Η πολύνεκρη σιδηροδρομική σύγκρουση στην Ισπανία επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι τα εγκλήματα στους σιδηροδρόμους είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που θυσιάζει την ασφάλεια, ακόμα και τη ζωή για τα κέρδη. Μελέτη - ορόσημο της πολιτικής του κόστους - οφέλους ήταν η έκθεση του 1994 της «British Rail» και της «Railtrack» για το σύστημα «Automatic Train Protection» - σύστημα αυτόματης πέδησης σε περίπτωση ανθρώπινου λάθους ή παραβίασης σηματοδότη.
Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καθολική εγκατάσταση του συστήματος απέδιδε «φτωχή αξία για τα λεφτά της» (poor value for money). Οι απολογητές της «απελευθέρωσης» δεν δίστασαν να βάλουν τιμή στην ανθρώπινη ζωή. Σύμφωνα με την έκθεση, το κόστος για κάθε «ζωή που θα σωζόταν» από τη λειτουργία του συστήματος υπολογίστηκε στα 14 εκατομμύρια λίρες, ενώ το κράτος έθετε ως όριο τα 4 εκατομμύρια.
Με βάση αυτή την κυνική «λογική», η ασφάλεια των επιβατών κρίθηκε «ασύμφορη» για το κεφάλαιο και τους επενδυτές που ετοιμάζονταν να διαμελίσουν τον βρετανικό σιδηρόδρομο. Η μελέτη δεν ήταν απλώς ένα τεχνοκρατικό κείμενο. Ηταν η νομιμοποίηση της υποβάθμισης της ασφάλειας. Καθιέρωσε μάλιστα την αρχή του ALARP (As Low As Reasonably Practicable - Στο χαμηλότερο επίπεδο που είναι πρακτικά εφικτό).
Πρόκειται για μια έννοια - λάστιχο που επιτρέπει στις εταιρείες να δικαιολογούν την άρνηση λήψης μέτρων ασφαλείας όταν το κόστος τους είναι «δυσανάλογο» με το «όφελος». Είναι η ίδια «λογική» που υλοποιούν σήμερα η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της, λογαριάζοντας την ασφάλεια ως «κόστος».
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου