Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστος Ζαρκαδούλας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστος Ζαρκαδούλας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019

Κόντρα στο ρεύμα της ξενοφοβίας

Ντίνα Δασκαλοπούλου


Βρέθηκε στο Βελιγράδι για να υψώσει τη φωνή του κατά του ΝΑΤΟ και στη Γένοβα κατά των σχεδίων των ισχυρών του κόσμου· στη Συρία, διαδήλωσε κατά των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Με ένα κείμενο που έγινε viral δήλωσε την αλληλεγγύη του στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Κι είναι η πρώτη φορά στη ζωή του που στέκεται απέναντι σε διαδηλωτές.

Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος του θεού όταν ακούει τους συντοπίτες του να δηλώνουν στις κάμερες πως «θα χυθεί αίμα» αν έρθουν οι πρόσφυγες στον τόπο τους; Ο παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας έκανε αυτό που κάνει πάντα: στέκεται στο πλευρό των αδυνάτων, ως άνθρωπος που υπηρετεί την Αριστερά και ως παπάς που τιμάει τα ράσα.

Η ιστορία του Καραβόμυλου σας είναι λίγο πολύ γνωστή και δεν διαφέρει από όσα έχουμε δει σε διάφορες γωνιές της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια: η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα φτιάξει εκεί ένα χοτσπότ για να στεγαστούν πρόσφυγες, και μέρος της τοπικής κοινωνίας αντιδρά.

Ο παπα- Χρήστος Ζαρκαδούλας

Ετσι (και) την περασμένη Παρασκευή συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Στυλίδας και έκλεισαν για μισή ώρα την παλιά εθνική οδό. Όπως διαβάζουμε στο stilidanews.gr, στη συγκέντρωση τον λόγο πήρε πρώτος ο αντιδήμαρχος Χαράλαμπος Καναπίτσας. «Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να διαδηλώσουμε κατά των προσφύγων», ξεκίνησε ο κ. Καναπίτσας, για να τον διακόψει αμέσως η δήμαρχος, Βιργινία Στεργίου: «Εμείς δεν είμαστε κατά των προσφύγων».

Παρ’ όλα αυτά η δημοτική αρχή (που εκλέχθηκε με τη στήριξη της Ν.Δ.) «καταδικάζει την αδιάλλακτη στάση της ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την ειλημμένη απόφαση της δημιουργίας προσωρινού κέντρου παραμονής προσφύγων στο Στρατόπεδο “Γεώργιος Παπαποστόλου”», όπως διαβάζουμε σε ψήφισμα που προσυπογράφουν και οι επικεφαλής της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Οι παρατάξεις δηλώνουν πως ακόμα και μετά τη συνάντηση που είχε η δήμαρχος με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, διαφωνούν «με την προοπτική διαμόρφωσης ενός πρόχειρου hotspot, με δεδομένα τα προβλήματα υδροδότησης, αποχέτευσης, την προηγούμενη χρήση του στρατοπέδου ως αποθήκης καυσίμων, τον τουριστικό χαρακτήρα της περιοχής και τη θέση του στρατοπέδου ανάμεσα στον αστικό ιστό» και ζητούν συνάντηση με τον πρωθυπουργό.
Από το 2017

Η δημιουργία κέντρου φιλοξενίας προσφύγων στον Καραβόμυλο είχε συζητηθεί και το 2017. Οπως έχει γράψει η εφημερίδα μας (5/9/2019), «το έργο δεν προχώρησε για διάφορους λόγους, αν και τότε υπήρξαν έντονες αντιδράσεις με ξενοφοβικά χαρακτηριστικά, που είχαν οδηγήσει τον τότε δήμαρχο στην απόφαση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, το οποίο επίσης δεν έγινε ποτέ».

Σε ένα τέτοιο κλίμα γράφει και αγωνίζεται ο παπα-Χρήστος, ο εφημέριος της εκκλησίας του Καραβόμυλου. «Αφήστε κατά μέρος τις κομμουνιστο-χριστιανικές αηδίες (ο φονταμενταλισμός σε όλο του το μεγαλείο), ανοίξτε τα μάτια σας ΟΛΟΙ και ειδικά όσοι είστε δημόσια πρόσωπα και ΔΕΙΤΕ τι έγινε στη Μόρια!», του γράφουν στην προσωπική του σελίδα εξαγριωμένοι... ευσεβείς. «Σε λιγο θα σου απογορεψουν να χτυπας την καμπανα παπά», ορύεται ένας άλλος.

Τι λέει αυτός ο παπάς και κάποιοι... πιστοί του δόγματος της αγάπης τον εχθρεύονται τόσο πολύ; Το αυτονόητο:

«άμεσα πρέπει να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους ως αδελφούς μας. Ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, έθνος και θρησκεία, πρέπει να γίνουμε οι πλησίον τους. Να πιέσουμε δυναμικά να ανοίξουν τα σύνορα ώστε ο καθένας ελεύθερα να κινηθεί προς τη χώρα που επιθυμεί. Να αντισταθούμε στη δημιουργία γκέτο-φυλακής και να απαιτήσουμε την εγκατάστασή τους σε οικίες εντός των πόλεων και των χωριών και μάλιστα σε αριθμό ανάλογο του μόνιμου πληθυσμού».

Ο παπα-Χρήστος είναι ένας από εκείνους που, στον δρόμο των πρώτων χριστιανών και ακολουθώντας το παράδειγμα της Παγκληρικής Ενωσης που πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση, το 2004 δημιούργησαν την Παγκληρική Αγωνιστική Κίνηση Κληρικών και Λαϊκών και έδειξαν τι ακριβώς σημαίνει θεολογία της απελευθέρωσης, αλλά και το πώς συμπλέει ο μαρξισμός με τον χριστιανισμό.

Όταν γνωριστήκαμε το 2009, ο παπα-Χρήστος μού έδωσε να διαβάσω Καρντενάλ, Κάουτσκι και Κορδάτο και μου έλεγε τότε: «Ο Θεός μάς κάλεσε να άρουμε τα εμπόδια στα οποία προσκόπτει η ενότητα του κόσμου. Τέτοια εμπόδια είναι η ταξική κοινωνία, ο εθνικισμός, οι διακρίσεις ανάλογα με το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία. Η πάλη, λοιπόν, για την άρση αυτών των εμποδίων πρέπει να γίνει λόγος ύπαρξης για τον καθέναν που θέλει να λέγεται χριστιανός».

Τώρα, θυμίζοντας τόσο τον συγχωρεμένο παπα-Στρατή από τη Λέσβο, αυτόν τον ίδιο αγώνα κάνει για τους πρόσφυγες, που κάποιοι στέκουν εναντίον τους πριν καν τους δουν στον τόπο τους.

«Ο αγώνας πρέπει να είναι κατά των αιτιών που δημιουργούν το πρόβλημα», τονίζει ο παπα-Χρήστος. «Κοινός εχθρός και των προσφύγων-μεταναστών και δικός μας είναι οι ισχυροί του κόσμου, ο ιμπεριαλισμός και οι μηχανισμοί του. Αυτοί κατέστρεψαν τις πατρίδες των προσφύγων-μεταναστών. Αυτοί σε συνεργασία και με τις κυβερνήσεις της χώρας μας τούς ξεσπίτωσαν και τους ξεσπιτώνουν. Αυτοί έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους πρόσφυγες-μετανάστες, πλάνητες στον κόσμο, χωρίς πατρίδα».

Πηγή: efsyn.gr



Ντίνα Δασκαλοπούλου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2019

Προσφυγές στον Καραβόμυλο

Χρήστος Ζαρκαδούλας


«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λκ στ. 31)

Ως εφημέριος της ενορίας του Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Καραβομύλου και διάκονος του λόγου του Θεού, απευθύνομαι προς τους αδελφούς συνενορίτες μου και σε όσους αιφνιδιασμένοι από την απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας, συμπαρίστανται και αντιδρούν στην εγκατάσταση προσφύγων και μεταναστών, στο εντός του οικισμού υφισταμένου στρατοπέδου.

Έχω διαπιστώσει από την πλέον των δώδεκα χρόνων διακονία μου, στην ως άνω ενορία, ότι μεταξύ των κατοίκων ρατσιστικές και ξενοφοβικές απόψεις δεν υφίστανται, ή έστω είναι απειροελάχιστες και κάποιες σε λανθάνουσα κατάσταση. Και θλίβομαι που τα σημερινά γεγονότα αναδεικνύουν τις εξ αγανακτήσεως προσκαίρως δημιουργηθείσες, δίδοντας στους κακόβουλους την δυνατότητα να τις εμφανίζουν ως πάγιες και προϋπάρχουσες.

Το προσφυγικό είναι μεγάλο πρόβλημα για να αντιμετωπίζεται συναισθηματικά και μάλιστα εν θερμώ, όταν αυτό αγγίζει την πόρτα μας.

Θλίβομαι που η πλειονότητα του λαού όχι μόνο δεν αντιδρούσε για το κακό που έρχονταν, αλλά στήριζε και στηρίζει τις πολιτικές που το δημιούργησαν και το γιγαντώνουν.

Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Λιβύη, στη Τυνησία, στην Αίγυπτο, στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κ.λπ. και επιπλέον η καταλήστευση του πλούτου, και η φτωχοποίηση ή η διατήρηση σε απόλυτη φτώχεια άνω του ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων στον πλανήτη με την εγκατάσταση υποτελών «κυβερνήσεων» στην πλειονότητα των χωρών του κόσμου, είναι οι αιτίες που δημιούργησαν το μεταναστευτικό - προσφυγικό πρόβλημα. Όμως εναντίον αυτών λίγοι διαμαρτυρηθήκαμε.

Ακόμη και προ ολίγων ημερών, η πλειονότητα των κατοίκων της Ευρώπης, έδειξαν να δίδουν γη και ύδωρ στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. μη αντιδρώντας στην, ως επικυρίαρχου, απαίτησή της για απαγόρευση ελλιμενισμού σε πλοίο που μετέφερε πετρέλαιο για τον λαό της Συρίας της οποίας, παρεμπιπτόντως, η πρεσβεία παραμένει κλειστή στη χώρα μας ως να πρόκειται για εχθρικό κράτος.

Εις ώτα μη ακουόντων έφθανε η από δεκαετιών κραυγή κάποιων που τόνιζαν την ανάγκη αποδέσμευσης της πατρίδας μας από τους αιματοβαμμένους συνασπισμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.. Το αποτέλεσμα αυτής της ένταξης το ζούμε τώρα όλοι και με το λεγόμενο προσφυγικό πρόβλημα. Αποτέλεσμα αυτής της ένταξης και της συμφωνίας με συγκεκριμένες πολιτικές, όπως η συνθήκη του Δουβλίνου, των ελλαδικών κυβερνήσεων είναι ο εγκλωβισμός τεράστιου αριθμού προσφύγων στη χώρα μας.

Τέλος αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών είναι η δημιουργία των γκέτο για τα οποία διαμαρτύρονται οι κάτοικοι. Τα γκέτο εν τω παρόντι είναι χώροι εγκλωβισμού ανθρώπων ώστε οι ισχυροί του κόσμου να έχουν τη δυνατότητα να παίρνουν απ’ αυτούς όσους και όποιους χρειάζονται. Κατά τη γνώμη μου είναι ταυτόχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές και σκλαβοπάζαρα.

Δια ταύτα


Ο αγώνας πρέπει να είναι κατά των αιτιών που δημιουργούν το πρόβλημα. Κοινός εχθρός και των προσφύγων - μεταναστών και δικός μας είναι οι ισχυροί του κόσμου, ο ιμπεριαλισμός και οι μηχανισμοί του. Αυτοί κατέστρεψαν τις πατρίδες των προσφύγων - μεταναστών. Αυτοί σε συνεργασία και με τις κυβερνήσεις της χώρας μας τους ξεσπίτωσαν και τους ξεσπιτώνουν. Αυτοί έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους πρόσφυγες - μετανάστες, πλάνητες στον κόσμο χωρίς πατρίδα.

Επειδή όμως το πρόβλημα όμως πλέον έχει έλθει στην κυριολεξία προ των πυλών μας άμεσα πρέπει:

  • α) να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους ως αδελφούς μας. Ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, έθνος και θρησκεία πρέπει να γίνουμε οι πλησίον τους
  • β) να πιέσουμε δυναμικά να ανοίξουν τα σύνορα ώστε ο καθένας ελεύθερα να κινηθεί προς την χώρα που επιθυμεί
  • γ) να αντισταθούμε στη δημιουργία γκέτο-φυλακής και να απαιτήσουμε την εγκατάστασή τους σε οικίες εντός των πόλεων και των χωριών και μάλιστα σε αριθμό ανάλογο του μόνιμου πληθυσμού.

Αδελφοί γνωρίζω ότι δεν είσαστε ρατσιστές, αλλά ακόμη κι αυτός ο φόβος, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Χριστού, αποτελεί ένδειξη έλλειψης αγάπης.

Οι καμπάνες των ναών σημαίνουν για να μας καλέσουν σε εκκλησιαστικές συνάξεις αγάπης. Ας μη τις χρησιμοποιούμε για αλλότριους σκοπούς.

Ας σταθούμε απέναντι στους πάσχοντες και κατατρεγμένους αδελφούς μας με αγάπη. Ας μη τους καταδικάζουμε εκ των προτέρων για εγκλήματα που φοβόμαστε ότι κάποιοι εξ αυτών ίσως διαπράξουν. Ας μη γενικεύουμε.



Χρήστος Ζαρκαδούλας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2018

Παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας: Η θέση του κληρικού είναι δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό μας

Ελλάδα


Συνέντευξη στον Χρήστο Πραμαντιώτη. Πρωτοσυναντηθήκαμε με τον παπα-Χρήστο Ζαρκαδούλα και με την Παγκληρική Παλλαϊκή Αγωνιστική Κίνηση, πριν από μερικά χρόνια.

Επέμενε από τότε να θέτει έντονα το ενδοεκκλησιαστικό δημοκρατικό έλλειμμα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο να ακουστεί η φωνή του κατώτερου κλήρου. Στις μέρες μας αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς όπως λέει ο ίδιος στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, η διάχυτη αγανάκτηση των κληρικών για τον εξανδραποδισμό του λαού της Ελλάδας πνίγεται, δεν βρίσκει χώρο στην επίσημη έκφραση της Εκκλησίας. Ο ίδιος λέει ότι οι ιερείς πρέπει να βρεθούν στο πλάι του λαού που αγωνίζεται μια και εκεί είναι η φυσική τους θέση, ενώ δεν διστάζει να πει ότι πρέπει να τίθενται εκτός Εκκλησίας όσοι μετέχουν σε ρατσιστικές, φυλετικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις.

Στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων, η χώρα βαδίζει στον όλεθρο και ο λαός μας ματώνει. Με ποιον τρόπο στέκεται η Εκκλησία απέναντι σε αυτό το ζήτημα; Στο εσωτερικό της γίνεται κάποια τέτοια συζήτηση ή μήπως όλα εξαντλούνται σε όσα μαθαίνουμε από τις ανακοινώσεις της Ιεράς Συνόδου;

Στην ερώτησή σου κρύβεται μεγάλο μέρος της απάντησης. Όταν λες Εκκλησία εννοείς τον κλήρο και μάλιστα πολύ μικρό μέρος αυτού, τους επισκόπους-δεσποτάδες. Όχι, δεν κάνεις εσύ το λάθος, και οι ίδιοι οι επίσκοποι ταυτίζουν τον εαυτό τους με την Εκκλησία. Λένε «να έχετε εμπιστοσύνη στην Εκκλησία» και εννοούν τη Σύνοδο. Μεταξύ των κληρικών, των λαϊκών και των μοναχών, επικρατεί μεγάλη αναστάτωση και αγανάκτηση για τον εξανδραποδισμό του λαού της Ελλάδας.

Στα «πηγαδάκια» που σχηματίζονται στα διαλείμματα των συνάξεων κληρικών δεν έχω ακούσει ούτε έναν που να υποστηρίζει αυτά τα μέτρα. Είναι θλιβερό που αυτή η οργή και η αγανάκτηση δεν μπορεί να αποτελέσει θέση της Εκκλησίας, λόγω της ανυπαρξίας οιασδήποτε μορφής δημοκρατίας. Δημοκρατία δεν είναι το να εκφράζεσαι ελεύθερα, αλλά η άποψή σου να έχει κάποια βαρύτητα και δυνατότητα να γίνει άποψη του σώματος μέλος του οποίου είσαι. Τέτοια δυνατότητα στην Εκκλησία δεν υπάρχει.

Τα πάντα αποφασίζονται από την Ιερά Σύνοδο, που μάλιστα συνεδριάζει και αποφασίζει κεκλεισμένων -για το σύνολο της Εκκλησίας- των θυρών. Δεν δύναμαι, λοιπόν, να ξέρω αν γίνεται κάποια συζήτηση στο εσωτερικό της Συνόδου. Πάντως, ελπίζω να μη γίνεται κάποια παρασκηνιακή κουβέντα. Το βάδισμα στο σκοτάδι υπάρχει κίνδυνος να μας οδηγήσει στον γκρεμό και επιπλέον, όπως λέει και το τραγούδι «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα».

Στο πλευρό των κατατρεγμένων


Ο λαός μας βρίσκεται και αγωνίζεται τα τελευταία δύο και περισσότερα χρόνια στους δρόμους και τις πλατείες, προσπαθώντας να σταματήσει την κατρακύλα.

Είναι λάθος να πούμε ότι σε αυτόν τον αγώνα οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία δεν βλέπουν δίπλα τους την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της;

Δεν βλέπει τον κλήρο κι έχει δίκιο να θλίβεται γι’ αυτό. Μας αποκαλεί πατέρες και το φυσικό θα ήταν οι πατέρες να βρίσκονται στο πλευρό των παιδιών τους και μάλιστα όταν αυτά ματώνουν στον αγώνα τους για έναν καλύτερο κόσμο. Ο κλήρος πρέπει να κατανοήσει ότι η θέση του είναι εκεί, στο πλευρό των κατατρεγμένων. Ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο παπα Δημήτρης ο Χολέβας, ο παπα Γιώργης ο Πυρουνάκης και τόσοι άλλοι αγωνιστές κληρικοί του πρόσφατου μόλις παρελθόντος, μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Στη χώρα μας η κρίση έχει πλέον πάρει και τη διάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως μαρτυρούν πλήθος στοιχείων. Η Εκκλησία επιδίδεται με αυξανόμενο ρυθμό σε δράσεις φιλανθρωπίας. Νομίζετε ότι αυτό είναι αρκετό;

Όχι δεν είναι αρκετό. Η φιλανθρωπία είναι οι Πρώτες Βοήθειες που πρέπει να δοθούν στον πάσχοντα συνάνθρωπο. Όταν βλέπουμε, όμως, ότι οι πάσχοντες επανέρχονται ή πληθαίνουν δεν αρκεί απλά η ελεημοσύνη. Πρέπει να ανησυχήσουμε, να αναζητήσουμε την αιτία των δεινών τους και να τους δείξουμε το δρόμο για την οριστική λύση των προβλημάτων τους. Κατά τη γνώμη μου, για να επιτευχθεί αυτή η ίαση χρειάζεται αγώνας του λαού για την εξάλειψη της αιτίας όλων των δεινών που κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο είναι η ύπαρξη του δικού μου και του δικού σου. Δεν το λέω εγώ, ο Πατέρας της Εκκλησίας το λέει, ας τον λογοκρίνουν.

Εκτός Εκκλησίας οι μετέχοντες σε ρατσιστικές εκδηλώσεις


Στους κόλπους της Εκκλησίας παρακολουθήσαμε μια έμμεση διαμάχη μεταξύ ιεραρχών, η οποία αφορούσε το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Πιστεύετε ότι η Εκκλησία θα μπορούσε, από την πλευρά της, να έχει ένα λόγο και ένα ρόλο αντιπαραθετικό προς τα φαινόμενα του ρατσισμού και του φασισμού;

Η Εκκλησία έχει καθήκον, εκ του Ευαγγελίου, να έχει ρόλο αντιπαραθετικό προς αυτά τα φαινόμενα. Ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι βλέπουμε το πρόσωπό του σ’ αυτό του ξένου, του κατατρεγμένου, του φυλακισμένου κ.λπ. οπότε ρατσιστικές, φυλετικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις συνιστούν προσβολή του προσώπου του Χριστού, γι’ αυτό και πρέπει να αποφασίσουμε ότι όσοι μετέχουν σ’ αυτές ή τις στηρίζουν, μέχρι έμπρακτα να μετανοήσουν, να τίθενται εκτός Εκκλησίας. Ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων έθεσε σε ακοινωνησία τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον επονομαζόμενο και Μέγα, γιατί κατέστειλε αιματηρά μια εξέγερση του λαού στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω ότι πρέπει να τον μιμηθούμε.

Δώστε μας με λίγα λόγια το περίγραμμα των αντιλήψεων και της δράσης της Παγκληρικής Παλλαϊκής Αγωνιστικής Κίνησης.

Απλά αγωνιζόμαστε για επιστροφή στον τρόπο ύπαρξης της Εκκλησίας των τριών πρώτων αιώνων. Όχι για να πισωγυρίσουμε, αλλά για να ξαναβρούμε το δρόμο μας. Πρέπει να κάνουμε επανεκκίνηση γιατί έχουμε απομακρυνθεί πολύ από την πορεία μας. Είναι αδύνατο και δύσκολο λόγω και του φόβου, που μάλλον αδικαιολόγητα επικρατεί στο χώρο, να μετέχουμε οργανωμένα και με δικό μας μπλοκ στους αγώνες των εργαζομένων, οπότε τα μέλη μας δραστηριοποιούνται μεμονωμένα στον αγώνα του λαού για ένα καλύτερο αύριο. Είμαστε παρόντες όπου μπορούμε και θέλω ν’ απευθύνω ένα κάλεσμα στους κληρικούς να πλαισιώσουν την κίνησή μας, γιατί για να λυθούν και τα δικά τους προβλήματα απαιτούνται αγώνες. Υπάρχει μεγάλος αριθμός εφημερίων, κυρίως της επαρχίας, που το εισόδημά τους δεν υπερβαίνει τα 600 ευρώ το μήνα. Αν δεν κατανοήσουν τώρα την αναγκαιότητα να αρπάξουν το φραγγέλιο και να ανατρέψουν τις τράπεζες της όποιας τρόικας, πότε θα το κάνουν;

Συμπόρευση με την Αριστερά για τον κοινό σκοπό


Η Εκκλησία και η Αριστερά (αν και υπήρξαν ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) κινήθηκαν ιστορικά σε τροχιές διαφορετικές. Δεν θα μπορούσαν σήμερα οι ιερείς (ασχέτως της εκκλησιαστικής ηγεσίας) να βρεθούν μαζί με την Αριστερά σε ένα κοινό μέτωπο διεκδικώντας δικαιοσύνη, ανεξαρτησία και δημοκρατία; Να ανοίξουν δηλαδή από κοινού έναν άλλο δρόμο για την πορεία αυτού του τόπου; Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό;

Αρχίζοντας από το τελευταίο θα έλεγα ότι μπορούν να αναπτύξουν κοινούς αγώνες για ένα κοινό σκοπό, για την εξάλειψη της αιτίας όλων των δεινών. Κι εδώ, κατά τη γνώμη μου, υφίσταται πρόβλημα. Δεν γίνεσαι αριστερός επειδή έτσι αυτοπροσδιορίζεσαι, ούτε επειδή σ’ έβαλαν να καθίσεις αριστερά της νοητής γραμμής που χωρίζει το «πέταλο» της Βουλής στα δύο. Αριστερό σε κάνει η κοινωνικοοικονομική σου πρόταση. Ως κληρικοί, λοιπόν, αν σεβόμαστε τη σχετική πρόταση του Ευαγγελίου, που είναι αυτή της κοινοκτημοσύνης, έχουμε υποχρέωση να συμπορευθούμε με όσους η ανάλογη πρόταση συνάδει με τη δική μας.

Είναι θλιβερό, αλλά μεγάλο μέρος των κληρικών, ως να λογοκρίνει το Ευαγγέλιο, στηρίζει την κοινωνικοοικονομική πρόταση της ατομικής ιδιοκτησίας, που κάνει τον άνθρωπο λύκο για τον συνάνθρωπό του. Νομίζω ότι πρόκειται για ασυνέπεια και πρέπει να επανακαθορίσουν τη στάση τους. Είναι σαφές νομίζω ότι η κοινωνικοοικονομική πρόταση του Ευαγγελίου κι αυτή της κομμουνιστικής Αριστεράς συνάδουν. Έχει, όμως, υψωθεί ένα υψηλό τείχος μεταξύ των δύο μερών που μόνο όσοι διαθέτουν υψηλό ανάστημα δύνανται να υπερπηδήσουν.

Η θρησκειοποίηση και των δύο, δηλαδή και του εκκλησιαστικού γεγονότος και της κοσμοθεωρίας του Μαρξισμού κάνουν δύσκολη την προσέγγιση. Είναι αναγκαίο να σπάσουμε τα σκληρά κελύφη μας και να συμπορευθούμε για τον κοινό σκοπό.

Πηγή: Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς στις 



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »