Η θάλασσα που γέννησε και σκάλισε την Ελλάδα, πότε με τα κυκλαδικά ειδώλια και πότε με ταυροκαθάψια.
Η θάλασσα που έπνιξε τον πρώτο της πολιτισμό, η θάλασσα που έκρυβε μέσα στα σωθικά της λάβα.
Η θάλασσα που κοιλοπόνεσε την ταυτότητα μας, αλμύρα στα χέρια μας, λαχτάρα στην καρδιά μας, ταξιδευτές οι πρόγονοί μας, ναυτικοί και πρόσφυγες, θολά τα όρια, Οδυσσέας και Θησέας, μακριά η ματιά μας, ανοιχτά τα πανιά.
Η θάλασσα που πήρε το όνομά της από μια αυτοκτονία, τα μαύρα πανιά που δεν άλλαξαν ποτέ τους χρώμα.
Η θάλασσα του Χιώτη του τυφλού τραγουδιστή του βραχνού προφήτη, του ποιητή που χώρεσε ολόκληρη τη ζωή στους στίχους του.
Η θάλασσα του πολέμου, του νόστιμον ήμαρ, που τελικά δεν έφτασε ποτέ για τους περισσότερους από τους εκστρατευτές, που έπνιξε την Τροία στο αίμα για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.
Η θάλασσα που έκανε την Αθήνα πρωτεύουσα του κόσμου. Οι λαμπρές ναυμαχίες, το εμπόριο, η εξάπλωση μέχρι κάθε εκβολή της. Η θάλασσα που της έφερε όλους τους διανοούμενους, τους φιλοσόφους, τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες.
Η θάλασσα που ταξίδεψε τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της Αθηναϊκής ηγεμονίας, την σφαγή της Μήλου, που αγκάλιασε τους άταφους νεκρούς στα νερά στις Αργινούσες και στους Αιγός ποταμού, που θρήνησε το οριστικό της τέλος.
Η θάλασσα που εξόπλισε με χρήμα, καράβια, εκρηκτικά, ναύτες, πυρπολητές, συμμάχους και χρηματοδότες την ελληνική επανάσταση. Η θάλασσα που έδωσε ξανά πρωτεύουσα σε μια χώρα μαυρισμένη από το μπαρούτι και την φωτιά, που έφερε εδώ τον πρώτο της κυβερνήτη.
Η θάλασσα που σιώπησε για να ακουστούν οι κραυγές από τη σφαγή στα Ψαρά και στην Χίο, που έγινε πίνακας θανάτου και κραυγή αδικίας κι ανείπωτου πόνου.
Η θάλασσα που έγινε καταφύγιο για 1 εκατομμύριο πρόσφυγες το 1922, που έφερε τους παππούδες μας στα σπίτια που μένουμε τώρα, που έφερε το ρεμπέτικο, τα σμυρναίικα, τους αμανέδες, τον πόνο, τις μοντέρνες ιδέες, το καλό φαί, την καλλιέργεια, τους τεχνίτες, τους εμπόρους, την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο, τον Απόλλωνα.
Και σήμερα τα παιδιά αυτών που συμπεθέριασαν και γειτόνεψαν με πρόσφυγες, που ερωτεύτηκαν «τουρκόσπορους» που πολέμησαν μαζί στην Αλβανία, που έκατσαν στα ίδια καφενεία κι έκλαψαν παρέα τους πόνους τους, που τραγούδησαν μαζί τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, τον Θεοδωράκη. Αυτά τα παιδιά και τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων βάζουν στολές και σκοτώνουν νέους πρόσφυγες, νέους ικέτες, κλειδώνουν τα σύνορα που κάποτε τους ανοίχτηκαν, στήνουν παγίδες θανάτου στους παππούδες τους σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φρίκη.
Εσύ που σκότωσες τους πρόσφυγες/ τους μετανάστες (ας τους πούμε ανθρώπους), που έβαλες παιδιά κι εγκύους σε κίνδυνο, που γέμισες άθαφτα πτώματα το Αιγαίο, που έκανες pushback, που έκλεψες, που βασάνισες, που εκμεταλλεύτηκες πληγωμένους ανθρώπους. Κι εσύ που έδωσες την εντολή. Κι εσύ που το καρπώθηκες πολιτικά. Κι εσύ που το εξέθρεψες ιδεολογικά. Κι εσύ που το κάλυψες. Κι εσύ που έκρυψες πληροφορίες. Κι εσύ που είπες ψέματα. Κι εσύ που συνέλαβες. Κι εσύ που δίκασες. Κι εσύ που πανηγύρισες από τον καναπέ σου, που έγραψες σχόλια που θα έκαναν και τον ίδιο τον Χίτλερ να ντραπεί.
Όχι. Δεν είστε πιο χριστιανοί από εμάς κι ας μην πιστεύουμε, εμείς τουλάχιστον σεβόμαστε. Δε θα βάζαμε ποτέ αίμα αθώων στα χέρια του Χριστού, δε θα κάναμε την Παναγία δολοφόνο.
Δεν είστε πιο Έλληνες από εμάς. Χωρίς μνήμη και χωρίς σεβασμό για τον ικέτη δεν είσαι Έλληνας. Δεν είσαι καν άνθρωπος. Εθνικό είναι μόνο το αληθινό.
Είστε μόνο μια εκφυλισμένη εκδοχή, ένας σάπιος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης, τα απομεινάρια μιας σπαταλημένης ζωής, τα θραύσματα ενός κατακερματισμένου θαύματος, μια μετάλλαξη ανθρώπου ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο, ύστερα από μια καπιταλιστική πολύπλευρη κρίση διαρκείας, ένα από τα σκουλήκια που τρώνε ένα σώμα σε αποσύνθεση, την Ελλάδα.
Τουλάχιστον 15 νεκροί και 24 τραυματίες αυτή τη στιγμή, πολλοί από αυτούς σοβαρά, από τη δολοφονική διαχείριση του λιμενικού στην Χίο. Υπάρχουν κι αγνοούμενοι. Άγνωστος αριθμός. Ανάμεσα στους τραυματίες 10 παιδιά και 2 έγκυες. Το λιμενικό λέει ότι τους επιτέθηκε η βάρκα με τους πρόσφυγες/μετανάστες (ας τους πούμε ανθρώπους). Από το λιμενικό δεν υπάρχουν ούτε νεκροί ούτε σοβαρά τραυματίες. Το σκάφος δεν φαίνεται να έχει φθορές.
Και δεν είναι μόνο η Χίος, δεν είναι μόνο η Πύλος. Πάνω από 200 άνθρωποι χάθηκαν στο Αιγαίο τα τελευταία 2 χρόνια. Είναι τουλάχιστον 30 χιλιάδες ικέτες που έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο την τελευταία δεκαετία.
Η θάλασσα μας θα έχει για πάντα το αίμα τους. Να μην τους ξεχάσουμε. Το χρωστάμε στους παππούδες μας. Στους τάφους τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου