

Καθώς τ’ αφτί συνήθιζε, έπιανα ένα παράξενο μουρμουρητό απέξω. Τ’ άκουσε κι η μάνα. Κάτι γίνεται, έχει κόσμο στα μπαλκόνια, ύψωσε λιγάκι τη φωνή. Το τηλέφωνο αστραποβρόντηξε, σμπαράλιασε την κάλπικη ησυχία.

Πετάχτηκαν μέχρι το ταβάνι, μαζί κι εγώ. Ο πατέρας κοίταξε το ρολόι, ήταν είπε τέσσερις τα χαράματα. Η μάνα χίμηξε στο τηλέφωνο. Δεν κράτησε πολύ η συνομιλία. Γύρισε αγγελοκρουσμένη στο δωμάτιο, άναψε το φως και φώναξε «Θε’ μου, τα σκότωσαν τα παιδιά, τα καθάρματα, τα σκότωσαν τα παιδιά».

Το σιγοτερέτισμα της γειτονιάς είχε αυγατίσει. Ο πατέρας πέταξε ένα «σας τα ’λεγα ’γω», άνοιξε την μπαλκονόπορτα και ξεμαντάλωσε το παντζούρι. Σηκώθηκα στο κρεβάτι μου και πιάστηκα απ’ τα ξύλινα κάγκελα. Στις μύτες των ποδιών, πάσκιζα να δω τι γινόταν. Το μπαλκόνι έβλεπε σ’ έναν ακάλυπτο, που τον τοιχογύριζαν τέσσερις πολυκατοικίες.

Κοντά χαράματα, κανείς δεν κοιμόταν· κάθε Έλληνας έχει κάποιον συγγενή στην Αθήνα, απ’ τον καιρό της εσωτερικής μετανάστευσης. Όλη η γειτονιά είχε βγει στα μπαλκόνια κι ο ένας μιλούσε με τον άλλον, κάποιοι είχαν ανάψει τα φώτα. Το ακαθόριστο φουρφουρητό, που όλο και δυνάμωνε, έμοιαζε στ’ αφτιά μου να επαναλαμβάνει αδιάκοπα την εφιαλτική επωδό· «τα σκοτώσανε τα παιδιά, τα σκοτώσανε τα παιδιά».

Δε θυμάμαι στη ζωή μου κάτι να με σοκάρισε πιο πολύ. Πρώτη μου φορά άκουγα πως κάποιοι σκότωναν παιδιά. Μες στο μυαλό μου, τα παιδιά ήμουν εγώ, γίνηκε άξαφνα υπόθεση προσωπική. Ο φόβος του θανάτου κοντοζύγωσε ανυπόφερτα.

Η σιγομουρμούριστη μυσταγωγία της συνοικίας μού θύμισε μιαν άλλη πένθιμη σκηνή που μ’ είχε συνταράξει. Ένας νεαρός από τη γειτονιά της γιαγιάς μου, ο Φοίβος, κίνησε να υπηρετήσει στο στρατό και τον φέραν πίσω τέσσερις. Κάποια αλλεργία, δεν ξέρω ακριβώς. Όλη η γειτονιά τον ξενύχτησε, με τα φώτα αναμμένα ως την αυγή και νεκροκέρια να καίνε στα παράθυρα. Οι δυο σκηνές στο νου μου μπλεχτήκαν αξεδιάλυτα· άξαφνα βρέθηκα καταμεσής σε κάποια θλιβερή ολονυχτία, στο ξόδι των παιδιών που τα σκότωσαν τα καθάρματα.

Ήμουνα έξι χρονών. Πολύ καιρό αργότερα, έμαθα πως αυτό ήταν το ξημέρωμα της 17 Νοέμβρη 1973.

Πηγή:otto-great-chaos

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Συκιά του Ιούδα

Κωστής Ανετάκης

Στις πηγές του Αχέροντα στάθηκα να ξαποστάσω

Κι αρίφνητα με λούσανε υδάτινα πετράδια

Είπα, ο δρόμος μου μακρύς κι απέραντες οι μέρες

Που άναυλος στην προσφυγιά ζητώ να δραπετέψω

Απ’ τους φαιδρούς φενακισμούς του βίου και τα ονόματα

Που δίνουμε στην άγνοια, στο μίσος και στο φόβο

Τους άπειρους καθρέφτες που κοιτιόμαστε

Τις χίμαιρες, τις γλώσσες, τις λαλιές, τους συμφυρμούς

Που γλείφουνε τα ποταπά και φτύνουν υμνωδίες

Που κάνουν ματαιόσπουδα τ’ ανάξια,

Τ’ ανούσια να δοξάζονται, τα κούφια να ρεκάζουν

Κούρνιασε μελανόπτερος στον ώμο μου

Ο γητευτής ο σκυθρωπός του ανονείρευτου ύπνου

Κι άκουσα το γέλιο του στα δέντρα να θροΐζει

Με συγκατάβαση μου χάιδεψε την πλάτη:

Μην πιεις το στείρο το νερό της αρνησιάς

Γιατί κι ο γέρος ουρανός ο παντοπλάνητος

Απάνω του ανακλάστηκε, λησμόνησε τ’ αστέρια

Και από τότε τριγυρνούν και ράθυμα αλητεύουν

Κι ούτ’ ένα δεν ευδόκησε τη μοίρα των ανθρώπων

Ύστερα ο κόσμος θα ‘ν’ αδιάβατος και ξένος

Ο δρόμος σου στο πουθενά θ’ αναστομώνει

Θα ποδοσούρνει ολάδειανος στου μάταιου την άκρη

Κάτω απ’ του Ιούδα τη συκιά, έκατσα κι άναψα τσιγάρο

Φτεροκοπήσαν τα κοράκια απ’ τον καπνό αγκρισμένα

Κουβέντα έπιασα στον ίσκιο τον βαρύοσμο

Συμπάθα με, ακριβέ μου, που ξεστράτισα

Κι άφησα πίσω το σεφέρι τσακισμένο

Που προδοθήκαμε και λίγοι έχουμε μείνει

Και τα παιδιά μας πνίγονται σε θάλασσες απάθειας

Που τα ξεβράζουν στις ακτές της πλησμονής

Χάσκοντας ξέπνοα στης τυφλότητας τα βάθια

Σχώρνα με που πια δεν έχω ανάστημα να ορθώσω

Χαμήλωσέ μου το σκοινί απ’ τ' αψηλά κλαριά σου

Μα ο ανέλπιδος μου κράτησε το χέρι

Μου ‘πε μη βάλεις το κεφάλι στην ευήκοη θηλιά

Προτού της ύπαρξης το αντίτιμο πληρώσεις

Ποτέ ο Χάρος βερεσέδια δε χαρίζει

Ούτε και σ’ αλαφραίνει απ’ τους όρκους τους βαριούς

Το σκότος θα σ’ απαρνηθεί, θα σε ξεράσει ο Άδης

Θεοστυγής θα περπατάς κι αρούρης άχθος θα γυρίζεις

Ένας θλιμμένος διακαμός που ξεθωριάζει

Μα δεν μπορεί ν’ αφανιστεί, να γαληνέψει

Γιατί δεν έχει λυτρωμό όποιος προδίνει

Όσα η ψυχή του λεύτερα διαλέγει να ταχθεί

Κάτω απ’ του Ιούδα τη συκιά έπιασα το τραγούδι

Και θρήνησα τους ζώντες και νεκρούς μου

Από τ’ αφορεσμένου πιάστηκα τον ώμο

Κι αντάμα ορχηθήκαμε χορό πολεμικό

Τσουγκρίσαμε ανάερα τα ποτήρια μας

Μεθύσαμ’ από έωλες υποσχέσεις και ρακή

Κι ονείρατα παιδιάστικα που θ’ άλλαζαν τον κόσμο

Ύστερα αυτός αδερφικά με σταυροφίλησε

Με κατευόδωσε γλυκά στου γυρισμού τη στράτα

Με μπόσικη ψυχή σιγοψιθύρισε κουράγιο

Κι έκανε τράκα γελαστός το τελευταίο μου τσιγάρο 

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί δεν παραγγέλνουν το φάρμακο και περιμένουν το εμβόλιο;

Κωστής Ανετάκης

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει, μετά τις αποκαλύψεις των καθηγητών Κούβελα και Φαρσαλινού, σε νυχτερινή εκπομπή του Γ. Σαχίνη, ότι εδώ και πάνω από ένα μήνα έχει εγκριθεί από τον αμερικανικό FDA φάρμακο, με βάση τα μονοκλωνικά αντισώματα, το οποίο θα μπορούσε ν' αποσυμφορήσει το σύστημα υγείας και τις εντατικές κι έτσι να επιτραπεί και στην οικονομία να λειτουργήσει και στους πολίτες να ζήσουν φυσιολογικά (πράγμα που μέχρι το τέλος θα έχουμε ξεχάσει τι ακριβώς σημαίνει). 

Γιατί, λοιπόν, δεν παραγγέλνουν το φάρμακο από τις ΗΠΑ και περιμένουν ένα εμβόλιο με άγνωστη ουσιαστικά αποτελεσματικότητα; (Δεν γνωρίζουμε καν, για παράδειγμα, κατά πόσον οι εμβολιασμένοι μπορούν περαιτέρω να μεταδώσουν τον ιό ούτε για πόσον καιρό διαρκεί η όποια ανοσία). Ένα εμβόλιο, που ακόμη και στην καλύτερη των περιπτώσεων θα φανεί (αν φανεί) χρήσιμο επιδημιολογικά μετά τον Σεπτέμβρη του 2021; 

Ο καθηγητής Κούβελας έχει μιλήσει ανοιχτά για ζητήματα κέρδους και συμφέροντος, αφού τα εμβόλια θα πουληθούν κατά εκατομμύρια δόσεις, ενώ τα μονοκλωνικά αντισώματα απευθύνονται αυστηρά σε μερικές χιλιάδες ασθενείς στην Ελλάδα και πολλοί, ειδικοί και μη, συμφωνούν με αυτήν την άποψη. Δεν θα διαφωνήσουμε, φαίνεται απολύτως εύλογη. 

Ωστόσο, διαβάζοντας διάφορους απολογητές της κυβέρνησης και του κυρίαρχου αφηγήματος, συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχει τουλάχιστον μία ακόμη πλευρά στο ζήτημα. Ας καταθέσουμε, λοιπόν, κι εμείς τη δική μας δεκάρα στον ζωηρό αυτόν διάλογο.

Καταρχάς, αυτό που διακινούν οι απολογητές, ότι οι δόσεις δεν φτάνουν για όλους, δεν ισχύει. Ο κύριος Κούβελας, σε πρόσφατη ραδιοφωνική του συνέντευξη στο Κόκκινο, δήλωσε ότι τηλεφώνησε ο ίδιος στην εταιρεία και τον διαβεβαίωσαν ότι έχουν έτοιμες ήδη 1.000.000 δόσεις και πως έχουν προϋπολογίσει 3.000 από αυτές για τη χώρα μας, οπότε ας μην παίρνουμε πολύ τοις μετρητοίς ό,τι λέει ο κάθε Παπατζής. 

Το θέμα βρίσκεται αλλού: Το φάρμακο αυτό ΔΕΝ είναι κατάλληλο για να χορηγηθεί σε κάποιον που εισάγεται στο νοσοκομείο σε βαριά κατάσταση ή/και καταλήγει στην εντατική. Πρέπει να χορηγηθεί νωρίς, κατά την περίοδο που ακόμη τα συμπτώματα είναι ήπια ως μέτρια, έτσι ώστε οι εισαγωγές στα νοσοκομεία και στις ΜΕΘ να μειωθούν κατά περίπου 70%. 

Επομένως, για ν' αποδώσει το φάρμακο, θα πρέπει και πάλι να στηθεί ένα σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΦΥ), στο οποίο να καταφεύγει όποιος παρουσιάσει συμπτώματα κόβιντ, ώστε να γίνεται διάγνωση και να του χορηγούν το φάρμακο στο σπίτι (με επισκέπτες γιατρούς ή νοσοκόμους κ.λπ.). Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο ότι όλες οι προτάσεις της επιστημονικής κοινότητας, και του ίδιου του ΠΟΥ, για στοχευμένα επιδημιολογικά μέτρα, αντί του μεσαιωνικού οριζόντιου λοκντάουν, προϋποθέτουν την επένδυση στην ΠΦΥ. 

Ο βαθύτερος, λοιπόν, λόγος για τον οποίο επιμένουμε δογματικά στα καταστροφικά λοκντάουν, παρά το τεράστιο κόστος και την αποτυχία τους στον έλεγχο της μετάδοσης, κι έχουμε αποκλείσει κάθε άλλη φαρμακευτική παρέμβαση εκτός από το εμβόλιο είναι ένας και βασικός: Η ελλαδική κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επενδύσει στην ΠΦΥ, αφού τα μνημόνια και η Μητέρα Γερμανία δεν της το επιτρέπουν. 

Τουναντίον, ακόμη και εν μέσω συνδημίας, η αποψίλωση του ΕΣΥ συνεχίζει ακάθεκτη το θεάρεστο έργο της. Πράγματι, για το 2021, στην εκθεση του προυπολογισμού για την υγεία, θα έχουμε κατα 500 εκατομμύρια ευρώ μειωμένες τις κρατικές δαπάνες και ειδικά στην ΠΦΥ κατα 20% (βλ. Πίνακα 2.1, σελ. 46, κωδ. 1015 και Πίνακα 3.14, σελ. 91).

Στόχος είναι, στο μέλλον, ν' αντιμετωπίζεται κάθε είδους απειλή κατά της δημόσιας υγείας με το σχήμα "περιοριστικά μέτρα, ατομική ευθύνη, περιμένοντας τον Γκοντό". 

Και για να προλάβουμε όσους προσμένουν το περιβόητο εμβόλιο ως μάννα εξ ουρανού, θα πρέπει να προσθέσουμε μία ακόμη πολύ σημαντική παράμετρο, την οποία οι περισσότεροι προτιμούνε ν' αγνοούν: Ο μαζικός εμβολιασμός, τόσο λόγω της μαζικής του κλίμακας όσο και λόγω της ανάγκης διατήρησης των εμβολίων σε θερμοκρασίες -70 βαθμών καθ' όλο το μήκος της αλυσίδας παραγωγή-μεταφορά-αποθήκευση-διάθεση, θέλει τόσο μεθοδικό και υψηλού επιπέδου σχεδιασμό, τα logistics όπως τα λέμε στο χωριό μου, που προβληματίζει σοβαρά και τις πιο οργανωμένες χώρες, πόσο μάλλον χώρες που νιώθουν υπερήφανες όταν αποτελούν τους ουραγούς της Ευρώπης σε όλα τα θετικά και τους πρωταθλητές σε όλα τα αρνητικά. Η παροιμιώδης ανικανότητα του ελλαδικού κράτους για στοιχειώδη οργάνωση σε βασικά πράγματα, μας δίνει τη δυστυχή βεβαιότητα ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει σ' αυτή τη χώρα κι ότι τ' αποτελέσματα θα είναι από τραγελαφικά ως τραγικά. 

Γι' αυτούς τους λόγους, θα συνιστούσαμε περισσότερη ψυχραιμία στις μεταξύ μας κόντρες, καθότι είναι πάρα πολύ πιθανόν ότι διεξάγονται περί όνου σκιάς και πολλοί θα ντραπούν, αν έχουν ελάχιστη τσίπα, όταν θα φανερωθεί το μεγάλο φιάσκο. Και βέβαια, θα κατηγορηθούν γι' άλλη μια φορά οι πολίτες, για τον κακό τους χαρακτήρα. Ποιος ανίκανος ανέλαβε ποτέ την ευθύνη για την ανικανότητά του...

---

  ΚΩΣΤΉΣ ΑΝΕΤΑΚΗΣ: Αναρτήσεις στην Σφήκα 

---

Διαβάστε Περισσότερα »