Σήμερα το πρωί ξύπνησα περίεργα. Μου ήρθε στο μυαλό ο συνάδελφος Αντώνης που χάθηκε πρόωρα και άδικα σχεδόν τρία χρόνια πριν ξημερώματα την ώρα που προσπαθούσε να χωρέσει λίγες ώρες ξεκούρασης ανάμεσα στην εργασία. Μετά θυμήθηκα τον Λάμπρο, κι αυτός άδικα και πρόωρα την ώρα που πήγαινε στη δουλειά.
Δύο συνάδελφοι που η δουλειά τους είχε ξετεντώσει. Δουλειά και ξανά δουλειά από το πρωί ως το βράδυ και καμία φορά ως το άλλο πρωί, διαθέσιμοι εφτά μέρες τη βδομάδα σχεδόν 365 μέρες το χρόνο, με διαλείμματα ζωής ανάμεσα στην εργασία.
Και αυτοί δεν είναι οι μόνοι. Είναι απλά κάποιοι που γνωρίζω εγώ. Αυτή είναι η αισχρή κανονικότητα των ζωών μας σε αυτή τη χώρα. Σε κάθε επάγγελμα, σε κάθε κλάδο. Άνθρωποι που καταντήσαμε να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε μόνο για να δουλεύουμε, μόνο για να έχουμε έγνοιες με κάποια διαλείμματα ζωής για να ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι δεν είμαστε αναλώσιμα εργαλεία για τα κέρδη κάποιου άλλου που αγοράζει φτηνά το χρόνο μας την ώρα που περισσεύει ο δικός του.
Αναρωτιέμαι τι κάναμε λάθος στις ζωές μας. Να μην έχουμε προσωπικό χρόνο, να μην έχουμε ούτε μία ολόκληρη στιγμή δική μας, συνεχώς το μυαλό μας ανάμεσα στις υποχρεώσεις, στη δουλειά, στους λογαριασμούς, στις πληρωμές, στο άγχος, στο κάνε αυτό, κάνε εκείνο, πρέπει να γίνει αυτό, πρέπει να γίνει εκείνο, σε μία κατηφορική σπείρα χωρίς τέλος. Σαν να βρίσκεσαι μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας και κάποιος να τραβάει το καζανάκι. Να νιώθεις ότι δεν μπορείς να βγεις έξω πριν σε τραβήξει το νερό στον πάτο και σβήσουν όλα.
Δεν ξέρω ποιος πουλάει αυτό το μοντέλο σύγχρονης ζωής στην Ελλάδα ως κανονικότητα αλλά αυτό είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από κανονικό. Αυτό είναι η μία πλευρά της κόλασης που λανσάρεται για ζωή.
Δεν ξέρω αν εγώ νιώθω έτσι αλλά αυτό που ζούμε, έχει πάψει να μοιάζει με ζωή πολλά χρόνια τώρα.
Μοιάζει πλέον με αποδοχή μιας κατάστασης όπου εμείς είμαστε το καύσιμο που έχει μόνο μία δουλειά και χρήση. Να καεί για να κρατήσει σε λειτουργία τη μηχανή που τρώει τις ζωές μας.
Πριν λίγες μέρες σε μία σειρά που βλέπω άκουσα την εξής ατάκα: «Για να γίνεις καλός και χρήσιμος στρατιώτης, πρέπει να αποδεχτείς ότι θα σκοτωθείς».
Αυτό μοιάζει να έχουμε πάθει στην Ελλάδα. Έχουμε απλά αποδεχτεί ότι αυτό είναι οι ζωές μας. Αυτή είναι η καθημερινότητα μας. Αυτή είναι η κανονικότητα.
Και το έχουμε αποδεχτεί με στωικότητα.
Καμία πραγματική αντίδραση. Καμία πραγματική προσπάθεια να σπάσουμε τον κύκλο που μας έχει μετατρέψει σε καλούς στρατιώτες. Καμία πραγματική προσπάθεια να αλλάξουμε τις ζωές μας και την κανονικότητα που τις ορίζει.
Πλέον οι περισσότεροι είμαστε βολεμένοι, ψύχραιμοι, πολιτισμένοι, όχι γιατί ζούμε καλά, όχι γιατί έχουμε ζωή, όχι γιατί δεν έχουμε κρυμμένη οργή. Αλλά απλά γιατί έχουμε αποδεχτεί τη μοίρα μας.
Είμαστε εργαλεία. Αναλώσιμα εργαλεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου