Στα εργοδοτικά σωματεία της λύσης της ενσωμάτωσης στα καλά αφεντικά του κατώτατου μισθού, και στα κακά που για δυο δεκάρες παραπάνω θέλουν να γλείφεις τα παπούτσια τους, δεν απαντάς με φρικαρισμένες αναρτήσεις, του τύπου πόσες εργάτριες πέθαναν και πόσες χειροκρότησαν... Η περηφάνια και η αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, των αυτοαπασχολούμενων, των περιφρονημένων φιλότιμων δημόσιων υπαλλήλων, δεν μπορεί να επιδειχθεί και να επικρατήσει χωρίς οργάνωση, χωρίς σωματείο. Αλλο πράγμα είναι να σφίγγεις τα δόντια, να αντέχεις τη βρώμα, να παραπονιέσαι και να σου λένε ότι φταίνε τα σκατά σου, κι άλλο να 'χεις σωματείο να θέσεις θέμα, να 'χεις όπλο τη συντροφικότητα, την αποχή, την απεργία, για να προστατεύσεις την υγεία τη δικιά σου και των διπλανών. Κακά τα ψέματα, αυτό το ξέρουν καλά τα φασιστοειδή, που βαράνε μοναχικούς κατ' αγέλας και συγκροτούν ομάδες μόνο με βία και υποταγή.
Ποιος θα νοιαστεί, εκτός από τον κομμουνιστή, για το σωματείο, για την οργανωμένη αντίσταση σε κάθε ιερατείο, για να είναι η δουλειά δικαίωμα και όχι παραλλαγή δουλείας. Τον κομμουνιστή τον αφορούν οι συνθήκες εργασίας. Τον αφορά να βγαίνει το ψωμί με περηφάνια και τιμή. Θέλει να σηκωθούμε στο μπόι των ανθρώπων, και όχι να έρπουμε στα όρια των αντοχών μας, γι' αυτό το ίδιο το κομμάτι ψωμί. Και ξέρει, θωρακισμένος ιδεολογικά και οργανωμένος συνειδητά, πως δεν αρκεί το ψωμί για μια καλή ζωή. Θέλει και υγεία, και γράμματα καλά, και προσιτή ομορφιά στα θαύματα των ανθρώπων, και χορούς, και άφοβα όνειρα, κι άλλα πολλά, τα πάντα όλα που παράγει η εργασία και καρπώνεται, μισώντας την, το κεφάλαιο.
Αυτό που τρομοκρατεί τις τελευταίες μέρες, μετά την αποκάλυψη των φωτογραφιών των χαμογελαστών προς εκτέλεση κομμουνιστών, αυτή η περήφανη όρθια στάση στον τοίχο του Χαϊδαριού και της Καισαριανής, είναι που ήρθε ένας ναζί και τους τίναξε στον αέρα όλη την προπαγάνδα, που από τον εμφύλιο μέχρι σήμερα, όταν δεν επικρατεί, υφέρπει: Εθνικιστές πατριώτες, λαδέμποροι, μαυραγορίτες, τσιράκια των καπιταλιστών, έμποροι των εθνών από τη μια μεριά, κι απ' την άλλη οι κόκκινοι, τα κομμούνια, αυτοί που δεν θέλουν ιδιόκτητη πατρίδα, αλλά μια πατρίδα να ανήκει στον λαό της. Κι αν δεν τους συκοφαντήσουνε θα φανεί τι πάει να πει περηφάνια, τιμή κι αγάπη για τον λαό και την πατρίδα του, για όλους τους λαούς και όλες τις πατρίδες. Και κυκλοφορούν τηλεοπτικά και διαδικτυακά κάτι ναζίδια, κάτι τοξικά κοινωνικά οζίδια, που εφευρίσκουν λέξεις και ψευτιές, για να μην προφέρουν τη λέξη κομμουνιστές. Είναι τόσο χαζοί που ό,τι ενάρετο κι ωραίο, σαν το αντιστασιακός ή το πατριώτης, που το χρησιμοποιούν ως υποκατάστατο, εμπεριέχονται στην έννοια και την περιγραφή, συνεπή με τις ιδέες του κομμουνιστή.
Το χειρότερο όλων που τους τρομοκρατεί είναι ότι αυτό που τώρα φέρει ως απόδειξη η φωτογραφία, ότι δηλαδή οι κομμουνιστές πηγαίνουν χαμογελαστοί, παραδομένοι από Ελληνες συνεργάτες των Γερμανών, στους δήμιους κατακτητές, είναι αυτή καθαυτή η ομορφιά τους. Ναζιστοφασίστας γίνεσαι όταν δεν την αντέχεις αυτήν την ομορφιά ! Γιατί δεν υπάρχει μόνο στις φωτογραφίες, αλλά δίπλα μας και σχεδόν παντού.
Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου