Το Χριστό μου και την Παναγία μου!

Κατέ Καζάντη

Γκροτέσκο, ολωσδιόλου: να επαναφέρεις το, αλήστου μνήμης, “μη βλασφημείτε τα θεία” σε χώρα του, υποτίθεται, ανεξίθρησκου, φιλελεύθερου, ανεκτικού δυτικού κόσμου, δεν συνιστά μοναχά πολιτικό άλμα στο παρελθόν αλλά αποτελεί την ανάσυρση των, παραχωμένων στα μπουντρούμια της ιστορίας, τρομαχτικών σκελετών, από εκείνους που κι όσοι τους είδαν στον καιρό τους, σκιάχτηκαν και σκιάζονται ακόμα.

“Μη βλασφημείτε τα θεία”, “απαγορεύεται το πτύειν”, “απαγορεύεται το καπνίζειν”: επιτοίχιες πινακίδες με τέτοιες προτρεπτικές ρήσεις κοσμούσαν, μαζί με την περιώνυμη “πουλάδα”, τους δημόσιους χώρους κατά την περίοδο της Χούντας, συνδέοντας μια, ο θεός να την κάνει, χριστιανική ηθική με τα κάθε είδους “επιτεύγματα” των συνταγματαρχών και των συνοδοιπόρων τους.

Στη χουντική “Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών”, «το καπνίζειν υπό των γυναικών, το μινιφουστοφορείν, το οφρυοβλεφαρογράφειν σκορπίζουν την αηδίαν”. Το χουντικό έγγραφό προς τα σχολεία με τις δέουσες οδηγίες ηθικής (ΕΦΣΥΝ, Λαέρτης Τανακίδης, 24/4/17) συναγωνίζεται σε ζήλο τα φυλλάδια των οργανώσεων “Σωτήρ” και Ζωή” που κινούνται εντός, εκτός και παραπλεύρως της Εκκλησίας. Τα οποία, με τα περιοδικά τους που διανέμονται στα σχολεία, διαμορφώνουν “ελληνοχριστιανικές” συνειδήσεις. Φιλοοργανωσιακοί ιεράρχες πρωταγωνιστούν στην πολιτική ζωή του τόπου έως και σήμερα, καθοδηγώντας το ποίμνιο καταλλήλως, με έναν κεκαλυμμένο, εκμοντερνισμένο αντικομμουνισμό. Αυτοί συγκροτούν τη δεξιά του Κυρίου, αρωγοί της μεγάλης δεξιάς παράταξης, στο πλευρό της, που εκτείνεται έως τις παρυφές -και όχι μόνο- της Χρυσής Αυγής.

“...Θέλουμε το φρένο της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας. Και αυτό έχει να κάνει με την ψήφο μας. Εμπιστευόμαστε μόνον ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό, που τιμούν την ιστορία και τις παραδόσεις μας, που σέβονται τον εαυτό τους, που αγαπούν την Ελλάδα...”: έτσι ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος παρότρυνε το χριστεπώνυμο πλήθος, εν έτη 2014, να ψηφίσει τους “αρίστους”, το αυτό έπρατταν και πλήθος άλλοι, το 2019. Η “άθεη” κυβέρνηση της Αριστεράς, πάρα τις υποχωρήσεις και τις κινήσεις “καλής θέλησης”, υπήρξε κόκκινο πανί.

Η Εκκλησία, ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους αλλά και ως μηχανισμός καταστολής ταυτόχρονα, αναπαράγει την εξουσία της μαζί με εκείνην της αστικής τάξης. Τα συμφέροντά της συνταυτίζονται με αυτά του μεγάλου κεφαλαίου. Συνεργάζεται, έτσι, πολιτευόμενη, με όποιον την εξυπηρετεί και την ενισχύει. Δωρίζει σε όποιον της δωρίζεται.

Η νέα κυβέρνηση, των ένθεων, λοιπόν, των χριστιανών και της κανονικότητας, οφείλει στον διαχρονικό συνεταίρο της. Χέρι χέρι, από τον Εμφύλιο και τη Χούντα έως τις μέρες μας, η αρχή της αλληλοβοήθειας και της ανταποδοτικότητας, με ειδικούς νόμους και ρυθμίσεις από τη μια και την πολιτική κατήχηση από την άλλη, ενδυναμώνει και ανανεώνει αυτή την, ειδικού βάρους, σχέση.

Και ο λαός; Το γένος των χριστιανών; Αυτός, κατά το παύλειον, πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω: οφείλει δηλαδή να υποτάσσεται, “ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία, τη του θεού διαταγή ανθέστηκεν”, και να μην διαταράσσει την κοινωνική ευταξία. Πρωτίστως, τάξις και ηθική.

Κάνει καλή δουλίτσα για το σύστημα η Εκκλησία. Και της Ελλάδος, και οι άλλες, όπου γης. Υπηρετούν τον Μαμμωνά, προσχηματικά χρησιμοποιώντας τον θεό και τον άνθρωπο, και έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και τον πλούτο τους ανέπαφο. Και τώρα ήρθε και εξτραδάκι στην πληρωμή. Όποιος τολμήσει να υβρίσει τα θεία, σύμφωνα με τον νέο ποινικό κώδικα, πάει φυλακή. Η εξουσία της εκκλησίας σταθεροποιείται ιδεολογικά και πολιτικά με μια νέου τύπου λογοκρισία, του καιρού του Γεωργαλά. Και όσο για τους υβριστές των λοιπόν θρησκευμάτων, ο συντάκτης των τροποποιήσεων του ποινικού κώδικα είναι σαφής; μόνο αν είναι “ανεκτές” εν Ελλάδι.

Θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου, αλλιώς θα πάμε όλοι φυλακή.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αριστοτέλης, ο Μαρξ και η δημοκρατία μας

Κατέ Καζάντη 

Αν ο Αριστοτέλης επιμένει πως σκοπός της πόλης δεν είναι μοναχά το ζην αλλά το ευ ζην, τότε είναι προφανές πως η Ελλήνων πολιτεία του εμπράγματου καπιταλισμού, σήμερα αλλά και μάλλον πάντα, έχει αποτύχει παταγωδώς στους στόχους της, τουλάχιστον όπως τους όρισε ο Σταγειρίτης. «Το ζην ως βούλεται τις, τούτο γαρ της ελευθερίας έργον είναι φασίν, είπερ του δούλου όντος το ζην μη ως βούλεται»: να έχει κανείς το δικαίωμα να ζει όπως επιθυμεί, να ποιο είναι το πρώτο ιδιοσυστατικό μιας δημοκρατίας, ιδού η ειδοποιός διαφορά στο βίο του πολίτη από εκείνον του δούλου. Οπότε, σε καθεστώς γενικευμένης φτώχειας, ας το πάρουμε απόφαση: όλοι όσοι εξέπεσαν στο βασίλειο της ανάγκης, εξανδραποδίστηκαν, εξαρτημένοι από τα μιστά τους και από τις βουλές εκείνων που κατέχουν τα καρπούζια, μαζί με τα μαχαίρια.

Ο Αριστοτέλης δεν ήταν, όπως γνωρίζουμε, από τους πλέον φανατικούς δημοκράτες. Κάθε άλλο. Θεωρεί βέβαια τη δημοκρατική πολιτεία την ολιγότερο φαύλη, επιμένει όμως πως είναι παρά φύση. Ως άλλος πρώιμος μαρξιστής, διακηρύττει μεν πως «η δε οικονομική πρότερον γενέσει πολιτικής εστίν» (Οικονομικά Α΄), στην πολιτεία του Σταγειρίτη, όμως, τα κάτω στρώματα του λαού δεν έχουν θέση. Όχι μοναχά δεν θεωρεί προσόν πως είναι το υποκείμενο της ιστορικής αλλαγής, αλλά, ίσως γι’ αυτό, πιστεύει πως παραμένουν φαύλα, δίχως την παραμικρή αρετή. Είναι δε πασίγνωστη η συμπάθειά του στη μεσαία τάξη, αφού “μόνη γαρ αστασίαστος”: αυτοί οι μέσοι, είναι οι μόνοι που δεν λειτουργούν ανατρεπτικά για την πολιτεία. Διότι δίχως αυτούς, “τω πλήθει υπερτείνωσιν οι άποροι, κακοπραγία γίνεται και {αι δημοκρατία} απόλλυνται ταχέως” (Πολιτικά).

Αλλά ακόμη κι αν συμφωνήσουμε πως “φανερόν ότι και των ευτυχημάτων η κτήσις η μέση βέλτιστη πάντων”, στον ακροφιλελευθερισμό της εποχής μας, η ταξική κινητικότητα επιτρέπει μόνο να ξεπέσεις. Να ανέλθεις, αποτελεί προνόμιο των πλούσιων, εκείνων, που, πάλι κατ’ Αριστοτέλη, αν τους αφήσεις να παραπληθύνουν, καταλύουν το πολίτευμα. Οι “σφόδρα πλούσιοι” γίνονται τύραννοι, καταλύοντας τη δημοκρατία. Έτσι, οι νοικοκύρηδες της περιβόητης μεσαίας τάξης πληρώνουν και τούτοι, μαζί με τους προλετάριους, τις αμαρτίες ενός πολιτεύματος που εκμαυλίζει αυτούς πρώτους: γίνονται οι στυλοβάτες του και ταυτόχρονα τα θύματά του.

Πώς ακριβώς ονομάζεται το πολίτευμα με το οποίο ζούμε την σήμερον ημέρα, είναι λιγάκι δύσκολο να οριστεί. Ολίγον δημοκρατικό, ολίγον ολιγαρχικό, ολίγον και τυραννικό. Πάντως, αριστοτελικό, “ζην ως βούλεται τις”, δηλαδή, δεν είναι. Και, βέβαια, υπάρχουν και χειρότερα: το 322 π.Χ., χρονιά θανάτου του Σταγειρίτη, οι Mακεδόνες έθεσαν περιουσιακά κριτήρια για την ανάληψη πολιτικών αξιωμάτων, αποκλείοντας τη συμμετοχή του λαού στην πολιτική σκηνή. Τέτοιον νόμο οι αρχαιολάτρες ολιγάρχες του καιρού μας δεν ψήφισαν ακόμα.

Στις 23 του Ιούλη γιορτάζουμε τη δημοκρατία επειδή κάποιοι/ες έριξαν τη Χούντα -οι χούντες δεν έχουν το συνήθειο να πέφτουν από μόνες τους. Καλό είναι, λοιπόν, επί τη ευκαιρία, κάθε φορά, να αναστοχαζόμαστε ποιοι στηρίζουν, ποιοι συντηρούν ή ποιοι συμμαχούν με τέτοια καθεστώτα. Και ποιοι τα πολεμούν. Και δεν ξεχνούν.

Πηγή:

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ήρθαν οι ειδικές κλίνες του ΕΣΥ για τις ασφαλιστικές

Κατέ Καζάντη

Μες στη δυστοπία που ήδη δημιούργησε η πολιτική της ακροφιλελεύθερης δεξιάς κυβέρνησης στο χώρο της υγείας, η πραγματοποιηθείσα εκχώρηση του ΕΣΥ στις ασφαλιστικές δεν έρχεται μόνο να συμπληρώσει τον εφιάλτη: ήταν ο στόχος, εξ αρχής. Ήδη, λοιπόν, στο πρόγραμμα ασφάλισης Υγείας της εταιρείας “Ατλαντική Ένωση”, ίσως και αλλού, υπάρχει πλέον κάλυψη για τα έξοδα νοσηλείας σε ειδικές κλίνες ΕΣΥ, η οποία μάλιστα κάλυψη παρέχεται χωρίς την παρακράτηση απαλλασσόμενου ποσού, πράγμα που ισχύει για τις ιδιωτικές κλινικές. Πώς τούτες θα στελεχώνονται, πώς λειτουργούν κ.ο.κ. δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία να το διαβλέψει κανείς/μια.

Ότι η τοξική ταξικότητα δεν σ’ εγκαταλείπει ούτε στην αρρώστια, ούτε καν στο θάνατο, είναι παγκοίνως γνωστό όπως επίσης γνωστό είναι ότι η βιοπολιτική που διαχωρίζει και ξεφορτώνεται τους ανθρώπους ωσάν τα απορρίμματα εκφράζει κατεξοχήν τη φασίζουσα δεξιά. Η δημιουργία ασθενών δύο ταχυτήτων, πλούσιων και φτωχών, είναι, δυστυχέστατα, στα αυτονόητα των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών και δεν φαίνεται ν’ αλλάζει όσο υπάρχουν ακόμα φτωχοί που ψηφίζουν Πλεύρη και στηρίζουν Μητσοτάκη και τα αντίγραφά τους όπου γης.

Στα δημόσια νοσοκομεία οσονούπω θα υπάρχουν οι πριβέ ιλουστρασιόν πτέρυγες, σήματα κατατεθέντα ενός ανθρωποφαγικού πολιτισμού που τη μια μέρα τσακίζει πρόσφυγες και μετανάστες και την επομένη την εγχώρια φτωχολογιά.

Η δημόσια υγεία έχει ήδη εκπέσει σε αγοραίο προϊόν για τα πελατάκια των ασφαλιστικών -και δεν περίμενε τον ακροδεξιό Πλεύρη για να συμβεί. Στην ίδια πολιτική κατεύθυνση κινείται σύμπασα η ακροφιλελεύθερη δεξιά όπως πια και οι πρώην σοσιαλδημοκράτες, νυν συνοδοιπόροι της.

Κι επειδή το μυαλό είναι ο στόχος, ο κοινωνικός αυτοματισμός που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, με τις αναστολές των υγειονομικών, καθώς και οι εντάσεις που επιφέρει, εκεί στοχεύουν: να βάλει χέρι το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του σε κάθε δημόσιο αγαθό, την ώρα που οι πληβείοι, θολωμένοι, θα ‘χουν αλλού τα όμματα. Κι όταν κοιτάξουν πια στο σωστό σημείο, θα γιατροπορεύονται μοναχά όσοι πληρώνουν αδρά τις ασφαλιστικές.

Πηγή:artinews

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρεις ταξικοί αποστάτες για την κατηχήτρια Κεραμέως

Κατέ Καζάντη

Ας μην μεμψιμοιρεί κανείς με το γεγονός ότι η εν Χριστώ αδελφή, Νίκη Κεραμέως, έλαβε την απόφαση να καταργήσει την αργία -μήτηρ πάσης κακίας εξάλλου- της εορτής των Τριών Ιεραρχών και να διαθέσει την ημέρα στη διαπαιδαγώγηση των Ελληνοπαίδων, κατά τα πρότυπα των Άγιων Πατέρων. Και ας μην μένει σε τεχνικές ανθυπολεπτομέρειες, τύπου πώς ακριβώς σκέφτεται να εφαρμόσει ένα τέτοιο ωρολόγιο πρόγραμμα σε ανεξίθρησκα περιβάλλοντα, τι θα κάνει με το δικαίωμα απαλλαγής των μαθητών και των δασκάλων από την κατήχηση κ.ο.κ. Ας μείνει στην ουσία της θεάρεστου πράξεως και ας στοχαστεί επ’ αφορμής του υποδείγματος των Καππαδόκων.

Το πρώτο σπουδαίο που διδάσκει, λοιπόν, η ιστορία του 4ου μ.Χ. αιώνα, είναι πως και τότε η εκπαίδευση, η ανέλιξη σε αξιώματα, εκκλησιαστικά και άλλα, η αριστεία που θα λέγαμε και στις μέρες μας, είναι μια υπόθεση, και τότε όπως και σήμερα, βαθιά ταξική. Του Βασιλείου Κασαρείας, ας πούμε, ο πατέρας ήταν καθηγητής ρητορικής. Η δε μάνα του, η Εμμέλεια, κόρη καλής οικογενείας Ρωμαίων αξιωματούχων, που έγιναν χριστιανοί, και δυο από τα αδέλφια του επίσης επίσκοποι (Γρηγόριος Νύσσης, Πέτρος Σεβαστείας). Του Γρηγόριου του Θεολόγου πάλι ο πατέρας ήταν πλουσιότατος γαιοκτήμονας -αν και Υψιστάριος αιρετικός, που όμως τον έβαλε στον ίσιο δρόμο η Νόννα, η γυναίκα του. Του δε Ιωάννη του Χρυσόστομου οι γονείς ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος. Μητέρα του η Ανθούσα, επίσης μορφωμένη και από καταγωγή, γνωστή στους κύκλους της εποχής της.

Και οι τρεις σπούδασαν στα καλύτερα. Πέρασαν από την πασίγνωστη σχολή του, ειδωλολάτρη μεν σπουδαίου ρήτορα δε, Λιβάνιου, και τη σχολή της Αντιόχειας και, εννοείται, ενεπλάκησαν με τις συστημικές εξουσίες αναλαμβάνοντας τα αξιώματα για τα οποία τους προόριζε η καταγωγή τους. Η τελεολογία της τάξης τους έκανε επίσκοπο, στα Σάσιμα, και τον Γρηγόριο κι ας μην το ήθελε, κι ας τσακώθηκε με τον Βασίλειο γι’ αυτό. “Μέγιστη πράξις εστιν η απραξία”, έλεγε ο Ναζιανζηνός, ποιητής γαρ, άλλα επίτασσε όμως η αριστεία της εποχής.

Κι επειδή, όπως έλεγε ο Χρυσόστομος, “...ποιώμεν δε αυτόν (τον υιόν) και πραγμάτων άπτεσθαι πολιτικών...”, διαπαιδαγωγούμε δηλαδή τα χριστιανόπουλα να ασχολούνται και με την πολιτική, η κοινωνικοπολιτική δράση των ιεραρχών δεν ήταν αμελητέα. Τον πιο δραστήριο από τους τρεις, τον Βασίλειο, τον απασχόλησε εντόνως το ζήτημα του πλούτου όπως επίσης, ως άλλος προάγγελος της ιδέας της αλλοτρίωσης του Μαρξ, και το ζήτημα της εργασίας.

Θεωρεί την υπερσυγκέντρωση απαξία: «ελεών πτωχόν δανείζει Θεόν», έλεγε, απαιτώντας από τους πλούσιους να συμπεριφέρονται ως «οικονόμοι», διαχειριστές του πλούτου και όχι ιδιοκτήτες του. Πλεονέκτες, εκμεταλλευτές ανθρώπων, τοκογλύφοι -βλέπε τραπεζίτες της εποχής - στηλιτεύονται έντονα. Για τον Βασίλειο, η άνιση κατανομή του πλούτου είναι αιτία κοινωνικής ανατροπής, βλέπε επανάστασης, η δε συσσώρευση της ύλης αιτία της ηθικής εξαχρείωσης του ανθρώπου. Συνδέει δε σαφώς την ευημερία της κοινωνίας με τον τρόπο της κατανομής της εργασίας και των αγαθών της. Πρότυπό του, η μοναστική κομμούνα, με κοινοκτημοσύνη των αγαθών.

Σε ένα περιβάλλον με βαθιές οικονομικές ανισότητες και με το φοβερό λιμό του 367 μ.Χ. να αποδεκατίζει τους πληβείους, ο Βασίλειος αντέταξε κοινωνικό έργο μάλλον πρωτοφανές στο τότε γνωστό κόσμο: την κατασκευή και τη λειτουργία της Βασιλειάδας, ενός συγκροτήματος ιδρυμάτων κοινωνικής πρόνοιας, το οποίο δημιουργήθηκε περίπου με ανακατανομή του διαθέσιμου πλούτου. «Παρά μεν ανθρώποις τη φύσει δούλος ουδείς», διακήρυξε επίσης, και απελευθέρωσε τους δούλους της οικογένειάς του. Όχι ότι υπήρξε κοινωνικός επαναστάτης, με την τρέχουσα τουλάχιστον έννοια, ούτε επεξεργάστηκε καμιά θεωρία υπονομευτική του συστήματος. Αντιτάχθηκε, όμως, όπως μπορούσε, στο κατεστημένο της εποχής του, παρ’ ότι εν πολλοίς υπήρξε μέρος του.

Αυτοί, λοιπόν, οι τρεις διανοούμενοι, πλούσιοι που κινήθηκαν ενάντια στον πλούτο, στο όριο της αποστασίας από την τάξη τους, συστημικοί που κατά περίπτωση αμφισβητούσαν το σύστημα, δεν μοιάζουν και πολύ με τα ανθρωπολογικά υποδείγματα της Δεξιάς του Κυρίου. Ούτε έχουν καμιά σχέση με τους πολύφερνους μεγαλοϊδιοκτήτες της σημερινής ιεραρχίας της Εκκλησίας, που εκπροσωπούν το κεφάλαιο και μόνο. Αν διδαχτεί σωστά η παρακαταθήκη τους, η υπενθύμιση της φιλοσοφίας και της κοινωνικοπολιτικής τους δράσης αποτελεί για το πολιτικοεκκλησιαστικό κατεστημένο μια μάλλον επικίνδυνη υπόθεση.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η μείωση των φόρων, από τον Τραμπ στον Μητσοτάκη

Κατέ Καζάντη

Είναι κοινός τόπος πως η συγκολλητική ουσία, για να διαιωνίζεται ο κοινωνικός σχηματισμός που ευνοεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι η φθορά των συνειδήσεων των υποτελών τάξεων. Φθορά που επέρχεται με τις πολλαπλές στρεβλώσεις που δημιουργεί η προπαγάνδα των από πάνω, με ψευδοεπιστημονικές αναλύσεις, με δημιουργία ψευδογεγονότων κ.ο.κ. Οπότε, ακόμα και αν συμφωνήσουμε πως ο κόσμος της εργασίας είναι ο συγγραφέας και ο εκτελεστής της ιστορίας του, η σύγχυση που δημιουργείται είναι τέτοια που η χειραφέτηση ενίοτε παραπέμπεται στο μέλλον του συλλογικού φαντασιακού.

Ένας από τους πλέον συνηθισμένους αποπροσανατολιστικούς μύθους που χρησιμοποιεί ο νεο-φιλελευθερισμός για να χειραγωγήσει κυρίως τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα είναι πως η δραστική μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων με τον ταυτόχρονο, επίσης δραστικό, περιορισμό του κράτους ωφελεί τις ζωές του. Ο αφηγηματικός λόγος των απανταχού δεξιών πολιτικών, από τον Ντόναλντ Τραμπ ως τον Κυριάκο Μητσοτάκη εκεί εστιάζει. Και βρίσκει ευήκοα ώτα στους ταλαιπωρημένους από την καπιταλιστική συνθήκη μικροϊδιοκτήτες μέσων παραγωγής ή στους ελεύθερους επαγγελματίες οι οποίοι, ατυχώς, ταξικά αποπροσανατολισμένοι, έχουν ήδη ταυτίσει το συμφέρον τους με εκείνο των μεγαλοεπιχειρηματιών του κεφαλαίου.

Είναι σαφές πως η φορολογική μεταρρύθμιση που, πριν από ένα περίπου μήνα, πέρασε από τη Γερουσία ο Ντόναλντ Τραμπ θα καλυτερέψει τα οικονομικά μεγέθη, κοινώς θα αβγατίσει τα λεφτά, όχι όμως των υποτελών αλλά της κυρίαρχης τάξης. Και τούτο διότι η φορολογία των εταιρειών από το 35% μειώνεται μεν στο 20%, αλλά τούτο αφορά μοναχά τις μεγάλες επιχειρήσεις. Οι άλλες, τα μαγαζάκια της γωνίας αλλά και οι μεγαλύτερες, αυτές που βγάζουν μέχρι 260.000 δολάρια ετησίως, ό,τι πλήρωναν το αυτό και θα πληρώνουν. Ούτε σεντς λιγότερο. Και για να ισοφαρίσει ο λογαριασμός, καταργούνται και πολλές φοροαπαλλαγές.

Οι ψηφοφόροι όμως του προέδρου των ΗΠΑ, όχι βεβαίως οι πολυεκατομμυριούχοι της τάξης του, αλλά οι άλλοι, οι εργαζόμενοι φορολογούμενοι μικροαστοί, εκείνοι που αντιδρούσαν στο σύστημα υγείας του Ομπάμα, που ενδίδουν στις φωνασκίες για δραστικό περιορισμό του κράτους και συναποτελούν ό,τι ακριβώς ορίζεται ως αλλοτριωμένη συνείδηση, θα δουν τις ζωές τους να χειροτερεύουν. Η μεταρρύθμιση του Τραμπ σέβεται εξάλλου κάθε offshore, κάθε πετρελαϊκή, κάθε πολυεθνική οι οποίες και προάγουν τις καπιταλιστικές ανισότητες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας από τους γνησιότερους εκφραστές των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού. Το απέδειξε εξάλλου ως ο υπουργός που σκόπευε να περιορίσει δραστικά το κράτος δια των απολύσεων των υπαλλήλων του. Τώρα, ομιλεί διαρκώς για τη μείωση της φορολογίας, δεν είναι όμως σαφής: θα περικόψει τους φόρους που βαρύνουν τους μικρομεσαίους, φορολογώντας τον μεγάλο πλούτο των υπεράκτιων εταιρειών κ.ο.κ.; Θα υπερασπιστεί το μαγαζάκι της γωνίας και θα ταχτεί εναντίον των πολυεθνικών; Το δε κράτος θα το συμμαζέψει, πώς; Διά των απολύσεων δασκάλων, το κλείσιμο νοσοκομείων, της πασίγνωστης δηλαδή δοκιμασμένης συνταγής, με τα γνωστά θύματα;

Αλλά εάν ο μέσος αμερικανός ταυτίστηκε με τον «αυτοδημιούργητο» -και τώρα παραπαίοντα- Τραμπ, οι πιθανότητες να ταυτιστεί ο μέσος έλληνας με το αφήγημα του Κ. Μητσοτάκη παραείναι μικρές. Διότι έπαθε και έμαθε, με δείγματα γραφής που δόθηκαν ιστορικά μόλις εχθές.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ταξική δικαιοσύνη του ΔΣΑ και οι συνήγοροι των αφεντάδων

Κατέ Καζάντη

Ας υποθέσουμε ότι ένας δύσμοιρος προλετάριος, από αυτούς που το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται την υπεραξία τους και τους πετάει έπειτα εκτός, πάει στα δικαστήρια, απολυμένος, ενάντια στο πρώην αφεντικό για να βρει το δίκιο του. Ας υποθέσουμε, πάλι, ότι ο συνήγορός του τού υπόσχεται ότι θα τον συντρέξει και στα εύκολα της υπόθεσης –αυτά με την σίγουρη νίκη και τον σίγουρο παρά - αλλά και στα δύσκολα – εκείνα που θέλουνε λίγη δουλίτσα παραπάνω. Ας υποθέσουμε, ξανά, πως ο εργάτης είναι συνεπής στις οικονομικές υποχρεώσεις με το συνήγορό του, καταβάλλει δηλαδή κανονικά και αδιαμαρτύρητα τους οβολούς, που δεν του περισσεύουν, για να τον έχει από κοντά, που λέει κι ο σοφός λαός.

Αλλά, ας συνεχίσουμε να υποθέτουμε, με όλα ταύτα, ο συνήγορος, που μπορεί και να αυτοπροσδιορίζεται της αριστεράς, ουχί αυτής της «οσφυοκαμψίας» αλλά της αλληνής, των κινημάτων, αφού εισέπραξε τα δέοντα από τα ευκολάκια, κάνει νερά στα δύσκολα. Λίγο ο φόρτος εργασίας, λίγο τα συνδικαλιστικά του δικηγόρου (εντός του ΔΣΑ) τρεχάματα, ο προλετάριος που επιθυμεί να συνεχίσει τη μάχη των δεδουλευμένων από το αφεντικό, συνήγορο ψάχνει και συνήγορο δεν βρίσκει. Ώσπου μια μέρα, αίφνης, ο «υπερασπιστής των αδυνάτων» βρίσκει χρόνο να μιλήσει. Αλλά μοναχά για να διαμηνύσει στον εργάτη πως δεν γουστάρει πια να τον εκπροσωπεί. Πως η υπόθεσή του δεν τον αφορά, κι ας είναι όπως προείπαμε των «κινημάτων».

Υποθέσεων συνέχεια: ο προλετάριος, που έχασε μήνες πολύτιμους, αντί να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο, αυτοτιμωρούμενος για τη φριχτή επιλογή του, επιλέγει, ως πολιτικό και κοινωνικό καθήκον, να καταγγείλει το «συνήγορο» στο Πειθαρχικό του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Και για να βρει το δίκιο του και, ίσως κυρίως, για να προφυλάξει από τέτοια κι άλλους προλετάριους.

Κι εκεί προσκρούει στον τοίχο του αυτονόητου για το αστικό μας κράτος του όψιμου καπιταλισμού. Και σπάει το κεφάλι του, αφού διαπιστώνει εν τοις πράγμασι πως η δικαιοσύνη είναι τόσο ταξική όσο και η κοινωνία. Διότι για να καταγγείλει πολίτης αφερεγγυότητα δικηγόρου στο ΔΣΑ, πρέπει να πληρώσει παράβολο 80 (ναι, ογδόντα) ευρώ. Ούτε δέκα (10) ούτε είκοσι (20). Ογδόντα. Δεν φτάνει, δηλαδή, που μένεις άνευ συνηγόρου απέναντι στ’ αφεντικά, τουλάχιστον στο εργατικό δικαστήριο της μικρής αυτής ιστορίας, πληβείος γαρ, δίχως το 80άρι, μεταβάλλεσαι σε πλάσμα ανύπαρκτο και για τον ΔΣΑ.

Διότι, σου λένε οι δικηγόροι, πού να ψαχνόμαστε με το κάθε φτωχαδάκι και τις φαντασιοπληξίες του περί υποτιθέμενων αδικιών. Εάν θέλει να καταφερθεί εναντίον του «δικού μας», να τον φυσάει τον παρά τουλάχιστον, να δώσει και το κατιτίς του στο ταμείο.

Έτσι, οι δόλιοι οι προλετάριοι, ήδη συντετριμμένοι από τα αφεντικά, εξακολουθούν να καταβυθίζονται προς τον πυθμένα μιας κοινωνίας όπου το δίκαιο τυγχάνει προσχηματικό. Και βαθιά, βαθύτατα, ταξικό.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πανδημία ως «δημιουργική καταστροφή»

Κατέ Καζάντη

Να, λοιπόν, που μέσα στη βαρβαρότητα, στην “έρημη πόλη, ασπρισμένη από τη σκόνη, πλημμυρισμένη από μυρωδιές” ανοιξιάτικες, εκεί που “αντηχούσε το ουρλιαχτό του ανέμου και βογκούσε σαν ένα νησί που το χτύπησε η συμφορά”*, να, λοιπόν, που φαίνεται πια να μαθαίνουν σιγά σιγά “πως υπάρχει κάτι που πάντοτε μπορείς να λαχταράς και καμιά φορά να το κερδίζεις: η ανθρώπινη τρυφερότητα»**. Η τρυφερότητα που δίνεις και σου επιστρέφεται στα πλαίσια όχι της αγέλης, αλλά της κοινωνίας, εκείνης δηλαδή της συλλογικότητας που σου θυμίζει την ύπαρξή της στα δύσκολα, εκείνης που επιμένει να υπάρχει όσο κι αν επικαλύπτεται από τις φωνασκίες των ατόμων. Των ιδιωτών και της ιδιωτίας τους.

Έτσι, με τον τρόπο που ο επιτετραμμένος (εκλεκτός) της κυβέρνησης της Ν.Δ., καθηγητής Τσιόδρας, προφέρει κατά τις ενημερώσεις του τον όρο “κοινότητα”, μοιάζει να επανευρίσκει τον ξεχασμένο άνθρωπο, πέρα από το άτομο-πελάτη της αγοράς του ακροφιλελευθερισμού. Της αγοράς, μιας, στην κυριολεξία, ιδέας, στην οποία όμνυε, ελάχιστες μέρες πριν, η ίδια κυβέρνηση, αυτή που τον τοποθέτησε στη θέση του. Και που ξαναθυμήθηκε τις συνειδήσεις των “ατόμων” και τώρα στοχεύει σ’ αυτές προκειμένου να τις μεταλλάξει ώστε να λησμονήσουν τη συστηματική προπαγάνδα για την απαξίωση της έννοιας του δημόσιου αγαθού, τα νοσοκομεία που έκλειναν το ένα μετά το άλλο, ως αχρείαστα, τα ΣΔΙΤ -εισχώρηση ιδιωτών στο χώρο της υγείας και άλλα παρόμοια, ανθιυγιεινά.

Η πολιτική “στροφή στην κοινωνία” σηματοδοτείται, επιπλέον, με μια σειρά μέτρων, χαρακτηριστικής προχειρότητας στο σχεδιασμό τους: από τους διορισμούς γιατρών και νοσηλευτών -άγνωστον ποιους αφορούν, για πόσο κ.ο.κ.-, το δώρο το Πάσχα -δίδεται, κόβεται, ενισχύεται και άλλα αλλοπρόσαλλα παρόμοια– έως τα κονδύλια για την τόνωση της αγοράς -πόσα, πού θα κατευθυνθούν-, η σύγχυση είναι προφανής. Διότι όταν αναγκάζεσαι να στραφείς ενάντια στις αρχές και τις ιδέες σου, υπό την πίεση μίας ακόμα κρίσης του συστήματος, σύστημα το οποίο στήριζες και σε στήριζε, το μπέρδεμα της πολιτικής είναι φυσικό επόμενο.

Σήμερα βρισκόμαστε σε καθεστώς πολέμου. Οι επιζήσαντες θα κληθούν να επιβιώσουν σε ένα νέο καθεστώς, με μια καινούργια συνθήκη. Αλλά η ουσιαστική επιστροφή στην “κοινότητα”, την αλληλεγγύη και το προνοιακό κράτος, παρά τις διάφορες μεγαλοστομίες, δεν είναι δεδομένη.

Αν και ο καπιταλισμός δημιουργεί και τα αίτια μιας πιθανής καταστροφής του, «είναι μία απίθανη μηχανή παραγωγής ευημερίας, διότι ο πλούτος που παράγει ξεπερνά κατά πολύ τα ερείπια που αφήνει πίσω του», έλεγε ο Γιόζεφ Σουμπέτερ. Διαφωνώντας με τον Μαρξ, θεωρεί πως μέσον επιβίωσης του καπιταλισμού είναι ετούτη ακριβώς η «δημιουργική καταστροφή» του, “η οποία ασταμάτητα και εκ των έσω επαναστατικοποιεί τις οικονομικές δομές, καταστρέφοντας τις παλαιές και δημιουργώντας καινούργιες».

Αν και ο Σουμπέτερ θεωρεί απαραίτητη για την επιβίωση του καπιταλισμού τη στροφή του στην κοινωνία, η μικρή ιστορία του τελευταίου αιώνα δείχνει πως ακόμα και ένας “καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο”, κάθε φορά που κατατρώγεται από τις αντιφάσεις του, ρημάζει κυρίως, μόνο τις υποτελείς τάξεις. Έτσι και σήμερα: μετά την επερχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, που θα ακολουθήσει την πανδημία, όσο το πνεύμα του Ριγκανοθατσερισμού θα πλανάται πάνω από τον δυτικό κόσμο και όσο θα κυβερνούν οι ακροφιλελεύθεροι, που μοναχά κατά περίπτωση ενθυμούνται το ρόλο του κράτους, η “ανθρώπινη τρυφερότητα” που μνημονεύει ο Καμύ θα μείνει προσχηματική. Για να καλύπτει τις πομπές του υπερκέρδους εκείνων που αντιμετωπίζουν τον θάνατο ως πηγή κερδοφορίας.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινότοπη πολιτική θεολογία των Μητσοτάκη-Σόιμπλε

Κατέ Καζάντη

Γιατί, αλήθεια, εντυπωσιάζει ο τρόπος που σκέφτονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος; Γιατί φαίνεται –σε όσους φαίνεται- ακραία ή οπισθοδρομική η απροσχημάτιστη δήλωση πως η φυσικοποίηση της κοινωνίας είναι ο μόνος ορθός τρόπος για να στοχάζεσαι και να ασκείς πολιτική;

Η φορμαλιστική λογική όλου εκείνου του πολιτικού φάσματος που αποκαλείται Δεξιά, πάντοτε και παντού, ακολουθούσε τις ίδιες ανατριχιαστικές διαδρομές. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, γέννημα της δυτικής κυρίως Ευρώπης, για λόγους πολλούς και διάφορους, ενσωμάτωσε, στην πορεία της διαμόρφωσής του σε σύστημα, με τρόπους επίσης πολλούς και διάφορους, όποιο παλαιό ιδεολόγημα προωθούσε τον ατομισμό. Πήρε, ας πούμε, από τον χριστιανισμό ό,τι βόλευε: σε αντίθεση με το κοινοτικό πνεύμα –κομμάτι μάλλον της ορθόδοξης Ανατολής-, κράτησε την αυγουστίνεια θεολογία του Απόλυτου Προορισμού των εκλεκτών του θεού (ή θεοδικία των προνομίων). Χοντρικά, όπως ο «φυσικός άνθρωπος» του Αυγουστίνου αδυνατεί να λυτρωθεί από την αμαρτία και να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών, έτσι και στη μητσοτάκεια λογική ο πτωχός είναι απολύτως καταδικασμένος στη φτώχεια του. Στην αυγουστίνεια θεολογία διότι θα πάει κόντρα στις βουλές του θεού, στη μητσοτάκεια διότι θα καταστρατηγήσει τη δημοκρατία.

Αν ο Αυγουστίνος απαξιώνει το ρόλο της ανθρώπινης βούλησης στη μεταθανάτια σωτηρία, παραβλέποντας το αυτεξούξιο, ο Κ. Μητσοτάκης απαξιώνει κάθε προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού, βασισμένος σε μια παντελώς στρεβλή αντίληψη: ο πρόεδρος της Ν.Δ. θεωρεί μεν πως «όσοι το επιχείρησαν (μια κοινωνία χωρίς ανισότητες) καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα». Λησμονεί όμως πως πεμπτουσία κάθε πολιτεύματος που ορίζεται δημοκρατικό δεν είναι παρά η εμπέδωση της ισότητας των πολιτών -ή ο αγώνας για τούτη. Και πως μια κοινωνία με ανισότητες πόρρω απέχει από το να θεωρείται δημοκρατική.

Αλλά «η αστική φιλοσοφία του διαφωτισμού είχε χαθεί μέσα στη θετικιστική πλευρά της» έλεγαν οι Χορκχάιμερ–Αντόρνο*. «Μπροστά στο Διαφωτισμό, οι έννοιες βρίσκονται στην ίδια θέση με τους μικροεπιχειρηματίες μπροστά στα βιομηχανικά τραστ: δεν υπάρχει καμιά σιγουριά».

Οπότε και μπροστά στην έννοια της δημοκρατίας, καμιά, επίσης σιγουριά. Και αφού η κοινωνία δίχως ανισότητα «είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση», ο λογικός συνειρμός είναι πως και η δημοκρατική κοινωνία είναι επίσης αντίθετη στην ανθρώπινη φύση.

Είναι όμως οι θέσεις της εγχώριας δεξιάς, των τίγρεων, των ελεφάντων και άλλων τινών, ελληνική παραδοξότητα; Όχι, προφανώς. Ο ακραίος Σόιμπλε, αλλά και οι λιγότερο ακραίοι όπως η Μέι ή ο Μακρόν, την ίδια πολιτική παράδοση ακολουθούν. Διότι το πολιτικό σύστημα που θεμελίωσαν ο Διαφωτισμός ως διανοητικό ρεύμα και η Γαλλική Επανάσταση, ως επανάσταση των αστών, χρησιμοποιεί, επί της ουσίας, την ισότητα προσχηματικά: οι «αβράκωτοι», αφού επιτέλεσαν τον ιστορικό τους ρόλο, την αλλαγή δηλαδή της εξουσιαστικής τάξης (έμποροι στη θέση των φεουδαρχών), μπορούν να παραμείνουν τέτοιοι.

Η φετιχοποίηση της προόδου όπως συντελέστηκε στην καπιταλιστική Δύση, βελτίωσε την ζωή –όχι όλων- των ανθρώπων, άφησε όμως σκοτεινά σημεία πάμπολλα. Ρηξικέλευθοι, όχι όμως προοδευτικοί, όπως τουλάχιστον στοχάζεται ένας μαρξιστής την έννοια της προόδου, οι υπερασπιστές του καπιταλισμού παραμένουν ιδεολογικά ανυπόληπτοι. «Η μυστηριώδης προδιάθεση των τεχνολογικά διαπαιδαγωγημένων μαζών να γοητεύονται από οποιονδήποτε δεσποτισμό, η αυτοκαταστροφική τους συγγένεια με τη ρατσιστική παράνοια, όλος αυτός ο ακατανόητος παραλογισμός αποκαλύπτει την αδυναμία της τωρινής θεωρητικής νόησης», συνεχίζουν οι Χορκχάιμερ – Αντόρνο.

Μήτρα των κοινωνιών των Διαφωτισμένων καπιταλιστών παραμένει η προκαπιταλιστική κοινωνία του φεουδαλισμού και στενοί συγγενείς τους οι δεσποτισμοί και η ρατσιστική παράνοια. Η Δύση του Αυγουστίνου και των Σόιμπλε - Μητσοτάκη - Ανδριανόπουλου μοιάζουν, ακόμα, σε πολλά.

Μοναχά ένας μαρξιστής, κριτικός απέναντι στις σχέσεις παραγωγής και σε ό,τι αυτές δημιουργούν στο κοινωνικό σώμα, μπορεί να απαντήσει. Στη θεωρία, αλλά, προπαντός, στη πράξη.

*Η διαλεκτική του διαφωτισμού, εκδ. Ύψιλον

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Για τα τριάκοντα αργύρια της διαφημιστικής πίτας

Κατέ Καζάντη

Διαμελισμένα πτώματα, πτώματα τουμπανισμένα, ξεβρασμένα στη στεριά, πόλεις χαλάσματα με καταπλακωμένους: ο πόλεμος και τα θύματά του, άνθρωποι «σαν κι εμάς», ως κανονικότητα, ενταγμένος πλήρως στις αστικές δυτικές δημοκρατίες, υπερβαίνει τον Κλαούζεβιτς: πόλεμος δεν είναι απλώς η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα αλλά αποτελεί συνειδητή επιλογή, ιδιοσυστατικό του καπιταλιστικού ρεαλισμού.

Το σύστημα μπορεί να διαχειρίζεται επικοινωνιακά και ιδεολογικά αυτή την «ένοπλη ειρήνη» με τον ίδιο παραλογισμό που διαχειρίζεται πλέον τις ιδέες αδελφοσύνη-ελευθερία-ισότητα. Ο δυτικός διαφωτισμός άνετα μπορεί να λογαριάζεται ως ψεύδος, άρα και η ειρήνη μπορεί να είναι επίσης ψεύδος. Ψεύδος, φυσικά, και η τέχνη.

Ό,τι συναποτελεί την αποκαλούμενη σόου μπιζ, ό,τι, δηλαδή, παράγει η βιομηχανία της κουλτούρας, που πωλείται και αγοράζεται ως προϊόν, με την υπεραξία των διαφημιστών να μεγεθύνει τον κύκλο εργασιών της αντίστοιχης αγοράς, εύκολα αγνοεί τη βαρβαρότητα του θανάτου. Το ίδιο και όσοι την υπηρετούν, είτε ως «καλλιτέχνες» είτε ως οι πελάτες – αγοραστές: το σύστημα τους έφτιαξε στα μέτρα του και τους παραχωρεί τυράκι και ψωμάκι ώστε να το υπηρετούν.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, αφού ο διαρκής πόλεμος που διεξάγεται στα χώματα της Παλαιστίνης είναι από εκείνα που έχει χωνέψει από καιρό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός -μαζί με το συριακό και τόσα άλλα-, να γίνονται δίπλα στα άταφα, ακόμα, πτώματα πολυδάπανα πανηγύρια είναι η επισφράγιση μιας κανονικότητας που αναπαράγει τις θανατηφόρες ανεπάρκειες του σύγχρονου πολιτισμού.

Τα μουσικά υποπροϊόντα, που συνωστίζονται κάθε χρονιά στην Eurovision, και οι φυσικοί εκφραστές–δημιουργοί τους ανήκουν σε ένα ιδιότυπο καλλιτεχνικό προλεταριάτο. Γι’ αυτούς η Eurovision αποτελεί εφαλτήριο δημοσιότητας στη χώρα τους ή, εάν σ’ αυτήν τους ξέρουν, σε άλλες χώρες. Λούσο, λούστρο, πολιτικός αμοραλισμός και οι αντίστοιχες γνωριμίες βεβαίως, ιδού τα χαρακτηριστικά για την ταξική, επί της ουσίας, ανέλιξή τους, για να εισπράξουν χρήμα και δόξα.

Και αφού η σόου μπιζ είναι κατ’ ουσία δεξιά, αναπαράγει δηλαδή με ευλάβεια το αγοραίο ανθρωπολογικό μοντέλο και τις συμπεριφορές του, «φτασμένοι» μουσικάντηδες ή μη, κλίνουν το γόνυ αδιαμαρτύρητα. Τα ίδια αγόρια και κορίτσια που θα ορκίζονταν στην «παγκόσμια ειρήνη» και θα επαναλάμβαναν κάθε πασιφιστική κοινοτοπία, μπορούν τώρα, εξ ίσου εύκολα, να το διασκεδάσουν δίπλα στους σφαγιασμένους. Κάποτε δηλώνοντας την αδιαφορία τους για τα πολιτικά, κάποτε την πίστη τους στη «δύναμη της τέχνης».

Ο βαθιά ανταγωνιστικός, μιλιταριστικός χαρακτήρας της συγκρότησης της καπιταλιστικής κοινωνίας μοιάζει να αποτελεί θεμελιώδες κακό που, σχεδόν, φαίνεται να εγγυάται την αποτυχία κάθε ειρηνιστικού κινήματος. Τώρα, στο Τελ Αβίλ, αντί για μεγαλειώδη κινήματα για την ειρήνη, έχουμε πάρτι. Με την συνενοχή των Ευρωπαίων, οι οποίοι συντηρούν και αναπαράγουν όλη τη φρίκη της δολοφονικής «ένοπλης ειρήνης».

Για τα τριάκοντα αργύρια της διαφημιστικής πίτας ή για λόγους –άχρηστης μάλλον- διπλωματίας, η ντροπή βαραίνει όλους. Και τους διοργανωτές και τους εθισμένους στην ελαφρότητα πολίτες – τηλεθεατές.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα καύσιμα, τα ρεβίθια και οι φονείς του πατέρα του Εντουάρ Λουί

Κατέ Καζάντη

Ο δεξιός Ζακ Σιράκ, το 2006, “και ο υπ. Υγείας, Ξαβιέ Μπερτράν, ανακοίνωναν πως δεκάδες φάρμακα δεν θα συνταγογραφούνται πια από το κράτος, κι ανάμεσά τους πολλά για πεπτικές διαταραχές (…). Κι έτσι “σου κατέστρεψαν τα έντερα”.

O ομοϊδεάτης του, Νικολά Σαρκοζί και “ο συνεργός του Μαρτέν Χιρς σου τσάκισαν τη μέση”, πετσοκόβοντας τα κοινωνικά επιδόματα και αναγκάζοντας τους παρίες να κάνουν “εξαντλητικές δουλειές με ημιαπασχόληση, χειρωνακτικές, στη μεγάλη πόλη, σαράντα χιλιόμετρα από το σπίτι μας. Η βενζίνη για το καθημερινό πηγαινέλα θα σου κόστιζε 300 ευρώ το μήνα”.

Ο σοσιαλδημοκράτης Ολάντ πέρασε το “νόμο που διευκολύνει τις απολύσεις και επιτρέπει στις εταιρείες να υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να κάνουν περισσότερες υπερωρίες τη βδομάδα, παραπάνω από αυτές που κάνουν ήδη”.

Και η κυβέρνηση Μακρόν αφαιρεί 5 ευρώ τον μήνα από τα επιδόματα και “διευκρινίζει πως 5 ευρώ δεν είναι τίποτα. Δεν ξέρουν. Προφέρουν αυτές τις εγκληματικές φράσεις επειδή δεν ξέρουν. Ο Εμμανουέλ Μακρόν σου πήρε το φαΐ μέσα απ’ το στόμα”.

“Ολάντ, Βαλς, Ελ Χορμί, Χιρς, Σαρκοζί, Μακρόν, Μπέρτραν, Σιράκ. Η ιστορία του πόνου σου έχει ονόματα. Η ιστορία της ζωής σου είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων που διαδέχονταν ο ένας τον άλλον για να σε ρίξουν κάτω. Η ιστορία του σώματός σου είναι η ιστορία αυτών των ονομάτων που διαδέχθηκαν το ένα το άλλον για να σε τσακίσουν. Η ιστορία του σώματός σου κατηγορεί την πολιτική ιστορία”.

“...Για τους κυρίαρχους, η πολιτική είναι, συνήθως, ζήτημα αισθητικής: ένας τρόπος να σκέφτονται τον εαυτό τους, ένας τρόπος να βλέπουν τον κόσμο, να συγκροτούν το πρόσωπό τους. Για μας, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου...”: τούτος ο αργός θάνατος, καθότι στον μεταδημοκρατικό καπιταλισμό οι προλετάριοι μοιάζει να μην έχουνε ζωή, δεν αφορά τις ανώτερες τάξεις. Στην πολιτική πάππου προς πάππου, με φράγκα πάππου προς πάππου, σ΄ έναν κόσμο όλον δικό τους, αδιαφορούν για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων διότι πάντα θα ‘χουν να πληρώνουν. Η δε φτωχολογιά, καθώς διαλαλούν, δεν έχει αυτοκίνητο και τρώει ρεβίθια και φασόλια που δεν επηρεάζονται απ’ αυτές.

Οι ευυπόληπτοι κληρονόμοι, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την πολιτική ως μια κατασκευή που αναπαράγει την εξουσία τους, που, δίχως τσίπα γαρ, όταν χαλαρώνουν, δείχνουν τι πραγματικά πιστεύουν για την πλέμπα, τον κοσμάκη που μετά βίας ανέχονται, έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου στο λαό: οι νόμοι που φτιάχνουν, σκοτώνουν. Αργά κι αθέατα μεν, αλλά σκοτώνουν.

Οι ελλειμματικές πολιτικές στην υγεία, με τους 100 θανάτους την ημέρα, ας πούμε, οι αλλαγές στα εργασιακά, τα χαμηλά μεροκάματα, δεν είναι θεωρία. Ούτε ιδεοληπτικές εμμονές που αφορούν το φαντασιακό. Είναι η συγκρότηση της ζωής των από κάτω, που αποβαίνει θανατηφόρα και καταστροφική. Διότι, και να ζήσουν, δεν αλλάζει η μοίρα τους: “ανάξιοι” από κούνιας, κομμένοι από παντού, πάντα θα βρίσκεται μια κόρη ή ένας γιος, να τους προσπερνά. Διότι “...οι κυρίαρχοι μπορεί να παραπονιούνται για μια αριστερή κυβέρνηση, μπορεί να παραπονιούνται για μια δεξιά κυβέρνηση, αλλά καμία κυβέρνηση δεν τους διαλύει ποτέ τα σωθικά, καμία κυβέρνηση δεν τους τσακίζει τη μέση...”: μπορεί να τους στερήσει ίσως καμιά εκπομπή στην κρατική τηλεόραση ή καμιά απευθείας ανάθεση σε φίλους, αλλά η πολιτική δεν αλλάζει τη ζωή τους. Ούτε, φυσικά, την απειλεί. Το “βίαιο σύνορο ανάμεσα σε κείνους που φοράνε κοστούμι και κείνους που φοράνε μπλουζάκι, τους κυρίαρχους και τους κυριαρχούμενους”, ένα σύνορο πόνου και ντροπής, θέλει ακόμα πολλές και μεγάλες μάχες, πολύ μόχθο κι άλλο τόσο αίμα για να καταπέσει.

Στην πρόταση/ερώτημα του τίτλου του μικρού, κατά κυριολεξία, πονήματος, “Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου” (εκδ. “αντίποδες”), ο Γάλλος συγγραφέας, Εντουάρ Λουί, δίνει σαφή απάντηση. Με ονοματεπώνυμα.

Πηγή:artinews

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

H «γιορτή της Γονιμότητας», με τον Άδωνι και τον Πατούλη

Κατέ Καζάντη

«Ο πραγματικός κυρίαρχος, ο δεσπότης, είναι αυτή η αδιαίρετη ενότητα: η οικονομική, πολιτική και κοινωνική μηχανή που οικοδόμησε η {καταστρεπτική} κοινωνική εργασία» Χ. Μαρκούζε, Ψυχανάλυση και Πολιτική

Έτσι, λοιπόν, επειδή πέρα από την αλλοτριωτική φύση της εργασίας του βιοπορισμού, η (απ)αλλοτρίωση του ελεύθερου χρόνου είναι εκείνο ακριβώς το λεπτό σημείο δια του οποίου διαμορφώνεται η κοινωνική–ταξική συνείδηση, η χαρωπή ελαφρότητα των πανηγύρεων της κατανάλωσης είναι μια ιστορία όλως διόλου ύποπτη.

Κι επειδή, κακά τα ψέματα, το άτομο –διότι άτομο καταντά ο πολίτης στην καπιταλιστική κοινωνία- αναπαράγει τις αξιολογικές κρίσεις και τις συμπεριφορές που πλασάρονται ώστε να εξυπηρετούν τις σχέσεις κυριαρχίας, ο παραλογισμός, συχνότατα, λαμβάνει τη μορφή της έλλογης καθολικότητας. Κοινώς, ορθός Λόγος γίνεται πια η διαμορφωμένη «κοινή γνώμη».

Πολιτισμική ανθυπολεπτομέρεια ίσως, ενδεικτική των καιρών όμως: το ερχόμενο Σάββατο, 15 του Ιούνη, έρχεται και στη χώρα μας το «1ο Fertility Festival, η μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης και της γονιμότητας!». Επειδή, λέει, κι εδώ, η υπογεννητικότητα λαμβάνει «εφιαλτικές διαστάσεις» και ο σύγχρονος απαιτητικός βίος θέτει κι άλλες προτεραιότητες, ας επιστρέψουμε στα πατροπαράδοτα, ας επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες, ας ξανακάνουμε την οικογένεια πυρηνική και συστημική. Και, κυρίως, επειδή στον καπιταλισμό ζούμε, για το διάφορο δηλαδή, ας την κάνουμε κι εμπορική. Στους συμμετέχοντες του φεστιβάλ, λοιπόν, φιγουράγουν ιδιωτικές κλινικές, ιατροί σταρ των εξωσωματικών κ.ο.κ.

Στο ιδεολογικό περιτύλιγμα του Fertility Festival συνεισφέρουν επιπλέον άνδρες –τι άλλο;- πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Πρώτος στο «Welcome Speeches» ο δρ. Γιώργος Πατούλης, ο μη εξαιρετέος νέος περιφερειάρχης. Και, κατόπιν, στο «Religius and Political Round Table: Global Phenomenon of Infertility», ο επίσης μη εξαιρετέος Άδωνις Γεωργιάδης, ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ.

Στις διάνοιες των κ.κ. επιστημόνων και λοιπών προσωπικοτήτων που θα ασχοληθούν με το «Παγκόσμιο φαινόμενο υπογονιμότητας», η ενσωμάτωση στον πρώτο κόσμο των δυτικών χωρών των λιμοκτονούντων της Αφρικής ή των προσφύγων του πολέμου, μάλλον, δεν χωρά. Η αναπαραγωγή λειτουργεί με τρόπο παντελώς εγωικό -υπέρ πάντων το γονεϊκό «DNA»- η δε χαρά της γενετήσιας ορμής καθαυτής, εάν, ακόμη, δεν μηδενίζεται, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Μοιάζει τρομακτικό: η πρόσφατη ποινικοποίηση των εκτρώσεων στο Οχάιο των ΗΠΑ, συνδεόμενη με το φαινομενικώς άσχετο γεγονός ότι, ευτυχώς, πληθυσμιακά ο πλανήτης, παρά τους αλληλοσπαραγμούς, δεν μειώνεται, υποδηλώνει τον επίσημο διαχωρισμό των λαών σε εκείνους που και να αφανιστούν δεν μας νοιάζει και σε εκείνους που πρέπει δια της αναπαραγωγής τους να επιζήσουν. Η «τελική λύση» ως ιδεολογικοπολιτικός μοχλός του καπιταλισμού είναι εδώ. Η Άρια Φυλή των δυτικών να δυναμωθεί, οι άλλες, οι κατώτερες, ας μην υπάρχουν. Στη δε πραγματική οικονομία, έτσι θα ενισχύεται ταυτόχρονα ο κύκλος των εργασιών για τους επιχειρηματίες της υγείας.

Όσο για τους πελάτες του Fertility Festival, αυτοί έχουν ήδη κατασκευαστεί: είναι ακριβώς όσοι μπορούν να πληρώσουν για τις ακριβές παροχές. Όχι, η επιστήμη δεν είναι για το λαό, είναι βιομέριμνα μοναχά για τους εκλεκτούς του συστήματος.

Και το βασικότερο: το ενδεχόμενο μιας άλλης κοινωνίας, με αναστραμμένες σχέσεις κυριαρχίας, περιφρονείται από αυτούς, από το έτερο δηλαδή, πλην του προλεταριάτου, ιστορικό υποκείμενο. Τη λεγόμενη «μεσαία τάξη», τους πολίτες–πελάτες, οι οποίοι, εντός του καπιταλιστικού πλαισίου, είναι καταδικασμένοι να σχοινοβατούν διαρκώς, υπό την απειλή μιας πτώσης δίχως δίχτυ ασφαλείας. Διότι τα συμφέροντα του –υπερφορολογούμενου ίσως- μαγαζάτορα θα υπονομεύονται διαρκώς από τα χλιδάτα εμπορικά κέντρα, του μικροξενοδόχου από τη βαριά βιομηχανία των «ολ ινκλούσιβ», του μέσου γιατρού από τους επιχειρηματίες της υγείας με τα υπερκέντρα γονιμότητας, τα λουξ θεραπευτήρια κ.ο.κ.

Το «ιστορικώς δυνατόν» της ίσης κατανομής των αγαθών του πολιτισμού όχι μοναχά λησμονείται, αλλά ο περίκλειστος κύκλος εκείνων που τα απολαμβάνουν ολοένα να μικραίνει.

Ο δε πολιτικός συμβολισμός της γιορτής της «γονιμότητας» μάλλον εντάσσεται στο πολιτικό σχέδιο που εκπροσωπούν οι κ.κ. Γεωργιάδης και Πατούλης.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο αντικαπνιστικός ως βιοπολιτική της «αριστείας»

Κατέ Καζάντη

Η εμμονή της τηλοψίας, κατά τις εκπομπές του θέρους, με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του καθενός στην καρδιά και τα πνευμόνια του και την αναγκαιότητα για σθεναρή υπεράσπιση των δικαιωμάτων του αντικαπνιστή, δεν είναι προφανώς επειδή ξέμειναν από ειδήσεις -οι οποίες, ως γνωστόν, εάν δεν υπάρχουν, εύκολα κατασκευάζονται.

Εντάσσεται στο πλαίσιο της επιβολής μιας γενικής ρύθμισης για τη ζωή του καθενός ξεχωριστά και όλων μαζί, με την εργαλειοποίηση ορθολογικών – ηθικών προτύπων και αντιπροτύπων, όχι για το χατήρι του λαού βεβαίως, αλλά για τον έλεγχό του. Προς τούτο και ο αντικαπνιστικός γίνεται, ιδεοληπτικά, πρωτεύον, για μια κυβέρνηση, όπως αυτή της Ν.Δ., που το δόγμα “τάξις και ηθική” αποτελεί ταυτοτικό της χαρακτηριστικό.

Κανονικά, και εκκινώντας από την παραδοχή ότι το τσιγάρο και σκοτώνει και επιβαρύνει τα εθνικά συστήματα υγείας, οι θιασώτες του “ορθού Λόγου” θα έπρεπε, δεκαετίες τώρα, να έχουν επιβάλει την καθολική απαγόρευση παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων καπνού, όπως ακριβώς συμβαίνει με την κάνναβη και τα παράγωγά της.

Αλλά η γενεαλογία της εξουσίας και του καπιταλισμού χρησιμοποιεί το ζην επιλεκτικά: επένδυση -εταιρεία πρότυπο μπορεί κάλλιστα να είναι μια εταιρεία που φτιάχνει τσιγάρα (Καρέλια), ο χρήστης όμως του προϊόντος, ο πελάτης που φέρνει το ζεστό χρήμα για την ανάπτυξη, εύκολα γίνεται αξιοκατάκριτος και περιθωριακός βλαξ. Κι εκεί πάλι, όχι όλοι. Άλλη αντιμετώπιση, επί παραδείγματι, επιφυλάσσει το σύστημα για τον Πολάκη του τσιγάρου, διαφορετική για την Ντόρα Μπακογιάννη, όλως άλλη για τη Γιάννα Αγγελοπούλου των πανάκριβων πούρων.

Ακολουθώντας τους όρους της βιοπολιτικής, η περιβόητη ορθότητα μετατρέπεται σε κρυπτοφασιστικό όπλο, ρόλος του οποίου είναι πια η διαμόρφωση μιας νέας ανθρωπολογικής ταυτότητας. Εκείνης που διαρκώς θα επαναδιαμορφώνεται, πάντα εν σχέσει με τους νόμους της αγοράς.

Το ψεύδος, η συστημική υποκρισία περισσεύουν: επιβάλλεται, έτσι, η απαγόρευση του καπνίζειν όχι πια μόνο στους χώρους όπου κανείς, εκών άκων, παρευρίσκεται (δημόσιες υπηρεσίες, επαγγελματικοί χώροι κ.ο.κ.), αλλά και στους δημόσιους εκείνους χώρους όπου μοναχά αυτοβούλως οιοσδήποτε πηγαίνει. Διότι ποιος υποχρεώνει ποιον να παρευρίσκεται σε μπαρ ή ζυθεστιατόριο όπου συχνάζουν θλιβεροί καπνίζοντες -των ηδονών του βίου δόλοι γενόμενοι; Και γιατί αντί της απαγόρευσης, οι ηθικιστές του αντικαπνιστικού να μην φτιάξουν δικά τους μαγαζιά; Και ο νόμος τους το επιτρέπει και στην ανάπτυξη θα συνεισφέρουν με νέες επενδύσεις. Προς τι η σπουδή για την ποινικοποίηση της χρήσης του υπερκερδοφόρου νόμιμου; Ελευθερία εξάλλου σημαίνει δικαίωμα σε όσο γίνεται περισσότερες δυνατότητες επιλογής.

Αλλά στόχος δεν είναι, φυσικά, η συμμόρφωση του παρία -για τον λεφτά με το πούρο ούτε λόγος. Είναι, για να θυμηθούμε τον Φουκώ, οι διαδικασίες καθυπόταξης που τίθενται σε εφαρμογή, τα “νόμιμα δικαιώματα της υπέρτατης αρχής και (…) η σύννομη υποχρέωση υπακοής» των υποτελών.

Όσο ο Πολάκης θα διασύρεται και το μπαράκι της γωνίας θα το τρώει ο αντικαπνιστικός, η Γιάννα Αγγελοπούλουθα αριστεύει και η Philip Morris θα σωρεύει, ανενόχλητη, υπερκέρδη.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Κεραμέως, οι ιδέες της και οι παρέες της

Κατέ Καζάντη

Και διερωτάται καμιά/νεις: είναι στα καλά τους; Τα πιστεύουν τω όντι; Ή μήπως ξεπλένουν γραμμάτια πολιτικής, ή άλλης, στήριξης σε υπερσυντηριτικούς κύκλους; Διότι όταν υπουργίνα, χώρας δυτικού τύπου του 21ου αιώνα, στέλνει στα γυμνάσια προτεινόμενο πρόγραμμα με τίτλο «Σεξουαλικότητα-Γονιμότητα-Γονεϊκότητα, μια αδιαχώριστη ενότητα», από το, όπως αυτοορίζεται, “εκπαιδευτικό-πολιτιστικό Σωματείο «Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής»”, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Ή στις ιδέες της ή στις παρέες της ή και στα δύο.

Τι κι αν η έγκριση του υπουργείου αποσύρθηκε έπειτα από θύελλα αντιδράσεων; Αυτοί οι τύποι/ισσες του σωματείου βρήκαν πρόσφορο έδαφος και απέστειλαν βιντεάκια απείρου κάλλους και, με “αριθμό Πρωτ.: Φ.2.1/ΕΧ/101346/149068/Δ7 της 19 Νοεμβρίου 2021”, καλούσαν τους διευθυντές των γυμνασίων να το επιλέξουν αφού “στοχεύει στην προετοιμασία των νέων για τον αυριανό γονεϊκό τους ρόλο, ξεκινώντας από την σχολική ακόμη ηλικία” (ρεπορτάζ tvxs.gr. Φωτεινή Λαμπρίδη).

Οι άνθρωποι κάνουν εφικτό τον συνδυασμό γελοίου και τρομαχτικού: εκεί που πας να ξεσπάσεις σε τρανταχτά γέλια, εκεί σου κόβονται τα πόδια από τον τρόμο, αφού μια υπουργός, γυναίκα μάλιστα, είναι δυνατόν να προωθεί όλα εκείνα για τα οποία γενιές ολόκληρες πάλεψαν σκληρά να τα εξαλείψουν. Η ποινικοποίηση της σεξουαλικότητας θρησκειολογικά, απότοκο της ιδέας πως το σώμα είναι χρηστικό εργαλείο και η χαρά που σου προσφέρει ένοχη, χρησιμοποιείται από τη βιοπολιτική καταφανώς κατασταλτικά. Η διαχείριση της κοινωνικής ζωής περνάει εν τέλει μέσα από αυτήν. Έτσι προκύπτει το τρίπτυχο σημαία της δεξιάς “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”, έτσι προκύπτει και η πολιτική συμμαχία χριστιανισμού – καπιταλισμού.

Η “προβληματοποίηση” της σεξουαλικότητας και των απολαύσεών της είναι, βέβαια, μια παμπάλαια ιστορία, προχριστιανική. Αλλά με τη χριστιανική άσκηση της ποιμαντορικής εξουσίας με πρακτικές παιδαγωγικού και ηθικολογικού χαρακτήρα, ο ανθρώπινος πόθος, η κατά Σεφέρη “παλίμψηστη λεβιδώ” ποινικοποιήθηκε. “Τας της σαρκός ημών επαναστάσεις κατάστειλον και παν γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοίμησον», παρακαλεί ο χριστιανός τον θεό του, ενώ στη νεωτερική, προτεσταντικού τύπου, κοινωνία η χρήση της απόλαυσης γίνεται πολιτική υπόθεση.

“Διαγράφεται”, κατά πως λέει ο Μισέλ Φουκό (Ιστορία της σεξουαλικότητας), μια ερμηνευτική αρχή: αν το σεξ καταστέλλεται με τόση σκληρότητα, αυτό οφείλεται στο ότι είναι ασυμβίβαστο με μια γενική και εντατική ανάπτυξη της μισθωτής εργασίας· στην εποχή όπου εκμεταλλεύονται συστηματικά την εργασιακή δύναμη, πώς θα ανέχονται το σκόρπισμά της στις ηδονές, έξω από κείνες που, περιορισμένες στο ελάχιστο, της επιτρέπουν να αναπαράγεται;...”

Οπότε, συνεχίζει ο Φουκό, “ό,τι δεν ευθυγραμμίζεται με την αναπαραγωγή (παιδοποιία) ή δεν μεταμορφώνεται σ’ αυτήν, δεν έχει πια πού να καταφύγει. Δεν έχει φωνή”.

Έτσι, η απάντηση στο αρχικό ερώτημα, εάν στέκουν στα καλά τους -εν προκειμένω η υπ Παιδείας και Θρησκευμάτων, Νίκη Κεραμέως- είναι πως ναι. Διότι επειδή η σεξουαλικότητα λαμβάνει και ταξικά χαρακτηριστικά, η αποκατάσταση της ηδονής των προλετάριων αναδιατάσσει και τους μηχανισμούς εξουσίας. Μηχανισμοί που είναι η αιτία των πολλαπλών καταπιέσεων οι οποίες και καθιστούν αδιανόητη την τέχνη του ζην για τους/ις από κάτω.

Είναι επίσης προφανές πως οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο: η γυναίκα είναι η εκκολαπτική μηχανή, η γυναίκα φέρει το έμβρυο από τη σύλληψη, “η γυναίκα προορίζεται να σώσει τη σχέση”. Η επιβίωση μιας αρχέγονης πατριαρχίας που θέλει εν οίκω τις συζύγους, παραπλεύρως του ανδρός, έρχεται, ενισχυμένη, να εγκαθιδρυθεί στο συλλογικό ασυνείδητο των μαθητών και να αναπαράγει ανισότητες και στερεότυπα. Μάλιστα, σε μια εποχή όπου ο συμπεριληπτικός φεμινισμός μάχεται για τα δικαιώματα όλων, πέραν των δύο, φύλων, όταν το δικαίωμα στον έμφυλο προσδιορισμό δεν αποτελεί πια μακρινή υπόθεση, όταν ως “οικογένεια” δεν ορίζεται πια η πατριαρχική πυρηνική, η οπισθοδρόμηση που εισάγεται στα σχολεία, καθιστώντας τα μηχανισμούς καταστολής, είναι προφανής.

Το πρόβλημα, λοιπόν, βρίσκεται στην κυρίαρχη ιδεολογία που εκπροσωπεί η κυβέρνηση. Κι όσο αυτή μένει στα πράγματα, δεν θα λυθεί. Είναι χρέος καθεμιάς και καθενός να παλέψει με κάθε τρόπο για το δικαίωμα στη σεξουαλική ηδονή. Διότι συμβολίζει μια πολυποίκιλη ελευθερία που σπάει πολλαπλά δεσμά, μαζί και τις προλεταριακές αλυσίδες.

Πηγή:

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζωραίος της αγάπης, χριστιανοί του μίσους

Κατέ Καζάντη

Ποιος Χριστιανός/η πιστεύει στον Θεό του; Και σε ποιον Θεό; Εκείνον της διαρκούς, άνευ όρων καταλλαγής ή εκείνον της διαρκούς επανάστασης; Εκείνον τον συντηρητή της εγκόσμιας εξουσίας ή εκείνον του ξίφους και της μάχαιρας; Και πώς κάθε πιστός/η ερμηνεύει την περιβόητη αγάπη; Πόσες διακρίσεις κάνει για να ορίσει τον πλησίον, αυτόν που θα αγαπήσει ως σεαυτόν;

Αν στο συλλογικό ασυνείδητο των χριστιανών ο σικάριος -Ισκαριώτης Ιούδας πέρασε ως το απόλυτο κακό και ο Βαραββάς ως το ολέθριο λάθος του λαού - όχλου, -στο βαθμό που, όπως και ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ήταν όντως πρόσωπα ιστορικά-, Ιούδας και Βαραββάς είναι οι λαϊκοί αντιήρωες: όντες γιοι ανθρώπων, σκέτοι άνθρωποι, κι όχι θεοί, εκπλήρωσαν το σωτηριώδες για τον άνθρωπο σχέδιο της θείας οικονομίας με τρόπο ανάλογο του Ιησού. Ο πρώτος, ο ξιφοφόρος ζηλωτής, ως προδότης -αυτόχειρας, και ο δεύτερος, ως «ληστής»- επαναστάτης, εάν δεν υπήρχαν, ούτε θείο πάθος ούτε ανάσταση θα προέκυπτε ποτέ.

Κάθε θρησκεία, όμως, υποκλίνεται στο θεό, όχι στον άνθρωπο, ο οποίος μάλιστα οφείλει «εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω». Ο καθαγιασμός από τον Παύλο* της άρχουσας τάξης, -«αι δε ούσαι εξουσίαι υπὸ του Θεού τεταγμέναι εισίν»-, οι παραινέσεις για συνεχή συμμόρφωση και υπακοή -«απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον φόβον τον φόβον, τω την τιμὴν την τιμήν»-, συντηρούν το πρόταγμα της μη-επανάστασης, ίδιον κάθε θρησκεύματος.

Αλλά η μη-επανάσταση, λέει ο χριστιανός στοχαστής Καρλ Μπαρτ, είναι η καλύτερη προετοιμασία για την αληθή επανάσταση, αυτήν της θείας θέλησης για την ανακαίνιση των πάντων, για την ολοκληρωτική αποκατάσταση της εν τω κόσμω δικαιοσύνης. Η όντως διαμάχη βρίσκεται ανάμεσα στην τάξη πραγμάτων ενός δίκαιου θεού και στην κατεστημένη τάξη της αδικίας του ανθρώπου. Για τον Μπαρτ, αν ο Θεός είναι άναρχος, ο χριστιανός οφείλει να τον ακολουθήσει στην ιδιότυπη αναρχία του και να ξεσκεπάζει τους επίσημους φενακισμούς του οργανωμένου κράτους.

Εάν, δε, η «Πόλις» αποτελεί και τούτη μέρος του σχεδίου του θεού, η φροντίδα της εναπόκειται και στους χριστιανούς/ες. Πώς αναγιγνώσκει ο πιστός/η τα πολιτικά πράγματα έχει να κάνει με το πώς αναγιγνώσκει τον θεό. Πώς ερμηνεύει τις γραφές, πώς συνδέεται, υπαρξιακά, με το πάθος, πώς τοποθετείται απέναντί του. Όχι το θείο πάθος μοναχά, αλλά και το ανθρώπινο. Το πάθος και τα παθήματα που διαφεντεύουν τούτη τη ζωή, όχι την άλλη.

Σε ό,τι αποκαλεί η φιλοσοφία της θρησκείας χριστιανισμό, ο καθένας μπορεί να δει το πρόσωπό του: και ο αγαπών τους ανθρώπους και ο μισών αυτούς. Και οι επαναστάτες κληρικοί της θεολογίας της Απελευθέρωσης και οι Αμβρόσιοι του ρατσισμού και της ομοφοβίας. Και οι πάπες των Ναζί και οι παπάδες αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Ο χριστιανός θεός χάρισε στον άνθρωπο το αυτεξούσιον. Μπορεί έτσι να διαλέγει και τη μορφή του θεού του. Αναλόγως, όμως, της επιλογής του, κρίνεται από τους συνανθρώπους και την ιστορία.

*Προς Ρωμαίους επιστολή, 13-1,7

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ασάνζ, ένας εχθρός του συστήματος

Κατέ Καζάντη

Η ελευθερία των ανθρώπου, στην εποχή όπου ελεύθερος είναι μοναχά ο ανταγωνισμός, μπορεί να εκληφθεί ως υποθετική-δυνητική κατάσταση ή ως παραίσθηση. Σε μια ουσιαστικά κλειστή κοινωνία, με αυξανόμενη την ισχύ των τεχνολογικών μέσων επιβολής των κυρίαρχων ιδεολογημάτων, μέσων που έρχονται να συμπληρώσουν τους παλαιούς ψυχονοητικούς τρόπους χειραγώγησης, να μιλάς για ελευθερία στη γνώση μάλιστα ή στην πληροφόρηση αποτελεί, το ολιγότερο, φενακισμό.

Ο πολυγραφότατος πολιτισμός μας, την ώρα που η ταχύτητα της επικοινωνίας και της αναμετάδοσης των γεγονότων είναι μεγαλύτερη από ποτέ, βρίσκεται, ακόμα, στο σημείο μηδέν: η χειραγώγηση των μαζών αποτελεί πραγματικότητα, πανομοιότροπα, όπως ακριβώς και στους πολιτισμούς χωρίς γραφή. Ο ολοκληρωτισμός της πειθαρχίας μέσω του διαρκούς ελέγχου της πληροφορίας αποτελεί το χαρακτηριστικό της εποχής. Ο σύγχρονος μάγος της φυλής είναι ο κάτοχος ΜΜΕ, ο μιντιάρχης. Εν τέλει, το κεφάλαιο.

Η αδυνατότητα αντίστασης είναι προφανής. Αν το καπιταλιστικό κράτος λειτουργεί ως πεδίο δράσης της κυρίαρχης τάξης, συγκρατεί, με τους μηχανισμούς του, κάθε τάση εναντίωσης των υποτελών τάξεων. Όχι, φυσικά, για το συμφέρον του λαού, αλλά για το ακριβώς ανάποδο. Η διαμόρφωση άρα μιας ψευδοπραγματικότητας που επηρεάζει τη διαμόρφωση της ταξικής, πρωτίστως, συνείδησης είναι έργο βαρύνουσας σημασίας, έργο κορυφής. Κάθε χειραφετητική τάση χαλιναγωγείται εν τη γενέσει της.

Έτσι, όποιος πάει κόντρα στο σύστημα πληρώνει το ανάλογο, υψηλό, τίμημα, και μάλιστα τοις μετρητοίς. Κι αν ο σύγχρονος Προμηθέας, αυτός που επιθυμεί να αφυπνίσει τις μάζες δεν είναι παρά ο τολμητίας της δημοσιογραφίας, να βρεις τέτοιους σπανίζει. Διότι ο ρεπόρτερ των αποκαλυπτικών ειδήσεων δεν είναι χομπίστας, αλλά άνθρωπος κοινός που βιοπορίζεται από τα γραφόμενα/λεγόμενά του. Και οι «αποκαλύψεις» του σταματούν εκεί όπου αρχίζουν τα συμφέροντα του μιντιάρχη αφεντικού ή των φίλων αυτού. Ακόμα και στα συνεταιριστικά σχήματα, αφ’ ης στιγμής τα έσοδα των εγχειρημάτων, άρα και ο επιούσιος των εργαζομένων, προέρχονται από τη διαφημιστική, λεγόμενη, πίτα, πάλι οι δημοσιογραφικές «αποκαλύψεις» σταματούν εκεί όπου αρχίζουν τα, έννομα ή όχι, συμφέροντα των διαφημιζόμενων επιχειρηματιών.

Το αυτό συμβαίνει και με τις αποκαλύψεις για τα λεγόμενα κρατικά μυστικά. Είθισται τούτα να είναι όχι η ύπαρξη εξωγήινων, επί παραδείγματι, ή η συνταγή φαρμάκου δια πάσα νόσον, αλλά μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις – καταχρήσεις της ίδιας της κρατικής εξουσίας. Το καπιταλιστικό αστικό κράτος εξάλλου, συχνότατα αν όχι πάντα, λειτουργεί αντ’ αυτών, των επιχειρηματιών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Έτσι, όσοι αποκαλύπτουν εταιρικά ή κρατικά μυστικά και, άρα, διώκονται ποινικά για λόγους εταιρικής ή εθνικής κατασκοπείας, είναι οι πραγματικοί εχθροί του συστήματος. Και το σύστημα τους επιφυλάσσει τη μοίρα του Προμηθέα.

Ο Τζούλιαν Πολ Ασάνζ, ο Αυστραλός ακτιβιστής του διαδικτύου, για παράδειγμα: κάτοχος του βραβείου Τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας το 2009, πρόσωπο της χρονιάς του περιοδικού Time για το 2010, με το Μετάλλιο Ειρήνης του Σίδνεϊ το 2011, όταν τα βάζει με το κράτος των ΗΠΑ το σύστημα αντεπιτίθεται. Από την πάλαι ποτέ ανεκτική Σουηδία, ως τη Βρετανία και τον Ισημερινό, ο Ασάνζ δεν βρίσκει εν τέλει πουθενά καταφυγή. Ο παροπλισμός του και η διανοητική, που συγγενεύει με τη φυσική, εξόντωσή του, είναι στόχευση η οποία και επιτυγχάνεται.

Την άλλη στιγμή, η γνωστής κατεύθυνσης βρετανική εφημερίδα Daily Mail έκανε τις δικές της «αποκαλύψεις». Θέλησε να φωτίσει το κοινό, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για τον «αληθινό» χαρακτήρα του Ασάνζ, ο οποίος με τις, υποτιθέμενες, βρωμιές και τα άπλυτα πιάτα του δεν σεβάστηκε την πρεσβεία του Ισημερινού, η οποία και τον φιλοξένησε.

Η κοινωνία του ελέγχου σε όλο της το μεγαλείο. Ποιος χάνει, ποιος κερδίζει, αυτονόητο.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ντιόρ κι ο ξεπεσμός

Κατέ Καζάντη

Να εντάσσεις στην πραγματική ζωή μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, να τα επαναχρησιμοποιείς, δίνοντάς τους νέα πνοή, έξω από κάθε μουσειακή, νεκροζώντανη, λογική, να τα χαρίζεις εκ νέου στην ανθρωπότητα με άλλους ρόλους από τους αρχικούς, είναι, ίσως, μια πολιτική πράξη πέρα για πέρα λαϊκή: το μνημείο, δίχως τις επιβαρύνσεις του “μη εγγίζετε”, παραμένει μεν αξιοθαύμαστο, ταυτόχρονα όμως ξαναπερνά στην υπηρεσία του ανθρώπου, όχι πια ως εξωπραγματικά καλλωπιστικό αλλά ωφέλιμα χρηστικό.

Η ισορροπία είναι λεπτή και εύθραυστη. Αν η τέχνη “είναι μια κραυγή του πνεύματος που ξαναγυρίζει στον εαυτό του με την απεγνωσμένη απόφαση να σπάσει τις αλυσίδες του, και στη ανάγκη με υλικά σφυριά»*, είναι ανθρώπινο χρέος να τίθεται η καλλιτεχνική δημιουργία στην υπηρεσία της κοινωνίας και να υπηρετεί κοινωνικούς σκοπούς. Αλλά το κοινωνικό χρέος είναι μια υπόθεση που καθένας/μια νοηματοδοτεί αναλόγως της ιδεολογίας, της διάνοιας και της συνείδησής του/ης. Εκείνος/η, λόγου χάρη, που αντιλαμβάνεται τον ιδεατό κόσμο ως το σύνολο ισότιμων κι ευτυχισμένων όντων, άλλη διάσταση θα δώσει στο “κοινωνικό” από εκείνο/ην που βλέπει μοναχά τον αέναο κύκλο του κέρδους από την εμπορευματοποίηση των διανοητικών αγαθών και τον ευτελισμό τους. Άλλης λογής εξάλλου είναι ο φετιχισμός που υποκινεί τον φιλότεχνο να κατέχει δίσκους μουσικής, πίνακες ζωγραφικής ή βιβλία κι άλλος αυτός που κάνει το άτομο να προσδιορίζει την κοινωνική του ύπαρξη μέσα από την κτήση πολυτελών ειδών ένδυσης, υπόδησης κ.ο.κ. που κοστίζουν το καθένα τους όσο δυο τρεις μισθοί του/ης μέσου εργαζόμενου/ης.

Στον υπαρκτό καπιταλισμό της σήμερον, να εκλαμβάνονται τα μνημεία ως κτήματα του λαού θεωρείται μια μάλλον βλάσφημη σκέψη. Περιβάλλονται από μια μυθολογική αχλή, περίπου εξουσιαστική, που τα εγκλωβίζει στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ελίτ, αφού οι μάζες μαθαίνουν να τα αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο σχεδόν μεταφυσικό: τα μνημεία είναι όπως κι ο θεός, μακρινά και, κυρίως, ξένα.

Αυτή, λοιπόν, η τόσο βολική για τις εξουσιαστικές τάξεις υπόθεση, μάς φέρνει εν Αθήναις τον Ντιόρ και τα τσιμέντα. Διότι όταν στην Ακρόπολη, τις εποχές των μνημονίων, ο κόσμος της εργασίας και της αριστεράς αναρτούσε πανό για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, σε μια προσπάθεια ταυτόχρονης αφύπνισης της διεθνούς κοινότητας, για τη δεξιά τούτο ήταν μια πράξη προσβολής. Του έθνους και της πολιτιστικής του κληρονομιάς, την οποία, φυσικά, εκλάμβαναν ως ιδιοκτησία τους. Μνημείο – είδωλο και η Ακρόπολη, που βόλευε τις εθνοκάπηλες συνειδήσεις, μνημείο – φόβητρο για τους από κάτω, που μια ζωή τους δίδαξαν να αντιμετωπίζουν με δέος εκείνα που επί της ουσίας δημιούργησαν κυριολεκτικά με τα χεράκια τους.

Τώρα, βεβαίως, επί τη Μητσοτάκεια βασιλεία, κυρίαρχη ιδεολογία είναι αυτή του τσιμεντώματος. Ποια κραυγή του πνεύματος, ποιες αλυσίδες, ποιο πάθος άναρχο, ποια διάνοια; Και ποια αφύπνιση; Όλα τούτα είναι ψιλά γράμματα, για κείνους που εκλαμβάνουν τους λαϊκούς αγώνες ως “διχαστικό λαϊκισμό” και ονομάζουν τη λαϊκή βούληση για μια κυβέρνηση άλλη από τη δική τους “σκοτεινό διάλειμμα”.

Πέραν του παρωχημένου της συμπλεγματικής αντίληψης “να (ξανα)γίνουμε γνωστοί στα ξένα κράτη”, ο αντιδραστικός χαρακτήρας να υποκύπτουμε στις μεταξωτές κορδέλες χάριν του τουρισμού, είναι επί της ουσίας παράδοση στον Μαμμωνά. Απευθείας ανάθεση στις ελίτ με τα φράγκα που ψωνίζουν Ντιόρ, στις ελίτ που μόνο τέτοια χωρούν στον αξιακό τους κώδικα, που μόνον έτσι κατανοούν τη χρησιμότητα των μνημείων και που μπερδεύουν την τέχνη με τα ματαιόδοξα κιτς “ιβέντ” πανάκριβων οίκων μόδας.

Αν, όμως, η όντως τέχνη “δεν μπορεί να μην είναι επαναστατική, δηλαδή να μην τείνει σε μια πλήρη και ριζική ανασύνθεση της κοινωνίας”**, απαραίτητη προϋπόθεση για να φιλοξενηθεί στην Ακρόπολη ο Ντιόρ θα έπρεπε να ήταν, δίχως αστεία, η πλήρης μετάλλαξή του. Να κοινωνικοποιηθεί, ίσως, και να κατασκευάζει ρουχισμό για πρόσφυγες – μετανάστες.

Όλα τ’ άλλα, τα τάχα μου της αριστοκρατίας, είναι διανοητικός ξεπεσμός.

*Αντρέ Μπρετόν, Μανιφέστο του Σουρεαλισμού

**Λεόν Τρότσκι - Αντρέ Μπρετόν, Μανιφέστο της Καλλιτεχνικής Δημιουργίας

Πηγή:artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πανούκλα και χολέρα...

Κατέ Καζάντη

«…Γιατί, ακριβώς, ήξερε αυτό που εκείνο το χαρούμενο πλήθος αγνοούσε και που μπορούμε να διαβάσουμε στα βιβλία: πως ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει, ούτε εξαφανίζεται ποτέ, πως μπορεί να κοιμάται δεκάδες χρόνια μέσα στα έπιπλα και στα ρούχα, να προσμένει υπομονετικά μέσα στα δωμάτια, στα υπόγεια, στα σεντούκια, στα μαντίλια και στα χαρτιά. Και πως, ίσως, ερχόταν μια μέρα, για διδαχή ή συμφορά των ανθρώπων, που η πανούκλα θα ξυπνούσε τα ποντίκια της και θα τα έστελνε να ψοφήσουν σε μια ευτυχισμένη πολιτεία»

Αλμπέρ Καμί, Η Πανούκλα

Ο βάκιλος του πανικού που προσπαθεί να εκλύσει κατά διαστήματα η χαζοχαρούμενη, κατά τα άλλα, στίλβη των ΜΜΕ δεν αποτελεί τίποτα καινούριο στη δημόσια ζωή της χώρας –και της παγκόσμιας, εν τέλει. Στις ώριμες κοινωνίες εξάλλου, όπως και στις ώριμες αγορές, δια των κατάλληλων εργαλείων–ανθρώπων, αυτός είναι ο στόχος: να μπορούν πανεύκολα εκείνοι που κατέχουν τα ΜΜΕ, οι επιχειρηματίες εκδότες–καναλάρχες, να μετασχηματίζουν τη συλλογική συνείδηση. Κι ενώ η κοινωνική ζωή κατέληξε διασυνοριακή λόγω τεχνολογίας, ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος νιώθει, ενίοτε, πιο ευάλωτος και απομονωμένος από έναν μεσαιωνικό σε καραντίνα. Ρατσισμοί, εθνικισμοί και κάθε άλλο αίσθημα παρόμοιο, από κάπου εδώ εκκινούν. Από τις παραποιημένες, δηλαδή, μεροληπτικές καταγραφές των πολιτικών και των κοινωνικών καταστάσεων.

Το ότι εν προκειμένω τα ελληνικά ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με τη συνδικαλιστική ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ, επιδόθηκαν σε ένα ακόμα κυνήγι, μεσαιωνικών μαγισσών, καμιά εντύπωση δεν προκαλεί. Η επιλεκτική όραση, η επιλεκτική ακοή, άρα και η επιλεκτική μετάδοση της είδησης αποτελεί ιδιοσυστατικό της σύγχρονης μορφής δημοσιογραφίας. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος και η στιγμή που οι εν Ελλάδι κάμερες ανακάλυψαν, αίφνης, τους αγωνιζόμενους, που πριν κατασυκοφαντούσαν, προλετάριους, είναι χαρακτηριστική ορισμένως και η τυφλότητά τους: στο κέντρο της Αθήνας, πέντε (5) άνθρωποι, επίσης δημοσιογράφοι βρίσκονται, εδώ και μέρες, σε απεργίας πείνας, έξω από το κτίριο του σωματείου τους. Εάν ανήκαν σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα επαγγελματιών, οι ζωντανές συνδέσεις θα ήταν στην ημερήσια διάταξη των καναλιών, τα οποία και πιάνουν στασίδι για πολύ ολιγότερα. Αλλά επειδή εδώ, με τις συγκεκριμένες διεκδικήσεις, θίγονται και τα συμφέροντα της εργοδοσίας, η σιωπή τους είναι εκκωφαντική.

Οι «αυθεντίες» των ΜΜΕ, οι χρυσοπληρωμένοι κονδυλοφόροι, πρόσωπα αμφιλεγόμενα σαν τους πλατωνικούς δοξόσοφους, υπηρετούν τη μόνη πανούκλα της εποχής: το υπαρκτό, εκσυγχρονισμένο επί τα χείρω για τους λαούς, περιβάλλον των αγορών που κατατέμνει τους προλετάριους, σπρώχνοντάς τους σε εθνικές και ενδοταξικές διαμάχες. Οι εγχώριοι τιμητές του νεοσυντηρητισμού, σε αρμονία με τους εξωχώριους ομοϊδεάτες τους, κατασκευάζουν ό,τι μπορεί να κατασκευαστεί. Από τον κατακαημένο κορμοράνο στον Περσικό Κόλπο ως τη χολέρα στο «Έλενα», δεν είναι παρά μια ανάσα δρόμος.

Η διάχυση της τοξικής παραπληροφόρησης μοναχά μια απάντηση μπορεί να έχει: τα μέσα παραγωγής στα ΜΜΕ (κανάλια, εφημερίδες, σάιτ κ.ο.κ.) να είναι στα χέρια των εργαζομένων, συλλογική ιδιοκτησία τους. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, με πολλές παραμέτρους. Έως τότε, η ενεργοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών της ΕΣΗΕΑ ή του εν υπνώσει ΕΣΡ αποτελούν ίσως μια κάποια λύση.

Πηγή: artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα τριάκοντα αργύρια του Κυριάκου Μητσοτάκη

Κατέ Καζάντη

“...Η πιο πολύτιμη από τις ανθρώπινες αξίες, το sine qua non κατηγόρημα της ανθρώπινης φύσης, είναι μια ζωή με αξιοπρέπεια -όχι η επιβίωση με κάθε κόστος...”*

Όλοι εκείνοι, όμως, που οραματίστηκαν τις ανοιχτές κοινωνίες, όπου θα υπάρχουν μοναχά τα άτομα δίχως συνεκτικούς δεσμούς, όλοι εκείνοι που από μέλη της κοινότητας “μετατράπηκαν σε σχεδιαστές περιφρουρημένων κοινοτήτων, εμπορικών κέντρων και θεματικών πάρκων”*, έκαναν την ανθρώπινη συμβίωση παλαίστρα, όπου δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια θα έχουν μοναχά οι “άξιοι και ικανοί”. Οι άλλοι θα επιβιώνουν και μάλιστα με κάθε κόστος.

Αλλά “...το δικαίωμα του ισχυρότερου, του πιο καπάτσου, επιδέξιου ή πανούργου να κάνει ό,τι μπορεί να μηχανευτεί για να επιβιώσει σε βάρος του πιο αδύναμου και του πιο άτυχου είναι από τα πιο τρομαχτικά μαθήματα του Ολοκαυτώματος...”.* Μάθημα που έμαθε καλά ο νεοφιλελευθερισμός της εποχής, διδαχή που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία και συμπληρώνεται από ένα ευρετήριο νέων δεινών που επιβάλλονται στον αδύναμο.

Η συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των ολίγων άξιων και δυνατών, αυτή η περιώνυμη ιδιωτική πρωτοβουλία, είναι ένα από τα νέα δεινά, που μάλιστα μοστράρεται ως αγαθό. Αν “να αγαπάς τον πλησίον σου είναι η γενέθλια πράξη της ανθρωπότητας”, να τον ανταγωνίζεσαι ή να τον θεωρείς μια υπόθεση κερδοσκοπίας, υποδηλώνει το τέλος της.

Είναι, λοιπόν, ο καπιταλισμός: το αδηφάγο σύστημα, που αναδύει το σκότος της ψυχής και κάνει τον άνθρωπο το χειρότερο δεινό. Διότι πέρα από τον οικονομισμό, η αλλοτρίωση της ύπαρξης που επιφέρει, καταργεί κάθε ίχνος ανθρωπινότητας.

Διότι αν η “ιδιωτική πρωτοβουλία” συνέπραξε απροβλημάτιστα με τον Αδόλφο Χίτλερ δεν είναι διότι οι γερμανικές βιομηχανίες υπήρξαν “κακές”. Αμοραλιστικό φύσει το κεφάλαιο, δεν νοιάζεται για τέτοια. Είναι η ίδια του η ροπή να προστατεύει την πρόοδό του που τον οδηγεί να πορεύεται δίχως να λογαριάζει ανθρώπινα προσκόμματα.

Στο ίδιο τέμπο, κάθε “ιδιωτική πρωτοβουλία”: η κερδοφορία, οι πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, αυτό είναι το ζητούμενο. Η ασυμφιλίωτη ανισότητα μεταξύ εκμεταλλευτή και εκμεταλλευομένου, μεταξύ εκείνου που ταπεινώνει κι εκείνου που ταπεινώνεται, προσομοιάζει τη δυστοπία των στρατοπέδων συγκέντρωσης -δίχως υπερβολή.

Είναι, λοιπόν, ο καπιταλισμός: η υποτιθέμενη κακία της φύσης δεν είναι παρά η αντανάκλαση της απανθρωπιάς. Οι δήθεν θεομηνίες, ως καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αναδεικνύουν τις δομικές ανεπάρκειες του συστήματος. Οι ιθύνοντες της Αττικής Οδού Α.Ε. δεν διαθέτουν το στοιχειώδες αντανακλαστικό της αλληλεγγύης, να απλώνεις δηλαδή ενστικτωδώς το χέρι για να βαστήξεις εκείνον που πέφτει. Το ίδιο και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους: αποποιούνται την ευθύνη και ξεμπερδεύουν με τον συνήθη τρόπο, πληρώνοντας. Με το δεδομένο μιας πολιτικά οικογενειακής σχέσης, λύνουν από κοινού την υπόθεση, με 2 χιλιάρικα το κεφάλι. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν.

Αλλά και οι ταπεινωμένοι της Αττικής Οδού, μαζί με τους ταπεινωμένους στη Μεσογείων, στην Κατεχάκη ή όπου αλλού, μπορούν να αντεπιτεθούν: αντί να αρκεστούν στα τριάκοντα αργύρια που τους τάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να τα αρνηθούν και να προσφύγουν μαζικά σε αγωγές απαιτώντας διπλά και τρίδιπλα.

Αυτή η αντεπίθεση των από κάτω, η αντεπίθεση των πολλών δηλαδή, είναι η μόνη Ελπίδα στις θεομηνίες. Για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

*Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστή αγάπη

Πηγή:artinews.gr

---

Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »