Περνάνε σα σφαίρες από το κεφάλι μου όλες αυτές οι προκλητικές δηλώσεις των υπουργών, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι αγγελιοφόροι των μηνυμάτων της αστικής τάξης προς την εργατιά.
Σκέφτομαι για τον χρόνο που θα σώζουμε για να πηγαίνουμε στις ελιές, το ποσό πιο πλούσιοι θα γίνουμε κάνοντας 2 και 3 δουλειές, για το επίμονο αιτημά των εργαζομένων στην Κεραμεως να δουλεύουν 13 ώρες την ημέρα, την κοινωνική ευτυχία που επιφέρει η δουλειά την Κυριακή.
Σκέφτομαι ακόμη όλα αυτά που έλεγαν στα μνημόνια για το δυσλειτουργικό μας παραγωγικό μοντέλο που μας έκανε απωθητικούς στους μεγάλους επενδυτές. Σκέφτομαι όλους τους αντεργατικούς κι αντισυνταγματικούς νόμους που ψηφίστηκαν από τότε, πώς κουρελιαστηκε το εργατικό δίκαιο ακόμη και σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα (ασθένειες, γονεϊκοτητα, ασφάλιση, συνταξιοδότηση). Σκέφτομαι τη διάλυση της επιθεώρησης εργασίας.
Κι ύστερα σκέφτομαι ότι τα τελευταία 4 χρόνια ανεβαίνουν σταθερά με αλγεβρική πρόοδο οι νεκροί από εργοδοτικές δολοφονίες. Κάθε χρόνο και 50 παραπάνω. Πέρσι ξεπεράσαμε τους 200. Και πάνω από 330 τραυματίες. Νούμερα πολέμου ή εκτεταμένων τρομοκρατικών επιχειρήσεων.
Και τώρα δε σκέφτομαι. Κολλάει το μυαλό μου. 4 γυναίκες νεκρές και μια αγνοούμενη ύστερα από έκρηξη για άγνωστους λόγους. Δεν υπήρξε καθώς φαίνεται κάποιο σύστημα πυρασφάλειας. Το εργατικό κέντρο είχε επισημάνει πολλές ελλείψεις στην ασφάλεια το καλοκαίρι.
Δούλευαν όλο το βράδυ μέχρι τα ξημερώματα για τους καλύτερους μισθούς που λέγαμε στην αρχή. Σε συνθήκες εξαθλίωσης μια τέτοια απόφαση είναι εκβιαστική. Ποιος να το πει αυτό; Εντατικοποίηση εκεί που δεν φτάνει το μυαλό. Δουλεύουν ακόμη και τα εργοστάσια μπισκοτων σαν την γερμανική πολεμική βιομηχανία στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ανάπτυξη. Θα βγει ποτέ ένα σοβαρό πόρισμα και για τις υπόλοιπες ελλείψεις; Κι αν παρ ελπίδα βγει θα το παίξουν τα μέσα, θα ενδιαφερθεί κάνεις;
Ναι, ξέρω. Δογματικά και ξεπερασμένα όσα έλεγε ο Μαρξ. Ο ανθός της πολιτικής σκέψης άλλωστε πλέον είναι όσα έλεγε ο Χίτλερ. Εκεί μας στρέφουν να βρούμε την ελπίδα, τα τσιροτα για τις πληγές μας. Ξέρω νιώθουμε ινφλουενσερ, καταναλωτές, μοναδικότητες, ταξιδευτές (της Ryanair), opinion makers, ορειβάτες της επιτυχίας. Στην πραγματικότητα δεν είμαστε πάρα αναλώσιμα όπως οι μηχανές τους, η τεχνητή νοημοσύνη τους, το πετρέλαιο κι η ηλεκτρική τους ενέργεια.
Σε αυτή τη μηχανή του κόσμου οι λαοί
Αντί για λάδι καίνε ανθρώπου αίμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου