Του Βαγγέλη Τσερεμέγκλη
Οι ευχές μοιράστηκαν αφειδώς εκατέρωθεν, πότε ειλικρινείς και εγκάρδιες, πότε τυπικές και διεκπεραιωτικές. Μοιράστηκαν πάντως σαν “φοντάν” σε όλους τους καλεσμένους. Κανείς παραπονεμένος. Όλα σωστά και στην θέση τους. Ταχτοποιημένα και όμορφα.
Τα χαμόγελα και η λάμψη από τα λαμπιόνια, τα κουτιά με τα δώρα, οι τσάντες από το μεγάλο πολυκατάστημα, τα στενόμακρα σακουλάκια με τα ποτά (κάτι για το σπίτι!!) όλα πήγαν καλά. Μαζί με τα glamour τηλεοπτικά προγράμματα, μαγειρικές, μουσικές εκπομπές, πρωθυπουργικά διαγγέλματα, προεδρικές δηλώσεις, όλα μα όλα καλωσόρισαν τον χρόνο -βρέφος- στα πρώτα του βήματα.
Ο καθένας από την θέση “είδε” την παράσταση να ολοκληρώνεται και να ρίχνει αυλαία, μέσα σε πλήθος βεγγαλικών και χειροκροτημάτων. Άλλος παραπονέθηκε, άλλος έβρισε, άλλος έκλαψε, λυπήθηκε, γέλασε, απολογήθηκε για τα πεπραγμένα και τα μη πεπραγμένα του, έδωσε όρκους ετήσιας πίστης και αγάπης αλλά κάρτ, υποσχέθηκε -πως δεν θα- ή -πως θα- οπωσδήποτε την νέα χρονιά.
Είναι η ίδια η ζωή τελικά που μας ορίζει. Από τότε μάλιστα που απαρνηθήκαμε τον ρόλο μας, ως οι κυρίαρχοι καθοριστές της μοίρας και της ζωής μας, αναθέσαμε σε αυτήν να μας ορίζει ανεξέλεγκτα και απροσδιόριστα. Αιφνίδια, σαν έκπληξη. Μία φορά καλή και πολλές άσχημη.
Ετούτη η “ανάθεση” είναι που μας έβγαλε από το δρόμο. Που μας έριξε στον γκρεμό. Ορίσαμε αφέντες άλλους, να διαφεντεύουν την ζωή μας. Να την καθορίζουν, να την οδηγούν σε μονοπάτια δύσβατα και νερά αχαρτογράφητα.
Ακούσαμε τις πονηρές σειρήνες, κοιμηθήκαμε όταν δεν έπρεπε, ξυπνήσαμε αργά όταν πια το τραίνο είχε ήδη φτάσει στο χείλος της αβύσσου. Θαμπωθήκαμε από τους προβολείς του δήθεν και προσκυνήσαμε ανύπαρκτους θεούς. Τοτέμ επιβλητικά, πολύχρωμα αλλά ακίνητα και εν τέλει άχρηστα ή και βλαβερά. Καρκινώματα για τις κοινωνίες των ανθρώπων. Σκιάχτρα δίχως αντίκρυσμα.
Αν υπάρχουν ευχές με μέλλον, αν υπάρχουν ειλικρινείς ευχές και ελπίδες ζωντανές, αυτές θα πρέπει να προτρέπουν στο κάψιμο των Τοτέμ και των φόβων που προκαλούν. Στο θάψιμο των σκιάχτρων της ανάθεσης, των μαγικών ραβδιών και των σωτήρων που τα κρατούν, κραδαίνοντας μια ευτυχία που δεν θα έρθει ποτέ. Δεν θάρθει αν, όλοι μα όλοι δεν αποφασίσουμε να ξανα πάρουμε την ζωή στα χέρια μας.
Αν δεν αποφασίσουμε πως το ανάστημά μας ήταν, είναι και θα είναι πάντα ψηλότερο από τα Τοτέμ και τους γελοίους μάγους που τα συντηρούν!!!!!!
Οι ευχές μοιράστηκαν αφειδώς εκατέρωθεν, πότε ειλικρινείς και εγκάρδιες, πότε τυπικές και διεκπεραιωτικές. Μοιράστηκαν πάντως σαν “φοντάν” σε όλους τους καλεσμένους. Κανείς παραπονεμένος. Όλα σωστά και στην θέση τους. Ταχτοποιημένα και όμορφα.
Τα χαμόγελα και η λάμψη από τα λαμπιόνια, τα κουτιά με τα δώρα, οι τσάντες από το μεγάλο πολυκατάστημα, τα στενόμακρα σακουλάκια με τα ποτά (κάτι για το σπίτι!!) όλα πήγαν καλά. Μαζί με τα glamour τηλεοπτικά προγράμματα, μαγειρικές, μουσικές εκπομπές, πρωθυπουργικά διαγγέλματα, προεδρικές δηλώσεις, όλα μα όλα καλωσόρισαν τον χρόνο -βρέφος- στα πρώτα του βήματα.
Ο καθένας από την θέση “είδε” την παράσταση να ολοκληρώνεται και να ρίχνει αυλαία, μέσα σε πλήθος βεγγαλικών και χειροκροτημάτων. Άλλος παραπονέθηκε, άλλος έβρισε, άλλος έκλαψε, λυπήθηκε, γέλασε, απολογήθηκε για τα πεπραγμένα και τα μη πεπραγμένα του, έδωσε όρκους ετήσιας πίστης και αγάπης αλλά κάρτ, υποσχέθηκε -πως δεν θα- ή -πως θα- οπωσδήποτε την νέα χρονιά.
Είναι η ίδια η ζωή τελικά που μας ορίζει. Από τότε μάλιστα που απαρνηθήκαμε τον ρόλο μας, ως οι κυρίαρχοι καθοριστές της μοίρας και της ζωής μας, αναθέσαμε σε αυτήν να μας ορίζει ανεξέλεγκτα και απροσδιόριστα. Αιφνίδια, σαν έκπληξη. Μία φορά καλή και πολλές άσχημη.
Ετούτη η “ανάθεση” είναι που μας έβγαλε από το δρόμο. Που μας έριξε στον γκρεμό. Ορίσαμε αφέντες άλλους, να διαφεντεύουν την ζωή μας. Να την καθορίζουν, να την οδηγούν σε μονοπάτια δύσβατα και νερά αχαρτογράφητα.
Ακούσαμε τις πονηρές σειρήνες, κοιμηθήκαμε όταν δεν έπρεπε, ξυπνήσαμε αργά όταν πια το τραίνο είχε ήδη φτάσει στο χείλος της αβύσσου. Θαμπωθήκαμε από τους προβολείς του δήθεν και προσκυνήσαμε ανύπαρκτους θεούς. Τοτέμ επιβλητικά, πολύχρωμα αλλά ακίνητα και εν τέλει άχρηστα ή και βλαβερά. Καρκινώματα για τις κοινωνίες των ανθρώπων. Σκιάχτρα δίχως αντίκρυσμα.
Αν υπάρχουν ευχές με μέλλον, αν υπάρχουν ειλικρινείς ευχές και ελπίδες ζωντανές, αυτές θα πρέπει να προτρέπουν στο κάψιμο των Τοτέμ και των φόβων που προκαλούν. Στο θάψιμο των σκιάχτρων της ανάθεσης, των μαγικών ραβδιών και των σωτήρων που τα κρατούν, κραδαίνοντας μια ευτυχία που δεν θα έρθει ποτέ. Δεν θάρθει αν, όλοι μα όλοι δεν αποφασίσουμε να ξανα πάρουμε την ζωή στα χέρια μας.
Αν δεν αποφασίσουμε πως το ανάστημά μας ήταν, είναι και θα είναι πάντα ψηλότερο από τα Τοτέμ και τους γελοίους μάγους που τα συντηρούν!!!!!!
