Αυτή τη στιγμή που μιλάμε το Αμέρικα έχει στήσει δόκανα γύρω γύρω από την Κούβα και δεν αφήνει κανένα πλοίο φορτωμένο με πετρέλαιο να πλησιάσει και να εφοδιάσει το νησί. Κυριολεκτικά, όποιος πλησιάζει, τον διπλαρώνουν και τον γυρίζουν πίσω. Έχει υπάρξει περίπτωση που έχουν κάνει και κανονική αναχαίτιση λες κι είχαν παραβιάσει το διεθνές δίκαιο ή έκαναν λαθρεμπόριο.
Χωρίς ενέργεια η χώρα βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Επί της ουσίας η έλλειψη πετρελαίου αφορά τα πάντα. Από τις τιμές των τροφίμων μέχρι τη δυνατότητα να γίνουν μαθήματα στο σχολείο κι οι θεραπείες στα νοσοκομεία, από την ηλεκτροδότηση μέχρι τις μετακινήσεις, από την συλλογή των σκουπιδιών μέχρι τεράστια έλλειψη σε φάρμακα.
Η Κούβα δεν είναι ότι έχει χρεοκοπήσει και δεν μπορεί να αγοράσει πετρέλαιο, δεν είναι ότι έκανε κακοδιαχείριση κι έχει ξεμείνει, δεν είναι ότι έχουν γίνει σκάνδαλα που την διέλυσαν ενεργειακά, δεν είναι καν ότι έχει απομονωθεί διεθνώς.
Απλώς μια ισχυρή χώρα δε γουστάρει το πολίτευμα που έχει μια γειτονική της χώρα κι αποφάσισε να την στραγγαλίσει ενεργειακά μέχρι να έρθει στα χέρια της. Και δεν είναι ότι αυτή η χώρα δεν της δίνει πετρέλαιο κι εφόδια, αυτό ας πούμε ότι θα ήταν οκ. Όχι, έχει εξαπολύσει τον στόλο της να μην αφήσει άλλες χώρες να κάνουν εμπόριο μαζί της. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία κι αφήγημα πέρα από αυτό. Μην ψάχνετε. Ο πρόεδρος του Αμέρικα επαναλαμβάνει μόνο ότι «η Κούβα είναι αποτυχημένη χώρα, αποτυχημένο έθνος» και τους εκβιάζει ανοιχτά: Αλλάξτε πολίτευμα ή πεθάνετε.
Πώς την λέμε αυτήν την χώρα; Πρωτεύουσα της Δημοκρατίας και πυρήνα του Δυτικού τρόπου ζωής.
Τι περίμενε τώρα η Αμερική; Να γίνεται της τρελής στην Κούβα. Εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πολίτες να έχουν βγει στο δρόμο με αμερικάνικες σημαίες και με βίαιες διαδηλώσεις να προσπαθούν να ρίξουν την κυβέρνηση. Πιστεύουν ότι είναι Μέση Ανατολή η Κούβα. Δεν έχουν καταλάβει τίποτα, η αλαζονεία των Δυτικών είναι τόσο αστεία. Μα ρε μάγκες αφού ο Κάστρο ήταν φασίστας γιατί με το που έπεσε η ΕΣΣΔ δεν ανατράπηκε; Αφού οι πολίτες βασανίζονται τόσο σκληρά αφού πέθανε ο μπαμπούλας τους γιατί δεν το έριξαν το ρημάδι το καθεστώς; Μα ακόμα και τώρα, με την Αμερική να έχει ανοίξει το δρόμο, πού είναι οι αγανακτισμένοι από το βίαιο καθεστώς πολίτες να ρίξουν μια τόσο αποδυναμωμένη διοίκηση;
Έχουμε έναν φίλο στην σελίδα που ζει στην Κούβα. Έχω δει με τα μάτια μου διάφορα βίντεο με την κατάσταση εκεί.
Χτες μου έστειλε ένα ακόμα βίντεο. Ούρα κόσμου. Όχι για να ρίξει την κυβέρνηση, όχι για να ζητιανέψει ελεημοσύνη, αλλά για να πάει να δει το εθνικό μπαλέτο, στο εθνικό θέατρο. Την παράσταση Giselle. Είναι ένα σύγχρονο Μεσολόγγι κι αντί να δώσουν την ψυχή του στον διάβολο που τους περιμένει στα σύνορα σαν τοκογλύφος, αυτοί πάνε στο μεγαλύτερο τους καταφύγιο, τον πολιτισμό, πάνε να απολαύσουν ένα από τα δώρα που τους έχει κληροδοτήσει η επανάσταση του Φιντέλ.
Μα από τι υλικό είναι φτιαγμένοι οι Κουβανοί; Είναι τόσο τρελοί τελικά αυτοί οι Γαλάτες;
Κι εκεί σκέφτομαι ξανά τους 200 της Καισαριανής, τις υψωμένες γροθιές, τα μάτια που κοίταζαν περήφανα, το τραγούδι, τα συνθήματα, ενώ οι άλλοι απασφάλιζαν τα όπλα που θα τους σκότωναν.
Κι εκεί θα την πατήσουν οι καπιταλιστές. Εκεί την πατάνε κάθε φορά. Στήνουν το παιχνίδι πάνω στον αλλοτριωμένο άνθρωπο. Κι είναι μανούλες, αδερφάκι μου, στην αλλοτρίωση. Ψεύτικες ανάγκες, σάπιες συνήθειες, εξαρτήσεις, ανταγωνισμός, ματαιοδοξία, επιβεβαίωση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ψεύτικα αδιέξοδα, μοναξιά. Όμως, ο άνθρωπος που τους ξεφεύγει είναι ανίκητος, αυτόν δε μπορούν να τον στοχεύσουν, ακόμα κι όταν τον πυροβολούν και τον ρίχνουν στο χώμα αυτός γίνεται λίπασμα και 82 χρόνια μετά γεμίζει με τα ανθάκια του τις καρδίες των απελπισμένων.
Κι αυτή είναι η πιο μεγάλη επανάσταση πριν τη μεγάλη επανάσταση, να μην αλλοτριωθούμε, να μας εκβιάζουν, να μας πίνουν τον αέρα, να μας τρώνε το φαί κι εμείς να βάζουμε τα καλά μας να πάμε στο θέατρο, στην εκτέλεση, στην Ανάσταση.
Πηγή:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου