Σε πιάνει μία στενοχώρια όταν βγαίνεις από ένα εφημερεύον νοσοκομείο, έπειτα από μία σκληρή περιπέτεια αγωνίας, φόβου, απάνθρωπων αναμονών, και ανοίγοντας ραδιόφωνο διαβάζεις για τους νέους μισθούς των ανώτατων ιερωμένων. Σε πιάνουν οι «λαϊκισμοί» σου, άνθρωπος είσαι.
Δεν μαθαίνεις κάτι καινούργιο, αλλά κάθε φορά θυμώνεις. Δεν συνειδητοποιείς δηλαδή πρώτη φορά πως δεν είναι τα χρήματα το πρόβλημα αλλά οι επιλογές. Το ξέρεις πια. Το σύστημα υγείας, το εκπαιδευτικό σύστημα, οι αμοιβές των λειτουργών τους, δεν είναι αποτέλεσμα μίας χώρας που πέρασε χρεοκοπία, που έχει περιορισμένους πόρους, άρα και περιορισμένη δύναμη για στοιχειώδη κοινωνική πολιτική. Είναι θέμα επιλογής, εκατό τοις εκατό. Και η επιλογή είναι ιδεολογική, στον πυρήνα της.
Λεφτά υπάρχουν. Ο έρμος ο Γεωργάκης θα μείνει στην Ιστορία για την σκοπίμως επιμερισμένη φράση του, δίχως να αναφέρεται η συνέχειά της, πως τα χρήματα υπάρχουν στην κοινωνικά δίκαιη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Μία κίνησή βέβαια, μία πολιτική, που εξαγγέλθηκε πολλάκις από τον ίδιο και από όσους έχουν κυβερνήσει έως τώρα, δίχως καμία πρόθεση να γίνει πράξη.
Αν μπορούσαν θα καταργούσαν οτιδήποτε δημόσιο (εκτός από την εκκλησία). Δεν είναι μυστικό. Ορισμένοι πρωτοκλασάτοι Υπουργοί το έχουν ονειρευτεί δημοσίως. Οι ίδιοι που εκλέχτηκαν για να ειρωνεύονται τους πιο αδύναμους και να τους κατηγορούν για μιζέρια επειδή δεν εκτιμούν πως έχουν την δυνατότητα να πάνε για μπάνιο στην Λούτσα, τι τα θέλουν τα νησιά αφού δεν τα αντέχει η τσέπη τους;
Το έχω ξαναπεί πως ποτέ δεν θυμάμαι τόσο κυνισμό να εκφράζεται τόσο απροκάλυπτα από εκλεγμένους. Πάντα αυτή ήταν η πολιτική τους, αλλά δεν μας χλεύαζαν και στα μούτρα. Έκαναν ήσυχα τις μπίζνες τους, σιχαίνονταν οτιδήποτε λαϊκό, αλλά ένα παραμύθι νοιαξίματος για το κοινό καλό το έλεγαν.
Προσπαθείς να βρεις την ψυχραιμία για καθαρή σκέψη, για ανάλυση και σύνθεση, να μη γίνεις φανατικός και άδικος, να γίνεις χρήσιμος και όχι απλά ένας διχαστικός που δεν προσφέρει απολύτως τίποτα, αλλά δεν σε αφήνουν.
Η Ελλάδα λιώνει από εγκατάλειψη στα νοσοκομεία της, φανατίζεται στο ΣΕΦ και το OΑΚΑ, πιστεύοντας πως υπερασπίζεται απλά μία ομάδα ενώ υπερασπίζεται όσους τους θεωρούν αναλώσιμα σκλαβάκια στον κόσμο που οραματίζονται και υπηρετούν, καταπίνει τις ρεμούλες τού δημοσίου χρήματος από τους καπάτσους (γιατί έτσι είναι και τι να κάνουμε) και πού και πού ρίχνει και κανένα σταυρίδι στον ομοφυλόφιλο που θα συναντήσει στον δρόμο γιατί έχουμε και κάποιες αξίες να υπερασπιστούμε.
Και φροντίζει να κρατάει ικανοποιημένους τους παπάδες της. Το εκλογικό σώμα που επηρεάζουν είναι αποκαρδιωτικά μεγάλο. Ούτε η «πρώτη φορά Αριστερά» τόλμησε το παραμικρό. Θα ήταν ανεξέλεγκτες οι αντιδράσεις και δεν υπήρχε η πολυτέλεια για ένα ακόμα τόσο ισχυρό μέτωπο.
Το βλέπεις πια στους δρόμους, στις απλές καθημερινές συναναστροφές μας, πως όλοι έχουμε τα νεύρα μας. Όλοι τα έχουμε με όλους. Καταπίνουμε όλους τους εξευτελισμούς αλλά όχι να σεβαστούμε και την προτεραιότητα σε μία διασταύρωση. Γιατί κάπου πρέπει να νικάμε κι εμείς, δεν αντέχεται τόση ήττα. Θα νικήσουμε στην παραβίαση ενός STOP.
Θα σκοτωθούμε από τα αποτελέσματα της έλλειψης αξιοπρέπειας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου