Κυκλοθυμικός καιρός

Παντελής Μπουκάλας

«Κυκλοθυμικός καιρός, σου αλλάζει γνώμες και κουστούμια» τραγουδούσε το 1979 ο Δημήτρης Κοντογιάννης, σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και μουσική του Νίκου Ξυδάκη, στα «Δήθεν», έναν χρόνο μετά τον ωραίο αιφνιδιασμό με την «Εκδίκηση της γυφτιάς». Το ζευγάρι των λέξεων, «κυκλοθυμικός καιρός», το βλέπουμε ακόμα να στεγάζει τίτλους σε εφημερίδες και στη μικρή οθόνη καμιά φορά, ξέρουν-δεν ξέρουν την καταγωγή του όσοι το επιστρατεύουν. Εμφανίζεται επίσης συχνά στις κουβέντες μας, στα παράπονά μας μάλλον, κάθε φορά που ο καιρός περνάει απότομα από το χαμόγελο στον θυμό.

Εχουν πληθύνει αυτές οι απότομες εναλλαγές. Και πιθανόν αποτελούν για μας εδώ, και γενικά για όσους ζουν μακριά από τους πόλους, ισχυρότερη απόδειξη της κλιματικής αλλοίωσης απ’ ό,τι η αποκοπή τεράστιων παγόβουνων από την εστία τους και η περιπλάνησή τους στους ωκεανούς. Τα παγόβουνα της Αρκτικής και της Ανταρκτικής και το ξερίζωμά τους έπειτα από εκατομμύρια χρόνια τα βλέπουμε στην τηλεόραση, σαν μια εικόνα που καταναλώνεται σχεδόν όπως και οι άλλες. Την αλλαγή του καιρού, τη γρήγορη μετάβαση από τον καύσωνα στις καταιγίδες, τη ζούμε με το δέρμα μας, με τα πνευμόνια, με το μυαλό μας. Την πληρώνουμε αμέσως. Η άνοδος της στάθμης των ωκεανών από το λιώσιμο των πάγων παραμένει για μας ένα σενάριο για το βάθος του χρόνου.

Αλλά είναι πράγματι μακρινός και αδιάφορος χρόνος το 2065; Είναι αδιάφορη δηλαδή η πρόβλεψη (της μετεωρολογίας, όχι της μυθιστορηματικής φαντασίας ή των ελαφρολαϊκών πρωτοσέλιδων) ότι το 2065, αν δεν υπάρξει πραγματική οικολογική στροφή, πλανητικά, αν δεν ηττηθεί το πνεύμα Τραμπ, η Ελλάδα θα πληρώσει ακριβά, όπως όλος ο κόσμος: Θα χάσει το 3,5% της έκτασής της. Δηλαδή, χοντρικά, το νερό θα σκεπάσει τα 4.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα 132.000 που είναι η συνολική έκταση της χώρας. Μας περισσεύει άραγε, αναλογικά, η Εύβοια, που μόλις ξεπερνάει τα 4.000 τ. χλμ.; Μας περισσεύει η Λέσβος, συν η Χίος, συν η Σάμος, συν η Μύκονος; Θα στέκεται τόσο γερά στα πόδια της η πατρίδα μας σε μισόν αιώνα, ώστε να μην την απασχολεί ο τουρισμός, άρα και η εξαφάνιση από τον χάρτη ελκυστικών παραλιακών θερέτρων;

Ούτε τόπος μας περισσεύει ούτε και χρόνος. Το «δε βαριέσαι» ή το «και λοιπόν; Εμείς δεν θα ’μαστε εδώ» ούτε για τη λογική τους μπορούν να περηφανεύονται ούτε για την ηθική τους. Η κυκλοθυμία του καιρού είναι οιωνός. Ευανάγνωστος. Δεν αντιμετωπίζεται με τη συνήθη γκρίνια ή με ευχέλαια.

Πηγή: kathimerini.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ας οργανωθούμε...

Κυκλοθυμικός 

Σας τα είπε ο ένας κυκλοθυμικός, θα σας τα πω και γω πιο ωμά...

Πρώτον, κάθε φορά που θα αναρωτηθείτε ποιος ο λόγος να έχουμε σωματεία, ποιος ο λόγος να οργανωθούμε, θυμηθείτε τους νεκρούς της τάξης μας. Είτε ήταν εργάτες, είτε ήταν υπάλληλοι γραφείου. Όλους εκείνους που ξύπνησαν το πρωί να πάνε για το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ στις οικογένειες τους. Όλους εκείνους που δεν είναι απλά ένας αριθμός που κάθε χρόνο αυξάνεται εκθετικά, αλλά ήταν γονείς, παιδιά, αδέρφια, φίλοι, συνάδελφοι. Χθες ήταν αυτοί, αύριο ίσως είμαστε εμείς. Ας οργανωθούμε μπας και πιέσουμε για την ασφάλεια μας στους χώρους εργασίας.

Δεύτερον, ας σταματήσει επιτέλους η ατάκα ότι ο Χ εργοδότης ταΐζει τόσα στόματα. Δίνει ψωμάκι σε τόσες οικογένειες. Η αλήθεια είναι ότι τόσα στόματα ταΐζουν έναν εργοδότη και την οικογένεια του με τον πλούτο που παράγουν και σαν αντάλλαγμα παίρνουν έναν μισθό που είναι απείρως ελάχιστος αυτών που παράγουν.

Τρίτον, επειδή διαβάζω διάφορους που ζ;eχνουν τα χνώτα τους από την πείνα, να βγαίνουν να υπερασπίζονται τον κάθε εργοδότη λες και παίρνουν ποσοστά από τα κέρδη του, κάντε τους πέρα. Είναι τοξικοί και λούμπεν.

ΥΓ: Και για να μην έχουμε αμφιβολίες για το πόσο ταξικά λειτουργεί η δικαιοσύνη, ο χρόνος που έχει μείνει φυλακή ο κάθε εργοδότης που ήταν υπεύθυνος για ένα εργατικό δυστύχημα, είναι πολύ λιγότερος από τον χρόνο που έμειναν στην φυλακή η Ηριανα και ο Περικλής για ένα αμφισβητούμενο δείγμα DNA και ο Ρωμανός για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα σούπερ μάρκετ.

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυκλοθυμικός: "- Γιε μου πού πας; - Μάνα θα πάω στα καράβια. "

Κυκλοθυμικός

Μου έχουν μείνει 50 ευρώ, κι αυτά δανεικά, για να βγουν οι επόμενες ημέρες μέχρι να πληρωθώ. Αν κι όταν. Αύριο έχω ένα σουπερμάρκετ για την εβδομάδα. Προφανώς η εξίσωση δε βγαίνει. Προφανώς η ζωή δε μπορεί να τραβήξει την ανηφόρα.

Αρίστευσα στις πανελλήνιες, μπήκα σε μια από τις "καλύτερες" σχολές, την τέλειωσα αμέσως με εξίσου πολύ καλό βαθμό, συνέχισα τις σπουδές μου στην Αμερική, σε ένα από τα 10 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου στον τομέα μου. Έζησα 7 χρόνια στο εξωτερικό, Αμερική και Λονδίνο. Εκεί επιβραβεύτηκα αμέσως για την εμπειρία, τις γνώσεις, τις ικανότητες μου. Όχι πλούσιος δεν έγινα γιατί κανένα ανθρωπιστικό επάγγελμα δεν δίνει πολλά λεφτά στον καπιταλισμό, αλλά αν μη τι άλλο μπορούσα να ζω μόνος μου, να πληρώνω τους λογαριασμούς μου και να έχω την δυνατότητα να βάζω κάποια χρήματα στην άκρη, να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι, να κάνω και καμία σπατάλη για ένα χόμπι.

 
Αλλά υπήρχε κάτι πιο βαθύ που με λέρωνε.

 
- Γιε μου πού πας;
- Μάνα θα πάω στα καράβια.

Η ζωή στο εξωτερικό -τουλάχιστον για εμένα- είχε μια φοβερή μοναξιά, ουσιαστική μοναξιά, στον πυρήνα της. Μου έλειπαν οι άνθρωποι μου, η οικογένεια, οι φίλοι μου, ένα ραντεβού με ένα κορίτσι που να μη μοιάζει με Τίντερ αλλά με μια αλλόκοτη σκηνή από τα Φτηνά Τσιγάρα, μια συναυλία του Μίλτου Πασχαλίδη, το πιάνο του Θάνου Μικρούτσικου κι η κραυγή του «ωραίο», που κόβει την καρδιά στα δυο, η γλώσσα μου που δεν χρειάζεται να την σκεφτώ και να την μεταφράσω, αυτή που πιάνει και τα πιο σκοτεινά σοκάκια του φάσματος των συναισθηματικών μου αναγκών, τα σουβλάκια από την Ακαδημίας, η Βασιλίσσης Σοφίας κι εκείνη η στροφή που παίρνω ανοιχτά με το ποδήλατο στην Μιχαλακοπούλου, η Ακρόπολη, το σπίτι μου και τα αδέσποτα γατιά της αυλής, ο κύριος Κατσίκας, το μωρό, η φοβιτσιάρα, ο Κεφάλας, ο κύριος Τάκης Μουσαφίρης, οι Κυριακές που μυρίζουν μπάλα, οι καλοκαιρινές ημέρες που μου θυμίζουν τις σχολικές εκδρομές, που έχουν τη μεταφυσική γεύση από την παιδική μου ηλικία, οι ταράτσες, τα τσουγκρίσματα, οι μεζέδες, η ποίηση, ο Κώστας Καρυωτάκης του Ζαππείου κι ο Νικόλας Άσιμος των Εξαρχείων, οι μεταμεσονύχτιες φωνές, ο Αττικός ουρανός που σχηματίζει το χαμόγελο του Μάνου Χατζιδάκι και τα πιώματα του Δημήτρη Χορν, τα κορίτσια με τα λουλουδένια φορέματα που παρελαύνουν στα πεζοδρόμια και ανθίζουν στις εξόδους του Μετρό, οι μοναχικές βόλτες με την μουσική στα αυτιά κάτω από τις αφίσες, τα ηλιοβασιλέματα στην Καλλιθέα, τα παλιά τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά, το Παγκράτι, εκεί που πάνε οι αγάπες όταν αποσύρονται, η βγαλμένη γλώσσα του Λυκαβηττού από τον Άγιο Γιώργη μέχρι τον Ευαγγελισμό, τα πολιτικά συνθήματα στους τοίχους, το θέατρο Βράχων, τα υπόγεια βιβλιοπωλεία με τα σφυροδρεπανένια βιβλία, η ετερόκλητη βιοποικιλότητα των Αθηναίων, η θάλασσα, οι διαδηλώσεις, τα πανό με τα κόκκινα γράμματα, το κοκτέιλ Ανατολής και Δύσης, οι αυτοσχέδιες συναυλίες, οι γειτονίες, το κρεβάτι μου, το να μη νιώθω συναισθηματικά ακρωτηριασμένος, να μην ξυπνάω και να νιώθω συνέχεια ότι κάτι ή κάποιος μου λείπει.

 
Τα είπε κι ο φιλελές ο Μαρινάκης του Greekonomics, οι στατιστικές δηλαδή που ανέδειξε. Είμαστε η χώρα της Ευρώπης που έχει το ρεκόρ στους ανθρώπους με εξειδίκευση που κάνουν εργασίες ανειδίκευτου εργάτη, που έχει γίνει φυσιολογικό ο επιστήμονας να μην κάνει αυτό που σπούδασε, αυτό που έγινε κορυφαίος, να μην κάνει αυτό που μπορεί και ξέρει να προσφέρει, αυτό που αναγνωρίζεται παντού, εκτός από την πατρίδα του. Είμαστε η χώρα που συνεχίζει να δαγκώνει τα παιδιά της στο λαιμό. Να δουλεύεις 10 και 12 ώρες, σπαστά ωράρια, άγραφες υπερωρίες, ευέλικτες μορφές εργασίας και να μη μπορεί να βγει καν ο μήνας. Χίλια προσόντα και δεν αρκούν να πληρωθεί ο λογαριασμός, το σουπερμάρκετ. Να φύγουμε εμείς να κερδίζουν τα καρτέλ ενέργειας, οι τράπεζες, οι μαυραγορίτες των σουπερμάρκετ. Ανεβάζει κι άλλο τις τιμές η ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ μέσα στο καλοκαίρι με τα κλιματιστικά στο φουλ, η επιβίωσή μας, τα κέρδη τους. Κοράκια.

Δεν θέλω να φύγω, δε θέλω πάλι εξορία. Θέλω τα παιδιά μου να μιλάνε την γλώσσα του Άλκη Αλκαίου, του Λειβαδίτη, του Γκάτσου, της Κατερίνας Γώγου. Γιατί να πρέπει να πληρώνω τόσο ακριβά το τίμημα; Μια χώρα που χτίστηκε με τους Σκαλούμπακες να χτυπάνε τους Θεοδωράκηδες και τους Ρίτσους, με το μάτι του Ξενάκη βγαλμένο, με τους Κασιδιάρηδες, τους Γκοτζαμάνηδες και τους Ρουπακιάδες να σκοτώνουν τους Φύσσες, τους Λαμπράκηδες και τους Πλουμπίδηδες, με τα βύσματα να μας λένε πως αν δε γουστάρουμε να φύγουμε από εδώ, με τους Καραμανλήδες να μας κουνάνε το δάκτυλο και τους Μητσοτάκηδες να μας φτύνουν στη μούρη. Δε βαρεθήκατε πια; Δεν είναι κανονικό, δεν είναι φυσιολογικό, δεν είμαστε κατώτερες φυλές, δεν είμαστε τα γουρούνια που μας έλεγαν οι Γερμανοί στην κρίση. Είμαι ο Κωνσταντίνος και δε θέλω άλλους εκβιασμούς, θέλω να έχω το δικαίωμα να ζήσω, να κάνω οικογένεια, να κοιμηθώ ένα βράδυ χωρίς το άγχος της επιβίωσης ή το άγχος της απώλειας. Θέλω οξυγόνο. 

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτό το χώμα είναι μόνο δικό μας...

Κυκλοθυμικός

Οι δεκάδες ανακοινώσεις, τα αιτήματα στις απεργίες, οι προειδοποιήσεις των εργαζόμενων για τον κίνδυνο τραγωδίας όπως κι οι έρευνες κι οι αναφορές για επικίνδυνες συνθήκες στο σιδηροδρομικό δίκτυο όπως κι η λίστα με τα ατυχήματα που είχαν λάβει χώρα κατέληγαν στο καλάθι των αχρήστων. Πολύ πιθανό κι αδιάβαστα. Το ίδιο κι η σύμβαση 717 που θα είχε σώσει τη ζωή 57 ανθρώπων.

 
Την ίδια ώρα από το ίδιο γραφείο σηκώθηκε τουλάχιστον 37 φορές σε έναν χρόνο το τηλέφωνο για να δοθούν παράνομα 224 χιλιάδες ευρώ σε Σερραίους αγρότες που φυσικά δε δικαιούνταν. Για να παρθούν αυτά τα χρήματα από αγρότες που τα δικαιούνταν.

 
Παράλληλα ο ίδιος άνθρωπος έβγαινε στα ραδιόφωνα, στον Άρη Πορτοσάλτε, κι έλεγε αποβράσματα της κοινωνίας όσους δεν πληρώνουν εισιτήριο στο μετρό ή στο λεωφορείο. Αυτός έλεγε τους άλλους αποβράσματα της κοινωνίας.

Κι ύστερα πήγαινε στην Βουλή σήκωνε το δάκτυλο και μας έλεγε πως είναι ντροπή και ντρέπεται που θέτουμε ζητήματα ασφάλειας την οποία την εξασφάλιζε προσωπικά.

Ο τύπος είναι ακόμα βουλευτής της ΝΔ και θεωρείται μεγάλη παραχώρηση που δεν είναι κι υπουργός. Ενοχλούνται κιόλας που δεν το αναγνωρίζουμε.

 
Το βράδυ των εκλογών από το εκλογικό του κέντρο ακούγονταν πανηγυρισμοί για τα κάστρα που δεν πέφτουν ενώ σε συγκεντρώσεις του άνθρωποι τον σταματούσαν για να του φιλήσουν τα χέρια.

Δεν ξέρω αν μπορώ πιο περιεκτικά να περιγράψω το καθεστώς που μας κυβερνά, τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί και τους «φρουρούς της επανάστασης» που το διαφυλάσσουν.

Συχνά όταν διαμαρτυρόμαστε μας λένε να φύγουμε από την χώρα αν δε μας αρέσει. Εγώ πάλι νιώθω, παραφράζοντας τον ποιητή, πως αυτό το χώμα είναι μόνο δικό μας, όχι δικό τους. Αυτοί το μαγάρισαν και δεν το αξίζουν.

 
Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας με ριζική αποποπαρασίτωση του κοινωνικού μας σώματος.

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ίσως να είμαι κι εκτός κλίματος...

Κυκλοθυμικός

Η 25η Μαρτίου για εμένα δεν είναι η επέτειος μιας τεράστιας επανάστασης που προκαλεί έτσι κι αλλιώς δέος και θαυμασμό. Μια ανομοιογενής χούφτα κάποιων κυρίως φτωχοδιαβόλων, μερικών διανοούμενων κι αναδεικνυόμενων εμπόρων και καραβοκύρηδων τα έβαλαν με μια αυτοκρατορία και με ένα παγκόσμιο status quo που ακολούθησε την Γαλλική Επανάσταση. Με ξερό κεφάλι σήκωσαν τα όπλα κι απέναντι στον Σουλτάνο κι απέναντι στον Μέτερνιχ. Και δεν ήταν μόνο μια αναμπουμπούλα, ο δρόμος ήταν πολύ πιο μακρύς κι από όσο θα πίστευε κι ο πιο αισιόδοξος αναλυτής της εποχής. Ήταν ο χαμένος που τα θέλει όλα.

Από την άλλη είναι μια επέτειος χωμένη στο ψέμα, στους εθνικούς μύθους, στην απόκρυψη της αλήθειας, στις υπερβολές, στις ωραιοποιήσεις, στις αγιοποιήσεις. Μια επέτειος που θέλει να κολυμπάμε στην επιφάνειά της για να μας φτιάχνει εθνικά αφηγήματα που θα κουμπώσουν σε παρούσες ανάγκες και βλέψεις, στις κυρίαρχες ιδεολογικές τάσεις της εξουσίας και των δυνατών. Μια επέτειος που θέλει να ξεχνάει, που δε σέβεται.

 
Ακόμα κι η ημερομηνία είναι άσχετη από την ημέρα της έναρξης της Επανάστασης. Αν πάτε στην Καλαμάτα, η κεντρική τους πλατεία λέγεται 23η Μαρτίου. Η μέρα που απελευθερώθηκε δηλαδή. Πρώτα απελευθερώθηκαν και μετά άρχισαν την Επανάσταση. Όλα όμως χωράνε στο μπλέντερ των εθνικών αφηγημάτων.

 
Για αυτό προτιμώ αυτήν την ημέρα να τη βλέπω σαν μια κοινωνικά κατασκευασμένη ημερομηνία γέννησης του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ένα γενέθλιο, ας πούμε, από τις εποχές που ο καθένας δήλωνε τα παιδιά του στο ληξιαρχείο όποτε ήθελε. Κι επειδή δε διακρίνω καμία μεταφυσική σύνδεση μεταξύ άσχετων ανθρώπων και πολιτισμών, είναι σα μια νέα σύμβαση, ένα νέο ενοικιαστήριο. Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν είμαστε παρά ένας νέος ενοικιαστής σε ένα παλιό αρχοντικό, ταλαιπωρημένο, κουρασμένο, λεηλατημένο, αφαιμαγμένο, αλλά και γοητευτικό, κλασάτο, με μια υπέροχη θέα που σου κόβει την ανάσα.

Για μένα Ελλάδα είναι ένα σύνολο από εικόνες, από αισθήσεις, από εμπειρίες που δύσκολα αποτυπώνονται. Θα μπορούσα και να γκρινιάξω πολύ και για πολλά, αλλά είναι τα γενέθλιά της σήμερα και δε θέλω να είμαι αυτός ο καλεσμένος που θα ρωτά «πότε θα παντρευτείς;» και θα σχολιάζει ότι πάχυνες.

 
Για εμένα Ελλάδα είναι ο καλοκαιρινός δυνατός αέρας στα καταστρώματα καθώς διασχίζεις το Αιγαίο, οι σπασμένοι βράχοι που προέκυψαν από τις καταιγίδες των σεισμών και των ηφαιστείων, τα νησιά της.
Ελλάδα είναι η τσαπατσούλικη απλωσιά της πέτρας, του βουνού, του απέραντου γαλάζιου καθώς πετάς πάνω από τον εναέριο χώρο της, είναι το λευκό των σπιτιών, είναι οι Χαρταετοί του Μίκη Θεοδωράκη που χώρεσαν όλη τη γεωγραφία της και την αίσθησή της σε νότες ίσως καλύτερα από όλους τους στίχους του Ελύτη μαζί.

 
Είναι τα φωτισμένα πρόσωπα από τα κεριά στην περιφορά του Επιταφίου, η κατάνυξη στη γιορτή του θανάτου, το αγκάλιασμα και το προσκύνημα στον Χάρο και μάλιστα την εποχή που το ανοιξιάτικο αεράκι φέρνει ξανά τη ζωή στην φύση και την ελπίδα στην καρδιά του ανθρώπου.

Είναι οι αναμνήσεις μου, οι πλαστικές καρέκλες που έκλειναν τα σοκάκια κι η αίσθηση της γειτονιάς, οι πιτσιρικάδες στις πλατείες των εκκλησιών και στα προαύλια του σχολείου που παίζουν αυτοσχέδιο ποδόσφαιρο με μπουκαλάκια Λουξ, είναι οι λάμπες του Δήμου που χρονομετρούσαν το πόσο ακόμα θα κλωτσάμε μέχρι να γυρίσουμε σπίτι.

 
Είναι ένα τραπέζι στην παραλία, είναι τα ούζα και τα τσίπουρα, οι απλωμένοι μεζέδες, ο ήχος από την θάλασσα, το κύμα που σκάει ρυθμικά, αυτό που ηχογραφούσε ο Λοΐζος για να παίρνει τις εμπνεύσεις, είναι τα παιχνίδια του ήλιου, τα βότσαλα που μοιάζουν με θρυμματισμένα βουνά.

Είναι οι αλήτισσες γάτες που ξεπηδάνε με ένα «ψιτ» από αυλόπορτες, από τα αμάξια, μέσα από τα σκουπίδια, από τα δέντρα, άλλες φορές μοιάζουν με συμμορία που σε περικυκλώνει κι άλλες με τους κουτσομπόληδες γείτονες που ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Ζητιανάκια και περήφανοι κυνηγοί.

 
Είναι η Ακρόπολη που δεσπόζει καθώς περνάς την Πατησίων με το ποδήλατο μετά τα μεσάνυχτα.
Είναι η ορεινή Ελλάδα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, τα κομμένα ξύλα, τα χιονισμένα τοπία, οι θάλασσες από οροσειρές, οι πληγές του Εμφυλίου, η Ελλάδα που δε μοιάζει με τα τουριστικά καρτ ποστάλ.

 
Είναι ο δρόμος με τα σπίτια των ζωγράφων και τα στέκια που μεθοκοπούσαν ο Χατζιδάκις με τον Χορν στην Πλάκα.

 
Είναι οι καρφωμένες σφαίρες στους τοίχους από τα Δεκεμβριανά, τα μνημεία, οι λαοθάλασσες και τα πανό στις διαδηλώσεις, οι φωνές, τα συνθήματα, οι ματωμένες σημαίες.

Είναι ο λιμός στην Κατοχή και τα «κλεφτάκια» της ΕΠΟΝ που άνοιγαν τις αποθήκες και τάισαν ξανά τον κόσμο.

Είναι ο Ρήγας Φεραίος κι ο Αδαμάντιος Κοραής, οι 2 Προμηθείς, που θέλανε να φέρουνε το φως και την φωτιά στα μέρη που τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Είναι τα υψωμένα χέρια στον ουρανό, η λεβέντικη παράδοση στη μοίρα του ανθρώπου, ο χορός του θανάτου, το ζεϊμπέκικο, η φωνή του Μητροπάνου, τα μπουζούκια των ρεμπετών, οι μπαγλαμάδες στις φυλακές, το πιάνο του Θάνου Μικρούτσικου.

Είναι οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας στοιβαγμένοι σε καρυδότσουφλα να αφήνουν την Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, με ένα φυλακτό στις τσέπες, μια εικόνα μέσα στα ρούχα, μια προσευχή στο στόμα, με το μπαμπά νεκρό στις φυλακές, με τον αδερφό ντυμένο κορίτσι για να γλιτώσει. Είναι οι γιαγιάδες στα ελληνικά νησιά που σήμερα φροντίζουν τα προσφυγάκια από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, είναι όσοι δεν ξέχασαν τα χρωστούμενά τους. Ελλάδα σημαίνει προσφυγιά.
Είναι οι δρόμοι του κόσμου, μια γκαρνταρόμπα πολιτισμών, Δύση, Ανατολή, Βαλκάνια, Μεσόγειος, Αφρική. Η Ελλάδα είναι ένα σταυροδρόμι, ένα πανδοχείο για τους πολίτες του κόσμου, ένα μεγάλο γιουσουρούμ για όλα τα έθνη.

 
Είναι τα ελληνικά, η γλώσσα της ποίησης, είναι οι τόσοι στίχοι που χώρεσαν όλον τον κόσμο, την ιστορία, την αγάπη, τον έρωτα, τον αγώνα, την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, τον θάνατο. Μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές.

 
Είναι το αντάρτικο, οι κλέφτες κι οι αρματολοί, είναι ο κλεφτοπόλεμος, οι ξαφνικές αντεπιθέσεις, ο αιφνιδιασμός, ο Δαυίδ που νικάει τον Γολιάθ, το έπος της Αλβανίας, το Euro του 2004.

Είναι όσοι δεν υπέγραψαν, όσοι δεν πρόδωσαν, όσοι άκουσαν μια σφαίρα και χάθηκαν στο μεγάλο τίποτα, είναι τα τραύματα των βασανισμένων, των εξόριστων και των φυλακισμένων. Είναι η συναυλία στη Μακρόνησο που ακόμα στο σκοτάδι ακούς τα γρονθοκοπήματα, τις φωνές, που ακόμα βλέπεις τον Μίκη με μισό πνευμόνι να βγαίνει από τα τσαντίρια και να ψάχνει τις παρτιτούρες του καρφωμένες στα βράχια και παρμένες από τον αέρα στη θάλασσα.

Είναι ο λόγος του Άρη στη Λαμία κι η υπόσχεση για την λαοκρατία που δεν εκπληρώθηκε, είναι τα όνειρα που δε βγαίνουν σε πλειστηριασμό, είναι η παρτίδα που δεν παίχτηκε ακόμα.

 
Είναι δυο χέρια που κρατιούνται, είναι μια ζεστή αγκαλιά, είναι η μεσογειακή έκφραση των συναισθημάτων, ο έρωτας για τον έρωτα, ακόμα κι η καψούρα, ο Ηλίας που το ρίχνει τελικά, το θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.

Είναι η γονεϊκή αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ, που νικάει τα πάντα. Η Μάγδα που πάτησε το φίδι της Χρυσής Αυγής, ο πατέρας του Μάγγου που στέκεται σιωπηλός στους δρόμους της Αθήνας με ένα πλακάτ, οι συγγενείς των Τεμπών που αγκαλιάζονται από όλους τους Έλληνες και χαμογελάνε με δάκρυα στα μάτια. 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ.

Κυκλοθυμικός

35 χρόνια πριν. 8 Γενάρη 1991, γύρω στις 11:30 το βράδυ στην Πάτρα.

Στο προαύλιο του 3ου Λυκείου της πόλης ακούγονται κραυγές, σειρήνες, πανικός. Αίματα στο τσιμέντο. Ένας καθηγητής μαθηματικών κείτεται στο έδαφος με πολτοποιημένο κρανίο, μετά από επίθεση με σιδερολοστό. Καθηγητές και μαθητές φωνάζουν «Απόψε σκότωσαν τον Τεμπονέρα».

Από τον Οκτώβρη του 1990, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εξαιτίας ενός βαθιά αντιδραστικού νομοσχεδίου. Ο νόμος του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου (που αργότερα θα μεταπηδήσει στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη) επανέφερε την ποδιά, τον αυταρχικό πειθαρχικό έλεγχο της εξωσχολικής ζωής των μαθητών, την υποχρεωτική έπαρση σημαίας και τον εκκλησιασμό. Ταυτόχρονα άνοιγε τον δρόμο για ιδιωτικά πανεπιστήμια, καταργούσε τη δωρεάν παροχή συγγραμμάτων και πετσόκοβε τις κοινωνικές παροχές προς τους φοιτητές.

Στις 7 Γενάρη 1991 η ΟΛΜΕ κηρύσσει στάση εργασίας και καλεί τους καθηγητές να βρίσκονται έξω από τα σχολεία για να προστατεύσουν τις μαθητικές καταλήψεις από τις επιθέσεις των οργανωμένων τραμπούκων της Νέας Δημοκρατίας που παρίσταναν τους αγανακτισμένους γονείς. Ήταν οι περιβόητοι παρακρατικοί Κένταυροι και Rangers, δημιουργήματα του πρώην προέδρου της ΝΔ Ευάγγελου Αβέρωφ, με επικεφαλής τον Μιχαλολιάκο (πρώην βουλευτή και μέλος διάφορων κυβερνήσεων της ΝΔ και ξάδερφο του Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής) και τον Μανωλάκο (νοσταλγό της Χούντας, που τον διέγραψε ο Κώστας Καραμανλής το 1999 επειδή πήγε στην κηδεία του δικτάτορα Παπαδόπουλου), υπό την πολιτική κάλυψη της τότε ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ του Μεϊμαράκη.Ουσιαστικά ήταν ομάδες γυμνασμένων ΟΝΝΕΔιτών που αρχικά κατέβαιναν οργανωμένα σε φοιτητικές συνελεύσεις για να ενισχύσουν τη ΔΑΠ και αργότερα πήγαιναν ως ομάδες κρούσης για να σπάσουν απεργίες, καταλήψεις κλπ.

Το απόγευμα της 8ης Γενάρη, ο τοπικός αρχηγός της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα, Γιάννης Καλαμπόκας, μαζί με περίπου 30 μπράβους, επιτίθενται με ρόπαλα στο Πολυκλαδικό Λύκειο για να σπάσουν την κατάληψη. Αποτυγχάνουν. Μία ώρα αργότερα εισβάλλουν στο 3ο Λύκειο, απωθούν τους λίγους μαθητές που βρίσκονται μέσα και το καταλαμβάνουν. Έξω συγκεντρώνονται μαθητές, καθηγητές και γονείς απαιτώντας να αποχωρήσουν. Οι τραμπούκοι αρνούνται.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μια ομάδα καθηγητών και γονέων προσπαθεί να μπει στο κτίριο. Με το άνοιγμα της πόρτας, τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ εξαπολύουν επίθεση με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους. Ο Νίκος Τεμπονέρας, καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, δέχεται χτύπημα στο κεφάλι από τον Καλαμπόκα. Καταρρέει. Και τότε, ενώ είναι ήδη στο έδαφος, δέχεται και δεύτερο χτύπημα με λοστό στο κρανίο. Το κεφάλι του πολτοποιείται.

Οι δράστες εξαφανίζονται ανενόχλητοι. Η αστυνομία εμφανίζεται όταν όλα έχουν τελειώσει. Ο Τεμπονέρας μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός. Το πρωί της 9ης Γενάρη οι ζωτικές του λειτουργίες παύουν οριστικά. Τέσσερις ακόμη άνθρωποι νοσηλεύονται βαριά τραυματισμένοι, δεκάδες άλλοι ελαφρύτερα. Ο θάνατός του προκαλεί πολιτικό σεισμό. Ο Κοντογιαννόπουλος παραιτείται. Στις 10 Γενάρη, 100.000 μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους της Αθήνας. Τα ΜΑΤ επιτίθενται. Από καπνογόνο της αστυνομίας παίρνει φωτιά το πολυκατάστημα Κάπα–Μαρούσης στην Πανεπιστημίου. Τέσσερις άνθρωποι καίγονται ζωντανοί.

Λίγες μέρες μετά, ο νέος υπουργός Σουφλιάς αποσύρει το νομοσχέδιο. Οι καταλήψεις λήγουν. Στη δίκη, ο Καλαμπόκας καταδικάζεται πρωτόδικα σε ισόβια χωρίς ελαφρυντικά. Στο Εφετείο όμως μαλακώνει το κατηγορητήριο και η ποινή μειώνεται στα 17 χρόνια. Το 1998 αποφυλακίζεται, έχοντας εκτίσει μόλις τα 3/5 της ποινής του.

Άλλη μια δολοφονία που κουκουλώθηκε. Όπως του Λαμπράκη, του Πέτρουλα, των Κουμή–Κανελλοπούλου, του Καλτεζά, του Γρηγορόπουλου, του Ζακ και τόσων άλλων, από τα χέρια ένστολων ή παρακρατικών της εξουσίας. Για την ιστορία, η Νέα Δημοκρατία ποτέ δεν καταδίκασε επίσημα τη δολοφονία του Τεμπονέρα από τα στελέχη της.

Ο Νίκος Τεμπονέρας όμως δεν πέθανε. Ζει στους αγώνες των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Ζει σε κάθε μάχη για δημόσια, δωρεάν, αξιοπρεπή παιδεία. Ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι. Ζει γιατί δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουμε να σφυροκοπάμε τις αλυσίδες μας.

ΖΕΙ. ΖΕΙ. Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ.

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Για την Κατερίνα.

Κυκλοθυμικός

Πολλοί δεν ξέραμε πως ήταν ποιήτρια για αρκετά χρόνια, την θυμόμασταν στις ταινίες της Βουγιουκλάκη και του Κωνσταντάρα, να παίζει πότε την κόρη, την αδερφή, την υπηρέτρια. Δεν πήρε ποτέ μεγάλους ρόλους, δεν έγινε ποτέ πρωταγωνίστρια στην εποχή του Ελληνικού Χρυσού Κινηματογράφου, και ας ξεκίνησε μαζί με όλες που έμελλαν να γίνουν σταρς της εποχής.

 
Ίσως να έφταιγε εκείνη η μελαγχολία στα μάτια της, που της έδινε μια απόκοσμη λάμψη και όχι εκείνη την κίβδηλη διαύγεια που απαιτούσε ο φακός για να την απογειώσει, να της φορέσει ψεύτικες βλεφαρίδες και εκείνη τη γραμμή του eyeliner που έσκιζε τις σελίδες των περιοδικών όπως ήθελαν οι μόδες του καιρού.

 
Δεν ήταν ιλουστρασιόν η Κατερίνα, δεν μπορούσες να την κόψεις και να τη ράψεις στα μέτρα σου, να της φορέσεις τα όμορφα ρούχα μεγάλων σχεδιαστών για να ακροβατεί αέρινα μέσα σε αυτά σαν άλλη μούσα από μνημείο σε μνημείο, να κοσμεί χρωματιστές αφίσες “Live your Myth in Greece” σε καμπάνιες του ΕΟΤ που ψάρευαν τουρίστες και στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ.

 
Δεν την έντυνες σαν πλαστική κούκλα την Κατερίνα, δεν της χτένιζες τα μαλλιά ανάλογα με το στιλ της εποχής, δεν μπορούσε κανείς να τη βάλει σε καλούπια.
Τα καλούπια τα έφτιαχνε μόνη της μόνο και μόνο για να τα σπάσει μετά.

 
Έγραφε σε εκείνη τη γραφομηχανή από τα βάθη της ψυχής της. Έγραφε και έγραφε για όσα υπήρχαν αραχνιασμένα μέσα της, έγραφε για τους συντρόφους της που τους σάπιζαν στο ξύλο οι μπάτσοι, για εκείνους που πέθαιναν από τα ντρόγκια, για την αριστερά και την αναρχία, για τον κομφορμισμό και την μικροαστίλα που την έσφιγγαν σαν θηλιά στο λαιμό.

 
Έγραφε για τη μοναξιά της, για τους αδιέξοδους έρωτες, για την απενοχοποίηση της καύλας, για την αγάπη που δεν ήξερε πως να τη ζητήσει και πως να την εκφράσει με τρόπο που δεν θα ήταν απόλυτος, άμεσος, τρομακτικός. Εκείνον τον έρωτα χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς καλούπια, χωρίς ονόματα.

 
Έγραφε η Κατερίνα Γώγου, για όλα εκείνα που κανείς δεν ήθελε να γράψει, για όλα εκείνα που λίγοι ήθελαν να διαβάσουν πραγματικά, αυτοί που ήταν ίδιου φυράματος, κατατρεγμένοι και καταραμένοι από τα γεννοφάσκια τους.

 
Τη διαβάσαμε και εμείς μήπως και καταφέρουμε να καταλάβουμε τι έκρυβε το απόκοσμο μέσα της, όπως ακούσαμε και τα τραγούδια του Άσιμου, σε μια προσπάθεια να ταυτιστούμε με μια επαναστατικότητα που δεν ήταν ποτέ δική μας, με μια ιδιοσυγκρασία που ποτέ δεν θα αγγίζαμε ούτε στο ελάχιστο. Γι’ αυτό υπάρχει η τέχνη, άλλωστε, έτσι δεν είναι, μεταξύ άλλων; Για να οικειοποιηθούμε εξ αντανακλάσεως όλα εκείνα που δεν βιώσαμε εμείς από πρώτο χέρι.

 
Οι "τρελοί και οι αλήτες" που την τραγουδούσαν παλιά, στα 35 τους φόρεσαν τα «κουστούμια» της ζωής και υποδύονται δεκάδες διαφορετικούς ρόλους καθημερινά για να μην βγουν στο περιθώριο, ένα περιθώριο που η φτώχεια των ημερών φέρνει όλο και πιο κοντά την παγωμένη του ανάσα. Εκείνο το περιθώριο που η Κατερίνα αγάπησε με τόσο πάθος και τελικά τη ρούφηξε μέσα του.

 
«Κλαις, μικροαστούλα;» είχε κατηγορήσει τον εαυτό της η Μάρθα Καραγιάννη στην κηδεία της Γώγου, σε έναν δικό της φαντασιακό διάλογο με την Κατερίνα.

 
Και τώρα, μας έμεινε αυτή η μοναξιά που όντως δεν είχε το θλιμμένο χρώμα στα μάτια της συννεφένιας γκόμενας, αλλά ήταν τσεκούρι στα χέρια μας που πάνω από τα κεφάλια μας ακόμα γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

Πάντα θα είναι ένα τσεκούρι στα χέρια μας που θα γυρίζει, θα γυρίζει, θα γυρίζει και όποιον πάρει ο Χάρος, ίσως και εμάς μαζί κάποτε.

 
Μας το είχε πει η Κατερίνα Γώγου, που αυτοκτόνησε μια μέρα σαν και αυτή το μακρινό 1993.

(3 Οκτωβρίου 1993, Εξάρχεια, Αθήνα)

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η γενιά με τους πολλούς μπαμπούλες...

Κυκλοθυμικός

Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε με πολλούς μπαμπούλες. Αν δεν έτρωγες το φαΐ σου θα ερχόταν ο "γύφτος", ο "αράπης", ο "Αλβανός", ο "γέρος" και μια ολόκληρη παρέλαση από πολιτικαλ κορεκτ περσόνες που εξηγούν γιατί η εργοστασιακή μας ρύθμιση είναι ο ρατσισμός κι ο Σεφερλής.

Ανάμεσα στους πολλούς μπαμπούλες ήταν κι η ΕΣΣΔ που πεινούσαν. Μιλάμε ποιος λιμός της Αθήνας στην Κατοχή; Εκατομμύρια σοβιετικοί κάθε μέρα στην Κόκκινη Πλατεία στέκονταν υπομονετικά καφκικά για ώρες για να πάρουν δύο γραμμάρια καφέ, δύο κόκκους ζάχαρης και μισή κουταλιά χορτόσουπα, γιατί προφανώς δεν είχαν δει ποτέ κρέας. Και δώσε τα ευτυχώς ηττήθηκαμε σύντροφε και πάρε την ευτυχία των μπλου τσιπς και των κινητών Νοκια.

Μετά όταν μεγαλώσαμε και πήγαμε στα πανεπιστήμια, τότε που μας περίμεναν στην πόρτα του αμφιθεάτρου μια σφαίρα μπάτσου και μια κρίση χωρίς τέλος οι διηγήσεις γίνονταν ακόμη πιο γλαφυρές, οι υπερβολές πιο ξεχειλωμενες, οι συγκρίσεις πιο αναχρονιστικές κι ανυπόστατες. Μια καλτ πινελιά σε μια τραγωδία που ξεκινούσε ως φάρσα.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Με βάση τις εξελίξεις στην τεχνολογία και στις επιστήμες, την γνώση και την αυτοματοποίηση στην παραγωγή, την έκρηξη στις μετακινήσεις, στην επικοινωνία, στην εξέλιξη και επέκταση του ψηφιακού σύμπαντος. Με βάση την ανάπτυξη στις κοινωνικές επιστήμες, στις επιστήμες της συμπεριφοράς, στην ιατρική επιστήμη, τη βιολογία, ποτέ δε γνωρίζαμε καλύτερα τον άνθρωπο μέσα κι έξω, σώμα, σκέψη, συναισθήματα, αντιλήψεις και συμπεριφορές. Με βάση την σκληρή εμπειρία δύο παγκοσμίων πολέμων και την χρήση ατομικών βομβών, τους οργανισμούς και τις ενώσεις που φτιάχτηκαν υποτίθεται για την προστασία της ειρήνης και της ασφάλειας. Με βάση ακόμα και τη συσσώρευση των αγώνων του ανθρώπου για καλύτερες συνθήκες ζωής κι εργασίας.

Με βάση όλα αυτά κι άλλα τόσα έχετε συνειδητοποιήσει ότι ζούμε την χειρότερη δυνατή ζωή που θα μπορούσαμε; Δε γίνεται πιο πάτος. Μπορούμε φυσικά να ξύσουμε τον πάτο και να ανοίξουμε την καταπακτή της απόλυτης αυτοκαταστροφής. Αλλά σε κάθε περίπτωση ζούμε στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω. Για τα περισσότερα επαγγέλματα χρειάζεται υψηλή κατάρτιση και χρόνια εκπαίδευσης για να καταλήγεις να δουλεύεις σε καταργημένα οχτάωρα ήλιο με ήλιο έξι κι εφτά ημέρες την εβδομάδα για να βγάζεις λεφτά που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας. Μιλάμε για έναν κόσμο που δεν παράγει πια πολιτισμό, που η παιδεία, η υγεία, η στέγαση, η θέρμανση, το ποιοτικό φαγητό, οι διακοπές, η ασφάλιση, η δημιουργία οικογένειας είναι λούσα για περιορισμένο κοινό. Η οικολογική καταστροφή μοιάζει πια αναπόσπαστη. Η κατάθλιψη κι οι ασθένειες της ψυχικής υγείας θερίζουν κι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, το ίδιο τα ναρκωτικά, ο τζόγος, το αλκοόλ, όλοι οι εθισμοί, αστράφτει μοναξιά και βρέχει αυτοκτονίες. Γίνονται γενοκτονίες μπροστά στα μάτια μας, ιμπεριαλισμός χωρίς καν πρόφαση, παντού ανεβαίνει ο φασισμός, ο νεοναζισμός, κυριαρχεί η πολιτισμική καθυστέρηση, αμφισβητείται για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση η επιστήμη, μυρίζει μεσαίωνας, κλόουν παίρνουν κομβικές θέσεις, σκετς από μέτρια κωμωδία είναι οι πολιτικές ομιλίες, οι συγκεντρώσεις τους, οι συναντήσεις. Πυρηνική απειλή.

Τι θαρρείτε πως θα λένε οι επόμενες γενιές, αν υπάρξουν, για τον κόσμο μας; Πώς θα τον περιγράφουν; Τι επίθετα θα χρησιμοποιούν, τι χρώματα, τι περιγραφές;

 
Λένε δεν έζησες σε κομμουνιστική χώρα, έζησα σε καπιταλιστικές, όχι τον προηγούμενο αιώνα, σήμερα. Πόσο πιο φρικτή μπορεί να είναι η ζωή κάπου αλλού σε σχέση με τα δικά μας χάλια; Πόσο ψηλά έχουμε την μύτη; Πόση έλλειψη αυτοκριτικής κι αντίληψης της πραγματικότητας; Με τι αλαζονεία βλέπουμε και σήμερα τους άλλους πολιτισμούς πέρα από την Δύση, με τι οριεντασλισμο; Έτσι την πάτησαν κι οι Αμερικάνοι με το Ιράν, έτσι θα την πατήσουν και με την Κίνα. Με βάση αυτό το αφήγημα το Ισραήλ αντί για δολοφόνος παρουσιάζεται ως η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Έχουμε περάσει στον παραλογισμό. Ένας γυμνός βασιλιάς που αρνείται να αγγίξει το δέρμα του, τις ανοιχτές πληγές του, μήπως και τσαλακώσει τα φανταστικά του ρούχα.

Έχουν κάνει το πιο ακραίο εμπάργκο στην Κούβα, στήνουν προφάσεις για πολεμική εμπλοκή, για μια ακόμη τρομοκρατία και περηφανεύονται ότι αυτό το έθνος τους, της Κούβας , έχει πεθάνει. Μια ακόμα απόδειξη ότι ο κομμουνισμός δε δουλεύει. Τα ζόμπι του δυτικού καπιταλισμού μιλάνε για νεκρούς. Ούτε ο καλύτερος τραγικός ποιητής της αρχαιότητας δε θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοια ειρωνεία. Πουκάμισα αδειανά, ποια Ελένη;

Χωρίς βουλή χωρίς Θεό
Σα βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα

 
Η Ύβρις οδηγεί στη Νέμεση. 

Πού να τα ξέρει αυτά ο δυτικός πολιτισμός που ξέχασε τον Θουκυδίδη;

 
Κάτω τα ξερά σας από την Κούβα, ζόμπι! 


Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενας σάπιος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης...

Κυκλοθυμικός

Η θάλασσα που γέννησε και σκάλισε την Ελλάδα, πότε με τα κυκλαδικά ειδώλια και πότε με ταυροκαθάψια.

Η θάλασσα που έπνιξε τον πρώτο της πολιτισμό, η θάλασσα που έκρυβε μέσα στα σωθικά της λάβα.

Η θάλασσα που κοιλοπόνεσε την ταυτότητα μας, αλμύρα στα χέρια μας, λαχτάρα στην καρδιά μας, ταξιδευτές οι πρόγονοί μας, ναυτικοί και πρόσφυγες, θολά τα όρια, Οδυσσέας και Θησέας, μακριά η ματιά μας, ανοιχτά τα πανιά.

Η θάλασσα που πήρε το όνομά της από μια αυτοκτονία, τα μαύρα πανιά που δεν άλλαξαν ποτέ τους χρώμα.

Η θάλασσα του Χιώτη του τυφλού τραγουδιστή του βραχνού προφήτη, του ποιητή που χώρεσε ολόκληρη τη ζωή στους στίχους του.

 
Η θάλασσα του πολέμου, του νόστιμον ήμαρ, που τελικά δεν έφτασε ποτέ για τους περισσότερους από τους εκστρατευτές, που έπνιξε την Τροία στο αίμα για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.

Η θάλασσα που έκανε την Αθήνα πρωτεύουσα του κόσμου. Οι λαμπρές ναυμαχίες, το εμπόριο, η εξάπλωση μέχρι κάθε εκβολή της. Η θάλασσα που της έφερε όλους τους διανοούμενους, τους φιλοσόφους, τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες.

Η θάλασσα που ταξίδεψε τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της Αθηναϊκής ηγεμονίας, την σφαγή της Μήλου, που αγκάλιασε τους άταφους νεκρούς στα νερά στις Αργινούσες και στους Αιγός ποταμού, που θρήνησε το οριστικό της τέλος.

 
Η θάλασσα που εξόπλισε με χρήμα, καράβια, εκρηκτικά, ναύτες, πυρπολητές, συμμάχους και χρηματοδότες την ελληνική επανάσταση. Η θάλασσα που έδωσε ξανά πρωτεύουσα σε μια χώρα μαυρισμένη από το μπαρούτι και την φωτιά, που έφερε εδώ τον πρώτο της κυβερνήτη.

 
Η θάλασσα που σιώπησε για να ακουστούν οι κραυγές από τη σφαγή στα Ψαρά και στην Χίο, που έγινε πίνακας θανάτου και κραυγή αδικίας κι ανείπωτου πόνου.

 
Η θάλασσα που έγινε καταφύγιο για 1 εκατομμύριο πρόσφυγες το 1922, που έφερε τους παππούδες μας στα σπίτια που μένουμε τώρα, που έφερε το ρεμπέτικο, τα σμυρναίικα, τους αμανέδες, τον πόνο, τις μοντέρνες ιδέες, το καλό φαί, την καλλιέργεια, τους τεχνίτες, τους εμπόρους, την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο, τον Απόλλωνα.

 
Και σήμερα τα παιδιά αυτών που συμπεθέριασαν και γειτόνεψαν με πρόσφυγες, που ερωτεύτηκαν «τουρκόσπορους» που πολέμησαν μαζί στην Αλβανία, που έκατσαν στα ίδια καφενεία κι έκλαψαν παρέα τους πόνους τους, που τραγούδησαν μαζί τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, τον Θεοδωράκη. Αυτά τα παιδιά και τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων βάζουν στολές και σκοτώνουν νέους πρόσφυγες, νέους ικέτες, κλειδώνουν τα σύνορα που κάποτε τους ανοίχτηκαν, στήνουν παγίδες θανάτου στους παππούδες τους σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φρίκη.

 
Εσύ που σκότωσες τους πρόσφυγες/ τους μετανάστες (ας τους πούμε ανθρώπους), που έβαλες παιδιά κι εγκύους σε κίνδυνο, που γέμισες άθαφτα πτώματα το Αιγαίο, που έκανες pushback, που έκλεψες, που βασάνισες, που εκμεταλλεύτηκες πληγωμένους ανθρώπους. Κι εσύ που έδωσες την εντολή. Κι εσύ που το καρπώθηκες πολιτικά. Κι εσύ που το εξέθρεψες ιδεολογικά. Κι εσύ που το κάλυψες. Κι εσύ που έκρυψες πληροφορίες. Κι εσύ που είπες ψέματα. Κι εσύ που συνέλαβες. Κι εσύ που δίκασες. Κι εσύ που πανηγύρισες από τον καναπέ σου, που έγραψες σχόλια που θα έκαναν και τον ίδιο τον Χίτλερ να ντραπεί.

Όχι. Δεν είστε πιο χριστιανοί από εμάς κι ας μην πιστεύουμε, εμείς τουλάχιστον σεβόμαστε. Δε θα βάζαμε ποτέ αίμα αθώων στα χέρια του Χριστού, δε θα κάναμε την Παναγία δολοφόνο.
Δεν είστε πιο Έλληνες από εμάς. Χωρίς μνήμη και χωρίς σεβασμό για τον ικέτη δεν είσαι Έλληνας. Δεν είσαι καν άνθρωπος. Εθνικό είναι μόνο το αληθινό.

 
Είστε μόνο μια εκφυλισμένη εκδοχή, ένας σάπιος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης, τα απομεινάρια μιας σπαταλημένης ζωής, τα θραύσματα ενός κατακερματισμένου θαύματος, μια μετάλλαξη ανθρώπου ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο, ύστερα από μια καπιταλιστική πολύπλευρη κρίση διαρκείας, ένα από τα σκουλήκια που τρώνε ένα σώμα σε αποσύνθεση, την Ελλάδα.

 
Τουλάχιστον 15 νεκροί και 24 τραυματίες αυτή τη στιγμή, πολλοί από αυτούς σοβαρά, από τη δολοφονική διαχείριση του λιμενικού στην Χίο. Υπάρχουν κι αγνοούμενοι. Άγνωστος αριθμός. Ανάμεσα στους τραυματίες 10 παιδιά και 2 έγκυες. Το λιμενικό λέει ότι τους επιτέθηκε η βάρκα με τους πρόσφυγες/μετανάστες (ας τους πούμε ανθρώπους). Από το λιμενικό δεν υπάρχουν ούτε νεκροί ούτε σοβαρά τραυματίες. Το σκάφος δεν φαίνεται να έχει φθορές.

Και δεν είναι μόνο η Χίος, δεν είναι μόνο η Πύλος. Πάνω από 200 άνθρωποι χάθηκαν στο Αιγαίο τα τελευταία 2 χρόνια. Είναι τουλάχιστον 30 χιλιάδες ικέτες που έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο την τελευταία δεκαετία.

 
Η θάλασσα μας θα έχει για πάντα το αίμα τους. Να μην τους ξεχάσουμε. Το χρωστάμε στους παππούδες μας. Στους τάφους τους. 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το επιθανάτιο πέταγμα της πεταλούδας ήταν μια ερώτηση

Γελωτοποιός

Από: Αλέξανδρος

Θέμα: Έκφραση μιας ερώτησης

«Είμαι 20 χρονών, πρόσφατα έφτιαξα facebook κι ένας λόγος που το χάρηκα είναι πως μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με τα κείμενά σας. Αν και θα μπορούσα να μακρηγορήσω σε αυτό το μήνυμα (καθώς εκτιμώ απεριόριστα τις σκέψεις και το ύφος σας), θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε μια κάπως γενικόλογη ερώτηση.

Ποιες είναι τελικά οι σταθερές χαρές της ζωής με βάση τις μέχρι τώρα εμπειρίες σας, αυτές που έχουν τη δυνατότητα να επισκιάσουν μακροπρόθεσμα κάθε «κακό»;

~~

Αγαπητέ Αλέξανδρε. Βρήκα πριν λίγο το μήνυμα σου. Αρχικά ήθελα να σου γράψω ότι δεν έχω την απάντηση σε καμιά ερώτηση, ότι κι εγώ μόνο ερωτήσεις έχω.

Έπειτα σκέφτηκα να σου απαντήσω πιο σοφιστικά (από τους σοφιστές, όχι απ’ το σοφιστικέ). Να σου γράψω ότι κάθε ερώτηση εμπεριέχει την απάντηση της.

Θα σου έλεγα ότι έκανες πολύ καλά που έκλεισες το κακό στα κάγκελα των εισαγωγικών. Γιατί, βεβαίως, η πρώτη ερώτηση στην ερώτηση σου θα ήταν: «Τι είναι κακό;» (Και τι είναι καλό)

Έπειτα υπάρχει εκείνη η άλλη λέξη: «Μακροπρόθεσμα». Και η ερώτηση είναι: Πώς εννοείς το μακροπρόθεσμα; Για πολλά χρόνια; Ισόβια; Αιώνια;

Το «επισκιάσουν». Ενδιαφέρουσα επιλογή λέξης. Συνήθως το κακό είναι σκοτεινό (δες Star Wars) και το καλό φωτεινό. Δεν συνηθίζεται (στη γλώσσα μας) τα καλά να επισκιάζουν τα άσχημα, το αντίθετο χρησιμοποιούμε συνήθως.

«Έχουν τη δυνατότητα». Κι αυτή καλή επιλογή έκφρασης. Έχουν τη δυνατότητα δεν σημαίνει ότι το κάνουν, αλλά ότι ίσως και να μπορούν να το κάνουν.

Έπειτα είναι αυτό το «με βάση τις ως τώρα εμπειρίες σας». Εξαιρετική επιλογή λέξεων. Το «ως τώρα» ειδικά μου δίνει το δικαίωμα να ελπίζω σε κάποια εξέλιξη της σκέψης μου και της απάντησης που θα μπορώ να σου δώσω. Και φυσικά η επίκληση της δικής μου εμπειρίας δείχνει το υποκειμενικό της απάντησης. Δεν απαντώ για όλους, αλλά με βάση τις δικές μου και τις ως τώρα εμπειρίες μου.

«Οι σταθερές χαρές της ζωής». Εκεί λίγο τα μπέρδεψες. Γιατί αγαπώ τη ζωή και τις χαρές της ζωής, όπως κάθε άνθρωπος, όπως κάθε ζώο, όμως ο προσδιορισμός «σταθερές» ταιριάζει μόνο στη φυσική.

Άλλωστε είναι φανερό ότι είμαι ανισόρροπος άνθρωπος και κυκλοθυμικός, καμία σχέση δεν έχω με οτιδήποτε σταθερό.

~~

Τέλος η χειρότερη λέξη αυτής της ερώτησης, η λέξη που δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε καμία ερώτηση που σέβεται τον εαυτό της, είναι εκείνο το επαίσχυντο «τελικά».

Κάθε ερώτηση, κάθε απάντηση, κάθε γνώση, κάθε στοχασμός, έχει αξία μόνο αν δεν περιέχει τη λέξη «τελικά».

Το «τελικά» δίνει τέλος στη σκέψη, είναι ο θάνατος της. Είτε πρόκειται για θρησκεία, φιλοσοφία, επιστήμη (επιστημονισμός), ιδεολογία, επανάσταση, τέχνη, ιστορία, οτιδήποτε, το «τελικά» δηλώνει τον θάνατο της εξέλιξης.

Το «τελικά» είναι η προσθήκη -ισμός σε κάθε ιδέα (καλή ή κακή). Σημαίνει ότι τίποτα καινούριο δεν μπορεί να γεννηθεί πλέον μέσα από αυτή την ιδέα. Κι ό,τι δεν εξελίσσεται είναι νεκρό.

~~

Αυτά σκεφτόμουν να σου απαντήσω, μετά σταμάτησε να βρέχει, βγήκε το φεγγάρι (είναι σχεδόν πανσέληνος απόψε) κι άκουσα την Πέρλα να γαβγίζει στο μπαλκόνι. Οπότε έκλεισα τον υπολογιστή χωρίς να γράψω τίποτα κι έβγαλα βόλτα το σκυλί.

Στο δρόμο παρατήρησα κάτι παράξενο: Μια πεταλούδα να πετάει.

Αν ήταν νυχτοπεταλούδα (σκώρος) δεν θα την πρόσεχα, αλλά αυτή ήταν μία από τις ημερήσιες, τις κανονικές, που δεν συνηθίζουν να πετάνε τη νύχτα (και δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουν τότε, ίσως να βλέπουν τηλεόραση ή να συνθέτουν μουσική).

Υπήρχε κάτι ακόμα στο πέταγμα της πεταλούδας (που ίσως να προκαλέσει έναν τυφώνα στο Πεκίνο μετά από έναν μήνα): Ήταν απεγνωσμένο.

Φαινόταν ότι έβαζε όλη της τη δύναμη για να ανυψωθεί λιγάκι, κι ύστερα ξανάπεφτε κάτω. Ήταν το επιθανάτιο πέταγμα της πεταλούδας.

Κατάφερε, το μέγιστο, να φτάσει ως έναν φανοστάτη, αλλά εκείνη δεν την τραβούσε το φως, μόνο το ύψος. Έπειτα έπεσε πάλι χαμηλά, στον δρόμο, και νόμισα ότι θα σταματούσε. Συνέχισε, απεγνωσμένα όπως είπα, να φτερουγίζει.

Δεν υπήρχε εκείνη η ελαφρότητα που θαυμάζουμε όταν βλέπουμε πεταλούδες να πετούν. Έμοιαζε να ‘ναι φτιαγμένη από κάτι βαρύ, ήταν iron butterfly, ήταν η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι της που τέλειωνε, ήταν μια προσπάθεια σισυφική, μάταιη.

~~

Ξέρω ότι κάθε εντομολόγος, κάθε λεπιδοπτερολόγος, θα έδινε μια πιο επιστημονική απάντηση γι’ αυτό που έβλεπα.

Όμως εγώ μπορούσα να νιώσω την απόγνωση της, τη δύναμη που έβαζε κάθε φορά που έπεφτε κάτω για να ξανασηκωθεί. Σχεδόν την άκουγα να φωνάζει.

Δεν υπήρχε ελπίδα σ’ αυτό που έκανε. Ήταν φανερό ότι πέθαινε. Κι όμως συνέχιζε, άσκοπα, μάταια, να φτερουγίζει.

Δεν υπήρξε εκείνο το «τελικά». Δεν το είδα. Χάθηκε πίσω από ένα αυτοκίνητο κι εγώ ακολούθησα την Πέρλα που είχε δει έναν αρσενικό.

~~

Και τώρα είμαι σπίτι, στο μπαλκόνι-γραφείο μου. Πίνω φτηνό κρασί με πάγο και τόνικ. Κοιτάζω το φεγγάρι. Δεν μπορώ να απαντήσω σε καμιά ερώτηση. Φτερουγίζω, μάταια κι εγώ. Πέφτω, βάζω όλη τη δύναμη μου και πετάω ξανά. Μέχρι να ξαναπέσω.

Δεν ξέρω τι ‘ναι κακό και τι καλό και τι τ’ ανάμεσό τους.

Μόνο απολαμβάνω, όσο μπορώ το πέταγμα μου, γιατί γνωρίζω ότι είμαι τόσο εφήμερος όσο κι εκείνο το λεπιδόπτερο.

~~

Όπως κατάλαβες, Αλέξανδρε, απάντηση δεν έχω να σου δώσω. Έζησα είκοσι χρόνια εμπειριών παραπάνω από σένα, αλλά σοφός δεν έγινα. Φιλόσοφος πάντα ήμουν, όπως φαίνεται ότι είσαι κι εσύ, αφού αναρωτιέσαι.

Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες με την ερώτηση σου, να σκεφτώ κάτι παραπάνω, να πετάξω λίγο πιο ψηλά, έστω μάταια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι (ξανά) του Alex Webb

Πηγή: sanejoker.info

---

Γελωτοποιός: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Χρόνια πολλά Ελλάδα τους…

Κυκλοθυμικός

Μας κουνάνε το δάκτυλο και μετράνε το πόσο εθνικά υπερήφανοι νιώθουμε σήμερα, οι απόγονοι αυτών που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, αυτών που έστηναν μπλόκα παρέα με τα Ες Ες, αυτών που με κουκούλες έδιναν πατριώτες στο εκτελεστικό απόσπασμα, αυτών που πουλούσαν έναν τενεκέ λάδι για ένα χωράφι, αυτών που στον λοιμό έτρωγαν από 3-4 συσσίτια, αυτών που έστηναν κυβερνήσεις παρέα με την γκεστάπο και έφτιαχναν νόμους ώστε να ξεριζώσουν εργάτες από την χώρα και να τους στείλουν στα στρατόπεδα εργασίας της Γερμανίας.

Μας κουνάνε το δάκτυλο και μετράνε πόσο εθνικά υπερήφανοι νιώθουμε οι απόγονοι αυτών που έφυγαν τρέχοντας στην Αίγυπτο και έκαναν διακοπές όσο κάποιοι άλλοι ανέβαιναν στα βουνά και πολεμούσαν τον κατακτητή. Αυτών που μάζεψαν τον κάθε δωσίλογο στον εθνικό στρατό και την χωροφυλακή για να κυνηγήσουν όσους αντιστάθηκαν στους κατακτητές. Αυτών που παρέδωσαν πολιτικούς κρατούμενους στα Ες Ες, αυτών που δεν έχυσαν μια στάλα αίματος στα κολαστήρια της γκεστάπο, στα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Επειδή μην γελιόμαστε μεταξύ μας. Η χώρα από την Κατοχή και μετά δεν απελευθερώθηκε ποτέ. Οι απόγονοι όλων αυτών που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, που έγιναν πιο ναζί και από τους ναζί κυβερνούν ακόμα. Οι απόγονοι αυτών κατέχουν τα μέσα παραγωγής, ελέγχουν την εξουσία, την ασφάλεια, τα πάντα. Μια χώρα φέουδο στα χέρια των απόγονων των δωσίλογων της κατοχής.

Χρόνια πολλά Ελλάδα τους… Αφήστε εμάς να τιμούμε με τον δικό μας τρόπο εκείνη την Ελλάδα του λαού που πολέμησε ξυπόλητος στα βουνά της Αλβανίας, που έμεινε πίσω για να αντισταθεί όταν οι κατακτητές μπήκαν στην χώρα, που ανέβηκε στα βουνά, που έχυσε το αίμα του στους τοίχους της κάθε Καισαριανής, που στάθηκε αλληλέγγυος στον λιμό της κατοχής, στις απεργίες για να μην ξεριζωθούν εργάτες, σε αυτούς που δεν παρέδωσαν τα όπλα ποτέ. Σε αυτή την Ελλάδα που το επίσημο κράτος αυτών που το ελέγχουν θέλουν να κρύψουν πίσω από ένα αφήγημα περί εθνικής ενότητας. Ενότητα με εκείνους που συνεργάστηκαν, με εκείνους που κρύφτηκαν και όταν επέστρεψαν κυνήγησαν όσους αντιστάθηκαν. Σας αφήνω χάρισμα τις παρελάσεις, τα όπλα, τα ψεύτικα δάκρυα και τα μεγάλα λόγια για το δικό σας έθνος των δωσίλογων. 

Χρόνια πολλά Ελλάδα σας. 

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Είσαι άνθρωπος ή φασίστας;

Κυκλοθυμικός

Στην Κύπρο, στο μέρος που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα από όλους τι θα πει φασισμός, εκεί που ο εθνικισμός κι η μισαλλοδοξία γέννησαν πράσινες γραμμές και χωρισμένες πρωτεύουσες, εκεί που έπεφταν τα drones και κανείς δεν είχε πάρει μυρωδιά, εκεί που έχουν αγάλματα και δρόμους αφιερωμένους στον προδότη τον Χίτη τον Γρίβα, τον γερμανοτσολιά, εκεί που κολυμπάνε σε μια φούσκα βλαχονεοπλουτισμού και βρόμικου χρήματος για να ξεχνάνε τα διαρκή εγκλήματα πολέμου και τον διπλό εποικισμό (πλέον και τον σιωνιστικό), εκεί που το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ έχει μετατραπεί σε

 
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη Γραμμή
για μια πóρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμóς με Armani και την καρδιά ανοιχτή.

Εκεί λοιπόν σήμερα πέρα από το ότι ο ΔΗΣΥ, η αντίστοιχη ΝΔ, βγήκε πρώτος με 27%, το ΕΛΑΜ, το αδερφό κόμμα της Χρυσής Αυγής, βγήκε τρίτο με έντεκα μονάδες, 4 παραπάνω από τις τελευταίες εκλογές.

 
Δυο ιστορίες λοιπόν. Μια πιο παλιά και μια πιο πρόσφατη, γιατί ο χρόνος τελειώνει και πρέπει να αποφασίσεις με ποιους ταιριάζεις και με ποιους στέκεσαι απέναντι.

Ναι, κουμπάρε;

Η δική μου η πατρίδα πάντως έχει μοιραστεί στα δυο.

 
Στο Δήμο Αμμοχώστου υπάρχει μια περιοχή, το Λευκόνοικο, το όνομά της το πήρε, σύμφωνα με την παράδοση, επειδή το πρώτο σπίτι, που χτίστηκε εκεί ήταν άσπρο, οπότε οποίος ήθελε να πει ότι πάει σε αυτό το χωριό, έλεγε ότι πάει στον «Λευκό(ν) Οίκο». Κοντά σε αυτό το χωριό λοιπόν εκτείνονται αλλά 3 χωριά, η Μαράθα, η Αλόα κι ο Σανταλάρης, τα οποία φιλοξενούσαν μόνο τουρκοκυπριακό πληθυσμό ακόμα και πριν την εισβολή.

 
Τρία μικρά χωριά που με το ζόρι έφταναν τους 500 κατοίκους μαζί κι αποτελούν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα του ελληνικού/ ελληνοκυπριακού ιμπεριαλισμού, της δικής μας μισαλλοδοξίας και του εθνικισμού. Μια σφαγή που δε διδάσκεται, δε συζητιέται, δεν αναπαράγεται εύκολα δημόσια για να προστατεύονται τα εθνικά αφηγήματα μιας χώρας που φυσικά δεν φταίει ποτέ σε τίποτα, μιας χώρας που μετράει μόνο θύματα, μιας χώρας που μόνο αμύνεται. Αλλά ας το δούμε από την αρχή.
Η ΕΟΚΑ Β ήταν το ιδεολογικό παιδί του Γεώργιου Γρίβα και το μακρύ κι οπλισμένο χέρι της Χούντας στην Κύπρο. Ο Γεώργιος Γρίβας που τιμάται ως ήρωας από πολλούς στην Κύπρο ήταν συνεργάτης των Ναζί κατά την Κατοχή της Ελλάδας, αρχηγός της τρομοκρατικής ομάδας των Χιτών που εξολόθρευε αντιστασιακούς και τους παρέδιδε στην ποδιά του Χίτλερ κι ύστερα υπήρξε κι ο βασικός μοχλός της Λευκής Τρομοκρατίας και των εμφυλιακών εγκλημάτων.

 
Η ΕΟΚΑ Β, λοιπόν, ήταν μια τρομοκρατική παραστρατιωτική οργάνωση που έπαιρνε εντολές από την αμερικανοκίνητη Χούντα και που με πρόσχημα την Ένωση Ελλάδας και Κύπρου επιζητούσε τον αφανισμό του τουρκοκυπριακού λαού, την ανατροπή του επικίνδυνου για τους Αμερικάνους Μακάριου και την εξόντωση των μακαρικών, που θα αντιστέκονταν, των Αριστερών και των υπολοίπων μειονοτήτων του νησιού. Αν και σπέρματα αυτών των θέσεων υπήρχαν και στον ΕΟΚΑ Α, ο ΕΟΚΑ Β ήταν μια ομάδα με ακόμα πιο σαφές ιδεολογικό περιεχόμενο που θύμιζε ακόμα περισσότερο τους Χίτες της Κατοχής. Το πραξικόπημά τους το 1974 έδωσε την αφορμή για την εισβολή των Τούρκων στο νησί με τις γνωστές συνέπειες μέχρι σήμερα. Μια κατάσταση που «έτυχε» να βολέψει απίστευτα τους «συμμάχους» μας τους Αμερικάνους στο πλάνο τους για την Ανατολική Μεσόγειο σε μια σημαντική καμπή του Ψυχρού πολέμου. Φυσικά κανείς από αυτούς τους προδότες και τρομοκράτες δεν τιμωρήθηκε ποτέ για τα εγκλήματά του, κάποιοι μάλιστα δικαιώθηκαν και πήραν κι ανώτατες θέσεις, όπως βέβαια κι οι γερμανοτσολιάδες στην Ελλάδα. Αυτή ήταν λοιπόν με λίγα λόγια κι η ΕΟΚΑ Β.

Μια ομάδα από την ΕΟΚΑ Β λοιπόν, μετά την πρώτη εισβολή, ανέβηκε οπλισμένή από την περιοχή Περιστερωνοπηγή στα 3 χωριά της Αμμοχώστου και συγκέντρωσε όλο τον αντρικό πληθυσμό από 14 μέχρι 45 με σκοπό να τους εκτελέσει. Ύστερα, όμως, από εντολή ενός Ελλαδίτη αξιωματικού, αποφάσισαν να τους κρατήσουν ως αιχμαλώτους και να τους χρησιμοποιήσουν ως διαπραγματευτικό χαρτί σε μια επόμενη φάση του πολέμου. Ως αιχμάλωτοι πια δεν ήταν μόνο οι αρχικοί συγκεντρωμένοι, αλλά επί της ουσίας όλος ο πληθυσμός των χωριών. Οι αιχμάλωτοι για έναν μήνα βασανίζονταν, βιάζονταν και περνούσαν μαρτύρια που θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με τη ναζιστική θηριωδία. Μάλιστα οι τρομοκράτες της ΕΟΚΑ Β γύριζαν τα καφενεία και φώναζαν κι άλλους ελληνοκύπριους να πάνε να «γλεντήσουν» με παιδιά, βρέφη, έφηβους και κοπέλες. Στις 14 Αυγούστου, λοιπόν, μέρος του στρατού της ΕΟΚΑ Β αποφάσισε να ξαναπάει στο χωριό για να κλέψει τα ζώα τους για να γιορτάσουν τον δεκαπενταύγουστο. Την ίδια στιγμή, όμως, θα γινόταν κι η δεύτερη απόβαση των Τούρκων, αυτή που θα αφορούσε την επαρχία της Αμμοχώστου. Τα καθάρματα έπαθαν πανικό, δεν ήθελαν μάρτυρες για τα τέρατα που είχαν κάνει. Αποφάσισαν λοιπόν να εκτελέσουν όλα τα θύματά τους, ανάμεσα τους και βρέφη λίγων μηνών, μικρά παιδιά και γέροντες άνω των 90 ετών. Αφού τους εκτέλεσαν, τους έκαψαν βιαστικά και τους πέταξαν πρόχειρα σε έναν σκουπιδότοπο.

 
Λίγες ημέρες μετά την Σφαγή, ένα παιδί που είχε επιζήσει, είδε ένα βρεφικό χέρι να εξέχει από το σημείο «ταφής», ειδοποίησε τα Ηνωμένα Έθνη, αυτοί ξεκίνησαν οι ανασκαφές κι εμφανίστηκε όλη η φρίκη. 126 άνθρωποι, σύμφωνα με υπολογισμούς, βρέθηκαν νεκροί σε αυτόν τον ομαδικό τάφο. Η ξεφτίλα, όμως, θα είχε και συνέχεια. Κάποιος από την ελληνική δημοσιογραφική αποστολή την ώρα της αποκάλυψης του μακελειού φόρεσε ένα μενταγιόν με ελληνικά χαρακτηριστικά (έναν μαίανδρο) σε ένα από τα θύματα για να αντιστρέψει το κλίμα και να πει ότι η σφαγή τελικά έγινε ανάποδα. Φυσικά αυτό το «κόλπο» κατέρρευσε γρήγορα και το μόνο που κατάφερε ο τύπος ήταν να προστεθεί κι η σκύλευση των νεκρών ανάμεσα στα υπόλοιπα εγκλήματα που θεωρούνται πλέον από τη διεθνή κοινότητα ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Την ίδια στιγμή, 83 ή 84 Τουρκοκύπριοι αιχμάλωτοι θα έβρισκαν παρόμοιο τέλος στο χωριό της Τόχνης στην επαρχία της Λάρνακας.

 
Αυτοί, λοιπόν, που σαν άλλη ΚΚΚ έκαναν το πογκρόμ στην Λεμεσό το 2023 με λοστούς και βαριοπούλες, που κατέστρεψαν περιουσίες, που απείλησαν και χτύπησαν πρόσφυγες και μετανάστες, που έβαλαν φωτιές, αυτοί ντε που σαν άλλοι Γρίβες φώναζαν ότι η Κύπρος είναι ελληνική δεν είναι παρά οι ιδεολογικοί απόγονοι της ΕΟΚΑ Β. Είναι οι απόγονοι αυτών των τρομοκρατών που δεν πλήρωσαν ποτέ για όσα φρικτά έκαναν, που τα εγκλήματά τους ξεχάστηκαν και κρύφτηκαν κάτω από το σεντόνι ενός πληγωμένου εθνικού αφηγήματος, που οι ιδέες τους μια χαρά έχουν ενταχθεί στο εκπαιδευτικό και πολιτικό σύστημα της Κύπρου και που ο ηγέτης τους τιμάται σαν εθνικός ήρωας. Και στο τέλος της ημέρας, ναι, αυτό είναι το πρόβλημα να χωρίζουμε τον κόσμο σε Έλληνες, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Τούρκους, Αρμένιους, Ισραηλινούς, Αλβανούς, Βιετναμέζους. Πίσω από αυτές τις ταμπέλες τυχαίων γεγονότων -γιατί είναι τυχαίο αν οι γονείς σου έκαναν σεξ και σε γέννησαν στην Σάμο ή στη Σμύρνη- κρύβεται το πραγματικό ερώτημα που αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά:

 
Είσαι άνθρωπος ή φασίστας;

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο...

Κυκλοθυμικός

Έσφαξαν 20 χιλιάδες παιδιά στην Γάζα, κοντά στους 70 χιλιάδες άμαχους. Ήθελαν να ζήσουν, να ερωτευτούν, να φάνε ένα κομμάτι ψωμί, ήθελαν να φοβούνται τον θάνατο, όχι να τον έχουν συνηθίσει. Όπως εγώ, όπως εσύ. Ήταν όλα αδέρφια μας.

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Οι μπάτσοι ρίχνουν χημικά ακόμα και σε παιδιά, χτυπάνε ανθρώπους πεσμένους, δεν τους νοιάζει αν είναι ανάπηροι, δεν τους νοιάζει τίποτα. Αστυνομικά τμήματα κολαστήρια και βασανιστήρια μέχρι σήμερα, λίστες νεκρών από αστυνομικά πυρά και κλωτσίδια. Ζακ, Αλέξης, Βασίλης, Κώστας, Νίκος, Κώστας Φραγκούλης, Χρήστος, Μοχάμεντ. Για την Κυριακή, δεν βρέθηκε περιπολικό, δεν είναι ταξί τα περιπολικά.

 
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

2,5 Εκατομμύρια Έλληνες ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας, παίζουν ρώσικη ρουλέτα με την ανέχεια. Πώς χωρίς ψωμί να σταθεί η Ελευθερία, πού να βρει χώρο να ανασάνει η Παιδεία;

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Τον συνηθίσαμε, είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος, σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει, μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή. Ποιος άραγε να ασχολείται με τους δολοφονημένους στα Τέμπη; Έγινε η θλίψη συνήθεια κι η οργή ποστ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Γεμίσαμε ΝΑΤΟϊκές φωλιές, στάζει μπαρούτι το Αιγαίο. Θυμάσαι σύντροφε το «έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ» στην πόρτα λίγο πριν μπει το τανκ;
Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο
Κι ύστερα δεν υπήρχαν νεκροί εντός του χώρου του Πολυτεχνείου κι ύστερα δεν υπήρχε Ολοκαύτωμα και μετά δεν υπήρχαν δολοφονημένοι πρόσφυγες στο Αιγαίο κι ύστερα η σβάστικα έγινε αρχαιοελληνικό σύμβολο κι ύστερα τον Φύσσα τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο, άνηκε λένε στο ΚΚΕ ο Ρουπακιάς. Αναθεωρητισμός φίλε το πυρηνικό όπλο της επικοινωνίας. Κι όλα έγιναν επικοινωνία, όλα αναθεωρητισμός. Αλήθεια, έχεις πάει ποτέ στην Σάμο;

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Γυρίζουν σαν τσιγάρο από βρόμικο στόμα σε βρόμικο στόμα, σαν πέτρες στο στόμα του Δημοσθένη οι αξίες που για αυτές κάποτε θυσιάστηκες, που δεν υπέγραψες. Πόσο κοστολογείται στους σκουληκιασμένους καιρούς το ξύλο από το ΕΑΤ-ΕΣΑ; Πόσο ξεφτίλισε τις τιμές ο ηθικός πληθωρισμός;

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Ο καθένας κοιτάει μόνο την πάρτη του, γίναμε όλοι οδηγοί του τανκ. Ποιος δίνει την εντολή να ρίξουμε την πόρτα να πλακώσουμε τις επόμενες γενιές μέσα στα κάγκελα;

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Ο Ρίτσος μιλάει για τα νεκρά παιδιά που στοίχειωσαν το σπίτι, ο Λειβαδίτης μονολογεί ρητορικά αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, η Κατερινούλα θρηνεί τον σύντροφο που χάθηκε, ο Χρόνης θάβει σιωπηλός τα πτώματα των στιγμών και των δολοφονημένων επιθυμιών, ο Μάνος Ελευθερίου αναπολεί επικές διαδηλώσεις που σώπασαν για πάντα και τους έρωτες που κομματιάστηκαν σαν από χειροβομβίδα. Κι όλες οι φωνές τους χάνονται σε μια μαύρη τρύπα, άχρονη κι απόκοσμη. Κατάθλιψη, ψυχοφάρμακα, αυνανισμοί κατά της μοναξιάς και της αϋπνίας, κρίσεις πανικού, μια κραυγή στο μπάνιο στην ώρα του ντους. Η γενιά του Πολυτεχνείου έδωσε την θέση της στη γενιά του Πόνου. Είμαστε μόνοι και μοναχικοί. Όλο το κόκκινο στις μέρες είναι αίμα.

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο

Έρχονται τα χειρότερα. Αυτή την φορά δε θα μπουκάρουν με τανκς, αυτή την φορά ετοιμάζουν πυραύλους κι οβίδες και πυρηνικά, μια μια οι χώρες μέσα στον χάρτη βάφονται από το μαύρο του πολέμου, βγαίνουν σαν φαντάσματα οι ευχές των παππούδων μας από τους τάφους «μόνο να μη ζήσετε πόλεμο παιδιά μου». Ξαναμοιράζεται η γη, η θάλασσα, το υπέδαφος. Για εμάς θα μείνει λίγος ουρανός; Για αυτόν τον ουρανό μόνο καταδέχομαι να πεθάνω.

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο
Έχει μείνει κανείς στο ραδιόφωνο να μας ακούει ακόμα; 

Το Πολυτεχνείο ζει;

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κι υπάρχει κι η άλλη πλευρά των πραγμάτων.

Κυκλοθυμικός

Ο κύριος Γιάννης Παναγόπουλος, ο ισόβιος συνδικαλιστής της ΓΣΕΕ, που αν κι έχει καβατζώσει για τα καλά τα 70 συνεχίζει να εκπροσωπεί εργαζόμενους, που έχει δώσει φοβερές μάχες να περάσουν ήσυχα και καλά τα πιο αντεργατικά, παράνομα κι εγκληματικά μνημονιακά και μητσοτακικά μέτρα κατηγορούνταν για υπεξαίρεση κάτι ψωροδιφράγκων, 3,2 εκατομμύρια ευρώ, μην φανταστείτε. Λεφτά τώρα που ο Παναγόπουλος, για όποιον ξέρει, κάτω να τα βρει δε σκύβει να τα μαζέψει.

 
Δέσμευσαν, λοιπόν, λογαριασμούς, θυρίδες, μετοχές γιατί λέει ήταν αδήλωτα και ίσως συσχετίζονταν με κάτι κρατικά προγράμματα κατάρτισης και τα ρέστα. Δεν πάνε να φορολογήσουν το χαρτζιλίκι στους πιτσιρικάδες που έλεγαν, βρήκαν ύποπτο να έχει ένας απλός εργαζόμενος –γιατί κι οι συνδικαλιστές αυτό θα έπρεπε να ήταν- μερικά εκατομμύρια. Τωμεταξύ 3 εκατομμύρια ήταν τα αδήλωτα, φανταστείτε τι γίνεται με τα δηλωμένα, τα κινητά και τα ακίνητα.

 
Τέλος πάντων, ο Παναγόπουλος σε αντίθεση με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν άκουσε τίποτα από τους κυβερνητικούς για τον χαρακτήρα του, δεν τον ειρωνεύτηκε κανένας, δεν του πέταξε λάσπη, δεν συκοφάντησε κανείς την οικογένειά του. Αντιθέτως, ακόμα κι αν άνηκε σε αντίπαλη –λέμε τώρα- παράταξη, ο Άδωνις βγήκε να τον υπερασπιστεί και να ψέξει τον Ανδρουλάκη που τον διέγραψε. Ήταν σίγουρος για την αθώωσή του. Τον Ζαραλίκο λέμε προφήτη, άλλος είναι τελικά. Και γιατί να μην τον υπερασπιστεί; Ο Πάνος Ρούτσι ήταν; Κανένας μεροκαματιάρης που είχε χάσει το παιδί του; Εδώ μιλάμε για ταγό στον χώρο της εργασίας και κατ’ επέκταση της ανάπτυξης της χώρας.

Πάλι σε αντίθεση με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών ο κύριος Παναγόπουλος ούτε δίκη θα χρειαστεί να περάσει ούτε θα κάτσει σε εδώλιο κατηγορούμενου ούτε θα στοιβαχτεί σε ασφυκτικές αίθουσες ούτε θα πρέπει να πληρώνει δικηγόρους και να τρέχει στην άλλη πλευρά της Ελλάδας για να δικαιωθεί ούτε κανένας δημοσιογράφος θα του κάνει δολοφονία χαρακτήρα σε πανελλήνια μετάδοση.

Ο Παναγόπουλος πήγε κύριος, ήπιε ένα καφεδάκι με τον εισαγγελέα, του τα εξήγησε ωραία, μπορεί να έπαιξαν και κανένα ταβλάκι μετά μέχρι να τελειώσει ο καφές κι έξω από την πόρτα. Η υπόθεση στο αρχείο κι ο Παναγόπουλος βγήκε έξω και μας κουνάει και το δάκτυλο. Και καλά μας κάνει.

 
Τι να κάνουμε; Του εξήγησε του ανθρώπου, λύθηκε η παρεξήγηση. Ούτε προγράμματα υπήρχαν ούτε αδήλωτα ποσά ούτε φαγώθηκε τίποτα, εδώ δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει και ΓΣΕΕ. Κρύσταλλο Βοημίας η υπόθεση.

Τι θέλω να πω; Ότι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι καλύτερο, αν πρέπει να μπλέξεις με την δικαιοσύνη, να πας κατηγορούμενος για υπεξαίρεση εκατομμυρίων παρά ως υπερασπιστής της μνήμης των παιδιών σου που κάηκαν σε ένα κρατικό έγκλημα. Κυριολεκτικά, στη δεύτερη περίπτωση έχεις περισσότερες πιθανότητες να κάτσεις στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

 
Και τελευταία σημείωση. Όλο αυτό το συστηματάκι που αυτοελέγχεται κι αυτοαθωώνεται πανηγυρικά κάθε φορά το (χρυσο)πληρώνουμε εμείς. 

Στην υγεία μας! 

Και να χαιρόμαστε την αστική τη δημοκρατία μας! 

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Διαλύεται το ΕΠΑΜ;… μαζικές αποχωρήσεις μελών και τοπικών

Λουκάς Παπαευθυμίου*

Νομίζω πως ο Φυσικός Αρχηγός ξεπερνά τον εαυτό του, καθώς όταν δεν διορίζει στελέχη κατόπιν εισήγησης της Αυλής περιλούζει με τον πιο αγοραίο τρόπο όσαν ΕΚΛΕΓΜΕΝΑ στελέχη του ΕΠΑΜ τολμήσουν να αρθρώσουν μία διαφορετική λέξη από τη Γραμμή που εκδίδει η τριπλέτα βαθυπασόκων νεο12θειστών Αυλικών-Παρακοιμώμενων του.

Τα ΚΚΕδικου τύπου υβρεολόγια (εναντίον ΟΛΩΝ) ξεχειλίζουν εμπάθειας, αφιλίας, κακοψυχίας, ανεντιμότητας, μισανθρωπισμού και στερούνται παντελώς επιχειρημάτων, ήθους, αγάπης προς το συνάνθρωπο -που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει όποιον περιφέρεται ως «πατριώτης», «αγωνιστής» και «σωτήρας» ενός λαού που υφίσταται γενοκτονία.

Είναι σαφές πως στη νέα (νηοστή) διαφωνία-εμφύλιο εντός του ΕΠΑΜ η αφορμή είναι το νέο, χιτλερικού τύπου οργανωτικό σχέδιο του ΕΠΑΜ που κατέβασε -όπως τότε, στο 1ο πογκρόμ (του Δεκέμβρη του 2011)- η τριπλέτα Αυλικών με τη φανατική στήριξη του Φυσικού Αρχηγού… η τακτική είναι απλή… σαλαμοποιείς τον κόσμο που μαζεύεται στο ΕΠΑΜ σπάζοντας τοπικές σε μη λειτουργικούς πυρήνες στους οποίους θα μείνουν μόνο όσα πρόβατα είναι διατεθειμένα να γίνουν υποχείρια του Φυσικού Αρχηγού.

Η πραγματική αιτία ΚΑΙ του νέου εμφυλίου λοιπόν είναι ο πλήρης όσο κι αυταρχικός-αντιδημοκρατικός ΕΛΕΓΧΟΣ του ΕΠΑΜ από τη συγκεκριμένη τριπλέτα εν υπηρεσία.

Αν μέσα σε αυτά τα 4.5 χρόνια ο Φυσικός Αρχηγός έχει καταφέρει να χυδαιολογήσει τους ΠΑΝΤΕΣ στο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό στερέωμα αλλά και ΧΙΛΙΑΔΕΣ πια (πρώην) οπαδούς του, ΤΙ συμβαίνει και η τριπλέτα μένει στο απυρόβλητο ενώ είναι αυτή που έχει αποσαθρώσει το ΕΠΑΜ;;;;;;
Δεν είναι περίεργο ένας άνθρωπος πλήρως ΑΦΙΛΟΣ, άσπονδος & ασυγκίνητος σε ανθρώπινα δράματα (π.χ. την υγεία του ανθρώπου που βρίζει πιο κάτω και του οποίου δημοσιοποιεί την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιστολή που του έστειλε), φίλερις, κυκλοθυμικός να τσακώνεται (συχνότατα για ασήμαντη αφορμή) με ΟΛΟΥΣ αλλά ΠΟΤΕ με 3 συγκεκριμένα πρόσωπα που ακριβώς επειδή είναι δίπλα του θα έπρεπε να τραβάνε όλη τη μπόρα του χαρακτήρα του;;;;;;;

Μα ΟΛΟΙ είναι «προδότες», «πληρωμένοι» ΕΚΤΟΣ από τη συγκεκριμένη τριπλέτα που ΓΑΜΑΝΕ το ΕΠΑΜ επί χρόνια και χιλιάδες πολίτες που το πίστεψαν;

Αν μη τί άλλο, αν δεν συμβαίνει κάτι περίεργο μεταξύ τους, θα μπορούσε ο Φυσικός Αρχηγός να τους αποπέμψει ευγενικά ως αποτυχημένα στελέχη και να δοκιμάσει άλλους, πιθανώς πιο αποτελεσματικούς ως υποτακτικούς του… δεν μπορείς να έχεις τους ίδιους αυλικούς 5 χρόνια και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα από αυτούς…

Επομένως ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ μεταξύ Φυσικού Αρχηγού και τριπλέτας…

Μετά από όλα αυτά απαξιώνει ως και τα κείμενα και τις αναλύσεις του που είναι τελικά (κάποια κείμενά του) η μοναδική ΘΕΤΙΚΗ συνεισφορά του στο λαό και το κίνημα.

Το ΕΠΑΜ έκαψε πλήρως την ιδέα της συγκρότησης αντιμνημονιακού ενωτικού Μετώπου υπέρβασης του παρόντος πολιτικού φάσματος (παλαιοκομματική ψευτοαριστερά-ψευτοδεξιά) με μεταβατικό πρόγραμμα εθνικής-κοινωνικής σωτηρίας… την έκαψε ως υπερβατικό «μη δεξιό»/»μη αριστερό» σχήμα όπως ο Σύριζα (1 & 2- βλέπε ΛΑΕ) την έκαψε ως «αριστερό» σχήμα και οι ΑΝΕΛ ως «δεξιό» σχήμα που συνέχισε την παράδοση μνημονιακής κωλοτούμπας της εθνικιστικής δεξιάς αλά Καρατζαφέρης.

Άλλες (αληθινές) αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις δεν υπάρχουν, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν και συμπαγείς κοινωνικές δυνάμεις για να τις συγκροτήσουν.

Άλλωστε μετά από 6 χρόνια μνημονίων η κοινωνία συνθηκολογεί… εξαντλήθηκε, προδόθηκε, ξεπουλήθηκε, απογοητεύθηκε, εξαθλιώθηκε… στις πολιτικές επιστήμες θεωρούν πως μια κοινωνία αποδέχεται μετά από το πολύ 5-6 χρόνια αντιδράσεων κάθε επιβαλλόμενο από τα πάνω ριζικό κοινωνικό-οικονομικό μετασχηματισμό.

Άρα, ο σώζων εαυτόν σωθείτω… συμβιβαστείτε με την ιδέα ότι η ντόπια μας ελίτ-αλήτ από το ένα πολιτικό άκρο ως το άλλο έχει συναινέσει στην εξωτερική & «εσωτερική υποτίμηση» του λαού και της χώρας μας σε μια παράλια έκδοση της Αλβανίας & του Κοσόβου ενώ το συζητούσε από το 2006 όταν ο άνθρωπος των γερμανών, ο Σημίτης (από του οποίου το περιβάλλον προέρχονται ΟΛΟΙ οι υπουργοί νευραλγικών υπουργείων ΟΛΩΝ των μνημονιακών κυβερνήσεων) πρότεινε την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ…

Εξάλλου, αυτό είναι ο ιμπεριαλισμός -που αποσιωπεί το ψευτοΚΚΕ: διεθνής καταμερισμός εργασίας των ελίτ και των χωραφιών τους, ανακατατάξεις μεταξύ τους με σκοπό το κέρδος σε βάρος των λαών που αφεντεύουν όλοι μαζί και η καθεμία ελίτ ξεχωριστά… εν προκειμένω το «όλοι μαζί»: βλέπε Γερμανικός ιμπεριαλισμός κι ελληνόφωνη ελίτ επειδή το «κόλπο γκρόσσο» της καταλήστευσης της Ελλάδας και του ελληνικού λαού ήταν πολύ μεγάλο για να το πετύχουν οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες δίχως εξωτερική βοήθεια.

Τουλάχιστον ΤΩΡΑ θα είναι ικανοποιημένοι οι «διεθνισταί»: ενώθηκαν πλήρως τα Βαλκάνια… στη φτώχεια, τη μιζέρια, στην εξαγωγή των καλύτερων μυαλών τους, στη μαφιοκρατία, στην υποτέλεια… δεν ξεχωρίζει πια η Ελλάδα… ίδιος ο γραικός με τον αλβανό, το βούλγαρο και το ρουμάνο… σκλαβάκια του ντόπιου καπιταληστή & του γερμανού ιμπεριαλιστή…

*πρώην μέλος του ΕΠΑΜ αποχωρήσας το 2011

Όλοι μα όλοι από τό 2011 εως και σήμερα λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα.

• η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική !
• Χαρακτηριστικό του ήθους αυτού αποτελεί η αισχρή ενέργεια της δημοσιοποίησης ιδιωτικής επιστολής συναγωνιστή με προσωπικά δεδομένα.
• τίμιος και άξιος αγωνιστής στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι όποιος επί 2 ώρες λέει ψέματα στα μέλη του μετώπου για να συνεχίζει να έχει την καρέκλα. Και μετά βγαίνουμε πάλι στην εκπομπή και λέμε ότι όποιος φεύγει από το Ε.ΠΑ.Μ. πάει εκεί που του έχουν τάξει καρέκλες και θεσούλες

Το ποιοί είναι αυτοί που θέλουνε καρέκλες και θεσούλες στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς μόνο με το να κοιτάξει τον αριθμό των ψήφων που πήρε το κάθε μέλος της Π.Γ. στο προηγούμενο συνέδριο.

Αυτός που υποτίθεται ότι δεν είναι καρεκλοκένταυρος, ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ σε κορυφαίο όργανο του ΕΠΑΜ, έχοντας πάρει μόνο 15 ψήφους από το σύνολο των συνέδρων, τη στιγμή μάλιστα που είχε και τις ‘’ευλογίες’’ του αρχηγού σαν ένας από τους ικανούς που ήθελε μαζί του.

Θα αποχωρήσω.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΜΩΣ, και όχι γιαλαντζί.

Γιατί κάθε τόσο έχουμε δει και ακούσει απειλές από κάποιους για αποχωρήσεις (βλ. Καζάκης) … που όμως ποτέ δεν υλοποιούνται! Αρκεί που χρησιμεύουν σαν πίεση προς το συνέδριο για να περνούν εκβιαστικά οι δικές τους απόψεις !

• Να μαζέψουμε ψηφοφόρους και να φτιάξουμε το κυβερνητικό μας πλάνο.
• Να γίνουμε ένα κόμμα σαν όλα το υπόλοιπα, αφού έτσι το αντιλαμβάνεται ο κόσμος.
• Να έχουμε έναν Αρχηγό και να κάνουμε ότι μας λέει αυτός και το επιτελείο του.
• Να ΜΗΝ αμφισβητούμε τις πράξεις, τα λόγια και την πρακτική που ασκεί η ΗΓΕΣΙΑ !! Να μην κάνουμε κριτική στις κινήσεις του Αρχηγού και του επιτελείου του, παρά μόνο στο τέλος της θητείας τους.
• Να φτιάχνουμε «οργανωτικούς σχεδιασμούς» που καμία σχέση δεν έχουν με το καταστατικό μας και την ιδρυτική διακήρυξη του Ε.ΠΑ.Μ. και όποιος δεν συμφωνεί να γίνεται αυτομάτως προδότης, πεμπτοφαλαγγίτης , αργυρόμισθος κ.α.
• μια οργάνωση που διχάζει, απωθεί και συρρικνώνεται αντί να έλκει, να ενώνει και να εξαπλώνεται βαθιά, παντού μέσα στην ελληνική κοινωνία.
• έχει μεταλλαχτεί σε ένα κόμμα όπως όλα τα άλλα. Χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα και συμβιβασμούς για να προσελκύσει «200 μέλη, 5.000 φίλους και 10.000 επιρροές» με τα οποία θα «πάρουμε τις εκλογές»
• αυτές οι ενέργειες, μαζί με την νέα οργανωτική δομή, είναι μια ύστατη προσπάθεια να αναστήσουν το Ε.ΠΑ.Μ. και αν δεν το πετύχουν δεν έχει νόημα η ύπαρξή του. Μου ανέφερε μάλιστα ότι αυτό έχει συζητηθεί και στην Π.Γ.!!! Ο Οργανωτικός Γραμματέας μιλούσε δηλαδή για την διάλυση του Ε.ΠΑ.Μ. λες και κάποιοι στην Π.Γ. είχαν την ιδιοκτησία του.
• καμαρίλες, θρησκείες, λοβιτούρες και αυταρχισμοί «πεφωτισμένων» ηγετών.
• Ο δικός τους ρόλος επικεντρώνεται στην προβολή του ηγέτη παράλληλα με το Ε.ΠΑ.Μ. Αυτή ήταν και η πλειοψηφική τάση μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ. σχεδόν από την ίδρυσή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που καταδεικνύει το πώς αντιμετωπίστηκε ο Καζάκης από το Ε.ΠΑ.Μ. αποτελεί το εννεάμηνο που δεν ήταν στα όργανα. Τότε στην εκπομπή του στο E-ROI είχε αποδεχτεί τόσο αυτός όσο και η Π.Γ. να εκτελούν χρέη βοηθού του ο Α’ και Β’ Συντονιστής της Π.Γ. Σημειωτέον ότι σε αρκετές εκπομπές οι απόψεις του και το ύφος του διαφοροποιόταν σημαντικά από αυτά που σηματοδοτούσαν οι ανακοινώσεις τις Π.Γ.

ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΡΙΠΛΟΥ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΠΥΡΗΝΑΣ ΙΛΙΟΥ – ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ – ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

Με βάση Απόφαση Συνέλευσης των Μελών, της 24-2-2016 και σημερινή κοινοποίηση των Πρακτικών της εν λόγω, σε όλες και όλους τους νυν και πρώην πλέον συναγωνιστές….

Παρατήθεται απόσπασμα των Πρακτικών:

«…Ε.ΠΑ.Μ. – ΠΥΡΗΝΑΣ ΙΛΙΟΥ – ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ – ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

24 Φεβρουαρίου 2016

Στην σημερινή συνεδρίαση και λόγω της κρισιμότητας του θέματος έλαβαν τον λόγο με την σειρά όλοι οι συναγωνιστές. Ακολούθησαν δευτερολογίες και στη συνέχεια διάλογος σε βάθος.

Κοινή διαπίστωση η οριστική πλέον μετάλλαξη της πάλαι ποτέ οριζόντιας και δημοκρατικής μας οργάνωσης σε μια πυραμιδικού και ολιγαρχικού τύπου οργάνωση υπό την ηγεσία μιας μικρής και μόνιμης, «πεφωτισμένης» ηγετικής ομάδας. Μετά από εξαντλητικό διάλογο καταλήξαμε ομόφωνα ότι δεν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες επιστροφής του Ε.ΠΑ.Μ. στην αρχική του μορφή, όπως την καθόριζαν τα ιδρυτικά του κείμενα (ιδρυτική διακήρυξη, πρώτο καταστατικό, «Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.;») και ως εκ τούτου ότι η περαιτέρω παραμονή μας θα σημαίνει μόνο χάσιμο χρόνου σε μια οργάνωση που διχάζει, απωθεί και συρρικνώνεται αντί να έλκει, να ενώνει και να εξαπλώνεται βαθιά, παντού μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας όσο πιο δυνατά, αποφασιστικά και αποδοτικά μπορούμε, μέσα στον λαό ως απλοί συμπολίτες του, ξαναβρίσκοντας όλους τους φίλους και συναγωνιστές που αποχώρησαν πολύ ενωρίτερα, απογοητευμένοι τότε από το ύφος, την εικόνα και την συμπεριφορά της ηγεσίας, αλλά και την αναποτελεσματικότητα συνολικά του Ε.ΠΑ.Μ.

Αποχώρηση δήλωσαν όλα τα παρόντα 11 μέλη του πυρήνα, και 1 ενας φιλος,.. άμεση τα 9 εξ αυτών και υπό προθεσμία ολίγων ημερών
οι… κλπ…»

Λυπάμαι πολυ που θα το πω, και λυπάμαι γιατι ημουν κι εγω απο την αρχή του στο Ε.ΠΑ.Μ. μέχρι προχθές…

Αλλα θα πρέπει να πω οτι σχετικά με τους Αποχωρησαντες παραπανω, οι 14 στους 15 ηταν μέλη και 6 Φιλοι, σύνολο 21 Και οι 6 Φιλοι ειναι ολοι πρωην Μέλη….

Γνωριζω οτι πρωην Συναγωνιστές στεναχωριουνται και το Κατανοώ 100% αλλά θέματα οπως αυτα ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζει ο κοσμος!

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ – Αλεξίου Ξιφαρά
 
Ανοιχτή επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ του Σταύρου Κατσούλη

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΚΟΕΔΡΟΥ ΑΠΟ Ε.ΠΑ.Κ

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Με πόνο ψυχής αναγκάζομαι να ανακοινώσω την αποχώρησή μου από τους κόλπους του Ε.ΠΑ.Μ, και λέω «αποχώρηση» γιατί η λέξη «παραίτηση» δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου. Η «παραίτηση» για μένα είναι αποδοχή ήττας ή υποχώρησης, ενώ η «αποχώρηση» είναι επιλογή και δήλωση αντίστασης σε κάτι που απλά δεν πάει καλά και εσύ δεν νιώθεις καλά μέσα σε αυτό.

Το Ε.ΠΑ.Μ συναγωνιστές μου, δεν πάει καλά και αυτό είναι πασιφανές πλέον σε όλους μας, ακόμα και σε αυτούς που έχουν παραμείνει εγκλωβισμένοι «παρατηρητές» προς χάριν της «ενότητας» όπως συνέχεια μας λέγεται ώστε να συνεχίσει ο εγκλωβισμός και η συναισθηματική ανάγκη να συνεχιστεί ο «αγώνας» με καινούργιους κανόνες, μορφές προβολής, τιμωριτικές συμπεριφορές, «κατά μόνας» συνεννοήσεις και συνεχείς επεξηγήσεις της δημοκρατίας μέσα από ακραίο συγκεντρωτισμό.

Το Ε.ΠΑ.Μ το γνώριζα καιρό πριν ενταχτώ ως ενεργό μέλος μετά τις εκλογές του ’12, και το γνώρισα, όπως οι περισσότεροι από εμάς, από τον λόγο του Δ. Καζάκη.

Πολύ γρήγορα ανέλαβα συντονίστρια στον πυρήνα μου και βούτηξα στα βαθιά, καθώς ο πυρήνας έτρεχε δράσεις πολλές και εγώ πάντα υπήρξα άνθρωπος της άμεσης δράσης, της διεκπεραίωσης και του αποτελέσματος.
Αναγκάστηκα να μάθω πολλά πράγματα πάρα πολύ γρήγορα και μετά το 2ο συνέδριο, οι συναγωνιστές μου έκαναν την τιμή να με ψηφίσουν ως μέλος του ΕΣΣ, όπου κατέληξα στο Ο.Γ. Βέβαια ταυτόχρονα διαδραματιζόταν και το «μαύρο» της ΕΡΤ και όλοι θυμόμαστε πως κατέληξε.

Εκεί πρωτοάκουσα τον όρο «αρχηγός», κάτι που με ξένισε ομολογώ, όταν από την αγωνία μου να ακουστεί ο λόγος του Δ. Καζάκη σε μία προαύλια συνέλευση απηύθυνα το αίτημα μου στον Δ. Κυπριώτη και μου απάντησε ότι «τον αρχηγό δεν τον εκθέτεις». Φυσικά το ερώτημα μου, το οποίο, όπως πολλά τελικά, κράτησα μέσα μου, ήταν «αν δεν εκθέσεις τον «αρχηγό» ποιόν θα εκθέσεις?» Ήταν το πρώτο καμπανάκι, καθώς εγώ εντάχτηκα στο Ε.ΠΑ.Μ γιατί ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΡΧΗΓΟΙ, όλοι είμασταν ισότιμα μέλη και ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τα ταλέντα του και την διάθεση της προσφοράς του. Το αγνόησα όμως προς χάριν του αγώνα και πήγα παρακάτω.

Η συμμετοχή μου στο Ο.Γ. με δίδαξε πάρα πολλά κυρίως όμως το πώς να ξεπεράσω την ανάγκη μου για υπερβολική στήριξη της άποψης μου, όσο αναγκαία και να θεωρούσα την κάθε πρόταση μου και να μάθω να ακούω και να σέβομαι τη γνώμη των άλλων. Ενώ υπήρχαν προβλήματα που υπάρχουν πάντα όταν αρκετά άτομα προσπαθούν να φτάσουν σε μία απόφαση, οι διεργασίες ήταν πάντα δημοκρατικές και συλλογικές και υπήρχε πάντα σεβασμός στην άποψη της πλειοψηφίας.

Γενικά ήταν μια πολύτιμη εμπειρία, που μου δίδαξε την ταπεινότητα και όπως προείπα, μου έμαθε να σέβομαι την πλειοψηφία. Το έργο που παράχθηκε θεωρώ ότι ήταν ουσιαστικό, έστω και αν αποκαλέστηκε «άχρηστο» στο συνέδριο. Τον Δ. Καζάκη τον έβλεπα πάντα ως ένα ξεχωριστό συναγωνιστή μέσα στο μέτωπο, έναν άνθρωπο με την προοπτική να παίξει το ρόλο ενός τεράστιου εργαλείου για το μέτωπο και ουδέποτε κάτι παραπάνω.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις γνώσεις του, αλλά και το ιδιαίτερο μυαλό του. Εγώ όμως, για αυτό το λόγο μπήκα στο Ε.ΠΑ.Μ, όπως αναφέρω και πιο πάνω, διότι δεν είχε αρχηγούς ( βλ. ιδρυτική διακήρυξη και το κείμενο του ίδιου, «τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ»)., Μαζί μ` αυτόν το μέτωπο όφειλε να πλαισιωθεί από πολλαπλά «τεράστια εργαλεία» εντός και εκτός κόλπων Ε.ΠΑ.Μ αλλιώς, για ποιο ΜΕΤΩΠΟ θα μπορούσαμε να μιλάμε?

Εδώ αξίζει να σταθούμε και να αξιολογήσουμε το γιατί, στα 5 αυτά χρόνια, δεν καταφέραμε να εντάξουμε αυτά τα «τεράστια εργαλεία» που θα έπρεπε να προέρχονται από όλους τους τομείς της κοινωνίας προς υποστήριξη του έργου του Ε.ΠΑ.Μ, ή γιατί ενώ, κατά καιρούς διάφορες προσωπικότητες μας πλαισίωναν, εμείς κάναμε τα αδύνατα δυνατά να τους απομακρύνουμε στην συνέχεια, έχοντας ως μοναδική επιλογή την μοναχική πλεύση.

Στο κάθε συνέδριο όμως, ως απόρροια αυτής της μοναχικής πλεύσης, αυτό που έβλεπα ήταν λήψεις αποφάσεων που οδηγούσαν σε ένα πιο συγκεντρωτικό, αρχηγικό σχήμα. Η εξαίρεση ήταν το 3ο συνέδριο, μια από στιγμές που ένιωσα περήφανη για τη συμμετοχή μου στο Ε.ΠΑ.Μ, όπου ΠΙΣΤΕΨΑ, (αφελέστατα όπως απεδείχθη στην συνέχεια), ότι όντως, φανερώσαμε στην κοινωνία την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αυτό κατακρεουργήθηκε καθώς εμφάνιζαν την καινούρια ΠΓ ως ανήμπορη να σταθεί στα πόδια της, αν και πραγματικά πιστεύω ότι έκανε τεράστια προσπάθεια να το πετύχει.

Ουσιαστικά, η παρουσία του Δ. Καζάκη παρέμεινε πολύ ισχυρή και δια μέσου της εκπομπής του κυρίως, αναίρεσε την ισχύ των καινούργιων μελών της ΠΓ μετατρέποντάς τους σε απλούς παραστάτες και ανίσχυρους συμπαρουσιαστές. Μπροστά στο χείμαρρο του ισχυρού του λόγου και της ισχυρής του παρουσίας οι δύο συντονιστές φάνηκαν αδύναμοι και κατέληξαν να συμφωνούν σε όλα.

Το αποτέλεσμα ήταν στην τελευταία Παναττική να τους αποκαλέσει «περιοδεύοντες γαμπρούς», χωρίς αυτοί να αντιδράσουν. Στη συνέχεια σαν εκλεγμένα μέλη της ΠΓ και πάλι, ο ένας κατέληξε να αποχωρήσει από το όργανο και ο άλλος, να παραμένει και να προσπαθεί – ΑΚΟΜΑ – να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα «προς χάριν της ενότητας».

Εδώ ο αναγνώστης ενδέχεται να αναρωτηθεί ποιόν βαραίνει η ευθύνη τελικά, αλλά αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ. Μπορώ όμως να χρεωθώ την δική μου ευθύνη όταν έβλεπα συμπεριφορές που θεωρούσα απάνθρωπες και αδιανόητες να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μου και δεν όρθωνα το ανάστημα μου, ούτε στο 4ο συνέδριο, όπου διαφωνώντας με όλα όσα διαδραματίστηκαν, ψήφισα ΠΡΑΣΙΝΟ, για χάριν της ενότητας και το καλό του μετώπου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου περιστατικού είναι το γεγονός ότι μπροστά μου σε μια συνεδρίαση της ΠΓ ο Δ. Καζάκης, αντιδρώντας σε κριτική που του είχε γίνει, αντί να συζητήσει ανοιχτά με τους διαφωνούντες και ανθρώπινα να καταλήξουν σε κάποια συνεννόηση, ‘’κατακρεούργησε’’ ανθρώπους που είχαν αποδείξει την αγωνιστική τους αξία μέσα στο μέτωπο όπως και την αφοσίωση τους στον ίδιο, αποκαλώντας τους το σύνηθες πλέον, «πράκτορες», αγνοώντας το ότι ο ένας ήταν άνθρωπος ηλικιωμένος που στεκόταν μπροστά του, πλήρως εξευτελισμένος που με τρεμάμενο χείλος προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τον πυρήνα του.

Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια την διάλυση του πυρήνα Πετρούπολης. Από αυτό εδώ το βήμα, ζητώ δημοσίως συγγνώμη από τους συναγωνιστές μου, που, ανήμπορη να αντιδράσω τότε, τους άφησα μόνους, χωρίς έστω την λεκτική μου συμπαράσταση. Πολλοί από εμάς, έχουμε τύχει μάρτυρες στιγμιότυπων που κάθε φορά μας έκρουαν το καμπανάκι του κινδύνου αλλά προς χάριν του αγώνα και της ενότητας του μετώπου, σιωπούσαμε κοιτώντας το στόχο, την απελευθέρωση της πατρίδας.

Μετά το 4ο συνέδριο, οι κινήσεις που «υλοποιούν» τις αποφάσεις του συνεδρίου, γίνονται όλο και πιο συγκεντρωτικές και έχουμε καταλήξει να απειλούμαστε με διαλύσεις πυρήνων, «βραβεύσεις» πυρήνων στο συνέδριο, άλλα να γράφονται και άλλα να «εννοούνται» σε κατά μόνας συζητήσεις και να απαγορεύουμε τα σχόλια στον πολιτικό διάλογο.

Παραβιάζονται συνεδριακές αποφάσεις όπως αυτή του να κατεβάσουμε πολιτικό σχεδιασμό στους πυρήνες για ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ εντός μηνός από το συνέδριο και να υλοποιήσουμε τις δύο πανελλαδικές συνδιασκέψεις πυρήνων που και αυτές, τις έφαγε η μαύρη μαρμάγκα. Η οργανωτική δομή που γράφτηκε από ένα άτομο κατέβηκε στους πυρήνες σαν απόφαση, χωρίς ποτέ να σταλεί στους πυρήνες για ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ. Μετά, αυτό το ίδιο κείμενο, βαφτίστηκε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ, ενώ ακολούθησε το ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ το οποίο στάλθηκε στους πυρήνες ως τελικό. Στις επαφές όμως και τις συζητήσεις μεταξύ ΠΓ και πυρήνων, παρουσιάζεται ως ΥΠΟ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ.

Ενώ πολλά ανεξήγητα λοιπόν συμβαίνουν διαβάζουμε ότι το Ε.ΠΑ.Μ θα κατέβει στις εκλογές χωρίς δημοψήφισμα πυρήνων αυτή τη φορά, ότι ΕΧΕΙ ΛΥΣΗ που αντικαθιστά το έως πρότινος, ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ, και ότι θέλουμε την ΕΞΟΥΣΙΑ και να γίνουμε ΚΥΒΕΡΝΟΝ ΚΟΜΜΑ. Ο Δ. Καζάκης, στις εκδηλώσεις, αναγγέλλει ότι, όταν μπούμε στην Βουλή, αυτή θα διαλυθεί σε 3 μήνες και αμέσως μετά το 62% του λαού θα στηρίξει Ε.ΠΑ.Μ χωρίς όμως να μας λέει το πώς ακριβώς θα γίνει αυτό ή τι είναι αυτό που θα διαφοροποιήσει το Ε.ΠΑ.Μ από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Ταυτόχρονα, ενώ τα μέλη των πυρήνων αγνοούνται όσον αφορά τις εσωτερικές διεργασίες και την διαμόρφωση της πολιτικής του μετώπου, προσπαθούμε να πείσουμε τον κόσμο ότι εμείς θα κυβερνήσουμε υπέρ του, μαζί του. Το πώς θα κυβερνήσουμε δεν του το λέμε, γιατί ξεχάσαμε να γεφυρώσουμε το στάδιο μεταξύ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΕΤΩΠΟΥ και ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ το οποίο είμαστε τώρα, χωρίς την κοινωνία δίπλα μας.

Γιατί πώς να είναι η κοινωνία δίπλα μας όταν εμείς αξιολογούμε την επιτυχία του Ε.ΠΑ.Μ με το πόσο επιτυχημένη και πολυπληθής ήταν η παρουσία μας στην πορεία για το ασφαλιστικό η πόσους πυρήνες θα έχουμε για να τους παρουσιάσουμε στο πανελλήνιο?

Το Ε.ΠΑ.Μ δεν κατάφερε να διατηρήσει ζωντανούς τους συνεταιρισμούς που συστάθηκαν και την ιατρική αλληλεγγύη, η οποία διαλύθηκε μετά το 3ο συνέδριο, προς χάριν ενός μοναχικού καβαλάρη, και χάσαμε και εκεί, πολύτιμους συναγωνιστές.

Μας απασχολεί όμως το πόσα μέλη μας θα παρουσιαστούν στα ειρηνοδικεία με τα ταμπελάκια τους για την προβολή μας και μόνο! Αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί το Ε.ΠΑ.Μ είναι η στήριξη – η έμπρακτη – με συνέπεια και παράδειγμα στο κάθε τι που ανάβει μια σπίθα οργάνωσης της κοινωνίας από τα κάτω, σαν αυτό που υπάρχει χρόνια τώρα στα ειρηνοδικεία, όπου ο άμεσος κίνδυνος της απώλειας της περιουσίας των συμπολιτών μας είναι απολύτως υπαρκτός.

Αυτή τη στιγμή το Ε.ΠΑ.Μ θα έπρεπε να έχει δημιουργήσει συνελεύσεις τύπου Λαϊκής Στάσης Πληρωμών Ηρακλείου, σε όσο το δυνατόν περισσότερα ειρηνοδικεία, αποσκοπώντας στην δημιουργία ενός δικτύου τέτοιων συνελεύσεων, διδακτικού και παραδειγματικού χαρακτήρα, με στόχο την δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης και ανατροπής.

Στις συνελεύσεις αυτές θα δίνονταν η ευκαιρία να ζυμωθούν οι συμμετέχοντες, να χαράξουν δική τους πολιτική που να αφορά την τοπική κοινωνία μέν, αλλά ταυτόχρονα και αναπόφευκτα θα γεννιόντουσαν και τα θέματα που αφορούν τον πολίτη στην ευρύτερη πολιτική σκηνή.

Θέματα όπως το δημόσιο χρέος, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και τα υπόλοιπα προτάγματα μας, πάντα με το επαμίτικο σκεπτικό και λόγο, χωρίς την ανάγκη της ταμπέλας, γιατί έτσι και αλλιώς ο λόγος μας ξεχωρίζει από όλους τους άλλους.

Αυτό το μήνυμα δεν κατάφερε το Ε.ΠΑ.Μ να το περάσει στην κοινωνία, γιατί κεντρικά δεν υποστηρίχθηκε ούτε με την θέρμη που του άρμοζε ούτε με την παρουσία που θα έπρεπε να έχει, συμπεριλαμβανομένης και της «ηγεσίας» που θα έπρεπε να έχει δώσει το παράδειγμα, εντός και εκτός Ε.ΠΑ.Μ, διαφοροποιώντας έτσι την στάση της από τους «διάττοντες αστέρες» της υπόλοιπης πολιτικής σκηνής που εμφανίζονται για τις φωτογραφίες και το ρεπορτάζ και μόνο. Με απλότητα, ανθρώπινη παρουσία και με γνήσιο ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Αντί αυτού, αρκεστήκαμε στον ακτιβισμό στα περισσότερα ειρηνοδικεία, φράξαμε πόρτες, αποτρέψαμε πλειστηριασμούς και καλά κάναμε φυσικά, αλλά το κυριότερο, το πιο σημαντικό, δεν προχωρήσαμε την καλλιέργεια και επιδίωξη της παλλαϊκότητας. Φοβούμενοι το «καπέλωμα» λειτουργήσαμε με απαξίωση και αποσυρθήκαμε από τα ειρηνοδικεία όταν τα πράγματα «δεν πήγαν όπως τα θέλαμε εμείς», ή χαρακτηρίσαμε τους συμμετέχοντες ως «κομματόσκυλα» και πάψαμε να ασχολούμαστε.

Όμως οι συμμετέχοντες, είχαν τον ρόλο της «αρχικής μαγιάς» και με τις σχέσεις εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκαν σε αυτό τον κοινό στόχο, είχαμε ευρύτερη απήχηση στην τοπική κοινωνία, στην οποία μας δόθηκε η ευκαιρία να επιδείξουμε «ενότητα στην πράξη», όπως και η συσπείρωσηδ αυτών των δυνάμεων για μοιράσματα εντύπων, καλέσματα με ντουντούκες και γενικά, την διάδοση της δράσης και του αγώνα.

Αυτά, χωρίς καμία διαφοροποίηση, τα φωνάζω από τις 7 Σεπτεμβρίου, 2014 όπου αρχίσαμε να δραστηριοποιούμαστε στο ειρηνοδικείο Ιλίου. Από τότε, οραματίζομαι αυτό το κίνημα, αλλά ο εγκλωβισμός μου στο όλο και πιο συγκεντρωτικό Ε.ΠΑ.Μ με τον κομματικό του πλέον χαρακτήρα λειτούργησε σαν φρένο ΚΑΙ στο θέμα αυτό.

Ενώπιον μαρτύρων, στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής, δήλωσα στον Δ. Κυπριώτη ότι «εγώ με ταμπελάκι στα ειρηνοδικεία δεν κατεβαίνω». Παρ όλα αυτά, με πρότεινε για συντονίστρια χαρακτηρίζοντας την ανάδειξή μου ως ‘’αξιοποίηση’’. Στα πρακτικά όμως της ΠΓ της 5/1/2016 προτείνεται «να κατεβαίνουν τα μέλη στα ειρηνοδικεία με τα διακριτικά τους». Έτσι όμως οι προτάσεις μου όπως και η δραστηριότητά μου στα ειρηνοδικεία υπονομευόταν από τις αποφάσεις της ΠΓ, καθώς και από την έλλειψη στήριξης στην υλοποίηση των προτάσεων της επιτροπής, προτάσεις που ναι μεν εγκρίθηκαν – και υπάρχουν στα πρακτικά της Π.Γ..- αλλά από τότε απολύτως τίποτα δεν έχει κινηθεί.

Αυτό από μόνο του, για μένα καταδεικνύει ότι το συγκεντρωτικό, πολυθεσίτικο σχήμα της ΠΓ και ΟΓ απλά δεν λειτουργεί και είναι ανήμπορο να εκτελέσει το αναγκαίο έργο, ενισχύοντας την επιθυμία μου να αποχωρήσω από ένα χώρο που ενώ επιδιώκει «άνοιγμα στην κοινωνία» μέσω αύξησης πυρήνων, δεν υπάρχει μέσα στην κοινωνία και ενώ φοβάται το «καπέλωμα», επιδιώκει ακριβώς αυτό.

Το Ε.ΠΑ.Μ της ιδρυτικής διακήρυξης, κατά την γνώμη μου, δεν είχε ποτέ ανάγκη από ταμπελάκια, ούτε σημαίες, ούτε κομματική χροιά, καθότι ο κυρίαρχος στόχος ήταν, και πρέπει να παραμείνει, η επίτευξη της παλλαϊκότητας του αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας. Κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν επιτυγχάνεται με ταμπέλες.

Τελειώνοντας θα ήθελα να θίξω το θέμα της αλληλεγγύης το οποίο θεωρώ θα έπρεπε να κυριαρχεί στο Ε.ΠΑ.Μ. Πριν μήνες, συγκροτήθηκε επιτροπή αλληλεγγύης την οποία την έχουμε ακούσει να υπάρχει μόνο στην οργανωτική δομή. ‘

Έκτοτε, μαθαίνουμε ότι είναι «υπό συγκρότηση», αγνοώντας το πώς και γιατί. Ένα κορυφαίο θέμα που ενώ θα έπρεπε να σηματοδοτεί το Ε.ΠΑ.Μ, όχι μόνο δεν έχει λειτουργήσει στην κοινωνία εδώ και 5 χρόνια αλλά και ούτε μεταξύ μας, εκτός φυσικά από μεμονωμένες περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα παρατίθεται στην επιστολή αποχώρησης της Αργυρής Μπερβανάκη από πυρήνα Γλυφάδας και όποιος θέλει μπορεί να την ψάξει.

Επίσης κορυφαίο παράδειγμα αντισυναγωνιστικής συμπεριφοράς και έλλειψη αλληλεγγύης είναι η στάση της ΠΓ απέναντι στον συναγωνιστή Τάσο Κώνστα – με τον 20σέλιδο λίβελο τους – όπως και η ανάρτηση του Δ. Καζάκη στον ΠΔ, ο οποίος δημοσιεύει όχι μόνο μια ιδιωτική επιστολή αλλά και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα υγείας και οικονομικής κατάστασης του Σταύρου Κατσούλη, με σαφείς υπαινιγμούς ότι έχει κάνει «οικονομικούς συμβιβασμούς» προς όφελος του ιδίου και με δόλο προς το Ε.ΠΑ.Μ, δήλωση η οποία είναι όχι μόνο κατακριτέα, αλλά αισχρή, άνανδρη και αφήνει ανοιχτή την προοπτική νομικών διώξεων κατά του συκοφάντη.

Το Ε.ΠΑ.Μ της ιδρυτικής, το Ε.ΠΑ.Μ στο οποίο εντάχτηκα με πάθος και αγωνιστικότητα, δεν υπάρχει πιά. Αντί αυτού, έχει μεταλλαχτεί σε ένα κόμμα όπως όλα τα άλλα. Χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα και συμβιβασμούς για να προσελκύσει «200 μέλη, 5.000 φίλους και 10.000 επιρροές» με τα οποία θα «πάρουμε τις εκλογές» (δια στόματος Δ. Κυπριώτη σε συνάντηση της ΟΓ και στον πυρήνα μου με διαθέσιμο ηχητικό).

Σε αυτό το Ε.ΠΑ.Μ δεν έχω καμία απολύτως θέση και αποχωρώ παίρνοντας μαζί μου τα προτάγματα για τα οποία δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι, την δημοκρατία που δεν χρειάζεται επεξηγηματικούς ορισμούς και ερμηνείες, την ελευθερία που μου στέρησαν κόβοντας τα σχόλια από τον πολιτικό διάλογο και φιμώνοντας τους πυρήνες και τα μέλη και τις πολύτιμες σχέσεις αδιάρρηκτης εμπιστοσύνης και συναγωνιστικότητας με τους σπάνιους ανθρώπους που γνώρισα.

Το Ε.ΠΑ.Μ το παίρνω μαζί μου και αφήνω πίσω μου το Ε.ΠΑ.Κ (στο Κ δώστε εσείς ερμηνεία) της ανάθεσης, της αρχομανίας και του άκρατου συγκεντρωτισμού, ένα κόμμα που επιδιώκει την παρουσία του στην Βουλή χωρίς την κοινωνία δίπλα του. Άλλο ένα ΣΥΡΙΖΑ ! Καλή συνέχεια στους δρόμους! Ο αγώνας συνεχίζεται και εκτός Ε.ΠΑ.Κ !

Ντίνα Κοέδρου

Μέλος πυρήνα Ιλίου-Αγ. Αναργύρων-Πετρούπολης

Συντονίστρια επιτροπής κοινωνικών δράσεων

Πρώην εκλεγμένο μέλος του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου και του Οργανωτικού Γραφείου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΜ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Σήμερα, Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016 , ανακοινώνω στον συντονιστή του πυρήνα Ιλίου και στους φίλους και συναγωνιστές μου την πρόθεσή μου να αποχωρήσω από το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, καθώς δεν επιθυμώ να αγωνίζομαι σε μια μεταλλαγμένη καρικατούρα ενός ακόμα κόμματος, του οποίου μάλιστα η «φυσική ηγεσία» φαίνεται να αυθαιρετεί, υιοθετώντας, ξεκάθαρα πια και με τρόπο που ξεπερνά τις αρχές μου, μια αλαζονική λογική που :

• Αποφασίζει και επιβάλλει σχέδια
• Καταστρατηγεί δημοκρατικές διαδικασίες
• Παγώνει καταστατικά
• Λοιδορεί και εξευτελίζει όποιον ασκεί κριτική
• Διορίζει «εκλεκτούς», διαλύει πυρήνες, δρα διασπαστικά.

Τέτοιες πρακτικές με θίγουν προσωπικά και με βρίσκουν από θέση κάθετα αντίθετη. Η ένταξη στο ΕΠΑΜ πριν 4 χρόνια ήταν απόρροια μιας συνειδητής απόφασής μου (επί ένα χρόνο ήμουν φίλη, παρακολουθούσα συνελεύσεις και συμμετείχα σε δράσεις) να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι στη δημιουργία ενός δημοκρατικού, πατριωτικού, οργανωμένου από τη βάση του κινήματος που θα συσπείρωνε κάτω από υψηλές ιδέες , θα αφύπνιζε υπνωτισμένες συνειδήσεις με στόχο την ανατροπή και την απελευθέρωση του τόπου.

Μένω πιστή στα προτάγματα και στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΕΠΑΜ που εγώ πίστεψα και αγωνίστηκα θεωρώντας κέρδος ζωής τη γνωριμία μου με ανθρώπους που με ενέπνευσαν με το ήθος τους, το συναγωνιστικό τους πνεύμα και την άσβεστη φλόγα για μιαν ελεύθερη πατρίδα.

Είμαι βέβαιη ότι θα παραμείνουμε συνταξιδιώτες αυτού «τρελοβάπορου», μαχόμενοι τον σκοταδισμό και την απανθρωπιά, διατηρώντας την ελπίδα πως σύντομα θα αγκυροβολήσουμε στην Ιθάκη μας.

Επιλέγω να κλείσω αυτόν τον κύκλο με μια ρήση του Σοφοκλή. «Ύβρις φυτεύει τύραννον» (η αλαζονεία δημιουργεί τον τύραννο) με την ευχή να μην επαληθευτεί στο μέλλον ο αρχαίος τραγωδός και στην περίπτωση του Ε.ΠΑ.Μ.

Μαρία Χατζηδάκη
Πυρήνας Ιλίου
Πρώην Σύνδεσμος ΟΓ

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ της Ιουλίας Κριτσοτάκη

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, φίλες και φίλοι,

Όπως οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε εδώ και τέσσερα χρόνια αγωνίζομαι για την ελευθερία αυτού του τόπου μέσα από τις τάξεις του ΕΠΑΜ. Ίσως ορισμένοι όμως μόνο ξέρετε ότι ουδέποτε πριν το ΕΠΑΜ είχα ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική.

Το ΕΠΑΜ, όπως και πολλούς άλλους με ενέπνευσε, μου έδωσε δύναμη και κουράγιο. Δεν ήταν για μένα μόνο η ελπίδα, αλλά το εναρκτήριο λάκτισμα να σηκωθώ, να κάνω κάτι κι εγώ για τούτον τον τόπο. Έτσι εντάχθηκα στις τάξεις του, στον πυρήνα του Πειραιά και ξεκίνησα τον καλό μου αγώνα. Τίποτα δεν με τρόμαζε ούτε μπορούσε να με σταματήσει, γιατί γνώριζα ότι ανήκα σε ένα χώρο ελεύθερο και δημοκρατικό. Εκεί που η γνώμη του καθένα από εμάς είχε βαρύτητα και σημασία και που μπορούσε να αλλάξει τις αποφάσεις των οργάνων, τις απόψεις, ακόμα την τακτική και την πολιτική του Μετώπου.

Ήξερα ότι βρισκόμουν σε ένα Μέτωπο που ήμουν ίση προς ίσους. Κι έτσι βγήκα μπροστά… Από απλό μέλος του πυρήνα, έγινα συντονίστρια και μετά σύνδεσμος του Τομέα Πειραιά. Μαζί με τους συναγωνιστές μου οργώναμε επί τόσα χρόνια τον Πειραιά για να ακουστεί η άποψη του ΕΠΑΜ. Για μένα τότε η «αλήθεια». Και τι δεν κάναμε… Οδοιπορικά στην πόλη με ενημέρωση, εκτυπώσεις και φυλλάδια, επαφή με άλλα κόμματα και κινήματα, μεγαλειώδεις (με όλη τη σημασία του όρου) εκδηλώσεις, εκατοντάδες χειροποίητα πανώ, εκλογικά περίπτερα και τόσα άλλα που τίποτα δεν με κούραζε, γιατί το πίστευα.

Τελικά, όλος αυτός ο ανιδιοτελής αγώνας και η ενασχόλησή μου με τα κοινά με οδήγησε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 να συμμετέχω ως υποψήφια βουλευτής στην Α’ Πειραιά! Ποιος θα μου το έλεγε ότι αυτή η πορεία θα με ωρίμαζε τόσο, ώστε να εκτεθώ δημόσια ως υποψήφια στις εκλογές. Το έκανα όμως. Και υποψήφια έγινα και σε συγκεντρώσεις μίλησα με άλλους συναγωνιστές και άλλα πολλά θα έκανα, αλλά…

Με την επιστολή μου αυτή θέλω να ενημερώσω όσους με γνωρίζουν και όσους δεν με γνωρίζουν ότι αποχωρώ από το ΕΠΑΜ. Αποχωρώ, γιατί δυστυχώς το ΕΠΑΜ δεν είναι πια αυτό που ήταν και δεν έχει πλέον το ελεύθερο και δημοκρατικό ύφος που είχε κάποτε. Δεν είναι μόνο ο προσωποκεντρικός του χαρακτήρας, η συγκέντρωση των «εξουσιών» σε μια χούφτα ανθρώπων, η «λευκή επιταγή» στην Πολιτική Γραμματεία, η αναστολή συγκεκριμένων άρθρων του Καταστατικού μας ή η παύση συγκεκριμένων δημοκρατικών θεσμών, όπως το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο και η λειτουργία των Συνδέσμων. Θεσμών όχι μόνο δημοκρατικών, αλλά κυρίως συμμετοχικών, συμβουλευτικών και ελεγκτικών που η Δημοκρατία έχει τόσο ανάγκη για να λειτουργήσει ολοκληρωμένα. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η άποψη των μελών του ΕΠΑΜ δεν ακούγεται πια. Η οριζόντια δομή έχει πια ξεφτίσει.

Τελειώνοντας, και χωρίς να θέλω να κουράζω, θέλω να ευχαριστήσω τους συναγωνιστές μου που με πήγαν ένα βήμα παρακάτω και να τους υποσχεθώ ότι θα συνεχίσω να είμαι κοντά τους στους αγώνες. Ας μην με παρεξηγήσουν για τη στάση μου αυτή, αλλά δεν μπορώ να υπηρετήσω κάτι το οποίο δεν πιστεύω ότι θα πετύχει… Άλλωστε το τελευταίο που θα ήθελα είναι να γίνω «βαρίδι» στα σχέδια κάποιων ή να χρεωθώ την αποτυχία τους. Θεωρώ πιο έντιμη και παλικαρίσια τη στάση να είμαι ειλικρινής και να αποχωρήσω.

Σας χαιρετώ και εύχομαι να κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου για την πορεία του ΕΠΑΜ.

Καλή αντάμωση,

Ιουλία Κριτσοτάκη
Πρώην μέλος πυρήνα Πειραιά

Επιστολή αποχώρησης από το ΕΠΑΜ του Κώστα Βενιού

Με την παρούσα επιστολή σας γνωστοποιώ την αποχώρησή μου από το ΕΠΑΜ.

Η αποχώρηση αυτή έρχεται σε συνέχεια της παντελούς αγνόησης από την ΠΓ της επιστολής για ορισμό ημερομηνίας συνεδρίου και των αιτιάσεών της που έχει αποστείλει ο πυρήνας Πειραιά (και όχι μόνο!) και η οποία ΔΕΝ δημοσιοποιήθηκε στους λοιπούς πυρήνες του μετώπου παρά το ξεκάθαρο αίτημα του πυρήνα.

Το μόνο που λάβαμε από ΠΓ ήταν ένα e-mail που μας καλούσε να συναντηθούμε ώστε να λυθούν οι απορίες μας!

Στη δε συνάντηση που ακολούθησε αυτό που καταφάνηκε ήταν αφενός η διάθεση για συνέχιση της ΠΓ να αυθαιρετεί και αφετέρου η ΜΗ διάθεση να αφουγκραστούν την προβληματική πυρήνων και μελών, ως οφείλουν. Η ΠΓ είναι όργανο που ΥΛΟΠΟΙΕΙ τις αποφάσεις των συνεδρίων που έχουν συναποφασίσει τα μέλη και όχι να ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ πολιτική και οργανωτική δομή.

Ότι κι αν αποφασίζει η ΠΓ είναι ΑΚΥΡΟ. Οι αποφάσεις της ΠΓ για να έχουν υποχρεωτική εφαρμογή θα πρέπει ή να επικυρωθούν από συνέδριο ή να επικυρωθούν με δημοψήφισμα.

Οφείλω λοιπόν μαζί με την επιστολή αποχώρησής μου να δημοσιοποιήσω και το κείμενο που εστάλη από τον πυρήνα Πειραιά μιας και η ΠΓ δεν έδωσε ποτέ την έγκριση ώστε η συγκεκριμένη επιστολή να κοινοποιηθεί και στα υπόλοιπα μέλη και πυρήνες.

Ελπίζω να κάνω λάθος και η σημερινή ΠΓ να οδηγήσει το ΕΠΑΜ εκεί που του αξίζει – όπως ήταν και το όραμά μας μπαίνοντας στο μέτωπο.

Εύχομαι ο αγώνας που δίνουμε όλοι για μια λεύτερη πατρίδα να δικαιωθεί.

Ευχαριστώ όλους σας για τις στιγμές που περάσαμε και θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου.

Η επόμενη συνάντησή μας θα είναι στους δρόμους του αγώνα και της πάλης για Ελευθερία – Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη!

Σας φιλώ έναν-έναν ξεχωριστά και σας γνωστοποιώ ότι παραμένω πιστός στον αγώνα και στα πέντε προτάγματα που μας ένωσαν.

Συναγωνιστικά και με άπειρη εκτίμηση

Κώστας Βενιός

Πρώην μέλος του πυρήνα Πειραιά και Πρώην 1ος συντονιστής στο τελευταίο Οργανωτικό Γραφείο.

Ακολουθεί η επιστολή του πυρήνα Πειραιά που εστάλη στα μέσα του Ιανουαρίου 2016 στην ΠΓ.

«Επιστολή πυρήνα Πειραιά προς ΠΓ, ΟΓ και πυρήνες

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Το 4ο Συνέδριο του ΕΠΑΜ διενεργήθηκε στις αρχές του Ιουνίου του 2015, με τη διαδικασία του κατ’ επείγοντος (ως έκτακτο) στη βάση του σκεπτικού ότι θα έπρεπε να έχουν αντιμετωπιστεί οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι αντιμετωπίζονταν. Τα αιτήματα για διενέργεια νέου συνεδρίου είχαν αρχίσει να έρχονται από τον Φεβρουάριο του 2015, πέντε μήνες μετά το 3ο Συνέδριο.

Η απόφαση του 4ου Συνεδρίου προέβλεπε ότι εντός μηνός (δηλαδή εντός του Ιουλίου 2015) θα είχε παρουσιαστεί και πολιτική αλλά και οργανωτική πρόταση η οποία θα είχε την επικύρωση από δύο συνδιασκέψεις που θα διενεργούνταν μέχρι τα τέλη του 2015. Στην ουσία το σώμα έδειξε εμπιστοσύνη ότι η ΠΓ που θα εξέλεγε θα ενεργούσε τάχιστα προς αυτή την κατεύθυνση μιας και η ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού προϊδέαζε για εξελίξεις.

Θεωρούμε ότι μέχρι στιγμής δεν έχει κατατεθεί επαρκής και σαφής πολιτική πρόταση, αν και η διενέργεια του έκτακτου συνεδρίου έγινε για αυτό το λόγο. Η δε οργανωτική πρόταση αφενός είναι αίολη χωρίς πολιτική πρόταση, αφετέρου ξεφεύγει κατά πολύ από τις αρχές και τις αξίες του μετώπου.

Στη βάση αυτού του σκεπτικού ζητάμε τη διενέργεια συνεδρίου ώστε να συν-διαμορφωθεί πολιτική πρόταση και να επικυρωθεί η νέα οργανωτική δομή αφού καταγραφεί και παρουσιαστεί με τη μορφή καταστατικού.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η παρούσα επιστολή να εκληφθεί ότι εκβιάζει καταστάσεις ή αντιδρά στις προτεινόμενες οργανωτικές αλλαγές. Ζητάμε τη συζήτησή τους και επικύρωσή τους από το σώμα του μετώπου. Σε ενημέρωση της ΠΓ έχει αναφερθεί ότι ο σχεδιασμός για διενέργεια συνεδρίου έχει τοποθετηθεί το Μάιο.

Ζητάμε να οριστεί συγκεκριμένη ημερομηνία το αργότερο μέσα στο Μάιο και να ανοίξει ο προσυνεδριακό διάλογος από τώρα ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος για προβληματισμό και κατάθεση προτάσεων.

Με συναγωνιστικό πνεύμα και αγωνιστική διάθεση στη πορεία για μια λεύτερη και δημοκρατική Ελλάδα

Πυρήνας Πειραιά»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ.

Ιορδάνης Σινιόσογλου

Τέσσερα χρόνια μετά την ένταξή μου στο Ε.ΠΑ.Μ. γίνεται πραγματικότητα ο μεγαλύτερος φόβος μου. Νιώθω ξένος, προδομένος και για τον λόγο αυτό αποχωρώ και παίρνω μαζί μου την ελπίδα με την οποία είχα συνδέσει την ενεργή μου συμμετοχή σε αυτό το μετωπικό σχήμα, για ένα καλύτερο αύριο για την χώρα μου, την οικογένειά μου και εμένα.

Φλεβάρης του ’12, Φλεβάρης του ’16. Τέσσερα χρόνια και τα πρόλαβα σχεδόν όλα. Όλα, εκτός από την ίδρυση του Ιουλίου του ’11 και τις πρώτες-πρώτες συναντήσεις. Ήμουν εκεί στο δημοψήφισμα για το εάν το Ε.ΠΑ.Μ. θα πάρει την μορφή κόμματος, 8 μήνες μετά την ίδρυσή του τον Μάρτιο του ’12, με περίπου 3500 μέλη να συμμετέχουν. Μιας βιαστικής διαδικασίας χωρίς να γίνουν οι απαραίτητες διαβουλεύσεις, εντός ενός άγουρου ακόμα σχηματισμού, έτσι ώστε να μπουν οι προϋποθέσεις και οι όροι που θα δυνάμωναν την μετωπική μας ταυτότητα και θα έκαναν να αρθούν εν τη γενέσει τους οι συζητήσεις για μετάλλαξή μας. Αντιθέτως νιώσαμε όλοι ότι καλυπτόμασταν από την ιδρυτική μας διακήρυξη και από τα ιδρυτικά μας κείμενα όπως το «Τι είναι και τι θέλει το Ε.ΠΑ.Μ.». Με οδηγό αυτά πήραμε την απόφαση να πάρουμε ΚΑΙ την νομική μορφή κόμματος.

Ήμουν εκεί στο πρώτο μας Συνέδριο τον Απρίλιο του ΄12 (ως παρατηρητής τότε), στο οποίο, αντί για ένα πανηγυρικό συνέδριο ενότητας όπου αναπότρεπτα θα εκφραζόταν η διαφορετικότητα των μελών μας προερχόμενη από τις διαφορετικές πολιτικές καταβολές μας, αλλά και η βαθειά θέληση όλων για συγκερασμό και σύγκληση στην βάση της Ιδρυτικής και την δημιουργίας Μετώπου, είχαμε ένα συνέδριο έντασης και διάσπασης. Είχαν προηγηθεί ραδιοφωνικές εκπομπές του Δημήτρη Καζάκη που προεξοφλούσαν κάποια σύγκρουση χωρίς να δίνεται σαφώς το επίδικο. Τελικά δόθηκε μια μάχη ηγεμόνευσης δύο περιχαρακωμένων μειοψηφικών ομάδων σε σχέση με την μεγάλη μάζα των συνέδρων, που αδυνατούσε να καταλάβει τα αίτια της σύγκρουσης, μια και κανείς δεν της έδωσε τον χρόνο να τα αντιληφθεί. Αυτό που έμεινε στους περισσότερους ήταν ένας εξουσιαστικός «σκασμός», μια μάχη για το καταστατικό που έληξε με έναν απρόθυμο συμβιβασμό και από τις δυο μεριές, οι αποχωρήσεις συνέδρων και μια απόφαση να κατέβουμε σε εκλογές σε ένα μετωπικό αντιμνημονιακό σχήμα.

Ακολούθησε η κάθοδός μας στις εκλογές του Μάϊου του ΄12 σε ένα σχήμα εκλογικής συνεργασίας πολύ διαφορετικό από αυτό που είχαμε φανταστεί ή είχαμε περιγράψει στο Συνέδριο, με κύριο και μόνο γνωστό σχηματισμό την Δημοκρατική Αναγέννηση του κ. Παπαθεμελή. Δυστυχώς αγνοήσαμε όλα τα σημάδια που μας έδειχναν ότι δεν πρέπει να συμμετέχουμε με αυτούς τους όρους σε αυτή την εκλογική διαδικασία.

Παράθεση:

Στο τέλος αυτού του τριμήνου το Ε.ΠΑ.Μ. είχε μείνει με περίπου τα μισά μέλη. Η μωρία που μας κατέλαβε τότε, μας είχε κάνει να πιστέψουμε ότι ένα μέτωπο, κίνημα, σχηματισμός ή ότι άλλο θέλετε πείτε το, που δεν είχε κλείσει ούτε ένα χρόνο ύπαρξης, είχε κληθεί και μπορούσε να αλλάξει το ρου της ιστορίας της χώρας άμεσα. Υπό το βάρος ότι οφείλουμε να το πετύχουμε γιατί ήταν κρίσιμες οι συνθήκες, χωρίς γυρισμό, οδηγηθήκαμε σε μια σειρά από λάθη που επέδρασαν αρνητικά στην δημιουργία ενός Μετώπου και στην διεύρυνσή του. Αντί να διεκδικήσουμε να παίξουμε ένα καθοριστικό, θετικό ρόλο στην δημιουργία των ώριμων εκείνων συνθηκών για την σωτηρία της πατρίδας και του λαού μας, λειτουργήσαμε ως εκβιαστές της Ιστορίας. Ο μικρομεγαλισμός μας αυτός θα μας ακολουθεί σταθερά από τότε.

Η αριθμητική μας μείωση δεν αντιμετωπίστηκε ως σοβαρός λόγος για προβληματισμό, παρά μόνο ως λογικό επακόλουθο καθώς θεωρήθηκε ότι προέκυψε από το ότι δεν είχαμε όλοι στο μυαλό μας με τον ίδιο τρόπο την έννοια του Μετώπου και ότι μετά την εκκαθάριση των γραμμών μας θα καταφέρουμε να έχουμε καλύτερη περπατησιά σαν οργάνωση. Το πόσο λάθος είχε αυτή η προσέγγιση το απέδειξε η συνεχιζόμενη αριθμητική αιμορραγία μας τα μετέπειτα έτη.

Παρ’ όλα αυτά, το Ε.ΠΑ.Μ., μέσω των πυρήνων του αλλά και κεντρικά, δεν σταμάτησε να δίνει τον αγώνα ενημέρωσης των 5 προταγμάτων και το μήνυμα της συστράτευσης του λαού σε κοινό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από τα σύγχρονα δεσμά του, με αυταπάρνηση και ενθουσιασμό. Τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές του ’14, τα αποτελέσματα των οποίων φάνηκε ότι επηρέασαν σημαντικά το φρόνημά μας. Σημεία τριβής εντός της οργάνωσης ήταν οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το εάν το Ε.ΠΑ.Μ είναι το Μέτωπο ή αν ο ρόλος του Ε.ΠΑ.Μ. ήταν να συμβάλλει στην δημιουργία του Μετώπου, για τον ρόλο του Δημήτρη Καζάκη στο Ε.ΠΑ.Μ., για την επικοινωνιακή πολιτική του Μετώπου και τέλος (αν και θεωρώ ότι μας απασχόλησε μόνο στα συνέδρια) για την δομή του μετώπου.

Και για να εξηγηθώ καλύτερα. Κάποια μέλη μας θεωρούσαν και θεωρούν ότι οι μόνοι που έχουμε σωστές και καθαρές λύσεις –ότι κατέχουμε δηλαδή την απόλυτη αλήθεια- είμαστε εμείς και ότι όποιοι ήθελαν να μετέχουν στο Μέτωπο έπρεπε να ενταχθούν σε εμάς. Ισχυρίζονταν ότι η συναναστροφή μας με άλλες συλλογικότητες ή και κόμματα, ακόμα και στην βάση τους, μας φθείρει και μπερδεύει τον κόσμο που μας παρακολουθεί. Υποστήριζαν και υποστηρίζουν την περιχαράκωση του Ε.ΠΑ.Μ., ενώ την όποια παρουσία μας στην κοινωνία την αντιλαμβάνονται μόνο μέσα από ταμπελάκια, σημαίες και διακριτικά. Επίσης, ότι ο δέκτης του λόγου μας μπορεί να είναι μόνο ο απλός λαός (να πω την αλήθεια αυτόν τον όρο δεν τον κατάλαβα ποτέ).

Στον αντίποδα υπήρχαν και υπάρχουν αυτοί που αντιλαμβάνονται την συνεισφορά μας στην δημιουργία Μετώπου στην βάση των 5 προταγμάτων μας, ακόμα και αν κάποιοι από αυτούς που απευθυνόμαστε δεν θεωρούν ότι και τα 5 έχουν την ίδια σπουδαιότητα ή/και αν κάποιοι δεν θέλουν να ενταχθούν στις γραμμές μας. Προνομιακός χώρος δράσης τους είναι η όποια δράση πραγματοποιείται από οργανωμένες ή ανοργάνωτες δομές και μπορεί να προάγει τον παραπάνω σκοπό. Δεν κρύβουν την ταυτότητά τους ως μέλη του ΕΠΑΜ αλλά όπου κρίνουν ότι ταμπελάκια και σημαιάκια εγείρουν ζητήματα εμπιστοσύνης και εκμετάλλευσης, δεν διστάζουν να λειτουργούν χωρίς αυτά. Απευθύνονται σε όλους, ακόμα και σε οργανωμένους (πάντα στη βάση) και ανοργάνωτους, προσπαθώντας στα πλαίσια των προταγμάτων του Ε.ΠΑ.Μ. να επιτύχουν κοινές δράσεις όπου μπορεί να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο συνεννόησης.

Όσον αφορά στον ρόλο του Δημήτρη Καζάκη στο Ε.ΠΑ.Μ. διαφορετικά το αντιλαμβανόντουσαν οι οπαδοί του Καζάκη, διαφορετικά οι αντικαζακικοί, διαφορετικά πάλι αυτοί που τον θεωρούσαν-ουν πρωτοπορία που θα έπρεπε να δράσει εντός μιας συλλογικότητας και διαφορετικά τέλος αυτοί που τον θεωρούσαν-ουν πρωτοπορία αυθεντία. Στις δύο πρώτες κατηγορίες δεν θα αναφερθώ γιατί νομίζω ότι όλοι μπορούν να αντιληφθούν τις προσεγγίσεις τους και μπορεί να αναφερθώ με σκληρά λόγια (ακόμη και στην περιγραφή μου) σε αυτούς που αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν το Ε.ΠΑ.Μ. όχι σαν μια συλλογικότητα, αλλά σαν ένα θίασο one man show ή μία θρησκεία εκπορευόμενη από έναν θεόσταλτο προφήτη.

Κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπο του Καζάκη έναν πρωτοπόρο που θα έπρεπε να δράσει εντός του Ε.ΠΑ.Μ. δίνοντας τα φώτα του αλλά αφήνοντάς το να δουλέψει και ως συλλογικότητα. Αναγνωρίζουν τα πολλά πλεονεκτήματά του αλλά και τα χτυπητά αρνητικά του γνωρίσματα, με κορυφαίο τον συγκρουσιακό του χαρακτήρα που εκδηλώνεται τόσο προς τα έξω όσο και στο εσωτερικό του Ε.ΠΑ.Μ. Πιστεύουν ότι για να μπορέσει το Ε.ΠΑ.Μ. να αποκτήσει το πλειοψηφικό εκείνο ρεύμα που χρειάζεται για να επιτύχει τα προτάγματά του, πρέπει να αγκαλιαστεί και από άλλες προσωπικότητες ή και να αναδείξει το ίδιο ικανά πρωτοπόρα στελέχη, είτε στις ιδέες τους είτε στον αγώνα τους.

Τέλος, άλλοι Επαμίτες βλέπουν στο πρόσωπο του Δημήτρη Καζάκη τον πρωτοπόρο ηγέτη-αυθεντία (αυθεντία τουλάχιστον όσον αφορά την πολιτική γραμμή που θα πρέπει να ακολουθηθεί) όπου αρκεί από μόνος του να κάνει πλειοψηφικές τις θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ. Ο δικός τους ρόλος επικεντρώνεται στην προβολή του ηγέτη παράλληλα με το Ε.ΠΑ.Μ. Αυτή ήταν και η πλειοψηφική τάση μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ. σχεδόν από την ίδρυσή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που καταδεικνύει το πώς αντιμετωπίστηκε ο Καζάκης από το Ε.ΠΑ.Μ. αποτελεί το εννεάμηνο που δεν ήταν στα όργανα. Τότε στην εκπομπή του στο E-ROI είχε αποδεχτεί τόσο αυτός όσο και η Π.Γ. να εκτελούν χρέη βοηθού του ο Α’ και Β’ Συντονιστής της Π.Γ. Σημειωτέον ότι σε αρκετές εκπομπές οι απόψεις του και το ύφος του διαφοροποιόταν σημαντικά από αυτά που σηματοδοτούσαν οι ανακοινώσεις τις Π.Γ.

Όσον αφορά στην επικοινωνιακή μας πολιτική, η όποια κριτική έγινε περιορίστηκε στους στόχους της και τα μέσα της και έγινε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αποσπασματικά και ακροθιγώς.

Τέλος όσον αφορά την δομή και τα οργανωτικά του Μετώπου θεωρώ ότι ο χρόνος ο οποίος δαπανήθηκε στο 2ο και 3ο Συνέδριο δεν απαντούσε στις ανάγκες και δεν έδινε λύσεις στα προβλήματα του Ε.ΠΑ.Μ., επομένως δαπανήθηκε άδικα. Το κύριο πρόβλημα της επιλογής της ικανής δεξαμενής μελών ώστε να τροφοδοτηθούν τα όργανα είχε λυθεί από το πρώτο μας καταστατικό επαρκώς. Κανένα από τα υπόλοιπα σχέδια δεν έδιναν έναν πιο ικανοποιητικό τρόπο επιλογής ή κάτι τέλος πάντων που θα το διαφοροποιούσε αρκετά για να έχει αξία η τόση ενασχόληση μας. Όλα αυτά βέβαια μέχρι το 4ο Συνέδριο.

Το 4ο Συνέδριο πήρε θέση στα 3 από τα 4 θέματα τριβής εντός της οργάνωσης με τρόπο καταληκτικό. Δυστυχώς αυτό έγινε χωρίς να αναλυθούν εγκαίρως στον προσυνεδριακό διάλογο ή τουλάχιστον με μια παράθεση όπως έγινε παραπάνω και να συζητηθούν επαρκώς. Όπως, περιέργως, και με δική μου ευθύνη, αυτά δεν συζητήθηκαν ποτέ, παρ’ όλο που ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν ακόμα το Ε.ΠΑ.Μ. Στο ερώτημα λοιπόν αν το Ε.ΠΑ.Μ. είναι ή συμβάλει στην δημιουργία του Μετώπου, δόθηκε η απάντηση ότι: «το Ε.ΠΑ.Μ. είναι το Μέτωπο» με μια αυτιστική απόφαση που εν ολίγοις λέει ότι μετά το Ε.ΠΑ.Μ. υπάρχει το χάος.

«4. Από τις δυνάμεις, τα σχήματα και τα κινήματα που έχουν απομείνει σήμερα να αγωνίζονται εναντίον της σύγχρονης κατοχής, μόνο το ΕΠΑΜ μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στη συσπείρωση και την ενότητα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτό γιατί διαθέτει την οργάνωση, τις θέσεις, τις αναλύσεις και την κινηματική εμπειρία για να το κάνει. Μόνο το ΕΠΑΜ στη σημερινή συγκυρία μπορεί να δημιουργήσει τον αντίπαλο πόλο έναντι των δωσίλογων του μνημονίου και του αντιμνημονίου. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι σε θέση να διεμβολίσει το πολιτικό σκηνικό με σκοπό την ολοκληρωτική ανατροπή του καθεστώτος κατοχής. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι ικανός να στοιχειοθετήσει τον άλλο δρόμο και να διεκδικήσει την πλειοψηφία του λαού μαζί με την εξουσία.»

Αλλά ακόμα και αν είναι αλήθεια το παραπάνω, δεν μπορεί να αποτελεί απόφαση συνεδρίου μιας σχετικά ολιγομελούς οργάνωσης που σκοπό της έχει την δημιουργία ενός Παλλαϊκού Μετώπου. Αποτελεί ομολογία περιχαράκωσης και ταιριάζει περισσότερο σε θρησκευτική οργάνωση.

Το 4ο Συνέδριο, έπειτα από μια μακρά περίοδο επιχειρηματολογίας σχετικά με την αναγκαιότητα ύπαρξης ηγέτη, προκειμένου να πεισθεί ο λαός, εμμέσως απάντησε για την αναγκαιότητα ηγέτη- καθοδηγητή-αυθεντία εκλέγοντας παράλληλα και σχεδόν το σύνολο των προτεινόμενων από τον Δημήτρη Καζάκη στην νέα Π.Γ. με Γ.Γ τον ίδιο. Τέλος υιοθέτησε μια νέα δομή της οργάνωσης που αλλοιώνει εν πολλοίς την οριζόντια δομή, μια και το νέο και μοναδικό όργανο που προέκυψε παίζει σαφώς καθοδηγητικό ρόλο αντί για συντονιστικό, που είχε μέχρι τότε, επιπλέον δε και ελεγκτικό στην δράση πυρήνων και μελών.

Οι αποφάσεις αυτές προέκυψαν ως αποτέλεσμα της χειραγώγησης των συνέδρων με επικλήσεις σε έκτακτες συνθήκες (λες και τέτοιες δεν υπήρχαν από την ίδρυσή μας ακόμη) και προσωρινά μέτρα, καθώς και με εκβιασμούς αποχωρήσεων. Παρ’ ότι τα παραπάνω ψηφίστηκαν κατά πλειοψηφία στο πλαίσιο της πολιτικής απόφασης του συνεδρίου, τα αποτελέσματα σε σταυρούς για την ανάδειξη των οργάνων κατέδειξαν τις επιφυλάξεις, την δυσφορία ή και αντιρρήσεις για τα αποτελέσματα του Συνεδρίου ή και για τους χειρισμούς που έγιναν σε αυτό.

Αν και το 4ο Συνέδριο ήταν μια μεγάλη απογοήτευση, δεν αποτέλεσε λόγο για την αποχώρησή μου. Θεώρησα ότι αυτές οι αποφάσεις είχαν προσωρινό χαρακτήρα και στο επόμενο Συνέδριο με μεγαλύτερη ωριμότητα και μέσα από έναν ουσιαστικό προσυνεδριακό διάλογο θα μπορούσαν να αλλάξουν. Ακολούθησαν όμως μια σειρά από γεγονότα που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να πάρω την απόφαση να αποχωρήσω.

Στις 22 Οκτωβρίου στην Διατομεακή Δυτικού και Βορειοδυτικού Τομέα που έγινε στα γραφεία του Ε.ΠΑ.Μ. Ιλίου, διατυπώθηκε από μέλη της Π.Γ. ότι στις προθέσεις τους είναι τα νέα μέλη να εντάσσονται σε νέους πυρήνες, τουλάχιστον για ένα διάστημα, μια και τα παλιά μέλη είναι «άρρωστοι» και γκρινιάρηδες. Δημιουργία δηλαδή μιας παραοργάνωσης παράλληλα με την υπάρχουσα που «ασθενεί». Στο πέρας της συνάντησης σε κουβέντα που είχα με τον Κυπριώτη, παρουσία και άλλων μελών του Τομέα, μας εξομολογήθηκε ότι αυτές οι ενέργειες, μαζί με την νέα οργανωτική δομή, είναι μια ύστατη προσπάθεια να αναστήσουν το Ε.ΠΑ.Μ. και αν δεν το πετύχουν δεν έχει νόημα η ύπαρξή του. Μου ανέφερε μάλιστα ότι αυτό έχει συζητηθεί και στην Π.Γ.!!! Ο Οργανωτικός Γραμματέας μιλούσε δηλαδή για την διάλυση του Ε.ΠΑ.Μ. λες και κάποιοι στην Π.Γ. είχαν την ιδιοκτησία του.

Στην Παναττική (4 Νοέμβρη) έγινε μια προσπάθεια αριθμητικής αποτύπωσης του Ε.ΠΑ.Μ. από τον Ο.Γ. για πρώτη φορά δίνοντας στοιχεία μιας δραματικής μείωσης του Ε.ΠΑ.Μ. μεταξύ 3ου και 4ου Συνεδρίου λαμβάνοντας υπ’ όψη του την συμμετοχή στις πρόσφατες τομεακές συνελεύσεις που είχε λάβει μέρος ο ίδιος. Η αποτύπωση της μείωσης αυτής δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα ούτε στα απόλυτα νούμερα ούτε στον χρόνο που πραγματοποιήθηκε, μια και δεν λάμβανε υπ’ όψη της την απογοήτευση από τα αποτελέσματα των εκλογών και την αποστασιοποίηση και την δυσαρέσκεια αρκετών μελών από τους χειρισμούς στο Συνέδριο, όπου άλλοι αποχώρησαν από το Ε.ΠΑ.Μ. αμέσως μετά το Συνέδριο και άλλοι εκδήλωναν την δυσαρέσκειά τους με την απουσία τους από τις τομεακές συνελεύσεις. Τα αριθμητικά αυτά αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν από τον Ο.Γ. για να καταδείξει την αναγκαιότητα του νέου παρεμβατικού και καθοδηγητικού ρόλου της Π.Γ., καθώς και της νέας οργανωτικής δομής. Στην ίδια εκδήλωση ο Γ.Γ. μίλησε για το Ε.ΠΑ.Μ. των δύο πρώτων χρόνων χαρακτηρίζοντάς το ως «καφετέρια», και των δύο επόμενων χρόνων ως υπό διάλυση, επανέλαβε όσα είχε συκοφαντικά πει από το βήμα του 4ου Συνεδρίου χαρακτηρίζοντας ως περιφερόμενους γαμπρούς όσους πήραν μέρος στα όργανα του μετώπου, και μίλησε για την ύπαρξη 20 πραγματικών Επαμιτών που δουλεύουν μέσα στο μέτωπο. Σε αντίστοιχο πνεύμα με τον Δ. Κυπριώτη και τον Δ. Καζάκη ήταν και το κείμενο του Ο. Κουμαρέλλα στον πολιτικό διάλογο (23 Νοεμβρίου).

Ακολούθησαν εύκολοι και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί καθώς και κριτική για συναγωνιστές που δεν κατονομάστηκαν από την εκπομπή του Δ.Καζάκη στο Ε-ROI. Έναν διαδικτυακό σταθμό που υποτίθεται δημιουργήθηκε με την βοήθεια όλων μας για να μεταφέρει το λόγο του Ε.ΠΑ.Μ. και όχι για να γίνεται προνομιακή μεταχείριση από μέλη ή όργανα για να λύνουν τις διαφορές τους εντός του Ε.ΠΑ.Μ. Και αυτό δυστυχώς δεν έγινε για πρώτη φορά.

Στα κείμενα του «Αναθεωρημένου Πολιτικού Σχεδιασμού» και «Απάντηση της Π.Γ. στην παραίτηση Κώνστα» τις ενστάσεις μου εν πολλοίς τις καλύπτουν οι Η. Αλεξανδρής και Δ. Μενδρινός στα κείμενά τους στον Π.Δ. Θέλω όμως να επισημάνω το απαράδεκτο ύφος και τρόπο γραφής τους (επιθετικός ειρωνικός, διασπαστικός) που δεν συνάδει με τον ρόλο που πρέπει να παίζουν τα όργανα στο εσωτερικό της οποιασδήποτε οργάνωσης, πόσο μάλλον σε ένα μέτωπο όπως το Ε.ΠΑ.Μ.

Τέλος στην επίσκεψη της Π.Γ στον πυρήνα μου για να συζητήσουμε τις πρόσφατες αντιδράσεις του πυρήνα και να δοθούν εκατέρωθεν εξηγήσεις όσον αφορά στις ενστάσεις επί του Αναθεωρημένου Πολιτικού Σχεδιασμού, το σύνολο της Π.Γ. προσπαθούσε να μας πείσει ότι αυτό δεν ήταν το τελικό κείμενο και ότι ουσιαστικά είχε έρθει στους πυρήνες προς διαβούλευση. Την ίδια στιγμή που όλοι οι πυρήνες του το Ε.ΠΑ.Μ. το είχαν εκλάβει ως απόφαση και έστελναν απαντητικά με το σχέδιο δράσης τους και τους στόχους τους!!! Στην ίδια συνάντηση μας αιτιολογήθηκε η καταμέτρηση των πυρήνων σε 20 πριν το 4ο Συνέδριο και 60 μετά από αυτό, με κριτήριο πόσοι έστελναν πρακτικά συνεδρίασης όταν τουλάχιστον ο Δ. Κυπριώτης ήξερε πολύ καλά ποιοί πυρήνες ήταν ενεργοί και ποιοί όχι. Άλλωστε όλη η Π.Γ. διαθέτει στοιχεία από την συμμετοχή πάνω από 60 πυρήνων στα εσωτερικά δημοψηφίσματα, από τις οικονομικές εξορμήσεις αλλά και από τους εκλεγμένους συνέδρους για το 4ο Συνέδριο, αφού τα στοιχεία αυτά είχαν κοινοποιηθεί με εσωτερικές ενημερώσεις σε όλο το Ε.ΠΑ.Μ. Μιλάμε για δημιουργική αριθμητική. Επίσης ο Δημήτρης Καζάκης μας εκμυστηρεύτηκε ότι δεν διαβάζει Π.Δ. γιατί δεν προλαβαίνει και δεν του φτάνουν οι ώρες για να κοιμηθεί. Προφανώς το τι σκέφτονται και πάνω σε τι προβληματίζονται τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. τον αφήνει παγερά αδιάφορο.

Όλα τα παραπάνω με έπεισαν ότι το Ε.ΠΑ.Μ. πλέον δεν είναι η πολιτική οργάνωση που ήθελα και μπορούσα να ανήκω. Όμως περισσότερο απ’ όλα, αυτό που με ενόχλησε είναι ότι, σ’ όλα αυτά, η πλειοψηφία του Ε.ΠΑ.Μ. δεν επέδειξε τα αρμόζοντα αντανακλαστικά και δεν αντέδρασε ούτε κατ’ ελάχιστο. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον όλα αυτά είναι αποδεκτά. Άρα η παραμονή μου ακόμη και μέχρι το Συνέδριο δεν θα είχε κανένα νόημα. Δεν μπορώ να δεχθώ άλλες τέτοιου είδους συμπεριφορές και ο ρόλος του γκρινιάρη δεν μου ταιριάζει καθόλου. Δεν μπορώ να ανεχτώ, η όποια εσωτερική κριτική να αντιμετωπίζεται με στοχοποίηση, διασυρμό και υπόδειξη της πόρτας της εξόδου. Δεν θέλω και ούτε έχω την δύναμη να δίνω μάχες με ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης, προσπαθώντας να γεμίσω τον σάκο του Μετώπου, όταν κάποιοι με την συμπεριφορά τους και τις πρακτικές τους φροντίζουν να τον τρυπούν. Ακόμα και αν όλα αυτά γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορώ πια να συναινέσω γιατί ουδέποτε υποστήριξα το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το χρονικό που αναφέρω παραπάνω δεν αποτελεί προσπάθεια να καταγράψω την ιστορία του Ε.ΠΑ.Μ. Είναι οι προσωπικές μου προσλαμβάνουσες που αιτιολογούν την πολύ δύσκολη απόφαση που πήρα. Σκοπός μου δεν είναι να πείσω κανέναν, ούτε να δικαιολογηθώ. Δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου για λάθη και παραλήψεις που οδήγησαν τα πράγματα μέχρις εδώ. Δεν έχω καμία διάθεση να ανοίξω πόλεμο με το Ε.ΠΑ.Μ. Δεν θα μπορούσα άλλωστε, μια και υπάρχουν αρκετοί συναγωνιστές-μέλη του που εκτιμώ βαθύτατα. Αλλά νιώθω την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ από ένα Ε.ΠΑ.Μ. που δεν με εκφράζει πια καθόλου και με φοβίζει πολύ η μελλοντική του πορεία.

Κλείνοντας τον κύκλο μου στο Ε.ΠΑ.Μ. ,προς αποκατάσταση μιας ασχήμιας που συνέβη την περίοδο που ήμουν μέλος της Π.Γ. εις βάρος πρώην συναγωνιστών (ελπίζω και νυν), νιώθω την ανάγκη να ζητήσω μια μεγάλη συγνώμη από τους : Γούσια Κατερίνα, Ανδρεάκο Μιχάλη, Γεροδήμο Κώστα, Γεροδήμου Σοφία, Ζήκο Κώστα, Μπαλογιάννη Χρυσούλα, Λαυκιώτου Κλεοπάτρα, Παύλου Μαίρη, Φιριππίδη Μπάμπη και Ζαγκλιβέρη Κυριάκο.

Ιορδάνης Σινιόσογλου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΜ

Αρχοντουλάκης Στράτος

Με την επιστολή μου αυτή δηλώνω την αποχώρηση μου από το Ε.ΠΑ.Μ. μιας και το τελευταίο διάστημα αυτό που ακούγεται πιο πολύ από τους αυλικούς είναι : «αφού δεν σου αρέσει γιατί δεν φεύγεις ; » !!

Αποχωρώ λοιπόν, αφήνοντας τους «ειδικούς» και «ικανότερους» να κάνουν αυτό που πρέπει για να κυβερνήσουν, μιας και αυτός είναι πλέον ο σκοπός του κόμματος Ε.ΠΑ.Μ.

• Να μαζέψουμε ψηφοφόρους και να φτιάξουμε το κυβερνητικό μας πλάνο.
• Να γίνουμε ένα κόμμα σαν όλα το υπόλοιπα, αφού έτσι το αντιλαμβάνεται ο κόσμος.
• Να έχουμε έναν Αρχηγό και να κάνουμε ότι μας λέει αυτός και το επιτελείο του.
• Να ΜΗΝ αμφισβητούμε τις πράξεις, τα λόγια και την πρακτική που ασκεί η ΗΓΕΣΙΑ !! Να μην κάνουμε κριτική στις κινήσεις του Αρχηγού και του επιτελείου του, παρά μόνο στο τέλος της θητείας τους.
• Να φτιάχνουμε «οργανωτικούς σχεδιασμούς» που καμία σχέση δεν έχουν με το καταστατικό μας και την ιδρυτική διακήρυξη του Ε.ΠΑ.Μ. και όποιος δεν συμφωνεί να γίνεται αυτομάτως προδότης, πεμπτοφαλαγγίτης , αργυρόμισθος κ.α.

Με λύπη μου διαπιστώνω ότι στο Ε.ΠΑ.Μ. γίνεται αυτήν την στιγμή η χειρότερη μετάλλαξη πολιτικού φορέα.

Από εκεί που ζητούσαμε να προβάλουμε την δημοκρατία και να την έχουμε ως βασικό κανόνα λειτουργίας, φτάσαμε να παρουσιάζουμε τον (δι)-ορισμό ατόμων σε επιτροπές και περιφέρειες, δημοκρατία.

Να γυρνάνε τα μέλη της Π.Γ. σε πυρήνες και να λένε ότι:

το να ορίζει η οργανωτική γραμματεία το ποιός θα είναι «περιφερειάρχης» είναι πιο δημοκρατικό από το να τον εκλέγουν τα μέλη της συγκεκριμένης περιφέρειας!!!

Το γεγονός ότι θεωρούμε αρρώστους τους υπάρχοντες πυρήνες, και μέχρι και σήμερα κανονίζονται ομιλίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και οι «ικανότεροι» όλων των μελών δεν ειδοποιούν καν τους τοπικούς πυρήνες για την εκδήλωση, ώστε να παρευρεθούν και να συμβάλλουν στην διοργάνωση της, όπως δηλαδή ανέκαθεν γινόταν.. Πώς ερμηνεύεται;

Μάλλον αυτοί οι πυρήνες, «οι άρρωστοι» μπορεί να μεταδώσουν τίποτα δημοκρατικές μολυσματικές ιδέες, στους νέους ψηφοφόρους ..

Στην πραγματικότητα το Ε.ΠΑ.Μ. έχει τελειώσει από την στιγμή που αποφάσισε να γίνει «αυτό που καταλαβαίνει ο κόσμος» .

Ένα κόμμα το οποίο θα έχει μόνο Αρχηγό και αυλικούς.

Και φυσικά, όποιος κρίνει τις κινήσεις της ΗΓΕΣΙΑΣ … Ουέ και αλοίμονο του.. Στις 14 00 το μεσημέρι της επόμενης μέρας ποιός είδε τον «Θεό» (για κάποιους, χωρίς εισαγωγικά) και δεν το φοβήθηκε..

Έτσι λοιπόν ένα όμορφο μεσημεράκι είχα και εγώ την τιμή να είμαι ένας «πεμπτοφαλαγγίτης που θέλει να σκοτώσει τον Καποδίστρια» , που δεν ξέρω τί ήταν ο CHE και που πίνω και τους μπάφους μου μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές ,απλά και μόνο επειδή μαζί με την συναγωνίστρια Μαίρη Κεραμιώτη και με τον συναγωνιστή Νίκο Μέντζα δεν δεχτήκαμε τον διορισμό από «τα πάνω» http://www.epamhellas.gr/…/%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BF%…/

Αυτή μας η επιστολή ήταν και η αιτία το αναπληρωματικό μέλος της Π.Γ. Όθωνας Κουμαρέλλας, ο οποίος είναι και μέλος του πυρήνα μου, να προτείνει στην συνεδρίαση της Π.Γ., την διάλυση ολόκληρου του πυρήνα του, και του πυρήνα του Πόρτο Ράφτη του οποίου είναι μέλος ο Ν. Μέντζας, (πράγμα που το μάθαμε από την επιστολή αποχώρησης του Τασου Κώνστα από την Π.Γ.).

Στην επόμενη συνέλευση λοιπόν και μιας που η συναγωνίστρια Κεραμιώτη έβαλε θέμα ανάκλησης του Ο. Κουμαρέλλα από την Π.Γ. ,διότι σε κανένα από τα μέλη του πυρήνα μας είχε γίνει οποιαδήποτε σχετική ενημέρωση ή στον γειτονικό πυρήνα του Πόρτο Ράφτη, η απάντηση που λάβαμε από τον ίδιο και τον Γιώργο Γιωργή, ήταν ότι ουδέποτε τέθηκε θέμα διάλυσης του πυρήνα.

Επί 2 ώρες προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι : ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΘΗΚΕ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΑΤΕΙΑ!

Το αίτημα ανάκλησης του απεσύρθη και όλα μαζί στάλθηκαν στην Π.Γ. με τα πρακτικά της συνέλευσης.

Μία εβδομάδα μετά στο 20σέλιδο απαράδεκτο κείμενο ο Γ.Γ. μας πληροφορεί ότι, η πρόταση διάλυσης των πυρήνων, χωρίς καμία κουβέντα μαζί τους προηγουμένως ,τιμά τον συν. Κουμαρέλλα .
Παράλληλα εκθέτει και τα 2 μέλη της Π.Γ. μιας που αποδεικνύεται ότι τα 2 αυτά άτομα, 2 ώρες μας έλεγαν ψέματα μες τα μούτρα.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ο. Κουμαρέλλας ήταν από τους προτεινόμενους «ικανούς» στο σχήμα όπως το ήθελε στο 4ο συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ. από τον ίδιο τον Καζάκη.

Δηλαδή τίμιος και άξιος αγωνιστής στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι όποιος επί 2 ώρες λέει ψέματα στα μέλη του μετώπου για να συνεχίζει να έχει την καρέκλα. Και μετά βγαίνουμε πάλι στην εκπομπή και λέμε ότι όποιος φεύγει από το Ε.ΠΑ.Μ. πάει εκεί που του έχουν τάξει καρέκλες και θεσούλες…

Το ποιοί είναι αυτοί που θέλουνε καρέκλες και θεσούλες στο Ε.ΠΑ.Μ. είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς μόνο με το να κοιτάξει τον αριθμό των ψήφων που πήρε το κάθε μέλος της Π.Γ. στο προηγούμενο συνέδριο.

Αυτός που υποτίθεται ότι δεν είναι καρεκλοκένταυρος, ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ σε κορυφαίο όργανο του ΕΠΑΜ, έχοντας πάρει μόνο 15 ψήφους από το σύνολο των συνέδρων, τη στιγμή μάλιστα που είχε και τις ‘’ευλογίες’’ του αρχηγού σαν ένας από τους ικανούς που ήθελε μαζί του.

Σε αυτές τις 3 θητείες κάποιων τέτοιων , το Ε.ΠΑ.Μ. συρρικνωνόταν και με αιτία τις δικιές τους πράξεις, πολιτικές και άλλες. Κάποιων τέτοιων τύπων που, μετά από ένα 9μηνο διάλειμμα, ήρθαν πάλι ως αυτόκλητοι σωτήρες για να ολοκληρώσουν την αποστολή.

Να φτιάξουν το Ε.ΠΑ.Μ. που ονειρεύονταν από την αρχή.

Με τους ίδιους, αρχηγούς και μπροστάρηδες (πού άραγε?), χωρίς να δέχονται κανέναν έλεγχο από κανέναν.

Η κριτική θα γίνει δεκτή όταν ΑΥΤΟΙ θα το αποφασίσουν.

Μέχρι τότε σκασμός όλοι εσείς που δεν σας αρέσουν οι αποφάσεις μας.

Εμείς θα τις εφαρμόσουμε και σε όποιον δεν αρέσει καλά θα κάνει να πάει αλλού να βρει ‘’καρέκλα’’ αφού αυτές, στο ΕΠΑΜ, μέχρι νεωτέρας είναι prive !

Οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν κάτσει πιο πολύ από όλους μέσα στο Ε.ΠΑ.Μ. στις καρέκλες του Ε.ΠΑ.Μ. βγαίνουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν και κατηγορούν όλους όσους πραγματικά έχουν δώσει τον εαυτό τους στο αγώνα της οργάνωσης του μετώπου.

Τα μέλη τα οποία εθελοντικά τρέξανε όλα τα οργανωτικά του μετώπου, ούτε καρέκλες ζητήσανε, ούτε μισθό, ούτε τους έφερε κάποιος με το ζόρι.

Λοιπόν όλα τα άτομα αυτά, που έχουν αποδείξει ότι και δούλεψαν για το μέτωπο, και ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ, αυτήν την στιγμή στην πλειοψηφία τους είναι εκτός του μετώπου… (Αφού, μάταια, είχαν εξαντλήσει νωρίτερα κάθε προσπάθεια να εισακουστεί η γνώμη τους και οι προτάσεις τους).

• Τους λέμε τώρα προδότες ,πράκτορες, βαλτούς και άλλα τέτοια γλυκόλογα…
• Τους ζητάμε και τα ρέστα από πάνω..
• Αφού λοιπόν μιλάμε για ευθύνες ,για πέστε μου ρε «ικανότατοι Ηγέτες» ..
• Πού είναι σήμερα όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές που φέρναμε κάθε τόσο στο Ε.ΠΑ.Μ. για να μας στηρίξουν ;
• Είναι ακόμα μέλη μας;
• Ήταν ποτέ;
• Μήπως μετά την σφαλιάρα των εκλογικών αποτελεσμάτων, λάκισαν και «μην τους είδατε μην τους απαντήσατε;»
• Ποιανού ευθύνη είναι ότι βάλαμε τους τυχοδιώκτες να μας εκπροσωπήσουν ως υποψήφιοι βουλευτές με το Ε.ΠΑ.Μ;
• Γιατί ένας πολιτικός όταν έρχεται βάζει υποψηφιότητα με το Ε.ΠΑ.Μ. και μετά εξαφανίζεται, στην πολιτική πιάτσα, λέγεται τυχοδιώκτης.
• Ποιός είναι αυτός που αποφάσισε να δώσει όλες της αρμοδιότητες του γραφείου τύπου στην Γεωργία Μπάστα;
• Και γιατί η κυρία Μπάστα μετά από τόσους τεμενάδες δεν είναι στο Ε.ΠΑ.Μ. ;
• Ο Μάριος Μαρινάκος γιατί δεν είναι σήμερα στο Ε.ΠΑ.Μ. με αποτέλεσμα όλοι όσους καλούσαμε τότε να μας ακολουθήσουν στις ομαδικές αγωγές κατά του κράτους, να είναι σήμερα εκτεθειμένοι ;
• Φυσικά, ρητορικά είναι τα παραπάνω ερωτήματα και τροφή για σκέψη..

Μπορώ να δεχτώ ότι παντού υπάρχουν λαμόγια και τυχοδιώκτες, αυτό όμως που αρνούμαι να δεχτώ είναι ότι αυτοί που τους επέλεξαν είναι ικανοί να μας πάνε λίγο παραπέρα με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την πολιτική.

Θεωρώ ότι το Ε.ΠΑ.Μ. έχει χάσει τον μπούσουλα, κάποιοι νομίζουν ότι με πολλούς ψηφοφόρους θα πετύχουν την ανατροπή, και ότι θα πρέπει τα μέλη του να λειτουργούν ως κομματόσκυλα γλείφοντας τους αφεντάδες που τους επιτρέπουν να είναι ακόμα μέλη.

Δεν μου κάνει και δεν θα πάρω.

Θα αποχωρήσω.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΜΩΣ, και όχι γιαλαντζί.

Γιατί κάθε τόσο έχουμε δει και ακούσει απειλές από κάποιους για αποχωρήσεις (βλ. Καζάκης) … που όμως ποτέ δεν υλοποιούνται! Αρκεί που χρησιμεύουν σαν πίεση προς το συνέδριο για να περνούν εκβιαστικά οι δικές τους απόψεις !

Ευχαριστώ πολύ όλους τους συναγωνιστές που μου έκαναν την τιμή, να βρίσκονται δίπλα μου, στους δρόμους, διεκδικώντας μαζί, την απελευθέρωση της χώρας μας.

Καλή αντάμωση!

Αρχοντουλάκης Στράτος. Πρώην μέλος πυρήνα Αρτέμιδος-Σπάτων-Ραφήνας-Πικερμίου

ΥΓ: Ο Άρης και ο Che έμειναν στην Ιστορία για τους αγώνες τους και τη θυσία τους για την απελευθέρωση του λαού και ΟΧΙ για την πολιτική καριέρα τους.
Δεn δέχτηκαν ποτέ να πάρουν μερίδιο από την εξουσία και γι’ αυτό ίσως είναι ακόμα ζωντανοί στις μνήμες μας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ

Χρύσα Βαρθολομαίου

Η παρωδία του 4ου Συνεδρίου, η χειραγώγηση των συνέδρων από τον νυν Γ.Γ, ο εκβιασμός του σώματος με την καθιερωμένη παραίτησή του, θεατρικό δρώμενο σε κάθε συνέδριο, ο θρασύτατος σε προστακτική έγκλιση διατυπωμένος Πολιτικός Σχεδιασμός, και το κατάπτυστο κείμενο , απάντηση της Π.Γ στην παραίτηση μέλους της από το όργανο, είναι χαρακτηριστικά πλέον του μεταλλαγμένου Ε.ΠΑ.Μ ερήμην των μελών του.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο είναι πλέον το κόμμα μίας αυτόκλητης ηγεσίας με το ήθος αδίστακτων καιροσκόπων και την κενοδοξία κομματικών αυλικών. Χαρακτηριστικό του ήθους αυτού αποτελεί η αισχρή ενέργεια της δημοσιοποίησης ιδιωτικής επιστολής συναγωνιστή με προσωπικά δεδομένα.
Δεν εκπλήσσομαι η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική !

Αποχωρώ από αυτό το μόρφωμα απελευθερωμένη από τον συναισθηματισμό που με κράταγε στο μέτωπο, καθώς αρνιόμουν να αποδεχτώ αυτό που μεθοδεύονταν από το 1ο Συνέδριο από τα ίδια πάντα άτομα. Η ιδρυτική διακήρυξη του Ε.ΠΑ.Μ , η αγνή και γενναία προσφορά ανθρώπων αγωνιστών που στρατεύτηκαν στα προτάγματα του, προτάγματα που δεν είναι πνευματική ιδιοκτησία κανενός, όλα αυτά ήταν ο δεσμός που με ένωνε με το μέτωπο.

Όταν όμως ο δεσμός έρχεται σε αντίθεση με την συνείδησή σου, τότε ο δεσμός γίνεται δεσμά!

Καταλογίζω στα ίδια άτομα που αλλοίωσαν σταδιακά και μεθοδευμένα το Ε.ΠΑ.Μ της ιδρυτικής , την αποτυχία του μετώπου που έπρεπε τώρα να έχει γιγαντωθεί.

Αναγνωρίζω όμως στους ίδιους την ικανότητα να χρησιμοποιούν την αγνή προθέσεων βάση του Ε.ΠΑ.Μ ως το απαραίτητο εκείνο πλήθος, χάρις στο οποίο θα μπορούν οι ίδιοι να ξεχωρίσουν ,ώστε να παίξουν τον ρόλο που η μεγαλομανία τους υπαγορεύει και σκηνοθετεί, για την τραγική ιστορία που γράφεται τώρα στην πατρίδα μας.

Σέβομαι την άποψη των μελών που παραμένουν σε ένα ηγετικό κόμμα γνωρίζοντας την άδολη και ανυστερόβουλη επιλογή τους. παρά την καταφανή διαφορά μεταξύ ηγέτη και απόλυτου μονάρχη.

Συμμερίζομαι τα πικρά συναισθήματα των συναγωνιστών μου που τον τελευταίο καιρό αποχωρούν και ανάμεσά τους μέλη με ανεκτίμητη προσφορά, των οποίων η εντιμότητα και το ήθος , διαπιστωμένο από όλη τη βάση του ΕΠΑΜ, επιβεβαιώνεται από το μένος της ηγεσίας.

Τέλος, εύχομαι σε όλα τα μέλη των πυρήνων , και τα νυν και τα πρώην, καλή αντάμωση στο μέτωπο της απελευθέρωσης από κατακτητές από δυνάστες και από είδωλα.

Χρύσα Βαρθολομαίου πρώην μέλος του πυρήνα Μοσχάτου-Ταύρου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΜ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΡΩΝΗ ΙΛΙΟΝ

Συναγωνιστές.

Προέρχομαι από αριστερή αγροτική οικογένεια με αντιστασιακό πατέρα ο οποίος με έμαθε από νωρίς να ενδιαφέρομαι για τα κοινά και να μην «βολεύω» τον εαυτό μου μέσα από κομματικές λίστες. Όταν τα μαύρα σύννεφα της κρίσης σκέπασαν τον τόπο μου, αναστατώνοντας τη ζωή μας και σπρώχνοντας χιλιάδες απελπισμένους συμπολίτες μας στην αυτοκτονία, ένοιωσα την ευθύνη που μου αναλογούσε ως πολίτη, πατριώτη και πατέρα.

Η ανάγκη μου για δράση, με οδήγησε αρχικά στην ενημέρωση (κάπου εκεί πληροφορήθηκα τι είναι το μνημόνιο και τι μας περιμένει αν δεν ξυπνήσουμε από έναν τύπο σε κάποιο Κρητικό κανάλι –Καζάκης, οικονομολόγος έμαθα αργότερα ότι τον έλεγαν). Άρχισα να κατεβαίνω στο Σύνταγμα, να διαδηλώνω ως «αγανακτισμένος» κι εγώ, να παρακολουθώ τις συνελεύσεις στην «κάτω πλατεία».
Η ελπίδα ότι βρήκα αυτό που έψαχνα γεννήθηκε μέσα μου, όταν κάποιος φίλος και αργότερα συναγωνιστής μου μίλησε για το ΕΠΑΜ.

Η Ιδρυτική Διακήρυξη και τα πέντε προτάγματά του μίλησαν στην ψυχή μου, γιατί για μένα ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία να συμμετέχω στη δημιουργία ενός Μετώπου που στόχο του θα είχε να ενώσει το λαό, οδηγώντας τον στην συνειδητή απόφασή του να σώσει ο ίδιος την πατρίδα του και να επαναφέρει τη Δημοκρατία στον τόπο που τη γέννησε.

Για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή μου, βίωνα τη δημοκρατία στην πράξη, μέσα στο πυρήνα μου, το ζωντανό κύτταρο του μετώπου. Στις συνελεύσεις μας, όλοι είχαμε λόγο, κανένας δεν έμενε στην απ’ έξω, όλοι ίσοι αλλά και τόσο ωραία διαφορετικοί. Συζητούσαμε, ασκούμασταν στο να παράγουμε πολιτική σκέψη, παίρναμε αποφάσεις, σχεδιάζαμε δράσεις. Η αγωνία μας μεγάλη στο να μας μάθει ο κόσμος, ο Δήμος μας, η γειτονιά μας. Και να οι πορείες μας στις γειτονιές με ντουντούκες και συνθήματα, και να οι αφισοκολλήσεις . Μαθαίναμε, μεγάλοι άνθρωποι, να μη φοβόμαστε ούτε τα χημικά, ούτε τα μάτ στις κεντρικές μας διαδηλώσεις.

Στο πρώτο μας Συνέδριο, το Μέτωπο αριθμούσε αρκετές χιλιάδες και ήμουν σίγουρος, όχι μόνο εγώ, πως στα επόμενα, δεν θα μας έφταναν τα θέατρα για να παίρνουμε τις αποφάσεις μας και να χαράζουμε πορεία.

Με αρκετό προβληματισμό στους πυρήνες, δεχτήκαμε την απόφαση ότι θα έπρεπε το Μέτωπο να πάρει τη μορφή κόμματος «για νομική κυρίως κάλυψη». Η απειρία μας (?) φάνηκε στη συμμετοχή μας στις εκλογές του ’12 (συνεργασία με Παπαθεμελή). Η απόφασή μας να συμμετέχουμε στις Ευρωεκλογές ήταν και αυτή κατά τη γνώμη μου άστοχη, αφού η στόχευση θα έπρεπε να ήταν οι Δημοτικές. Στον πυρήνα μου, με στοχευόμενες δράσεις μπορέσαμε να γνωριστούμε με τις τοπικές δυνάμεις στο πλαίσιο δημιουργίας συμμαχιών – ως ΕΠΑΜ συμμετείχα στις Δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη Δημοτική Κίνηση : Αριστερό Σχήμα Ιλίου με σκοπό να βοηθήσω στη συσπείρωση και στην ενότητα ώστε και ο καχύποπτος, και όχι άδικα, πολίτης να λάβει το μήνυμα πως «η ισχύς εν τη ενώσει». Αυτή η κίνηση μας έδωσε το πλεονέκτημα της συνεργασίας με συλλογικότητες και κομματικούς φορείς σε κοινές δράσεις κατά των πλειστηριασμών, κάτι που κρατήσαμε ως ΕΠΑΜ Ιλίου και κρατάμε ακόμα δεκαεπτά ολόκληρους μήνες, κάνοντας γνωστό το Μέτωπο στο Πανελλήνιο.

Δυστυχώς τα σύννεφα (της διχόνοιας; της καχυποψίας ; της καρεκλοκενταυροϊωσης; ) άρχισαν να σκιάζουν και το Κίνημα.

Το Μέτωπο άρχισε να φυλλοροεί, χάνοντας αξιόλογα μέλη του, το ένα μετά το άλλο, χωρίς τις περισσότερες φορές οι πυρήνες να γνωρίζουν την αιτία.

Σημαντικές κεντρικές δράσεις, όχι μόνο δεν προχώρησαν αλλά ούτε αντικαταστάθηκαν με άλλες της ίδιας βαρύτητας (Θαλλείν, Ομάδα αιμοδοσίας, ΕΜΙΑΛ ). Δράσεις που θα ανακούφιζαν τον κόσμο ενισχύοντας την αλληλεγγύη στην πράξη και παραδειγματίζοντας την κοινωνία.

Πυρήνες αντί να πολλαπλασιάζονται, παραιτούνταν (π.χ. Περιστερίου, Πετρουπόλεως ). Συναγωνιστές λοιδορούνταν δημόσια από τον ίδιο τον Δημήτρη Καζάκη, μέσω του e-roi, ως ‘’πεμπτοφαλαγγίτες’’, ‘’σπυριά του φασισμού’’, ‘’εγκάθετοι’’ και ‘’πράκτορες’’.

Συμφωνίες και συνεργασίες δεν προχωρούσαν, ακυρώνονταν πάντα από τους άλλους.

Η πολυπόθητη ενότητα του λαού έγινε όνειρο θερινής νυκτός αφού και η ρητορική πλέον της επίσημης φωνής του ΕΠΑΜ αλλά και πολλών συναγωνιστών παρουσιάζεται διχαστική και χλευαστική αρκετές φορές. Φυσικά το σαράκι της διχόνοιας πέρασε και στο εσωτερικό μας με τα γνωστά <<ξεκατινιάσματα>> και στον Πολιτικό Διάλογο ( πχ, επιστολή Κουμαρέλα για το ελεγκτικό στην υπόθεση Κουμαρέλα- Χαρτάλου) και στο διαδίκτυο ακόμη και από μέλη που υιοθέτησαν την λογική προπηλακίζουμε ό,τι είναι διαφορετικό από εμάς.

Φυσικά το ΕΠΑΜ απέτυχε 5 χρόνια τώρα να εμπνεύσει και να προσελκύσει νέους ανθρώπους , αντί αυτού χάνει και τους ελάχιστους.

Τέλος ο ρόλος των πυρήνων – στην συνδιαμόρφωση της πολιτικής και του οργανωτικού σχεδιασμού του Μετώπου – άρχισε να αποδυναμώνεται ολοένα και περισσότερο, από το τέταρτο συνέδριο και μετά. Το καταστατικό δικαίωμα πυρήνων για έκτακτο συνέδριο (προτάσεις Σύρου, Καλαμάτας και Ιλίου) απαξιώθηκε και προσπεράστηκε από την ΠΓ. Ο πολιτικός σχεδιασμός επιβλήθηκε στους πυρήνες παρά την απόφαση του Συνεδρίου για διαβούλευση. Μάλιστα σύσσωμη η ΠΓ με εξαίρεση τον πρέσβη Χρυσανθόπουλο σε ενημέρωση του πυρήνα μου, κατόπιν δικής της πρωτοβουλίας, ισχυρίστηκε, περνώντας μας μάλλον για μικρόνοες, πως «δεν καταλάβαμε σωστά» και ότι ο «Πολιτικός Σχεδιασμός» είχε έρθει για διαβούλευση στους πυρήνες. Φυσικά δεν θα αναλύσω εγώ το σκεπτικό και το ύφος του κειμένου, καθώς άλλοι συναγωνιστές με κοφτερή πένα το έχουν αποδομήσει παράγραφο, παράγραφο ως απαράδεκτη πρόταση που κανένα γνήσιο ΕΠΑΜίτη δεν θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει, άποψη που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Η ΠΓ του Τέταρτου Συνεδρίου κατόρθωσε να μετατρέψει το ΕΠΑΜ σε ένα ακόμα ψηφοθηρικό προσωποπαγές κόμμα μακριά από την ιδρυτική του διακήρυξη. Αψηφώντας καταστατικό και συνεδριακές αποφάσεις το ΕΠΑΜ – ΕΠΑΚ σαν άλλος Κρόνος κατασπαράζει όσα από τα παιδιά του διαφωνούν, αδιαφορώντας για τις τόσες παραιτήσεις ιδρυτικών στελεχών, παλιών μελών και μάχιμων συναγωνιστών.

Για όλους αυτούς τους λόγους, με λύπη μου αλλά καθαρή τη συνείδηση πήρα κι εγώ την απόφαση να αποχωρήσω – κλείνοντας ως τελευταίος την πόρτα του πυρήνα μου – από μέλος και φίλος του ΕΠΑΜ όχι όμως και από τον όρκο που έχω δώσει στον εαυτό μου πως όσο ζω και αναπνέω θα εξακολουθήσω να αγωνίζομαι πλάι σε συναγωνιστές με κοινό όραμα για το δίκαιο, την ειρήνη, το δικαίωμα να έχεις πατρίδα, και να ζεις λεύτερος εσύ και οι επόμενες γενιές.

Παναγιώτης Χαρώνης
Πρώην συντονιστής πυρήνα Ιλίου- Αγ. Αναργύρων – Πετρούπολης
Πρώην μέλος του Ελεγκτικού Συμβουλίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ

Αργυρή Μπερβανάκη

Αποχωρώ από μέλος και φίλος του Ενιαίου Παλαιικού Μετώπου (ΕΠΑΜ)

Στο ΕΠΑΜ με οδήγησαν να εν ταχθώ και να οργανωθώ τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα της χώρας μου, χωρίς να έχω καμιά προηγούμενη πολιτική εμπειρία, με μοναδικό οδηγό τα προτάγματα του μετώπου για πραγματική δημοκρατία, ολική ανατροπή του σάπιου πολιτικού κατεστημένου και για αλληλεγγύη. Νόμιζα ότι πρόκειται για μια οργάνωση δίχως αρχηγούς και οδηγητές, αλλά με ανεξάρτητους και ελεύθερους ανθρώπους. Όμως η πράξη απέδειξε το αντίθετο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Καζάκης χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του και το πραγματικό χάρισμα που έχει να εκλαϊκεύει πολύπλοκα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα, ασκεί εξουσία και χειραγωγεί τα μέλη του Μετώπου.

Μετά από 2,5 χρόνια ένταξής μου, δυστυχώς ήρθε η απογοήτευση. Τόσο μέσα από τις εσωτερικές διαδικασίες του «Μετώπου», όσο και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, κατάλαβα ότι το ΕΠΑΜ που ονειρεύτηκα και ονειρευτήκαμε πολλοί είναι μόνο λόγια. Ότι η ηγεσία του μαζεύει στην προίκα της τους αγώνες μας, ρίχνοντας στον καιάδα με κάθε πρώτη ευκαιρία τους αγωνιστές που ασκούν κριτική και διατυπώνουν διαφορετικές απόψεις. Τρανταχτό παράδειγμα η επίθεση του Δ. Καζάκη εναντίον του συναγωνιστή και μέλους του ίδιου πυρήνα του ΕΠΑΜ όπου ήμουν και εγώ ενταγμένη, Σταύρου Κατσούλη, Stavros Katsoulis με χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα που δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που θέλουν να λένε ότι παλεύουν για τη σωτηρία της πατρίδας μας. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά. Εδώ δεν του γλύτωσαν άνθρωποι – σύμβολα.

Αγαπημένη του συνήθεια να ρίχνει λάσπη σε όσους αντιγνωμούν. Κρίμα, γιατί ο τόπος μας είναι γεμάτος από αναχώματα που καταλήγουν σε δεκανίκια. Κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να ιδιοποιούνται τις ιδέες, να κρατάνε τα ευαγγέλια και να καθοδηγούν τον κόσμο πλανώντας τον.

Και όσον αφορά το θέμα της Αλληλεγγύης, που θεωρούσα αυτονόητη μέσα στο Μέτωπο, και εκεί απογοητεύτηκα πικρά. Δεν νοείται συναγωνιστές, αλλά και ο ίδιος ο Γ.Γ. Δημήτρης Καζάκης, να κλείνουν τα μάτια και να αποστασιοποιούνται στην αδικία, να μην μπαίνουν καν στον κόπο να την ερευνούν, αλλά να αδιαφορούν εκφράζοντας την άποψη (όπως μου δήλωσε συναγωνιστής στον πυρήνα μου και τώρα εξέχον διορισμένο στέλεχος στην Ο.Γ.) ότι «ναι, εντάξει, μαζί στον αγώνα αλλά εάν έχεις προβλήματα, είναι δικό σου, προσωπικό θέμα και λύσε το μόνη σου» ανοχή στην αδικία γιατί ο σκοπός είναι αλλού.

Ευτυχώς είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους που σέβομαι και εκτιμώ, με τους οποίους είμαι σίγουρη πως θα βρεθούμε όλοι μαζί στους αγώνες για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα. Κρατάω τα προτάγματα, την ιδρυτική διακήρυξη και το αγωνιστικό πνεύμα του Μετώπου όπως το βίωσα στα μέλη και τους πυρήνες του.

Για όλα τα παραπάνω αποχωρώ από το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ) δηλώνοντας ότι δεν θέλω να έχω ούτε την ιδιότητα του μέλους αλλά ούτε και του φίλου.

Αργυρή Μπερβανάκη Πρώην μέλος του πυρήνα Γλυφάδας Ελληνικό του ΕΠΑΜ

seisaxthia

Διαβάστε Περισσότερα »