Το 1901, στη Φρανκφούρτη, ζούσε μια γυναίκα που λεγόταν Auguste Deter. Ήταν ακόμη νέα, αλλά η μνήμη της άρχιζε ήδη να την εγκαταλείπει.
Στην αρχή ήταν μικρά πράγματα: μπέρδευε καθημερινές δουλειές, ξεχνούσε λέξεις, δυσκολευόταν να ακολουθήσει μια συζήτηση. Όμως η κατάσταση χειροτέρευε γρήγορα.
Κάποια στιγμή, όταν τη ρώτησαν ποιο ήταν το όνομά της, απάντησε:
«Έχω χαθεί.»
Την περίπτωσή της μελέτησε ένας γιατρός ονόματι Alois Alzheimer. Ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να καταλάβει τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος χάνει όχι μόνο τις αναμνήσεις του, αλλά και την αίσθηση του εαυτού του.
Η Auguste πέθανε το 1906. Από τη μελέτη του εγκεφάλου της ξεκίνησε η κατανόηση της νόσου που σήμερα γνωρίζουμε ως Alzheimer.
Η ιστορία της δεν είναι απλώς ιατρική. Είναι ανθρώπινη. Γιατί αυτή η ασθένεια δεν κλέβει μόνο μνήμες. Κλέβει κομμάτια ζωής.
Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια της αντηχούν ακόμη:
«Έχω χαθεί.»
Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια της αντηχούν ακόμη:
«Έχω χαθεί.»
Chris Pinturicchio

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου