Στην άλλη περίπτωση άφησε το παιδί να βρει την σφαγμένη γυναίκα και να καλέσει τις πρώτες βοήθειες.
Παιδιά δώδεκα και δέκα χρόνων.
Στη μια περίπτωση ο «μάγκας» τα φόρτωσε στην γυναίκα που δολοφόνησε, του έκανε, λέει, επίθεση του κακομοίρη για αυτό την τεμάχισε ζωντανή. Δεν βρέθηκε να έχει κανένα αμυντικό τραύμα ο ίδιος, ενώ πριν τη «νόμιμη άμυνά» του είχε ναρκώσει τα παιδιά του. Ο άλλος «μάγκας» αυτοκτόνησε μήπως πληρώσει τις συνέπειες. Έτσι έχουν μάθει να αναλαμβάνουν οι «μάγκες» τις ευθύνες τους. Χρυσαυγίτικα.
Και στις δυο περιπτώσεις μιλάμε για σπλάτερ. Δε διαβάζονται οι περιγραφές.
Στην τελευταία περίπτωση ήταν κι αστυνομικός. Και δεν είναι η μόνη περίπτωση. Με λίγο ψάξιμο βρήκα ότι είναι τουλάχιστον η 13η μέσα σε λίγα χρόνια. Δίνει το κράτος όπλο σε κακοποιητές, εγκληματίες, δολοφόνους. Και το μονοπώλιο της βίας. Χωρίς ελέγχους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς επιτήρηση, χωρίς συνέπειες για τυχόν καταγγελίες, ακόμα και σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας. Θέλει αντρισμό η αστυνομία, να έχει λίγη τεστοστερόνη παραπάνω, και λίγη ασυδοσία. Γνωστά είναι αυτά.
Οι γυναίκες στα σχόλια της είδησης γράφουν για τον φόβο που νιώθουν, τη δίκαιη οργή που τις πνίγει, το άγχος τους ότι μπορεί οι ίδιες ή άλλες φίλες και συγγενείς τους να είναι οι επόμενες, ενώ οι άντρες έχουν τις ενστάσεις τους για τον όρο από καθαρά «ακαδημαϊκό κι ουμανιστικό ενδιαφέρον», πόσο γρήγορα γίνονται Καστοριάδηδες και Πουλατζάδες μπροστά στα πτώματα γυναικών όμως, και τα ρίχνουν στο μπόλι – γίνεται να λείπει; - και στην woke ατζέντα γιατί για τους Ουκρανούς στρατιώτες που σκοτώνονται στις μάχες δε λέμε τίποτα. Ούτε για την Μαρφίν.
Η δεύτερη κοπέλα, το δεύτερο θύμα, είχε κοινοποιήσει λίγες μέρες πριν:
«Η ελληνική οικογένεια βάλλεται απ’ τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και το Pride, αλλά όταν ένας άντρας σφάζει τη γυναίκα του μια ανάσα απ’ τα παιδιά του, η ελληνική οικογένεια ζει μονάχα μια μεμονωμένη τραγική στιγμή»
Τι τραγική ειρωνεία.
Κι όντως πιο μεγάλη κουβέντα ανοίγει το Pride παρά οι γυναικοκτονίες. Σοκάρει περισσότερο τον μέσο άντρα, ναι τον άντρα κυρίως μην κοροϊδευόμαστε, δυο άλλοι άντρες να φιλιούνται ή να πιάνονται χέρι χέρι παρά μια γυναίκα κατασφαγμένη και πνιγμένη στο αίμα, αγχώνονται περισσότερο τι θα πουν στα παιδιά τους για ένα ζευγάρι γκέι στην πολυκατοικία παρά για ένα ζευγάρι στρέιτ που ακούγονται από το σπίτι τους κραυγές, σφαλιάρες, κλωτσιές και μπουνιές, δεν ξέρουν πώς να εξηγήσουν στα ανήλικά την εικόνα δυο ανθρώπων να φιλιούνται αλλά έχουν ολόκληρη φαρέτρα από δικαιολογίες για την εικόνα ενός ανθρώπου μελανιασμένου και τουμπανιασμένου στο ξύλο. Μη σου πω κανένας «μάγκας» μπορεί να κλείσει και το μάτι στον γιο του και να του πει «έτσι θέλουν οι γυναίκες» και να χαμογελάσει συνωμοτικά. Στην ίδια κοινωνία μεγαλώσαμε, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας.
Και ναι, το χω μαράζι σε μια παρέα αντρών εκεί που φωνάζουν με προληπτική οργή και συναγωνίζονται στις λίστες φρικτών απειλών κι εκδικήσεων που θα πάρουν για το αν τους βγει ο γιος τους «πούστης», να πεταχτεί ένας να πει «να μη μου βγει το παιδί μου φονιάς, γυναικοκτόνος, βιαστής, παρενοχλητής, φασίστας και τέρας μόνο κι ό,τι άλλο δεν πειράζει».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου