Πρόσφατα, η ιστορία του Punch, ενός μωρού μακάκου στην Ιαπωνία, άγγιξε τις καρδιές μας. Η μητέρα του τον απέρριψε μόλις γεννήθηκε.
Δεν υπήρξε το πρώτο άγγιγμα.
Δεν υπήρξε το δέσιμο.
Έλειπε η αρχή που κάθε πλάσμα έχει ανάγκη για να ανθίσει: η ζεστασιά, το σώμα, ο καθησυχαστικός παλμός μιας παρουσίας.
Καθώς μεγάλωνε με τη φροντίδα των ανθρώπων, συνέβη κάτι που μας συγκίνησε βαθιά:
Ο Punch δέθηκε αχώριστα με ένα λούτρινο μαϊμουδάκι με φιόγκο.
Το αγκάλιαζε σφιχτά, κοιμόταν πάνω του, έτρεχε στην αγκαλιά του κάθε φορά που φοβόταν.
Πολλοί σκέφτηκαν:
«Τι γλυκό.»
«Τι λυπηρό.»
«Είναι απλώς ένα παιχνίδι.»
Δεν υπήρξε το πρώτο άγγιγμα.
Δεν υπήρξε το δέσιμο.
Έλειπε η αρχή που κάθε πλάσμα έχει ανάγκη για να ανθίσει: η ζεστασιά, το σώμα, ο καθησυχαστικός παλμός μιας παρουσίας.
Καθώς μεγάλωνε με τη φροντίδα των ανθρώπων, συνέβη κάτι που μας συγκίνησε βαθιά:
Ο Punch δέθηκε αχώριστα με ένα λούτρινο μαϊμουδάκι με φιόγκο.
Το αγκάλιαζε σφιχτά, κοιμόταν πάνω του, έτρεχε στην αγκαλιά του κάθε φορά που φοβόταν.
Πολλοί σκέφτηκαν:
«Τι γλυκό.» «Τι λυπηρό.» «Είναι απλώς ένα παιχνίδι.»Όμως η ψυχολογία μας αποκαλύπτει μια πιο βαθιά αλήθεια.
Ο παιδίατρος και ψυχαναλυτής Donald Winnicott εξήγησε ότι αυτά τα αντικείμενα δεν είναι απλά παιχνίδια. Είναι αυτό που ονόμασε «μεταβατικά αντικείμενα».
Δεν υπάρχουν για να διασκεδάζουν το παιδί.
Υπάρχουν για να βοηθούν τον συναισθηματικό του κόσμο να αντέξει το κενό της απουσίας.
Στο ξεκίνημα της ζωής, ένα μωρό δεν μπορεί να ηρεμήσει την καρδιά του μόνο του. Διψάει για επαφή:
• τη ζεστασιά του δέρματος
• την ηρεμία της φωνής
• το οικείο άρωμα της ασφάλειας
• τον ρυθμό της ανάσας
Όταν αυτή η παρουσία δεν είναι εκεί για να το κρατήσει, η ψυχή αναζητά έναν «συμβολικό σύντροφο».
Εκεί εμφανίζεται το λούτρινο.
Όχι ως μια φανταστική λύση, αλλά ως μια πράξη συναισθηματικής αυτοθεραπείας.
Αυτό το αντικείμενο γίνεται το στήριγμα για να:
• αντέξει τις ώρες που νιώθει μόνο
• ηρεμήσει το άγχος του
• κρατήσει ζωντανή την αίσθηση ότι είναι ασφαλές
• βυθιστεί στον ύπνο χωρίς τον φόβο του κενού
• αρχίσει να χτίζει, βήμα-βήμα, την αυτονομία του
Δεν είναι αδυναμία, ούτε μια παράξενη εξάρτηση.
Είναι ο πρώτος, συγκινητικός τρόπος της ψυχής να φροντίσει τον εαυτό της.
Η δυσάρεστη αλήθεια είναι αυτή:
Η ανεξαρτησία δεν γεννιέται από την ερημιά. Γεννιέται από το να έχεις νιώσει την αγκαλιά της στήριξης όταν την είχες ανάγκη.Όταν αυτή η στήριξη λείπει, το σώμα επιστρατεύει τη φαντασία για να την αναπληρώσει.
Και μερικές φορές, το κάνει αγκαλιάζοντας σφιχτά κάτι που «υπόσχεται» παρουσία.
Γιατί κανείς δεν μαθαίνει να στέκεται μόνος του, αν πρώτα δεν έχει νιώσει τη σιγουριά ότι κάποιος ήταν πραγματικά εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου