Από Ημεροδρόμο
Οι «αυθόρμητες» εκδηλώσεις… ευγνωμοσύνης από τους κλακαδόρους του βιομηχάνου της Βιολαντα προφανώς και προϋποθέτουν τις οργανωμένες κινήσεις της εργοδοσίας, της κάθε εργοδοσίας, για τον εξανδραποδισμό των εργαζόμενων, την δημιουργία τσάτσων, γλειφτών, «παλαμάκηδων», ενίοτε σπιούνων, ρουφιάνων και τραμπούκων στην δούλεψή της.
Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων γνώριζε πολύ καλά και το κατήγγειλε: «…οι πρόσφατες συγκεντρώσεις κάποιων εργαζομένων της “Βιολάντα” έξω από την αστυνομική διεύθυνση και τα δικαστήρια δεν είναι καθόλου αυθόρμητες, έγιναν με οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας μέσω ενός στενού πυρήνα στελεχών της επιχείρησης και συγγενών του εργοδότη».
Και έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι:
“…η δικαιολογημένη αβεβαιότητα που αισθάνονται για την δουλειά τους και το εισόδημα τους πρέπει να γίνει οργανωμένη διεκδίκηση από τον εργοδότη και από το Υπουργείο Εργασίας να διασφαλίσουν τους μισθούς τους για όσο χρονικό διάστημα παραμένει η επιχείρηση κλειστή και στα τρία εργοστάσια. Με το άνοιγμα της επιχείρησης να διεκδικήσουν ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες εργασίας, μέτρα υγείας και ασφάλειας και μισθούς στο ύψος των αναγκών τους. Οι εργαζόμενοι έχουν την δύναμη να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται μέσα από τα σωματεία τους, μέσα από την οργάνωση τους στους χώρους δουλειάς απέναντι από την εργοδοσία και τα στηρίγματα της”.
Ομως, ανεξάρτητα από τις τακτικές της εργοδοσίας, οι “παλαμάκηδες” βρέθηκαν. Προσφέρθηκαν. Εδωσαν τα διαπιστευτήρια της δουλείας τους.
Δυο κουβέντες, λοιπόν, γι’ αυτό το είδος:
Στη ζωή υπάρχει κι αυτή η επιλογή: Να σέρνεσαι.
Οταν μάλιστα γύρω σου όλα είναι στημένα έτσι ώστε η απογοήτευση να γίνεται ηττοπάθεια, η ηττοπάθεια να καταλήγει σε απόσυρση, η απόσυρση να φοράει το φόβο και ο φόβος να καταλήγει σε υποταγή. Όλα έχουν οργανωθεί με τέτοιο τρόπο, μάλιστα, ώστε να έχεις βολική και έτοιμη κάθε δικαιολογία. Μας το είπε ο Βάρναλης στους “Μοιραίους”.
Μπορείς, συνεπώς, να καταντήσεις πρόθυμος χειροκροτητής, άβουλος και θλιβερός «κυρ-παντελής».
Μπορείς να εκπέσεις στη θλιβερή θέση του τσάτσου της κάθε εργοδοσίας.
Να πάρεις το τιμητικό πόστο στην πύλη του εργοστασίου και να μοιράζεις τα ραβασάκια της απόλυσης όπως στην ταινία, να “καμαρώνεις” σαν κάτι άλλους “περήφανους απεργοσπάστες”.
Να περπατάς στη ζωή δηλώνοντας «δούλος» και να νομίζεις ότι έτσι περιφρουρείς τα όρια της προσωπικής σου επιβίωσης. Να πορεύεσαι με πυξίδα την εντολή «κάτσε Βασίλη φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης».
Να αναπνέεις «για ένα κομμάτι ψωμί» και να ονειρεύεσαι ότι «κάποια μέρα θα σε λύσουν/ Μα θα φοβάσαι να φύγεις, / θα τρέμεις, θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει δικέ μου». Μπορείς να είσαι το “σκυλί” των “αφεντικών”, να ζεις γλείφοντας τα πόδια των ‘αφεντικών” και να κουνάς την ουρά σου όπως τα σκυλιά των “αφεντικών”.
Και ναι, υπάρχει κι αυτή επιλογή: Να κλαίει όλη η χώρα για το χαμό των 57 στα Τέμπη κι εσύ να πηγαίνεις στας Σέρρας και να ψηφίζεις τον “είναι ντροπή και ντρέπομαι”.
Ναι, υπάρχει κι αυτή η επιλογή: Να σκοτώθηκαν 5 εργάτριες δίπλα από κει που κι εσύ δούλευες, αλλά εσύ να χειροκροτάς εκείνον που δεν πήρε κανένα μέτρο για να μην σκοτωθούν…
Υπάρχει, όμως, και η άλλη επιλογή:
Να κοιτάς την αλήθεια γύρω σου και να διατηρείς καθαρό το μέσα σου. Μπέσα το λένε αυτό.
Να στέκεσαι δίπλα στον συνάνθρωπό σου στη δουλειά, στη γειτονιά, στον καθημερινό αγώνα. Τιμιότητα το λένε αυτό. Και αλληλεγγύη.
Να είσαι στο πλευρό του δίκιου και όχι να ζητιανεύεις να είσαι και να φαίνεσαι το τσιράκι του εκμεταλλευτή σου. Αξιοπρέπεια το λένε.
Όχι, αυτα δεν είναι ηρωισμός. Κανείς δεν γεννιέται ήρωας… Φιλότιμο τα λένε. Και τσίπα.
Τελικά, αυτό σημαίνει Ανθρωπος, αυτό σημαίνει να στέκεις όρθιος και να τιμάς το πέρασμά σου από αυτή τη ζωή.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Η’ μάλλον, υπάρχει…
Είναι ο δρόμος της ΝΤΡΟΠΗΣ που διάλεξαν οι “παλαμάκηδες” του βιομηχάνου, είναι ο δρόμος της ΥΒΡΕΩΣ απέναντι στις πέντε νεκρές εργάτριες σε ένα προδιαγεγραμμένο ΕΓΚΛΗΜΑ. Αυτόν τον δρόμο διάλεξε η ομάδα των χειροκροτητών εργαζόμενων του μπισκοτάδικου στα Τρίκαλα που βρέθηκαν έξω από τα δικαστήρια για να… αποθεώσουν τον εργοστασιάρχη της “Βιολάντα”.
Την εποχή των γενίτσαρων – κανείς Τούρκος, άλλωστε, δεν έγινε τέτοιος – το έλεγαν έτσι: “Σφάξε με αγά μου, ν’ αγιάσω”.
Η Σφήκα: Επιλογές
Να κοιτάς την αλήθεια γύρω σου και να διατηρείς καθαρό το μέσα σου. Μπέσα το λένε αυτό.
Να στέκεσαι δίπλα στον συνάνθρωπό σου στη δουλειά, στη γειτονιά, στον καθημερινό αγώνα. Τιμιότητα το λένε αυτό. Και αλληλεγγύη.
Να είσαι στο πλευρό του δίκιου και όχι να ζητιανεύεις να είσαι και να φαίνεσαι το τσιράκι του εκμεταλλευτή σου. Αξιοπρέπεια το λένε.
Όχι, αυτα δεν είναι ηρωισμός. Κανείς δεν γεννιέται ήρωας… Φιλότιμο τα λένε. Και τσίπα.
Τελικά, αυτό σημαίνει Ανθρωπος, αυτό σημαίνει να στέκεις όρθιος και να τιμάς το πέρασμά σου από αυτή τη ζωή.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Η’ μάλλον, υπάρχει…
Είναι ο δρόμος της ΝΤΡΟΠΗΣ που διάλεξαν οι “παλαμάκηδες” του βιομηχάνου, είναι ο δρόμος της ΥΒΡΕΩΣ απέναντι στις πέντε νεκρές εργάτριες σε ένα προδιαγεγραμμένο ΕΓΚΛΗΜΑ. Αυτόν τον δρόμο διάλεξε η ομάδα των χειροκροτητών εργαζόμενων του μπισκοτάδικου στα Τρίκαλα που βρέθηκαν έξω από τα δικαστήρια για να… αποθεώσουν τον εργοστασιάρχη της “Βιολάντα”.
Την εποχή των γενίτσαρων – κανείς Τούρκος, άλλωστε, δεν έγινε τέτοιος – το έλεγαν έτσι: “Σφάξε με αγά μου, ν’ αγιάσω”.
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου