Χτες ο κύριος Μυλωνάκης, ένας από τους συμβούλους του πρωθυπουργού, ενώ έπινε τον καφέ του στο Μέγαρο Μαξίμου παραπονέθηκε πως δεν ένιωθε καλά κι αμέσως μετά έχασε τις αισθήσεις του. Πριν προλάβει καν καλά καλά να συνέλθει κάπως από το λιποθυμικό επεισόδιο ένα ασθενοφόρο ήταν εκεί και τον πήγε αμέσως στον Ευαγγελισμό να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες και να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Στις 9.30 είχε μπει στο νοσοκομείο και μέχρι τις 2 το μεσημέρι είχε εντοπιστεί πως είχε ανεύρυσμα στον εγκέφαλο, είχε μπει στο χειρουργείο κι είχε ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία η διαδικασία εμβολισμού του αγγείου. Η κατάστασή του συνεχίζει να είναι σοβαρή, αλλά τουλάχιστον είναι σταθερή. Η άμεση μεταφορά του στο νοσοκομείο κι οι γρήγορες διαδικασίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο πώς εξελίχθηκε η κατάσταση. Σε κάθε περίπτωση εύχομαι να είναι περαστικό και να γυρίσει σύντομα στην οικογένειά του.
Την Κυριακή του Πάσχα ήμουν στο Ξυλόκαστρο με την οικογένεια μου. Το Ξυλόκαστρο είναι ένας πολύ τουριστικός παραθαλάσσιος προορισμός, με σχετικά μεγάλο πληθυσμό κοντά στην Κόρινθο, στην Αθήνα, ακόμα και στην Πάτρα. Δεν είναι κανένα απροσπέλαστο μέρος σε κάποια αετοράχη, δεν είναι κανένα απομακρυσμένο νησί, δεν είναι κανένα χωριό φάντασμα που δεν έχει φτάσει εκεί η άσφαλτος. Γνωστό μέρος. Έχει σημασία, κρατήστε το.
Περπατώντας στην παραλιακή πηγαίνοντας να βρω τους γονείς μου βλέπω ένα περιπολικό να κλείνει το δρόμο κι ένας αστυνομικός να κατευθύνεται εσπευσμένα προς ένα μαγαζί. Γνωστός κουτσομπόλης εγώ πλησιάζω να δω αν έχει γίνει κανένας καυγάς, αν κάποιος μεθυσμένος δίνει σόου, αν κάποιος έχει παρκάρει παράνομα και τον μαζεύουν σηκωτό, κτλ. Δυστυχώς τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Κάποιος άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο έξω από ένα μαγαζί και γύρω του κόσμος να πηγαινοέρχεται σοκαρισμένος κι αγχωμένος. Δεν ήθελα να πλησιάσω παραπάνω γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται κάποιος που έχει χάσει τις αισθήσεις του είναι 300 άνθρωποι άσχετοι πάνω από το κεφάλι του να του περιορίζουν το οξυγόνο και να εμποδίζουν τις πρώτες βοήθειες.
Καθίσαμε τελικά σε ένα μαγαζί σχετικά κοντά με αμφιθεατρική θέα οπότε μπορούσα να βλέπω σχετικά καθαρά το περιστατικό. Σε λίγη ώρα είχε έρθει και δεύτερο περιπολικό, όλη η παραλιακή είχε κλείσει. Αυτό που δεν είχε συμβεί είναι να έρθει κάποιο ασθενοφόρο. Πέρασαν 50 ολόκληρα λεπτά για να εμφανιστεί τελικά ένα και να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο.
Την επόμενη ημέρα διάβασα την είδηση του θανάτου αυτού του ανθρώπου, μικρός τόπος όλα μαθαίνονται. Για πενήντα λεπτά, διαβάζω στα σχόλια της είδησης, οι άνθρωποι εκεί προσπαθούσαν με ηρωικό τρόπο να του σώσουν τη ζωή δίνοντας του τις πρώτες βοήθειες όπως θα μπορούσαν να του παρασχεθούν σε αυτές τις συνθήκες. Δεν ήταν αρκετό. Ανάμεσα στα σχόλια είδα κι αυτό της κόρης του που τον αποχαιρετούσε βαθιά συγκινημένη. Ήταν, διαβάζω, ένας πολύ νέος άνθρωπος, πολύ αγαπητός κι ευγενικός, της δικής μας τάξης.
Δεν είμαι γιατρός και δε μπορώ να κάνω αναλύσεις για το αν θα είχε σωθεί αν είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα. Μακριά από εμένα αυτά. Αυτό, όμως, που μπορώ να πω από κοινωνική σκοπιά και με σιγουριά είναι ότι δε γίνεται να συμβαίνει κάτι έκτακτο σε μια πολύ κεντρική περιοχή της περιφέρειας και να χρειάζονται 50 λεπτά για να έρθει ασθενοφόρο. Με λίγη υπερβολή, θα μου τη συγχωρέσετε, αλλά όση ώρα πήρε στον σύμβουλο του πρωθυπουργού να πάει στο νοσοκομείο, να κάνει εξετάσεις, να κάνει εγχείριση και να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του σχεδόν τόση ώρα χρειάστηκε ένας προλετάριος για να τον πάρει το ασθενοφόρο και να πάει στο νοσοκομείο.
Ξέρω, εμείς είμαστε τεμπέληδες, άχρηστοι, αμ(μ)όρφωτοι, ηλίθιοι κι όπως αλλιώς μας βλέπουν αυτοί, τα είπε χτες πάνω σε μια κρίση ειλικρίνειας ο Μακάριος Λαζαρίδης. Όταν στριμώχνονται, κελαηδάνε. Οπότε προφανώς κι η ζωή μας αξίζει λιγότερο, είμαστε αναλώσιμοι, εξαρτήματα σε μια μηχανή. Ίσως αυτό να εννοεί κι ο άλλος υπουργός που λέει ότι έχουμε το καλύτερο ΕΣΥ στην ιστορία. Τόσο ταξικό, όσο μας αρμόζει.
Στην θέση του ανθρώπου αυτού, όμως, θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να είμαστε εμείς, οι άνθρωποι που αγαπάμε, οι συγγενείς, οι φίλοι μας. Το πιο πιθανό είναι να μη βρεθεί ασθενοφόρο και για εμάς, να μην πάρουμε την βοήθεια που χρειαζόμαστε στην ταχύτητα που πρέπει, στις συνθήκες που μας αξίζει. Με όλα αυτά τα «έτσι είναι» και «δεν αλλάζει ο κόσμος» έχουμε κάνει τέτοιες υποχωρήσεις. Τέτοιες γιγάντιες οπισθοχωρήσεις σε βασικά μας δικαιώματα, τα οποία τα πληρώνουμε κι ακριβά με τους πιο υψηλούς φόρους. Κουράστηκα με τις καληνύχτες στον Κεμάλ. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Κυριολεκτικά. Ας το πάρουμε χαμπάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου