Και πριν προλάβω να το φιλοσοφήσω περισσότερο, το παιδί μπροστά μου άρχισε να ρίχνει κάτω ότι έβρισκε στο ράφι. Λάδια, ξύδια, γιαούρτια…άσε χαμός. Η μητέρα, με ήρεμη φωνή, του έλεγε καθώς συνέχιζε το έργο του…
– «Σε κατανοώ… ξέρω ότι θες να εκφράσεις την ενέργειά σου…».
Κυρία μου, τι λες ;; δεν είναι ενεργειακό πεδίο, είναι διάδρομος με λάδια. θα σκοτωθούμε. Εκεί συνειδητοποίησα κάτι…κάποιος μπερδεύει την αναγνώριση συναισθήματος με την απουσία ορίου.
Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα όταν το gentle parenting ή η υπερβολική δικαιωματική ρητορική εφαρμόζονται άκριτα. Οδηγούν σε υπερπροστατευτικότητα χωρίς οριοθέτηση. Το παιδί πράγματι χρειάζεται να ακουστεί και να κατανοηθεί. Όμως αν δεν μάθει ότι υπάρχουν κοινωνικά όρια ,όπως ότι δεν πετάμε προϊόντα στο πάτωμα ,τότε μεγαλώνει με μια εσφαλμένη αίσθηση ότι ο κόσμος θα προσαρμόζεται πάντα στις παρορμήσεις του.
Είναι ξεκάθαρο ότι τα παιδιά χρειάζονται και συναισθηματική επικύρωση και συνεπείς κανόνες. Το ένα χωρίς το άλλο δημιουργεί ανισορροπία…είτε αυταρχικά, φοβισμένα παιδιά, είτε παιδιά που δεν αντέχουν καμία ματαίωση. Και αυτό βλέπουμε σήμερα με τους δικαιωματιστές και το gentle parenting στην υπερβολή του…όλα βαφτίζονται “βία”, όλα “τραύμα”. Στην τελική, το παιδί μαθαίνει ότι ο κόσμος οφείλει να του φέρεται πάντα με γάντια. Μόνο που η ζωή δεν είναι gentle. Έχει και «όχι», έχει και απογοήτευση, έχει και ματαιώσεις. Αν δεν τα μάθει μέσα στο σπίτι, θα τα μάθει με πολύ πιο σκληρό τρόπο έξω.
Το αρχαίο «μέτρον άριστον» είναι ίσως η πιο περιεκτική περιγραφή για την ανατροφή..ισορροπία ανάμεσα στην κατανόηση και την οριοθέτηση. Το να πεις «σε καταλαβαίνω που θες τη σοκολάτα» έχει νόημα. Το να αφήσεις το παιδί να κατεδαφίσει το ράφι, όχι.
Disclaimer: Δεν αναφέρομαι σε παιδιά με αναπτυξιακές ή νευροαναπτυξιακές δυσκολίες, όπου οι ανάγκες και οι παρεμβάσεις είναι διαφορετικές. Αφορά περιπτώσεις τυπικής ανάπτυξης, όπου η ισορροπία ανάμεσα στην κατανόηση και στην οριοθέτηση παραμένει κρίσιμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου