Ήταν κάποτε μια χώρα

Ηλίας

Το σωτήριο έτος 1989 το τείχος που χώριζε στα δύο μια παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα και μια χώρα που προκάλεσε με την πολιτική της δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια κατέρρευσε από το πλήθος του κόσμου που μαζικά αγνόησε τις μέχρι εκείνη την στιγμή απειλές και απαγορεύσεις.

Είχε προηγηθεί η πιστοποίηση της ανικανότητας και της απροθυμίας της ακόμα και τότε υπερδύναμης να παρέμβει δυναμικά στην ανατολική Ευρώπη.

Η Μόσχα δια του Γκορμπατσώφ και της περίφημης «περεστρόικα» είχε αποδεχτεί και διαλαλήσει στα πέρατα της οικουμένης την αδυναμία της να ανταποκριθεί στον ρόλο του αντίπαλου δέους του καπιταλισμού και, ουσιαστικά, είχε δώσει το πράσινο φως στους Γερμανούς να προχωρήσουν σε αυτό που λίγα χρόνια νωρίτερα φαινόταν εντελώς αδιανόητο και απίθανο.

Οι Γερμανοί προχώρησαν στην επανένωση, κάνοντας απανωτά λάθη και χωρίς καμία απολύτως μεθοδικότητα, βάζοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την οικονομία τους.

Άλλαξαν λοιπόν πάρα πολύ νωρίς, και με λάθος ισοτιμία το ανατολικογερμανικό με το δυτικογερμανικό μάρκο.

Από οικονομική άποψη, η ισοτιμία των δύο νομισμάτων θα έπρεπε να ήταν 1 προς 7, αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους -και εξαιτίας της δίψας του Κολ να μπει στο πάνθεο των ηρώων της Γερμανικής ιστορίας-, η ανταλλαγή έγινε με την εξωφρενική ισοτιμία ένα προς ένα, γεγονός που οδήγησε στην τρομακτική υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού νομίσματος, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των επιχειρήσεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας, τα προϊόντα των οποίων δεν έβρισκαν πλέον αγορές.

Έτσι, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και η ανεργία στην πρώην Λ.Δ.Γ άγγιξε επίπεδα μνημονιακής Ελλάδας.

Στο πρώτο αυτό λάθος προστέθηκε κι ένα δεύτερο ακόμα μεγαλύτερο, αφού το υψηλού επιπέδου και κόστους σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων της Δυτικής Γερμανίας τέθηκε μέσα σε ένα βράδυ σε ισχύ και στην πρώην Ανατολική Γερμανία εκεί που οι εισφορές των πολιτών σε αυτό υπήρξαν πριν μηδενικές.

Τα δισεκατομμύρια μάρκα που διοχετεύτηκαν σε αυτήν την τρύπα λίγο έλειψε να τινάξουν το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας στον αέρα.

Στα παραπάνω προστέθηκε και η σχετικά γρήγορη εξομοίωση των μισθών στο ανατολικό με το δυτικό κομμάτι, γεγονός που υπονόμευσε ακόμα περισσότερο την βιωσιμότητα των ανατολικογερμανικών επιχειρήσεων και αύξησε την ανεργία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Κολ και Σόιμπλε, τότε υπεύθυνου για την «αξιοποίηση της περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας» για να δέσει το γλυκό.

Μονάχα να σκεφτεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Σόιμπλε αντιμετώπισε τους ομοεθνείς του και μπορεί σχεδόν να συγκινηθεί με τον ουμανισμό και την αβρότητα με την οποία αντιμετώπισε τους γκιαούρηδες του Ευρωπαϊκού νότου.

Κι έτσι περίπου την εποχή που έπεφταν οι τίτλοι του τέλους για την Σοβιετική Ένωση, η οικονομία της Γερμανίας έμοιαζε με μια μπουκωμένη ατμομηχανή έτοιμη να εκραγεί και να παρασύρει στην καταστροφή και την δυτική Ευρώπη μαζί με την ΕΕ.

Το κόστος της επανένωσης άλλωστε έφτανε τα 3 τρισεκατομμύρια και η Γερμανία δεν έδειχνε ικανή να τα πληρώσει.

Τότε εμφανίστηκε ξανά ως από μηχανής θεός στο πολιτικό προσκήνιο η σοσιαλδημοκρατία, το SPD και ο τότε αρχηγός του ο Σρέντερ.

Πέρα από την μυθολογία των φοβερών οικονομικών μεταρρυθμίσεων του τύπου, οι οποίες τάχα μου έσωσαν την Γερμανία μειώνοντας φυσικά τις αποδοχές και τα δικαιώματα των Γερμανών εργαζομένων, το αληθινό επίτευγμα του «ηγέτη» δεν ήταν άλλο από την δημιουργία της ζώνης του Ευρώ και μάλιστα μιας διευρυμένης ζώνης του Ευρώ που περιλάμβανε και τα γνωστά «τεμπέλικα γουρούνια» του Νότου.

Ο Σρέντερ –που έβλεπε μερικά μίλια πιο μπροστά από τους σύγχρονους τους– είχε συνειδητοποιήσει ότι οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν για να ανεβάσει στροφές η γερμανική οικονομία.

Χρειάζονταν ζεστό χρήμα, επενδύσεις από το εξωτερικό και αύξηση των γερμανικών εξαγωγών.

Ο Σρέντερ κατάλαβε ότι η οικονομία της Γερμανίας χρειάζονταν ένα νέο υποτιμημένο μάρκο και έναν μηχανισμό, μέσω του οποίου η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης θα μπορούσε να επιβάλει στους υπόλοιπους εταίρους τον δικό της ρυθμό.

Και βρήκε την λύση στο Ευρώ και στην ΕΚΤ.

Τα υπόλοιπα είναι μονάχα ιστορία, η ιστορία των αριθμών.

Τα πλεονάσματα και η αύξηση του ΑΕΠ της Γερμανίας και τα ελλείματα μαζί με την ύφεση των χωρών του νότου τα χρόνια κυκλοφορίας του Ευρώ.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα με τις γνωστές της παθογένειες.

Καλύτερο παράδειγμα από την επίσης –έστω κι ανεπίσημα– χρεοκοπημένης Ιταλίας για το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της Ευρωζώνης δεν νομίζω ότι υπάρχει.

Χρόνια ολόκληρα από την εισαγωγή του Ευρώ μέχρι σήμερα και η ομερτά των μαφιόζων κρατούσε τα στόματα όλων κλειστά.

Στις αρχές, όμως, του 2017 ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ κατηγόρησε ανοιχτά την Γερμανία ότι θησαυρίζει κρατώντας σκόπιμα υποτιμημένο το Ευρώ και αιφνιδίασε τους πάντες.

Σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας παραδέχτηκε ότι το Ευρώ είναι πράγματι υποτιμημένο –και σίγουρα περισσότερο υποτιμημένο από ένα υποθετικό μάρκο–, προσθέτοντας όμως πως αυτό είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής της ΕΚΤ υπέρ των φτωχότερων χωρών του Ευρωπαϊκού νότου!

Μιλάμε για τον απόλυτο ηθικό αμοραλισμό του οικονομικού δολοφόνου των λαών της Ευρώπης που φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τα θύματα του, προκειμένου να δικαιολογήσει τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα που επιτυγχάνει απέναντι στους εμπορικούς του εταίρους.

Αν μία χώρα δεν αντέχει χωρίς την ευρωζώνη –την διευρυμένη ευρωζώνη των «οκνηρών και ανεύθυνων» Νοτίων και όχι την περιορισμένη ευρωζώνη των «ενάρετων και υπεύθυνων» Βορείων – αυτή είναι η Γερμανία.

Μια χώρα που -εκμεταλλευόμενη της αντιθέσεις την εποχή του Ψυχρού πολέμου- πέτυχε το 1953 την διαγραφή των χρεών της.

Μια χώρα στην οποία χαρίστηκαν όλες οι πολεμικές αποζημιώσεις που σύμφωνα με τις συνθήκες έπρεπε να πληρωθούν με την επανένωση της.

Μια χώρα που επανενώθηκε χρηματοδοτούμενη από το σύστημα της ΕΚΤ και του Ευρώ στο οποίο συμμετείχε μια παρέα πρόθυμων ηλιθίων.

Μια χώρα που υψώνει το δάκτυλο και απειλεί εκεί που νομίζει ότι την παίρνει να το κάνει.

Μια χώρα που, με δύο ανοιχτούς άσσους στο τραπέζι και κανένα άλλο φύλλο στα χέρια της, χρόνια τώρα μπλοφάρει περιμένοντας να πηγαίνουν διαρκώς οι αντίπαλοι της πάσο.

Μια χώρα που πολύ σύντομα θα βρεθεί απέναντι στον τύπο που έχει flush royal και δεν καταλαβαίνει εκ των πραγμάτων από μπλόφες. Και θα χάσει.

Ο Γκάρι Λίνεκερ έλεγε ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα όπου δύο ομάδες με έντεκα παίχτες η καθεμιά παίζουν στο γήπεδο και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί.

Μπορεί ίσως κάποιος ποδοσφαιρόφιλος να χαμογελάσει και να συμφωνήσει μαζί του.

Η Ιστορία, όμως, της ανθρωπότητας διδάσκει ότι στο παιγνίδι της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην Ευρώπη και στον κόσμο ο ηττημένος είναι πάντα στο τέλος η Γερμανία.

Σήμερα για μια ακόμα φορά επιδιώκει την κυριαρχία που υπερβαίνει τις δυνάμεις της χωρίς να συνειδητοποιεί το τίμημα που στο τέλος θα κληθεί να πληρώσει.

Σε αυτήν την τρίτη της προσπάθεια για κυριαρχία το 2017 μπορεί να αποδειχθεί το σημείο καμπής της δύναμής της και η αρχή του τέλους της πρόσκαιρης παντοδυναμίας της.

Θα λένε κάποτε οι άνθρωποι διαβάζοντας την ιστορία των περασμένων γενιών πως ήταν κάποτε μια χώρα που δεν μάθαινε ποτέ και τίποτα από τα τεράστια λάθη της,

Υ.Γ.1​ Το τελευταίο καιρό, φίλε μου Πιτσιρίκο, κάθε φορά που γράφω ένα κείμενο με πιάνει η διάθεση να μην ξαναγράψω. Άλλωστε, είναι προφανές πως δεν έχει νόημα. Διαβάζω όμως κάτι που έχει ενδιαφέρον και …άντε πάλι. Κουράζω συχνά και κουράζομαι. Πάντως, για το σπίτι στην Ελβετία τα νέα δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Δεν ξέρω αν βάζουν στα τούβλα χρυσάφι ή αν τελικά φταίει η τεραστίων διαστάσεων φούσκα των ακινήτων, πάντως θα έπρεπε να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος αν ήθελα να αγοράσω σπίτι εδώ στην χώρα των Άλπεων. Μάλλον θα πρέπει να βολευτούμε σε κανένα νησάκι του Αιγαίου, αν φυσικά μας βοηθήσουν και οι αέρηδες. Κι εδώ που τα λέμε θα είναι και πιο όμορφα.

Υ.Γ.2 Ο Σρέντερ υπήρξε καγκελάριος της Γερμανίας το διάστημα 1998-2005. Εδώ και καιρό εργάζεται για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ. Αλήθεια την Μέρκελ που την κόβεις να συνεχίζει την καριέρα της;

(Αγαπητέ Ηλία, εξαιρετικό το κείμενό σου. Ηλία, είναι πάντα εντυπωσιακό πως τα καταφέρνει έτσι η Γερμανία. Το πρόβλημα της Γερμανίας είναι όταν αποκτάει δύναμη ή όταν νομίζει πως αποκτάει δύναμη. Τότε, τα κάνει όλα πoυτάνα, τρώει μια μπούφλα και πάλι από την αρχή. Πάντως, καμία ένωση -ευρωπαϊκή ή οποιαδήποτε άλλη- δεν μπορεί να γίνει όταν μια χώρα και ένα έθνος θέλουν να έχουν τους άλλους δούλους. Η Γερμανία διαλύει την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι ας προσπαθεί να πείσει πως δεν φταίει αυτή. Ηλία, δεν κουράζεις ποτέ. Κι εγώ δεν θα ήθελα να γράφω πια -στην Ελλάδα ζούμε τη μέρα της μαρμότας- αλλά είναι ωραίο να γράφεις. Ειδικά, όταν σε διαβάζουν. Ηλία, δεν πειράζει που δεν θα κάνεις σπίτι στην Ελβετία. Εδώ που τα λέμε, εγώ είμαι παιδί του ήλιου, οπότε πώς θα έμενα στην Ελβετία; Μην ανησυχείς, στο Αιγαίο έχουμε εκατοντάδες ανθρώπους για να μας φιλοξενήσουν. Εμένα με φιλοξενούν κάθε χρόνο. Έχει και τα καλά του το μπλογκ. Γνωρίζεις πολλούς καλούς ανθρώπους. Να είσαι καλά, Ηλία. Εδώ έρχεται η άνοιξη. Και μάντεψε ποιος είναι πολύ χαρούμενος.)

(Ηλία, την Μέρκελ την κόβω να πηγαίνει σπίτι της. Ένα πιόνι είναι.)

Πηγή: pitsirikos.net

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Νεκρή φύση

Ηλίας

Φίλε Πιτσιρίκο, ο Κάρολος μάλλον δεν έκανε λάθος, ούτε βάσισε την θεωρία του στην υπόθεση πως τα ανθρώπινα όντα είναι από την φύση τους αγαθά. Οι άνθρωποι όπως και όλα τα άλλα ζώα έχουν ως πρωταρχικό τους σκοπό τους την επιβίωση και την διαιώνιση του είδους.

Στον άνθρωπο η λογική και η επακόλουθη κοινωνική οργάνωση τοποθέτησε πάνω από την ζωική-φυσική παρόρμηση ένα «πρέπει».

Αυτό το «πρέπει» ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε ταξικό.

Στην πραγματικότητα, ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας είναι αυτός που βάζει τους όρους και τους κανόνες μιας συγκεκριμένης συμβίωσης.

Βάζει τους όρους και φυσικά βρίσκει τους τρόπους για να τους επιβάλει.

Μερικές φορές σκέφτομαι πως κάπου χάθηκε το επιστημονικό της θεωρίας των Κλασικών στον βαθύ τους πόθο για την ουτοπία, και αυτό οδήγησε στην διατύπωση της πεποίθησης πως η αταξική κοινωνία του μέλλοντος θα παρέχει στον καθένα που συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητες του, εκείνο που έχει αληθινά ανάγκη.

Είναι ίσως εκείνο το σημείο της επιστημονικής θεωρίας ερμηνείας της κοινωνικής πραγματικότητας που αγγίζει το πεδίο της μεταφυσικής, γίνεται πίστη και ανάγκη λύτρωσης, σωτηρίας και ηθικοπνευματικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου.

Η υπόθεση πως η κατοχή των μέσων παραγωγής από την κοινωνία οδηγεί στην προοδευτική κατάργηση της ταξικής της διαστρωμάτωσης αποδεικνύεται πειραματικά λανθασμένη, αφού σε κάθε μικρή ή μεγαλύτερη προσπάθεια εφαρμογής της θεωρίας σε πράξη, εμφανίζεται κάποιο κομμάτι της κοινωνίας που εκμεταλλεύεται τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα διαθέτει, για να διαφοροποιηθεί και να ξεχωρίσει από την υπόλοιπη κοινωνία.

Δεν είναι αφύσικο, δεν είναι παράλογο, δεν είναι αποτέλεσμα δράσης των δυνάμεων της αντεπανάστασης.

Είναι η συνέπεια της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου, είναι μια υπενθύμιση των ορίων που μας θέτει η πραγματικότητα.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη πρέπει να σταματήσει, και να αφεθεί το αδίστακτο 1% του πληθυσμού να απομυζά τον παγκόσμιο πλούτο εις βάρος του υπόλοιπου 99%.

Το αντίθετο μάλιστα θα πρέπει να ενταθεί.

Απλά θα πρέπει αν θέλουμε να προχωρήσουμε, να αφήσουμε πίσω τις όποιες αυταπάτες.

Το επίπεδο της αλληλεξάρτησης των ανθρώπων είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει ερωτήματα του τύπου «τι άλλο» αλλά μονάχα του τύπου «για ποιον» και «για ποιο σκοπό».

Οι αμέσως επόμενες γενιές θα έχουν να χειριστούν μια πρωτοφανή οικολογική κρίση την πιθανότητα της οποίας δεν μπορεί πια κανείς να αρνηθεί.

Ίσως στο μυαλό κάποιων να υπάρχουν κάποιοι «ειδικοί προστατευμένοι και θωρακισμένοι από την νέα τεχνολογία τόποι» που θα χωράνε το προνομιούχο 1%.

Καθόλου περίεργο για το τρόπο που αυτή η μειοψηφία σκέφτεται.

Το ερώτημα όμως θα είναι πάντα το πώς θα αντιδράσει το υπόλοιπο 99% σε αυτή την προοπτική.

Γιατί μπορεί το «βασικό» εισόδημα να είναι μια ρεαλιστική αντιμετώπιση από τους κυρίαρχους του φαινομένου της «μη αναγκαιότητας» των εργαζομένων ως συνέπεια της νέας τεχνολογικής επανάστασης, δεν θα έχει όμως την παραμικρή επίδραση στην υπερθέρμανση του πλανήτη και στην τρομακτική επιβάρυνση της ποιότητας του περιβάλλοντος σε αυτόν.

Πολλές φορές αισθάνομαι μεγάλη έκπληξη, όταν ακούω και διαβάζω τα συμπεράσματα σπουδαίων και προοδευτικών ανθρώπων από την μελέτη της επαναστατικής ιστορίας των δύο προηγούμενων αιώνων.

Μου προξενεί πχ κατάπληξη η μη καθολική διαπίστωση ότι η επιτυχία ή η αποτυχία των κινημάτων για κοινωνική δικαιοσύνη και ριζοσπαστικό κοινωνικό μετασχηματισμό, εξαρτάται πάντα από τον βαθμό και την αποτελεσματικότητα της οργάνωσής τους.

Σήμερα λέξεις όπως «οργάνωση» και «πειθαρχημένη δράση» του κινήματος ηχούν σαν βρισιές.

Κι αυτό ισχύει ως επί το πλείστον στους κόλπους της αριστερής και προοδευτικής διανόησης.

Λες και όλοι περιμένουν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος όχι στα κεφάλια δώδεκα Αποστόλων αλλά δεκάδων χιλιάδων προλετάριων.

Η φτώχεια –από μόνη της– πουθενά και ποτέ δεν έφερε την επανάσταση στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Μικρές ή μεγάλες εξεγέρσεις σίγουρα, συχνότατα αποτυχημένες όπως μαρτυρούν και οι χιλιάδες σταυροί με τους εξεγερμένους δούλους που έστησαν οι Ρωμαίοι κατά μήκος της Αππίας οδού 21 αιώνες πριν.

Όλες οι μεγάλες επαναστάσεις που πέτυχαν είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Οι επαναστάτες είχαν την οργανωτική δομή και την ετοιμότητα να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία την ώρα που αυτή παρουσιαζόταν.

Σήμερα δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς τις καταγγελίες του Σνόουντεν, ούτε να περπατήσει στους σπαρμένους από κάμερες δρόμους του Λονδίνου.

Φτάνουν οι εικόνες των στρατιωτικά εξοπλισμένων αστυνομικών που κινητοποιούνται με την αφορμή της τρομοκρατίας στις ΗΠΑ, στο Παρίσι, στις Βρυξέλες και αλλού.

Μία από τις πολύ μεγάλες μεταβολές που έφερε ο 21ος αιώνας στις δυνάμεις ασφαλείας των μεγάλων καπιταλιστικών κρατών είναι η ουσιαστική κατάργηση των εθνικών στρατών και η αντικατάστασή του από απόλυτα πιστές στο καθεστώς μισθοφορικές Πραιτωριανές φρουρές.

Αυτό το γεγονός, από μόνο του, αλλάζει πολλά από τα δεδομένα του 20ου αιώνα.

Η οργάνωση της ταξικής σύγκρουσης στο μέλλον θα πρέπει να βασίζεται στις εμπειρίες τόσο από τον ταραγμένο 20ο αιώνα όσο κι από τα κινήματα που αναπτύχθηκαν από διαφορετικές βέβαια αφετηρίες και για διαφορετικούς λόγους στο τρίτο κόσμο –Μεξικό, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή– και κατάφεραν να αποκτήσουν ισχυρά ερείσματα μέσα στις κοινωνίες.

Στον δυτικό κόσμο καλλιεργούνται μέσα στους κόλπους της προοδευτικής διανόησης ελιτίστικες νοοτροπίες και λογικές που πολύ λίγο απέχουν από το να ζητήσουν την αναστολή των πολιτικών δικαιωμάτων από τους «ανόητους» και τους «αμόρφωτους» που τυγχάνει κιόλας να είναι και φτωχοί.

Από παντού ηχούν οι φωνές για τους «ανεύθυνους» κι «αμόρφωτους» φτωχούς που δεν μπορούν να αντιληφθούν το «κοινό καλό» και με την εκλογική τους συμπεριφορά απειλούν «την πρόοδο».

Βέβαια, οι ίδιοι –αριστεροί και δεξιοί– τύποι που αμφισβητούν την ικανότητα των φτωχών να κρίνουν «σωστά», παραλείπουν να μας πουν πως τους ημιφασίστες πολιτικούς τους εκλέγει συνήθως η μεσαία αστική τάξη που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και όχι οι φτωχοί απόκληροι της κοινωνίας που έχουν προ πολλού βρεθεί εκτός της πολιτικής σκηνής.

Χρόνια τώρα, όμως, η προοδευτική διανόηση αναδεικνύει με έμμεσο τρόπο τα «ιδανικά» της νεοφιλελεύθερης ιδιωτείας και του ατομικισμού, υποβαθμίζοντας ή ευτελίζοντας την αξία και την ανάγκη της συνειδητής συλλογικότητας.

Υπηρέτες ενός συστήματος που τους πληρώνει τα δίδακτρα και που τους δίνει χώρο για διαλέξεις, δημοσιεύσεις κι επαγγελματικές συνευρέσεις.

Όπως και παλιότερα, έτσι και σήμερα, χρειάζεται αναμφίβολα η συμβολή των πιο πρωτοπόρων τμημάτων της κοινωνίας στην διαμόρφωση της θεωρίας με τρόπο που να ερμηνεύει την σύγχρονη πραγματικότητα και ταυτόχρονα να μετουσιώνεται σε μια άλλη ισχυρή οργανωτική δομή διεκδίκησης.

Τίποτα δεν θα γίνει μέσω της επιφοίτησης, τίποτα δεν θα αλλάξει με την επανάληψη.

Προσεκτική παρατήρηση, σοβαρή προσπάθεια ερμηνείας των φαινομένων και αξιοποίηση της προηγούμενης συλλογικής εμπειρίας.

Απόλυτα αναγκαία και αυτονόητα πράγματα σε μια εποχή που μοιάζει να έχει για τα καλά πέσει η νύχτα κι ο ουρανός να είναι γεμάτος σύννεφα.

Ψηλά αχνοφέγγει το φως της σελήνης, όμως εμείς εξακολουθούμε να κοιτάμε το δάχτυλο εκείνου που μας φωνάζει «δες».

Αν χαθεί τα επόμενα 2-4 χρόνια η ευκαιρία για ένα καινούργιο κι οργανωμένο κίνημα, θα βυθιστεί η ανθρωπότητα σε ένα νέο και παρατεταμένο Μεσαίωνα.

Κι αν τα παραπάνω φαντάζουν αναγκαία σε παγκόσμιο επίπεδα, στην Ελλάδα τα πράγματα είναι –ευτυχώς– πολύ πιο απλά.

Σε μια χώρα υπόδουλη στους ξένους, σε μια χώρα υπό κατοχή, ο αγώνας για την απελευθέρωση προηγείται και συνδέεται άρρηκτα με οποιοδήποτε άλλο αγώνα για κοινωνική πρόοδο.

Για πολλούς όμως Έλληνες αριστερούς η Ελλάδα είναι χώρα του καπιταλιστικού κέντρου, οπότε την μάχη για την ανεξαρτησία που πρέπει να δοθεί από όλο τον λαό την αφήνουνε στα βρώμικα χέρια της εθνικιστικής δεξιάς.

Χαμένοι στην μετάφραση κειμένων που δεν θελήσανε ποτέ να καταλάβουνε πως είναι εργαλεία και όχι ευαγγέλια.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, δεν τρέφω ψευδαισθήσεις. Όταν οι κάτοικοι μιας πολυκατοικίας δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν ούτε για το πώς θα ζεσταθούν όλοι τους -και προτίμησαν να ζεσταθεί ο καθένας μόνος του πληρώνοντας περισσότερα- είναι μάλλον αδύνατον να συνεννοηθούν για κάτι πιο μεγάλο και πιο ουσιαστικό. Ηλία, όλοι ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Είναι φως φανάρι. Αλλά δεν το κάνουμε. Ηλία, να είσαι καλά. Κι όπως έγραψε ο Σεφέρης, «ο κόσμος είναι απλός».)

Πηγή: pitsirikos.net

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχουν αλλά είναι λίγοι

Πιτσιρίκος

Ήταν η πρώτη ημέρα που πέρασε την πόρτα του σχολείου. Μικροκαμωμένη με μεγάλα καστανά μάτια και μαύρα σγουρά μαλλιά που τα είχε πλέξει κοτσίδες η μητέρα της στο σπίτι. Σήμερα ήταν για αυτήν μια ξεχωριστή ημέρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, της είχαν φορέσει και το καλό της φόρεμα.

Εκείνο το λευκό φόρεμα με το κόκκινο κέντημα μπροστά στο μπούστο. Το πιο όμορφο φόρεμα που είχε φορέσει εκείνα τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής της.

Το πρωί εκείνης της μέρας σηκώθηκε πιο νωρίς από ότι συνήθως.

Γεμάτη η καρδιά της από λαχτάρα, χαρά και προσμονή. Γεμάτη η ψυχή της από τον φόβο.

Τις προηγούμενες ημέρες πολλοί άνθρωποι που στα παιδικά της μάτια έμοιαζαν σπουδαίοι της είχαν μιλήσει για εκείνο που επρόκειτο να συμβεί.

Την είχαν «προετοιμάσει».

Θα ήταν εκείνη –η 6χρονη Ρούμπι– το πρώτο «μαύρο» παιδί που θα πήγαινε σε σχολείο «λευκών» στην Νέα Ορλεάνη.

Ήταν Νοέμβρης του 1960 και το φυλετικό μίσος πλημμύριζέ τους δρόμους και τις ψυχές των ανθρώπων στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ.

Της είχαν ήδη εξηγήσει πως στο σχολείο δεν θα την πήγαιναν οι γονείς της αλλά δύο άντρες του FBI που ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε διαθέσει για την προστασία της.

Της είχαν επίσης πει να μην φοβάται αλλά η ίδια έβλεπε την ίδια στιγμή που της μιλούσαν τον φόβο να τρεμοπαίζει μέσα στα μάτια τους.

Και τώρα που έχει φτάσει η μεγάλη η ώρα βλέπει μπροστά της το έξαλλο πλήθος των «καλών λευκών χριστιανών» να βρίζει και να απειλεί.

Βλέπει επίσης ένα μικρό λευκό φέρετρο με μια μαύρη κούκλα μέσα, στην πόρτα του σχολείου.

Στρέφει το βλέμμα της τριγύρω και παρατηρεί την ένταση στους μύες του προσώπου και τον ιδρώτα στην άκρη της μύτης του εκπαιδευμένου σωματοφύλακά της.

Δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι συμβαίνει γύρω της.

Είναι μονάχα 6 χρονών. Είναι μονάχα ένα μικρό μαύρο κορίτσι στην Νέα Ορλεάνη.

Μα είναι εκείνη η μαγική στιγμή που συνειδητοποιεί κάτι που ίσως να αλλάξει κάποτε τον ρου της ανθρωπότητας.

Έχει δικαίωμα.

Σηκώνει ψηλά το κεφάλι της και ανεβαίνει αργά κι αποφασιστικά τα σκαλιά για την πόρτα του σχολείου.

Δεν λυγίζει.

Για έναν ολόκληρο χρόνο κάνει μόνη της μάθημα μαζί με την μοναδική δασκάλα που δέχτηκε να αναλάβει την διδασκαλία του μικρού μαύρου κοριτσιού.

Τα άλλα παιδιά την αποφεύγουν και μονάχα ο γιος ενός κληρικού παίζει μαζί της στα διαλείμματα.

Τον απομονώνουν κι αυτόν.

Πολύ γρήγορα παρεμβαίνει ο εισαγγελέας και κάνει συστάσεις σε μια λευκή «μάνα» που κάθε πρωί περιμένει την μικρούλα Ρούμπι στην είσοδο του σχολείου και απειλεί πως θα την δηλητηριάσει.

Η επόμενη, πάντως, σχολική χρονιά είναι πιο εύκολη και η αμέσως επόμενη ευκολότερη.

Κι άλλοι μαύροι μαθητές εγγράφονται στο σχολείο του οποίου την πόρτα διέσχισε για πρώτη φορά η εξάχρονη Ρούμπι Μπρίτσις τον Νοέμβρη του 1960.

Πραγματικά, φίλε Πιτσιρίκο, δεν έχω λόγια για να περιγράψω την βαθιά εκτίμηση και τον σεβασμό που αισθάνομαι για όλους εκείνους τους καθημερινούς ανθρώπους που φοβούνται αλλά ξεπερνούν το παραλυτικό αυτό συναίσθημα και κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Ευτυχώς, υπάρχουν πάντοτε τέτοιοι άνθρωποι.

Δυστυχώς όμως είναι συνήθως λίγοι, μεγαλώνουν κι αυτοί, κουράζονται, πεθαίνουν και χάνονται.

Μιλάς για το «δόγμα της ηλιθιότητας» των Ελλήνων, στην βάση του όμως βρίσκεται ο φόβος.

Εκείνος που φοβάται και τρέμει για το οτιδήποτε, εκείνος που δεν τολμά ποτέ του να διεκδικήσει τα δικαιώματα που στοιχειοθετούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αναζητά συνειδητά την ηλιθιότητα σαν μια σανίδα προσωπικής του σωτηρίας.

Κι οι Έλληνες φοβηθήκανε πολύ καιρό πριν τους καθίσουν στον σβέρκο τα μνημόνια.

Φοβηθήκανε το 1973 στο Πολυτεχνείο και το 1974 στην Κύπρο.

Φοβηθήκανε το 1996 στα Ίμια.

Φοβηθήκανε τον Δεκέμβρη του 2008 όταν είδαν -κάποια από- τα παιδιά τους να καίνε το καρα-κιτς δέντρο της πλασματικής τους ευημερίας στο Σύνταγμα.

Φοβήθηκαν τον Ιούνη του 2012 και φοβηθήκανε ξανά τον Ιούλη του 2015, όταν συνειδητοποίησαν το τι ακριβώς ψήφισαν στο δημοψήφισμα.

Δεν μας τσακίσανε τα μνημόνια.

Ήμασταν από τα πριν βαθιά ηττημένοι.

Μπορεί να το δει κανείς εύκολα στις φιγούρες εκείνων που μας κυβερνούν.

Στους Τσίπριδες και στους Δραγασάκηδες.

Στις παρέες και στα κυκλώματα.

Στα πολιτικά σόγια.

Μπορεί να το δει κανείς αυτό στα μάτια των «σπουδαίων» και στα μάτια των «ασήμαντων» ανθρώπων.

Στα μάτια όλων αυτών που λένε και κάνουν απίστευτα πράγματα χωρίς να ντρέπονται.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό το αφιερώνω σε εκείνους τους «γονείς» που καταλαμβάνουν σχολικά κτήρια και βάζουν λουκέτα στις πόρτες των σχολείων προκειμένου να «προστατεύσουν» τα παιδιά τους από τα προσφυγόπουλα. Το αφιερώνω επίσης στην ΠΔΦΑ κυβέρνηση και στην κοινωνία που ανέχεται τέτοιου είδους ρατσιστικές συμπεριφορές και τις νομιμοποιεί δια της σιωπής. Εξυπακούεται, βέβαια, πως για όλα αυτά τα βρωμερά που συμβαίνουν όταν συμβαίνουν, δεν φταίνε οι Έλληνες. Οι Έλληνες είναι αθώοι, επειδή είναι Έλληνες.

(Αγαπητέ Ηλία, ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα. Πάνω στο φόβο του θανάτου -και στον εκβιασμό- κυριαρχούν με χυδαίο τρόπο οι θρησκείες και οι έμποροί τους. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν φοβάται. Οι τρελοί, ίσως. Κι εγώ φοβάμαι. Αλλά ντρέπομαι να φοβάμαι. Οπότε, η ντροπή νικάει τον φόβο. Το άσχημο σήμερα στην Ελλάδα είναι πως οι άνθρωποι αγαπούν τον φόβο. Βρίσκουν στον φόβο μια ασφάλεια και μια δικαιολογία. Είναι βέβαιο πως και ο Γερμανός εργάτης της φωτογραφίας, ο August Landmesser, θα φοβήθηκε να μη σηκώσει το χέρι του και να χαιρετήσει ναζιστικά μπροστά στον Χίτλερ. Αλλά δεν το σήκωσε. Ήταν ο μόνος. Αλλά δεν το σήκωσε. Και το πλήρωσε. Ήξερε πως θα το πληρώσει πολύ ακριβά. Αλλά δεν το σήκωσε. «Σήκωσέ το χέρι σου ρε, τι σου ζητάνε;». Αλλά δεν το σήκωσε. Αυτός ο άνθρωπος θέλω να γίνω. Ο καθένας μας θα πρέπει να γίνει αυτός ο άνθρωπος. Αυτός ο άνθρωπος δεν «πέρασε» από τη ζωή. Έβαλε και την σφραγίδα του. Άφησε το αποτύπωμά του. Ηλία, στην Ελλάδα πια βλέπεις τις πουστιές και τις απατεωνιές να σου έρχονται από ανθρώπους που υποστηρίζουν πως είναι φίλοι σου. Και δεν ευθύνεται ο φόβος για τη συμπεριφορά τους. Απλά, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθάρματα. Αυτό ξέχασε να υπολογίσει ο Μαρξ. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Πηγή: pitsirikos.net

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Λαοί για φίλημα

Ηλίας

Στην Ελβετία είναι περήφανοι για το πολιτικό τους σύστημα, για αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «άμεση δημοκρατία». Οι πολίτες μπορούν να μαζέψουν υπογραφές για να προκηρυχθούν δημοψηφίσματα προκειμένου να θεσπιστούν καινούργιοι νόμοι ή να καταργηθούν κάποιοι παλιοί.

Τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων έχουν «δεσμευτικό» χαρακτήρα για την εκτελεστική εξουσία.

Για την εκτελεστική εξουσία στην οποία συμμετέχουν όλοι, από τους light ή original φασίστες μέχρι τους light ή original «αριστερούς».

Λίγες μέρες πριν, ο Ελβετικός λαός ψήφισε υπέρ της υιοθέτησης μέτρων παρακολούθησης των πολιτών και ενίσχυσης του ρόλου των μυστικών υπηρεσιών της χώρας, νόμων δηλαδή που δεν έχουν και πολλά να ζηλέψουν από την αντίστοιχη αντι-τρομοκρατική νομοθεσία που έχουν υιοθετήσει εδώ και χρόνια οι ΗΠΑ.

Η αποδοχή του νόμου με συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία σε όλα τα καντόνια δεν συνάδει ούτε αντικατοπτρίζει σε κανένα βαθμό το πραγματικό πρόβλημα τρομοκρατίας ή ισλαμικού εξτρεμισμού που αντιμετωπίζει η χώρα.

Την ίδια ημέρα οι Ελβετοί είπαν «όχι» στις αυξήσεις κατά 10% των συντάξεων και στην νομοθεσία για ισχυρότερη και περισσότερη εστιασμένη «πράσινη» ανάπτυξη της χώρας τους.

Ανατρέχοντας και στα αποτελέσματα προηγούμενων δημοψηφισμάτων, εντυπωσιάζεται προφανώς κανείς από την συχνότητα με την οποία αυτά διεξάγονται καθώς και με την ποικίλη θεματολογία που έχουν.

Θα έπρεπε ίσως να εντυπωσιαστεί κάποιος κι από τα ποσοστά συμμετοχής –μεταξύ 40% και 50%- όπως επίσης και από την απουσία ενοχλητικών δημοψηφισμάτων, όπως πχ εκείνων που να αφορούν την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, την υποχρεωτική μείωση της τιμής των φαρμάκων -4 φορές υψηλότερη από την γειτονική Γερμανία-, την άρση του απορρήτου για τις ελβετικές τράπεζες, τον έλεγχο της πολιτικής της κεντρικής τράπεζας που αγοράζει σωρηδόν μετοχές στην Wall Street και τυπώνει χρήμα με ρυθμούς Ιαπωνίας, και τόσα άλλα.

Επίσης, δεν μπορεί παρά να «βγάλει μάτι» η συντριπτική απόρριψη από τον «σοφό λαό» προοδευτικών νομοθετικών πρωτοβουλιών όπως πχ το δημοψήφισμα για το «βασικό εισόδημα» και η παράλληλη υπερψήφιση αναμφίβολα αντιδραστικών νομοθετημάτων όπως πχ η απαγόρευση της κατασκευής μιναρέδων στα υπάρχοντα μουσουλμανικά τεμένη.

Ακόμα, σχετικά πρόσφατα, μια κοινότητα στην κεντρική Ελβετία αποφάσισε να πληρώσει στην κεντρική κυβέρνηση της Βέρνης ένα ιδιαίτερα τσουχτερό πρόστιμο –εκατομμυρίων φράγκων– παρά να επιτρέψει την εγκατάσταση στα «εδάφη της» έντεκα (11) προσφύγων από την Συρία!

Κοιτώντας την ιστορία, διαπιστώνει κανείς με έκπληξη πως ήταν η Ελβετία το τελευταίο πολιτισμένο δυτικό κράτος –που κατόπιν ισχυρότατων διεθνών πιέσεων– επέτρεψε την ψήφο των γυναικών στο όχι και τόσο μακρινό 1973.

Μέχρι τότε, αλλεπάλληλα δημοψηφίσματα –τυπικό χαρακτηριστικό της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας»– αρνούνταν το αυτονόητο δικαίωμα της ψήφου στις γυναίκες με ποσοστά 65% και 80%.

Ήταν μάλιστα το 1994 που ένα μικρό γερμανόφωνο καντόνι υποχρεώθηκε από την κεντρική διοίκηση να κάνει επιτέλους δεκτό το αίτημα της ψήφου των γυναικών παρά τα συνεχόμενα αρνητικά αποτελέσματα για το θέμα στα τοπικά δημοψηφίσματα.

Θα πει βέβαια κανείς –και δικαίως– πως ακόμα και στην αρχαία «δημοκρατική» Αθήνα το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού αποκλείονταν από όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής ούτε οι γυναίκες, ούτε οι δούλοι, ούτε οι μέτοικοι –μόνιμοι κάτοικοι της Αθήνας– που δεν είχαν καταγωγή από το κλεινόν άστυ.

Ίσως τελικά αυτό να αποτελεί κι ένα από τα μεγαλύτερα λειτουργικά προβλήματα της «άμεσης δημοκρατίας», το γεγονός δηλαδή ότι οι πολίτες μιας «δημοκρατικής» πολιτείας πρέπει συχνά να αποφασίσουν σχετικά με τα θεμελιακά δικαιώματα των άλλων.

Τις περισσότερες ίσως φορές ο απαίδευτος κι εγωιστικά σκεπτόμενος πολίτης μιας «δημοκρατικής πολιτείας» μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός και διώκτης της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Αλλά για αυτό το ζήτημα έχουν γραφτεί πολλά από τους Αρχαίους λόγιους, οπότε μάλλον δεν επισημαίνω και τίποτα καινούργιο.

Σήμερα στην χώρα που ζω –και στην οποία δεν γνωρίζω ακόμα αν θα περάσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου όπως εσύ μου γράφεις, καλέ μου Πιτσιρίκο, ή αν θα είμαι περαστικός– υπάρχουν 8 εκατομμύρια μόνιμοι κάτοικοι.

Από αυτούς, τα δύο εκατομμύρια είναι ξένοι, πολλοί δεύτερης γενιάς.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα.

Κι αν αυτό στις ημέρες μας ακούγεται σαν κάτι φυσιολογικό, στην πραγματικότητα δεν είναι.

Στο τελευταίο δημοψήφισμα, οι κάτοικοι του καντονιού της Νασατέλ απέρριψαν την πρόταση για παροχή δικαιώματος ψήφου στους ξένους μόνιμους κατοίκους της περιοχής για ζητήματα που έχουν να κάνουν με τοπικά θέματα και που τους αφορούν άμεσα.

Καθόλου περίεργο, αφού μέχρι πρόσφατα αρνούνταν την ψήφο στις μανάδες και στις γυναίκες τους.

Το αληθινά περίεργο είναι η στάση των γυναικών που θα όφειλε –κατά την γνώμη μου– να είναι πιο φιλελεύθερη.

Φαίνεται μάλλον πως η μπούργκα δεν είναι απλά ένα ύφασμα, αλλά ένας ιδεολογικός και πνευματικός μανδύας που σκεπάζει το κεφάλι και το σώμα των γυναικών σε πολλά μέρη της οικουμένης.

Κάποτε μιλάγαμε για την «δημοκρατία» που βρίσκονταν μπροστά στο απόσπασμα.

Τώρα απλά σιωπούμε για την δημοκρατία που βρίσκεται μες στα σκουπίδια.

Και φυσικά έχει πιο κάτω.

Υ.Γ. Τέλειωσε και το πρώτο Debate στην «μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου» με την Κλίντον να θριαμβεύει του Τραμπ. Το 62% του κοινού –λένε οι δημοσκοπήσεις– θεωρεί ότι νικήτρια ήταν η Κλίντον. Μετά διάβασα και τις βαθυστόχαστες «αναλύσεις» από τα πουτανάκια του “The Guardian”. Είδα και τα σχετικά αποσπάσματα.

Η Κλίντον μιλούσε για το πόσο κακός είναι ο Τραμπ, και ο Τραμπ για τις χαμένες θέσεις εργασίας και την NAFTA. Έχω την αίσθηση ότι ο Τραμπ θα είναι ο επόμενος και ίσως ο τελευταίος πλανητάρχης. Αφού επαναστατικές ανατρεπτικές διαδικασίες δεν υπάρχουν, μάλλον ο καπιταλισμός πάει να τινάξει τα πέταλα από μόνος. Διαλυόμενος κάτω από το βάρος των τρομακτικών του αντιθέσεων.

Η κατάσταση στον κόσμο θυμίζει το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την κάθοδο των Βαρβάρων. Μετά από το αναπόφευκτο όμως φινάλε, ακολούθησε ο Μεσαίωνας.

(Αγαπητέ Ηλία, δημοψηφίσματα πρέπει να γίνονται για όλα τα θέματα, εκτός από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην Ελβετία δεν έδιναν δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, γιατί στα σχετικά δημοψηφίσματα ψήφιζαν μόνο οι άνδρες. Ηλία, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, η Ελβετία γίνεται η χώρα που θέλουν οι πολίτες της. Αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Εμείς κάναμε πέρσι ένα δημοψήφισμα μετά από 41 χρόνια, και το αποτέλεσμα δεν μέτρησε.

Οπότε, πώς να κρίνω τώρα εγώ τους Ελβετούς που κάνουν καμιά δεκαπενταριά δημοψηφίσματα το χρόνο και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το σέβονται όλοι; Η Ελβετία δεν είναι προτεκτοράτο, η Ελλάδα είναι.

Ηλία, οι εκλογές στις ΗΠΑ έχουν πολύ γέλιο. Δηλαδή, είναι σαν ανέκδοτο ότι οι δυο υποψήφιοι είναι η Κλίντον και ο Τραμπ. Κάτι καλό θα βγει από αυτό το τερατούργημα. Φωνάζει η κατάσταση για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ. Πάντως, αυτή η δημοσκόπηση ήταν για λογαριασμό του CNN. Οπότε, καταλαβαίνεις. Από την αρχή, μου φάνηκε σχεδόν βέβαιο πως θα βγει ο Τραμπ. Η Χίλαρι έχει τον ανθρωποδιώχτη. Σαν να είναι από το σόι του Μητσοτάκη. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Πηγή: pitsirikos.net

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Ολυμπιακοί της Άννας

Πιτσιρίκος

Στα τέλη του 19ου αιώνα ένας αριστοκράτης –δηλωμένος ρατσιστής και μισογύνης– με την παρέα του θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αναβίωσης των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων.

Τις πρώτες λοιπόν Ολυμπιάδες της τότε ΔΟΕ και του ιδρυτή της βαρόνου Κουμπερτέν δεν θα τις έλεγες και επιτυχημένες.

Μικρή συμμετοχή και προβολή, συχνά συνδεδεμένες με εμπορικές εκθέσεις, των οποίων και αποτελούσαν τμήμα με κορυφαία προπολεμικά παραδείγματα τους αγώνες του 1900 και του 1904 στο Παρίσι και το Λος Άντζελες αντίστοιχα.

Το πρώτο παράδειγμα «επιτυχημένων» Ολυμπιακών Αγώνων –ουσιαστικά και το πρότυπο των επιτυχημένων αγώνων ως τις ημέρες μας– ήταν οι αγώνες του 1936 στο Βερολίνο.

Οι Ολυμπιακοί του Χίτλερ. Λαμπρά στάδια, «ολυμπιακό χωριό» για τους αθλητές, τηλεοπτική και ραδιοφωνική κάλυψη, υψηλού επιπέδου πολιτική παρουσία, προπαγάνδα.

Στα παραπάνω –που τα συναντούμε και σήμερα σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις– πρέπει να προστεθούν και δύο «λαμπρές» επινοήσεις του υπουργού προπαγάνδας των ναζί του διαβόητου Γκέμπελς.

Το ένα είναι η τελετή «της αφής της ολυμπιακής φλόγας» και το δεύτερο η λαμπαδηδρομία που ξεκίνησε από την αρχαία Ολυμπία και κατέληξε στο ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου διασχίζοντας τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.

Για πρώτη φορά η ολυμπιακή φλόγα που άναψε με την δύναμη του ήλιου στην αρχαία Ολυμπία έκαιγε στην διάρκεια των αγώνων στο βωμό που κατασκεύασαν οι ναζί για τον σκοπό αυτό.

Ο ίδιος ο Χίτλερ –για τις ανάγκες της ναζιστικής προπαγάνδας– έσφιξε το χέρι του φουστανελοφόρου γέροντα και μαραθωδρομονίκη του 1896, Σπύρου Λούη, στο στάδιο λίγο πριν την έναρξη των τελευταίων προπολεμικών αγώνων.

Τα υπόλοιπα λίγο πολύ γνωστά.

Το σημαντικό, πάντως, είναι πως το «περιεχόμενο» των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων και τα υποτιθέμενα ιδεώδη του Ολυμπισμού έχουν εν πολλοίς σφραγιστεί από τις πράξεις και τις σκέψεις ενός ρατσιστή βαρόνου και του υπουργού προπαγάνδας του Γ΄ Ράιχ.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις αρχαίες πηγές για να καταλάβει πως οι αρχαίοι αγώνες ήταν στην αφετηρία τους μια θρησκευτική τελετή που στην πορεία απέκτησε πολλές από τις «σύγχρονες παθογένειες και αρετές».

Στρεψοδικίες, πολιτικές συγκρούσεις, δωροδοκίες, επαγγελματίες αθλητές που δεν δίσταζαν σε τίποτα και στόχευαν μονάχα στην νίκη και στις υλικές απολαβές που αυτή τους εξασφάλιζε, κλπ.

Ακόμα κι αυτή η περιβόητη εκεχειρία κατά την διάρκεια των αγώνων δεν είναι σίγουρο ότι τηρείτο πάντα.

Ο ίδιος ο Θουκυδίδης στην Ιστορία του περιγράφει ένα περιστατικό με τους Σπαρτιάτες που αποκλείστηκαν από τους αγώνες και τιμωρήθηκαν με πρόστιμο επειδή παραβίασαν την ολυμπιακή εκεχειρία.

Η Σπάρτη, βέβαια, που ήταν κραταιά στρατιωτική δύναμη της εποχής απείλησε τους διοργανωτές με επέμβαση και πέτυχε την αναίρεση της ποινής.

Αργότερα, στην ρωμαϊκή εποχή, οι αγώνες έχασαν πολλή από την αίγλη τους.

Αρκεί να θυμηθεί κανείς πως ο Νέρωνας στέφθηκε ολυμπιονίκης, για λόγους νομίζω προφανείς.

Για περισσότερες πληροφορίες, σχετικά με τους ολυμπιακούς αγώνες στα Ρωμαϊκά χρόνια, μπορείτε να ανατρέξετε στο κλασικό πλέον «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες».

Βέβαια, οι πεποιθήσεις σχετικά με τους αρχαίους αγώνες είναι βαθιά ριζωμένες στα μυαλά των ανθρώπων – και ιδιαίτερα των Ελλήνων – οπότε δεν νομίζω ότι αξίζει να συνεχίσω άλλο.

Είναι σαν να μιλάς στους χριστιανούς για τον «Παυλικιανισμό» και την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, όπου ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος παρήγγειλε την συγγραφή των τεσσάρων ευαγγελίων και την δημιουργία της νέας κρατικής θρησκείας των Ρωμαίων, βαφτίζοντας στην συνέχεια για λόγους πολιτικούς όλους τους υπόλοιπους, αιρετικούς.

Μετά την «βάπτισή» τους, ως αιρετικούς, ακολούθησε φυσικά η «θυσία», δηλαδή η σφαγή τους.

Σταματάω όμως εδώ.

Προσπερνώ χαλαρά δεκαπέντε αιώνες και φτάνω στο σήμερα και πιο συγκεκριμένα στην διπλή ολυμπιονίκη στην σκοποβολή Άννα Κορακάκη.

Η Άννα είναι μια κοπέλα 19 ετών που είχε την δύναμη και την επιμονή να κάνει πρωταθλητισμό σε μια χώρα που ΟΛΟΙ βρίσκονταν απέναντι της.

Η Άννα, μέσα στην ατυχία της να γεννηθεί στην Ελλάδα, είχε την τύχη να έχει κοντά της δύο καταπληκτικούς γονείς που την βοήθησαν να πετύχει αυτό που πέτυχε σήμερα.

Αυτό που πέτυχε μόνη της!

Τώρα ένας ολόκληρος λαός κρετίνων φουσκώνει από υπερηφάνεια για κάτι που μέχρι εχθές αγνοούσε και αύριο –το πολύ μεθαύριο– θα έχει ξεχάσει.

Πολιτικά βρωμόσκυλα τρέχουν το ένα μετά το άλλο να αρπάξουν κάποιο κομμάτι από την επιτυχία της γενναίας αυτής κοπέλας.

Ο πρύτανης του Αριστοτελείου -στο οποίο η Άννα είναι φοιτήτρια-φωταγωγεί το ίδρυμα για να την τιμήσει· πάλι καλά που δεν το «βάφει» στα χρώματα της … γαλλικής σημαίας.

Δεκάδες «δημοσιογράφοι» ορμάνε πάνε στην οικογένεια σαν τα όρνια για να λεηλατήσουν και να αρπάξουν κάτι από την λάμψη της.

Άννα, προς θεού, μην παρασυρθείς.

Το μόνο αληθινό μήνυμα που εισέπραξες αυτές τις μέρες της δόξας, το μόνο μήνυμα που πρέπει να λάβεις πραγματικά υπόψη σου είναι εκείνο που σου έστειλε ο δήμος της Δράμας.

Λίγες ώρες πριν κρεμάσεις το χρυσό μετάλλιο στο λαιμό σου, λίγες ώρες πριν δακρύσεις, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο ανεβασμένη στο πρώτο σκαλί του βάθρου, οι μπουλντόζες γκρεμίσανε το αυτοσχέδιο «σκοπευτήριο» που με τα χέρια του έχτισε ο πατέρας και προπονητής σου για σένα.

Γκρεμίσανε τον χώρο που προπονήθηκες επί χρόνια, που έκλαψες από απελπισία, που ίδρωσες από την προσπάθεια και την αγωνία.

Σε λίγα χρόνια θα τελειώσεις με την σχολή, θα τελειώσεις με τον αθλητισμό και δεν θα θέλει να σε ξέρει ΚΑΝΕΝΑΣ!

Δεν θα υπάρχεις για κανέναν από όλους αυτούς που σήμερα σε αποθεώνουνε.

Στην φτώχεια και στην μιζέρια του Προτεκτοράτου θα είσαι κι εσύ θαμμένη, με μοναδική σου περιουσία ένα τσουβάλι μετάλλια και αναμνήσεις, μια περιουσία που θα την περιφρονούν όλοι.

Άννα, τώρα που είσαι νέα, τώρα που όλα τα φώτα της ανθρωπότητας είναι στραμμένα επάνω σου, τώρα πρέπει να μην διστάσεις στιγμή, τώρα πρέπει να πάρεις την μεγάλη απόφαση.

Τώρα πρέπει να φύγεις.

Ίσως κάποτε να μπορέσεις να γυρίσεις πίσω έχοντας διαμορφώσει τους δικούς σου όρους επιστροφής.

Τώρα όμως πρέπει να φύγεις.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, άσε και κάποιον να μείνει στην Ελλάδα. Να βρούμε και κάποιον εκεί, αν επιστρέψουμε μια μέρα. Άννα, μην τον ακούς τον Ηλία· να κάτσεις στην Ελλάδα να μας περιμένεις με το πιστόλι στο χέρι. Θα σου φέρω και σοκολατάκια. Ηλία, μην νομίζεις πως ασχολούνται και πολλοί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έχουν άλλα πράγματα να τους απασχολούν σήμερα οι Έλληνες· η Ελλάδα βρομάει κόφτη και κατάρρευση.

Ο χαμός γίνεται από τα ΜΜΕ που δεν έχουν θέματα -Αύγουστο μήνα- και λένε και γράφουν ένα κάρο μαλακίες. Στην επόμενη «επιτυχία» -σε κάνα αγώνισμα της προκοπής-, θα ξεχάσουν τις προηγούμενες «επιτυχίες» και θα πέσουν με τα μούτρα στον νέο χρυσό ολυμπιονίκη που σήκωσε ψηλά τη σημαία του προτεκτοράτου και «ανάγκασε» τους «ξένους» να κάτσουν προσοχή στον ύμνο του προτεκτοράτου. Ελπίζω η Ελλάδα να έχει κι άλλες «επιτυχίες» στους Ολυμπιακούς Αγώνες -νομίζω πως έχουμε ελπίδες για χρυσό στο αρχαιοπρεπές μπάντμιντον-, γιατί έχει μεγάλη πλάκα, που η χώρα είναι προτεκτοράτο, έχει ξεπουληθεί, και κάποιοι ζουν ακόμα στο 2004. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πλανήτης των Πιθήκων

Πιτσιρίκος

Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι τελικά συμβαίνει με τους ανθρώπους και ξυπνά μέσα τους ο νόστος όταν εγκαταλείπουν τον τόπο που γεννήθηκαν και για κάποιον λόγο αναγκάζονται να ζήσουν αλλού.

Το έβλεπα αυτό παλαιοτέρα στην Αθήνα, όπου κοιτούσα τα μάτια μεσόκοπων και ηλικιωμένων ανθρώπων να φωτίζονται όταν έρχονταν η κουβέντα στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, στο χωριό τους.

Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στο πλοίο όταν έκανα την στρατιωτική μου θητεία και συζητούσα με νέα παιδιά που ως επί το πλείστoν κατάγονταν από την Μακεδονία ή την Θράκη· χαρακτηριστικό για τα πληρώματα των αρματαγωγών εκείνης της εποχής.

Συνάντησα ξανά την ίδια κατάσταση, όταν εργάστηκα σε μεγάλα νοσοκομεία στην Βρετανία και είχα πολλούς συναδέλφους από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, Ευρώπη, Ασία και Αφρική.

Θυμάμαι τον Μωχάμεντ που ήταν ειδικευόμενος τότε –τώρα σίγουρα θα έχει τελειώσει κι ίσως έχει βρει ήδη θέση Consultant στο NHS.

Ήταν μουσουλμάνος και ζούσε στο Αχμενταμπάντ -ή κάπως έτσι-, μια πόλη μουσουλμανική στην βορειοδυτική Ινδία και έφυγε μαζί με την οικογένεια του, όταν ο τότε Ινδουιστής κυβερνήτης της επαρχίας όπου βρίσκεται η πόλη του –και τωρινός πρωθυπουργός της Ινδίας– εξαπέλυσε αληθινό πογκρόμ ενάντια στον ντόπιο μουσουλμανικό πληθυσμό, προκαλώντας τον θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων.

Ο Μωχάμεντ ήταν γιατρός, γνώριζε καλά Αγγλικά και το μόνο που χρειάστηκε να κάνει ήταν να απευθυνθεί σε ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας στο Λονδίνο που τον βοήθησε να βρει θέση για να συνεχίσει την ειδικότητα του σε κάποιο νοσοκομείο του NHS.

Δεν χρειάστηκε να θαλασσοπνιγεί στο Αιγαίο, ούτε χρειάστηκε να ακούσει κάποιον χρυσαυγίτη Έλληνα ή κανέναν Αυστριακό μπάτσο της Frontex να τον αποκαλεί «βρωμιάρη».

Απέφυγε επίσης την επαναπροώθηση στην «ασφαλή Τουρκία» από την ΠΔΦΑ κυβέρνηση του υπουργού Κουφάλα, με το αιτιολογικό ότι καταγόταν από την επίσης «ασφαλή» Ινδία.

Ο Μωχάμεντ λοιπόν –που ήταν πιστός μουσουλμάνος– κάθε μεσημέρι μου ζητούσε την άδεια για να πάει να προσευχηθεί.

Το έκανε αρκετές φορές, μέχρι που κατόρθωσα να του ξεκαθαρίσω πως δεν χρειάζεται να ζητάει άδεια από μένα για αυτόν τον λόγο.

Κάποια στιγμή ήρθε η κουβέντα στην θρησκεία και με ρώτησε κάτι σχετικά με την Ορθοδοξία.

Του είπα πως δεν είμαι χριστιανός και δεν πιστεύω στον θεό και μου απάντησε αμέσως πως του φαίνεται πολύ παράξενο αυτό, δεδομένου ότι έβλεπε πως είμαι «ένας πολύ καλός κι έντιμος άνθρωπος».

Με ρώτησε γιατί και του παρέθεσα την φράση του δικού μας Νίκου Καζαντζάκη πως «όσο υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν από την φτώχεια και την πείνα, θεός δεν υπάρχει».

Το είδα στα μάτια του πως κλονίστηκε λιγάκι. Μπορεί πάλι να ξαφνιάστηκε μονάχα.

Πάντως, χαμογέλασε και η συζήτηση σταμάτησε εκεί.

Φυσικά, συνεχίσαμε να μιλάμε για όλα τα υπόλοιπα θέματα, μεταξύ των οποίων ένα από τα αγαπημένα ήταν οι διακοπές που θα κάναμε το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι που εγώ θα πήγαινα στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου, την Ελλάδα, και ο Μωχάμεντ στην ωραιότερη περιοχή του πλανήτη, στην Ινδία.

Ένας άλλος συνάδελφος ταξίδευε κάθε καλοκαίρι στην Σρι Λανκα που την είχε καταστρέψει ο 25ετής εμφύλιος και το τσουνάμι.

Μπορούσε να μείνει στο καλύτερο 6-άστερο Resort αλλά αυτός επέστρεφε στο φτωχικό χωριό του.

Το ίδιο κι ο ουρολόγος που άπαξ και άνοιγες την κουβέντα μπορούσε να μιλάει με τις ώρες για την πατρίδα του την Νιγηρία.

Οι άνθρωποι βλέπουν πάντα με τα μάτια της καρδιάς τους και βαθιά στην ψυχή τους υπάρχει εκείνο το μικρό παιδί που υπήρξαν κάποτε.

Η παιδική μας ηλικία μας τραβάει να γυρίσουμε πίσω.

Το μυαλό να μείνουμε μακριά.

Και είναι πολλές φορές που η απόσταση θολώνει την κρίση και παραποιεί την εικόνα, εξωραΐζοντάς την υποσυνείδητα.

Ίσως να είναι κι ένας καλός κι αποδοτικός μηχανισμός άμυνας για τα πρώτα δύσκολα χρόνια της ξενιτιάς.

Η πραγματικότητα μιας καλύτερης ζωής στο εξωτερικό από την μια, κι η ονειρική πατρίδα από την άλλη.

Η πατρίδα που κάποια στιγμή εκσυγχρονίζεται, εκδημοκρατίζεται, γίνεται χώρα δικαίου κι ανοίγει τις αγκάλες της για να μας δεχτεί όλους πίσω.

Όλοι μας επιστρέφουμε πίσω το καλοκαίρι, ευτυχισμένοι και με τις τσέπες γεμάτες χρήματα.

Όλα ωραία.

Μα όπως έλεγε κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, «όλοι περνούν καλά την Κυριακή. Τις υπόλοιπες όμως μέρες της βδομάδας, τι γίνεται;».

Εμένα πια ο νόστος με πιάνει όλο και πιο σπάνια.

Για τις φορές αυτές έχω βρει το γιατρικό.

Βλέπω στο internet την ταινία «Ο πλανήτης των Πιθήκων».

Το τέλος ειδικά είναι αποκαλυπτικό και πολύ διδακτικό.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Ο Πλανήτης των Πιθήκων είναι τελικά η γη, ο φαντασιακός και λυτρωτικός μας προορισμός που όμως δεν υπάρχει με τον τρόπο που εμείς το θέλουμε. Ζούμε μια ζωή υπό τους όρους που μας επιβάλλει το σύστημα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, περνάμε 48 βδομάδες σκληρής εργασίας –με ζέστη ή κρύο, ήλιο ή σκοτάδι– και 4 βδομάδες διακοπών στο «κάπου», με αντάλλαγμα ένα αξιοπρεπές επίπεδο καταναλωτικής δύναμης. Μας φαντάζομαι κάποιες φορές σαν ήρωες παιγνιδιών του Play Station που χάνουν δυνάμεις όσο το παιγνίδι εξελίσσεται και χρειάζεται να ξαναφορτώσουν για να μην χαθούν από την οθόνη. Ίσως πάλι να είμαστε εμείς τα Pokemon που κάποιοι άλλοι μαζεύουν με μανία. Η ίδια εικόνα μέσα στην μεγαλύτερη εικόνα.

Τελικά, η λύση μπορεί να είναι αυτό το “Hippie” που έχεις στο προφίλ σου στο Twitter, φαντάζομαι όμως πως ήδη θα γνωρίζεις πόσο κόπο και πόση μοναξιά κρύβει η λέξη αυτή στον κόσμο που ζούμε. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι η λύση που μπορούν να επιφυλάξουν οι περισσότεροι για τον εαυτό τους. Προέχουν οι λέξεις ελπίδα, πίστη, υπομονή και υποταγή.

(Αγαπητέ Ηλία, πρόσφατα διάβασα έναν διάλογο του Ματ Ντέιμον με τον Prince, τον οποίο, φυσικά, αποκάλυψε ο πρώτος. Μετά από μια συναυλία του Prince στο Λονδίνο, ο Ματ Ντέιμον πήγε στα καμαρίνια και κάποια στιγμή ρώτησε τον Prince αν ζει στην Μινεάπολη. Ο Prince του απάντησε «Ζω μέσα στην καρδιά μου, Ματ Ντέιμον».

Η καρδιά είναι η πατρίδα. Ηλία, δεν είναι καθόλου τυχαίο το θέμα της Οδύσσειας, ούτε η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Ο Όμηρος έχει απαντήσει με τον καλύτερο τρόπο στο τι είναι η πατρίδα για τον άνθρωπο, πολύ πριν εμφανιστεί ο εθνικισμός, ο καπιταλισμός, ο χριστιανισμός και κάθε άλλος -ισμός. Ηλία, η μοναξιά του Οδυσσέα είναι η μοναξιά του κάθε ανθρώπου. Μοναχικός είναι ο βίος των ανθρώπων, όσο κι αν οι περισσότεροι πιστεύουν το αντίθετο. Πάντα το ταξίδι είναι μοναχικό. Ταξίδι είναι η ζωή. Και στο ταξίδι υπάρχουν στιγμές μαγικές και φωτεινές, όταν σμίγεις με άλλους μοναχικούς ταξιδιώτες. Αλλά όχι για πάντα. Για πάντα μόνο ο θάνατος. Και η ζωή. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟλυμπιαΔΕΝ

Πιτσιρίκος

Βρε πώς περάσανε τέσσερα ακόμα χρόνια! Για μην πω καλύτερα πως περάσανε κιόλας 12 ολόκληρα χρόνια από την διοργάνωση του 2004 στην Αθήνα. Τότε που οι «πολίτες» της Ελλάδας φουσκώνανε και καμαρώνανε σαν τα παγώνια, νομίζοντας πως μετά από την είσοδο της χώρας τους στο «Ευρώ» και την διοργάνωση των τότε Ολυμπιακών αγώνων, περνούσαν σε μια άλλη εποχή μόνιμης και διαρκούς ευημερίας.

Στην πραγματικότητα, δεν πρόλαβε να κλείσει μια οκταετία από εκείνες της ένδοξες ημέρες της εργολαβικής ρεμούλας, του άχρηστου και πανάκριβου C4I, των πλούσιων τελετών που συνδύαζαν με τρόπο μοναδικό την ευφυία με το κιτς, του «ελληνικού DNA» που μαζί με την ντόπα έρρεε άφθονο στις φλέβες του περιούσιου λαού, της επικίνδυνης οδήγησης που προκαλούσε σωρεία ατυχημάτων και έστελνε τους πρωταθλητές μας στα ορθοπεδικά νοσοκομεία. Τόσες όμορφες αναμνήσεις.

Την περηφάνια της μετέπειτα φιλο-Συριζαίας Γιάννας, τον μαυρισμένο από τον καυτό ήλιο της Μεσογείου νέο τότε πρωθυπουργό που θα αναδιοργάνωνε το κράτος να στέκεται δίπλα της προσεκτικά αποστασιοποιημένος.

Τις Ολυμπιακές λεωφορειολωρίδες στους δρόμους της Αθήνας, το υπέροχο Μετρό-μουσείο, το αργόσυρτο τραμ που έφτανε πάντοτε τελευταίο.

Το χαζοχαρούμενο πλήθος που διασκέδαζε στα στάδια και τις πλατείες.

Που φόραγε τα ρούχα του εθελοντή στην φιέστα των πολυεθνικών γιατί αυτό ήτανε τότε trendy.

Που κρεμούσε τον Φοίβο και την Αθηνά στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων.

Το πλήθος που αποδοκίμαζε τους Αμερικανούς αθλητές των 200 μετά εμποδίων.

Που ένιωθα την απόσταση από τους υπόλοιπους Βαλκάνιους να μεγαλώνει.

Και φυσικά, τους λίγους γραφικούς που αντιτίθενται στην διοργάνωση εκείνες τις … glorious days του Ελληνικού Μενουμευρωπισμού!

Μακάρι να είχα τότε λίγο μυαλό και να στοιχημάτιζα ένα ευρώ για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν 7 χρόνια αργότερα. Θα ήμουν σήμερα πλούσιος. Αλλά δεν είμαι.

Ούτε φυσικά εκείνη την εποχή θα βρίσκονταν και πολλοί που θα δέχονταν το στοίχημα μου.

Στο Ρίο λοιπόν ξεκίνησε μια ακόμη Ολυμπιάδα των εμπόρων και πολιτικών.

Μια ολυμπιάδα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αίγλη των προηγούμενων διοργανώσεων και για την οποία σήμερα το μοναδικό ίσως ερωτηματικό είναι σχετικά με το αν -και κατά πόσο- θα συμβάλει σε μια διαφαινόμενη οικονομική κατάρρευση του Βραζιλιάνικου κράτους.

Μέσα στις επόμενες βδομάδες, 5.130 μετάλλια θα μοιραστούν στους ολυμπιονίκες, χρυσούς, αργυρούς και χάλκινους.

Δεκάδες εξωτικά αγωνίσματα, πολλά εκ των οποίων έχουν προστεθεί τα τελευταία χρόνια, στα οποία δυστυχώς δεν περιλαμβάνονται ακόμη η πρέφα επί τάβλας ούτε το τάβλι κάτω από το αρμυρίκι.

Ούτε καν μια σκυταλοδρομία μνημονίων κάτω από τον καυτό ήλιο.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε εκείνους τους λίγους που είπανε τότε …ΔΕΝ. Ο πίνακας είναι ενός υπέροχου ζωγράφου που ζει κι εργάζεται στην όμορφη πόλη του Βόλου, του Λάκη Μουρατίδη.

(Αγαπητέ Ηλία, ο Αύγουστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ήταν ο χειρότερος μήνας της ζωής μου. Ήταν ο μήνας που πέθανε ο πατέρας μου. Δυο μέρες μετά την έναρξη των Ολυμπιακών. Ως εκ τούτου, δεν συμμετείχα στον γενικό ενθουσιασμό και στο πάρτι, αφού δεν ήμουν καν στην Αθήνα. Πάντως, θυμάμαι πολύ έντονα πως τα χρόνια που προηγήθηκαν έλεγα πως η Ελλάδα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες θα είναι σαν σπίτι μετά από πολύ άγριο πάρτι και πως άτυχοι θα είναι αυτοί που θα μείνουν τελευταίοι για να συγυρίσουν.

Ηλία, τα ΜΜΕ ήταν ακόμα παντοδύναμα στην Ελλάδα το 2004, το Διαδίκτυο δεν είχε μπει ακόμα για τα καλά στη ζωή των Ελλήνων και ήταν δύσκολο να ακουστούν διαφορετικές φωνές. Πάντως, υπήρχαν πολλοί που ήταν αντίθετοι στην διοργάνωση των Ολυμπιακών στην Ελλάδα -και διαδηλώσεις έγιναν-, όπως υπάρχουν και εκατομμύρια Βραζιλιάνοι σήμερα. Αλλά δεν τους ακούει κανείς. Είναι πολλά τα λεφτά. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες μου προκαλούν πλήξη και μια κάποια αηδία. Τεράστια απάτη. Ελπίζω να μπουκάρουν ορδές εξαθλιωμένων Βραζιλιάνων στα στάδια και να τα σπάσουν όλα.

Έλεος με τον κάθε μαλάκα που φουσκώνει από εθνική περηφάνια γιατί ο κάθε ντοπαρισμένος υπεράνθρωπος των σταδίων νικάει τους άλλους ντοπαρισμένους ευνούχους. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Η δημοκρατία νίκησε, θάνατος στην δημοκρατία

Πιτσιρίκος

Δεν πέρασαν δύο 24ωρα από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και ο Ερντογάν με τους Ισλαμιστές του έχει ήδη αρπάξει την ευκαιρία για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να ολοκληρώσει την μετατροπή της χώρας του σε μια ισλαμικού τύπου δημοκρατία.

Πολλοί στρατιώτες έπεσαν θύματα λιντσαρίσματος, η συριακή κοινότητα της Άγκυρας βρέθηκε στο στόχαστρο των οργισμένων οπαδών του Σουλτάνου, γραφεία του Κουρδικού κόμματος και πολλών κομμάτων της αριστεράς δέχτηκαν επίσης επιθέσεις.

Τουλάχιστον 6.000 στρατιωτικοί, δικαστικοί κι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι αποπέμφθηκαν των καθηκόντων τους και συνελήφθησαν.

Ο Ερντογάν, μιλώντας στους υποστηρικτές του, τους ζήτησε να παραμείνουν σε ετοιμότητα και τους υποσχέθηκε πως το κυνήγι των μαγισσών –αληθινών και μη– θα συνεχιστεί.

Σήμερα υπήρξε κι μια ακόμα πολύ ανησυχητική εικόνα.

Το πλήθος στους δρόμους που επευφημεί και στηρίζει τον Ερντογάν αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες.

Η γειτονική χώρα αλλάζει σελίδα με ταχύτατους ρυθμούς.

Σταδιακά μετατρέπεται σε μια νέου τύπου Ισλαμική δημοκρατία που πετάει στα σκουπίδια ότι από την μακροχρόνια μεταρρυθμιστική πολιτική των Κεμαλιστών δεν χρειάζεται πια -πχ τα δικαιώματα των γυναικών και το δικαίωμα των πολιτών να ζουν έξω από τις επιταγές του Κορανίου- και ενσωματώνει εκείνα που θεωρεί χρήσιμα (όπως πχ τον εθνικισμό και τον απολυταρχισμό) για την επιβίωσή της.

Χθες οι ΗΠΑ είχαν μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία.

Η Τουρκία απαγόρευσε την οποιαδήποτε πρόσβαση στον εναέριο χώρο της, απομονώνοντας ουσιαστικά την στρατηγικής σημασίας -για τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ- αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ.

Εκεί βρίσκονται αποθηκευμένες 50 πυρηνικές βόμβες Β61.

Αρθρογράφοι σήμερα σε συστημικά ΜΜΕ στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο έθεσαν ζήτημα ασφάλειας των πυρηνικών όπλων που βρίσκονται αποθηκευμένα στην Τουρκία, καθώς και ζήτημα συνολικής αξιοπιστίας της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή.

Φυσικά, οι φωνές αυτές δεν είναι αυθόρμητες.

Ο Ερντογάν έχει πια αυτονομηθεί σε μεγάλο βαθμό και οι πιθανές εξελίξεις τρομάζουν τους Αμερικανούς για τα καλά.

Άλλωστε, έχουν δει την παραλλαγή του έργου στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν κατέρρευσε ο ισχυρότερός τους σύμμαχος στην Μέση Ανατολή, η Περσία του Σάχη.

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με τότε, όμως οι ΗΠΑ έχουν συνειδητοποιήσει πως θα πρέπει από τώρα να προετοιμάσουν τις θέσεις τους στο ενδεχόμενο μιας σχεδόν αναπόφευκτης -αν και απευκταίας- σύγκρουσης με το καθεστώς Ερντογάν, έτσι ώστε να είναι ικανές να επέμβουν στρατιωτικά στην Τουρκία, αν και όταν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Υπάρχουν λοιπόν οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ και στην Συρία με τους οποίους οι Αμερικανοί διατηρούν εξαιρετικές σχέσεις.

Υπάρχει η τεράστια βάση του ελεγχόμενου –ουσιαστικά υπό κατοχή– Ιράκ.

Υπάρχει μια εσωτερική αντιπολίτευση στην Τουρκία που μάλλον αποτυγχάνει στο να εκπληρώσει το έργο της.

Υπάρχει το πάντα πιστό Ισραήλ που θα ζητήσει όμως σοβαρά ανταλλάγματα.

Υπάρχει το πάντα υπολογίσιμο αλλά ουδετεροποιημένο Ιράν.

Υπάρχουν τέλος και τα κράτη δορυφόροι στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα δηλαδή και η Κύπρος, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν.

Στα πολεμικά σχέδια των Αμερικανών μπορούν να εμπλακούν όλοι. Κούρδοι, Ισραηλινοί και Έλληνες.

Το πόσο σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις θα εξαρτηθεί κυρίως από τις κινήσεις του Ερντογάν το επόμενο διάστημα, καθώς και από την πορεία της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ.

Αν φαίνεται πως κλειδώνει η εκλογή της Χίλαρι στον Λευκό Οίκο, τότε πολύ πιθανά να αφεθεί σε αυτήν η απόφαση για τις επόμενες κινήσεις των Αμερικανών.

Αν όμως η εκλογή του Τραμπ δεν θεωρηθεί απίθανη, τότε ο Ομπάμα θα εμπλέξει πιθανότατα την χώρα του -και τον καινούργιο πρόεδρο- σε μια νέα και πολύ επικίνδυνη περιπέτεια πριν ολοκληρώσει την θητεία του.

Έχω την αίσθηση ότι ο Ερντογάν δεν πρόκειται να χαλιναγωγηθεί, αφού αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι, αν δεν δράσει γρήγορα, ένα νέο πραξικόπημα – πολύ διαφορετικό από το προηγούμενο – θα εκδηλωθεί.

Την επομένη φορά, το πρώτο που θα κρατήσουν στα χέρια τους η πραξικοπηματίες θα είναι το κεφάλι του.

Το γνωρίζει καλά, γι’ αυτό και δεν θα διστάσει να τους βγάλει από την μέση γρήγορα, παρά τις διαμαρτυρίες που θα ακουστούν από την Δύση.

Υπάρχουν όμως 25 εκατομμύρια Κούρδοι στην ΝΑ Τουρκία και συμπαγείς φιλο-κεμαλικοί πληθυσμοί στην Ανατολική Θράκη και στα Μικρασιατικά παράλια.

Υπάρχει επίσης ένας πολυπληθής και καλά εξοπλισμένος στρατός στον οποίο έχουν επιρροή οι Κεμαλιστές, οι Ισλαμιστές του Ερντογάν και φυσικά το ΝΑΤΟ.

Ένα σκηνικό Συρίας στήνεται στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας.

Και μην μου πείτε ότι έχετε εμπιστοσύνη στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του τόπου μας.

Πιο υποτακτικοί κι από τους δούλους είναι.

Της πατρίδας τους η σημαία έχει πολλά αστέρια.

Ανάλογα με την εκδοχή, 27 ή 52.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Στην εικόνα –που αφορά τις τελευταίες εκλογές του 2015– φαίνεται σε ποιες περιοχές κυριάρχησε το κόμμα του Ερντογάν (πορτοκαλί0, σε ποιες οι Κεμαλιστές (κόκκινο) και σε ποιες οι Κούρδοι.

(Αγαπητέ Ηλία, πάντα ξέραμε πως η Τουρκία είναι ένα τεχνητό κράτος. Δεν είναι το μόνο τεχνητό κράτος στην περιοχή αλλά μάλλον τώρα πλησιάζει η δική της «ώρα» για διάλυση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Ερντογάν παίζει ένα παιχνίδι που τον ξεπερνά. Αλλά είναι παίκτης. Γερός παίκτης. Για την Ελλάδα -η κατάσταση στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή- θα μπορούσε να είναι η μεγάλη της ευκαιρία να αλλάξει κατηγορία και να παίζει πια στη μεγαλύτερη. Ίσως, αυτός να είναι ο κυριότερος λόγος που έπρεπε να γίνει -και επίσημα- προτεκτοράτο. Ηλία, εμείς θα παρακολουθούμε. Θεατές. Εύχομαι να μην χρειαστεί να παίξουμε στο έργο, γιατί θα είμαστε οι αναλώσιμοι κομπάρσοι. Πάντως, ο πλανήτης μοιάζει να έχει πάρει φωτιά. Κάποιοι ανόητοι πανηγύριζαν, όταν έπεσε η Σοβιετική Ένωση. Κι όμως, ήταν ολοφάνερο το τι θα ακολουθούσε. Το ζούμε τώρα. Πάνω μας. Να είσαι καλά.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι θα μπορούσε να συμβεί αλλά δεν έγινε

Πιτσιρίκος

Το πραξικόπημα απέτυχε. Ο Ερντογάν που χθες το βράδυ – σύμφωνα με τα ΜΜΕ και τα social media – ταξίδευε με το αεροπλάνο του ολόκληρη την Ευρώπη εκλιπαρώντας για άσυλο, επέστρεψε στην Πόλη. Οι κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας ελέγχουν πια την κατάσταση και έχουν συλλάβει δεκάδες πραξικοπηματίες.

Από Σουλτάνο, τον βλέπω τον Ερντογάν να γίνεται ο θεός της Τουρκίας.

Μπορεί βέβαια να εξελιχθεί και στον Άσαντ της Τουρκίας, αφού η διάλυση και ο εμφύλιος τα επόμενα χρόνια δεν θα απέχουν παρά ένα μικρό βήμα από την τουρκική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.

Εκείνο πάντως που θα έπρεπε να κρατήσουμε σαν μάθημα είναι η δύναμη του πλήθους που κατέκλυσε τους δρόμους και τις πλατείες, γέρνοντας αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας, υπέρ του Ερντογαν.

Μοιραία το μυαλό μου πήγε στην βδομάδα μετά το πραξικόπημα του Τσίπρα που μετέτρεψε το ΟΧΙ στο μνημόνιο, σε ΝΑΙ στο μνημόνιο μέσα σε ένα βράδυ. Τότε που ο Ελληνικός λαός δεν υπερασπίστηκε τις επιλογές και τα «θέλω» του.

Τότε που οι «διαφωνούντες» δεν απέσυραν την στήριξή τους από την κυβέρνηση του προδότη και δεν κάλεσαν τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους για να επιβάλει τον σεβασμό του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος από την πολιτική ηγεσία.

Από ό,τι θυμάμαι, τότε δεν υπήρχαν τανκς στους δρόμους της Αθήνας.

Υπήρχαν όμως και τότε τα γνωστά banks που είναι βαθιά διαπλεκόμενα όχι μόνο με τα λαμόγια αλλά και με την κοινωνία ολόκληρη.

Σε κάθε περίπτωση, ένα μεγάλο Respect αξίζει στον Τούρκικο λαό, που με την στάση και την συμπεριφορά του ρίχνει μια μεγάλη ροχάλα στο μάγουλο όλων αυτών που λένε και ξαναλένε το γνωστό και αηδιαστικό τροπάρι «και τι μπορούσαμε/μπορούμε να κάνουμε εμείς;»

• Θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε ένα πραξικόπημα.
• Θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση.
• Θα μπορούσαμε.

Αλλά δεν το κάναμε.

Δεν το είχαμε οι άχαροι, δεν το είχαμε [που θα έγραφε κι η Μαλβίνα]

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Προφανώς, η Τουρκία δεν είναι πια μια «ασφαλής» χώρας για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς τουρίστες. Παραμένει, όμως. «ασφαλής χώρα» για τους πρόσφυγες που εξακολουθούν να απελαύνονται στην γειτονική χώρα από την ΕΕ και την ΠΔΦΑ. Σιγή ασυρμάτου από τον υπουργό Κουφάλα και τον πρωθυπουργό Τζίφρα.

(Αγαπητέ Ηλία, δεν μπορούν, μωρέ, οι άχαροι, δεν μπορούν. Ηλία, τον περσινό Ιούλιο -αφού το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος έγινε ΝΑΙ- ήμουν στο Σύνταγμα και απορούσα πού είναι οι Έλληνες. Πραγματικά, ήμασταν ελάχιστοι. Τότε συνειδητοποίησα απόλυτα πως οι Έλληνες είναι μόνο λόγια. Στα λόγια είναι επαναστάτες, στην πράξη είναι δούλοι και υπάλληλοι. Η μαγκιά του Έλληνα είναι μόνο για το Facebook και το καφενείο. Μετά κότα. Μήπως αντέδρασαν οι Έλληνες στην δικτατορία του Παπαδόπουλου; Όχι. Το «Φοβάμαι» του Αναγνωστάκη θα έπρεπε να είναι εθνικός ύμνος. Ηλία, να είσαι καλά.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Στην ομορφότερη χώρα του κόσμου

Πιτσιρίκος

Δεν ξέρω αν τελικά είναι το σύμπαν που καταρρέει γύρω μας ή αν εμείς ξυπνήσαμε κι ανοίξαμε ξαφνικά τα μάτια μας διάπλατα. Μπορεί να είναι και κάποιος περίεργος συνδυασμός των παραπάνω.

Υπάρχουν τελευταία πολλές φορές που αναρωτιέμαι αν οι φίλοι κι οι γνωστοί αλλάζουν ή αν ήταν πάντα οι ίδιοι κι εγώ απλά δεν τους παρατηρούσα όσο θα έπρεπε.

Διαβάζοντας και το μικρό καράβι του Βασίλη, συνειδητοποιώ πως οι απλωμένες ποδάρες πάνω στις καρέκλες και τους καναπέδες ήταν πάντοτε εδώ.

Όπως και τα αυτοκίνητα που παρκάρουν πάνω σε πεζοδρόμια και διαβάσεις, ήταν εδώ πολλά χρόνια πριν έρθει η κρίση.

Τα μνημόνια που έχουν πια γίνει η δικαιολογία για το καθετί που συμβαίνει στον ευλογημένο από τον Θεό και καταραμένο από τον διάβολο βασίλειο του Σταρχιδιστάν.

Ήλπιζα για λίγο πως το σοκ από την καταστροφή θα έδινε τροφή για σκέψη και δύναμη για την αλλαγή θλιβερών συμπεριφορών και την δημιουργία μιας νέας συλλογικής συνείδησης.

Φρούδες οι ελπίδες.

Περνώντας ο καιρός και αποκτώντας εμπειρίες από άλλες χώρες και άλλους λαούς, αρχίζω νομίζω να καταλαβαίνω το «γιατί» της Ελλάδας.

Δεν είναι μόνο ο πρωτογονισμός και η απαιδευσιά των πολλών. Άλλωστε, παντού οι πολλοί ούγκανοι είναι.

Φταίει ίσως περισσότερο από όσο του έχουμε δώσει σημασία και το κράμα αδιαφορίας και δειλίας που χαρακτήριζε κι εκείνους που υποτίθεται ότι σε προσωπικό επίπεδο καταλάβαιναν τι περίπου τρέχει.

Ανοχή στα ζώα.

Φόβος απέναντι στα πλούσια ζώα.

Στην Ευρώπη αυτού του τύπου οι αντικοινωνικής συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές.

Θα μου πεις βέβαια πως εκεί υπάρχουν νόμοι που εφαρμόζονται για αυτό κι ο ούγκανος που πηγαίνει εκεί προσαρμόζεται ταχύτατα. Καταλαβαίνει πως δεν τον παίρνει.

Στην Ελλάδα η ανομία βασίλευε και εξακολουθεί να βασιλεύει, οπότε το μόνο που μπορεί κανείς να κάνει είναι το να καταφύγει στην αυτοοργάνωση και στην κοινωνική απαξίωση και τιμωρία των κρετίνων.

Όμως, αυτό με την αυτοοργάνωση δεν το είχαμε καθόλου – ή μάλλον, με την μαϊμουδίστικη εκδυτικοποίηση, το χάσαμε εντελώς.

Για την δικαιοσύνη τα είπαμε. Ανέκδοτο.

Καλύτερα να κάνεις μάγια και ξόρκια στο γουρούνι παρά να τον στείλεις στο δικαστήριο.

Πιο πιθανή είναι η τιμωρία του στην πρώτη περίπτωση.

Άλλωστε, στην φάρμα των ζώων, δικαστής είναι πάντα το μεγαλύτερο γουρούνι.

Άρα, το μέλλον ζοφερό και άθλιο. Μια Πομπηία που καρτερεί την λάβα να την σκεπάσει.

Κι όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότεροι αγριεμένοι κάτοικοι που δυσφορούν κάθε φορά που κάποιος ταράζει το Νιρβάνα τους.

Κουτσομπολιά, μπαλίτσα, διαβεβαιώσεις πως όλα θα φτιάξουν, ήλιος, θάλασσα, φραπουτσίνο.

Και κανένα ανεκδοτάκι για να γελάσουμε το βράδυ που τρώμε στο μπαλκόνι τα πιτόγυρα που έψησε την περασμένη βδομάδα «ο Μήτσος».

Ξέρω κι εγώ ένα καλό παλικάρια.

Ήταν λέει μια φορά ένας Έλληνας, πενήντα Γερμανοί, εκατό γραφειοκράτες από τις Βρυξέλλες και εξήντα τραπεζίτες. Καθόντουσαν στην παραλία μία νύχτα με φεγγάρι και σκέφτηκαν να οργανώσουν μια παρτούζα. Και τι έγινε μετά;Αυτοί περάσανε καλά. Κι ο Έλληνας; Ακόμα καλύτερα. Παρήγγειλε στο τέλος όταν φύγαν οι άλλοι μια μπύρα Μύθος κι ένα διπλό Τσίπρας με μπόλικο Μητσοτάκη μέσα και την έκανε ταράτσα! Κι έριξε έναν ξεγυρισμένο ύπνο στην ομορφότερη χώρα του κόσμου! Χα, χα, χα!

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

ΥΓ-1 Νιώθω λιγάκι σφιγμένος διαβάζοντας το κείμενο που αφιερώνει ο φίλος στην μικρή του κόρη. Είχαμε κι εμείς τις ίδιες σκέψεις με αυτόν και οι δουλειές που είχαμε στο Προτεκτοράτο ήταν κάτι πολύ καλύτερο από καλές. Όλοι απορούσαν τότε που πήραμε την απόφαση να φύγουμε. Τώρα δεν απορεί κανείς. Για αυτό θα του πω κάτι που είπα και στον εαυτό μου τον Γενάρη του 2014, όταν και πήρα των ομματιών μου. Άργησες! Οπότε, μην αφήνεις κι άλλο χρόνο να περάσει έτσι. Αύριο μπορεί να μην μπορείς. Φυσικά, όλα είναι προσωπικές επιλογές και θα είμαι ο τελευταίος που θα κατακρίνει εκείνον που παίρνει την απόφαση να μείνει στον τόπο του. Αν όμως σκέφτεσαι να φύγεις, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος για να το καθυστερείς.

ΥΓ-2 Δεν υπάρχει χολή, μονάχα πίκρα. Για αυτό που θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν είμαστε. Για αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά δεν κάναμε. Ούτε το κωλοβάρεμα με γεμίζει, ούτε η μπαλίτσα με διασκεδάζει, ούτε ο φραπουτσίνο με δροσίζει. Έφυγα στα σαράντα φεύγα μου και φυσικά αυτό με πονάει. Δεν φύτρωσα. Και φυσικά, αν ήθελα να φύγω στα 20 μου, θα το έκανα. Δεν το ήθελα. Τώρα εκτός κι επί τα αυτά, υπάρχει κάτι καλό. Μαθαίνω τι συμβαίνει αλλά δεν χρειάζεται να ανέχομαι κατάφατσα τον κάθε παπάρα. Σημαντικό και λυτρωτικό.

ΥΓ-3 Επειδή πολλοί θεωρούν τα πάντα επαναστατικά, να τους πω ότι στην Ελβετία όπου όλα στην κυριολεξία πληρώνονται και ο καπιταλισμός έχει την τιμητική του, ο κόσμος καλλιεργεί μικρούς κήπους που τους παραχωρεί ή κοινότητα. Στην Ελλάδα που έχει πέσει πείνα και η ανεργία θερίζει, δεν έχει βρεθεί ένας δήμος να πράξει τα δέοντα. Και το χειρότερο από όλα είναι πως δεν το έχουν απαιτήσει οι πολίτες. Δεν έχουν αυτοοργανωθεί για να το απαιτήσουν και να το επιβάλουν. Μονάχα διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες του κώλου και φιέστες της βούρτσας.

(Αγαπητέ Ηλία, για να σου πω και κάτι θετικό που διαπιστώνω, οι Έλληνες που βλέπω στην Αθήνα είναι πιο ευγενικοί από ποτέ άλλοτε. Ιδιαίτερα, οι νέοι. Δεν είναι η ιδέα μου, συμβαίνει αυτό. Από την άλλη, το πρωί είδα στο νοσοκομείο τρεις ταλαιπωρημένες γυναίκες να προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους -για πράγματα που έχουν πληρώσει στη ζωή τους- και να μην το βρίσκουν. Απέναντί τους ήταν μια κυρία που ήταν σαν υπεύθυνος σε σούπερ μάρκετ και όχι σε νοσοκομείο. Βέβαια, αυτό που κάνει μπαμ στην Αθήνα είναι η απουσία οποιασδήποτε φωνής για αντίδραση και οργάνωση. Παραίτηση. Κουράζονται κάποτε και οι ακούραστοι. Είναι σαν να περιμένουν όλοι την πλήρη κατάρρευση, για να γίνει μια νέα αρχή. Λογικά, δεν θα αργήσει και πολύ η κατάρρευση. Ηλία, εγώ είμαι αισιόδοξος. Τζάμπα είναι η αισιοδοξία. Την αγάπη μου.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέρασε κάτι παραπάνω από ένας χρόνος

Πιτσιρίκος

Ήταν μια περίεργη –πολύ περίεργη– μέρα. Το προηγούμενο βράδυ είχα φτάσει στην Αθήνα και με φιλοξενούσε ένας αγαπημένος φίλος στην Νέα Σμύρνη. Ζέστη και ο κόσμος όλος έξω.

Η πλατεία στις ομορφιές της.

Καφέ, μπαράκια και όλα τα καθίσματα γεμάτα.

Μουσικές, συζητήσεις για το αυριανό δημοψήφισμα σχεδόν σε κάθε παρέα.

Ουρές δεκάδων ανθρώπων έξω από κάθε τράπεζα.

Αγανάκτηση.

Εικόνα πιθανής επικράτησης του Ναι.

Όμως εγώ ήρθα να ψηφίσω ΟΧΙ.

Κι εκείνη την μέρα και το επόμενο πρωί, τριγυρνώντας μεταξύ παραλιακής και Πειραιά, κατάλαβα καλά πόσο ταξική ήταν αυτή η ψηφοφορία και πόσο διαφορετικά θα ψήφιζαν οι φτωχοί από τους περισσότερο βολεμένους και τους πλούσιους.

Πόσο λιγότερο φοβισμένοι ήταν οι φτωχοί από την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τις δηλώσεις του Γιούνκερ πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ θα σήμαινε την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Φυσικά και δεν έτρεφα –από το 2014 έγραφα για αυτό– την παραμικρή εμπιστοσύνη στον Τσίπρα και στο κόμμα του.

‘Όμως είχα πάρει, τοις μετρητοίς τις απειλές των μαφιόζων εταίρων και δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος της ξετσιπωσιάς αυτού του αλήτη.

Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι στην πραγματικότητα Τσίπρας και δανειστές τα είχαν βρει καιρό πριν και είχαν ήδη συμφωνήσει για το νέο μνημόνιο, βδομάδες πριν ο Τσίπρας «συγκινημένος» προκηρύξει το δημοψήφισμα.

Μας είχε φάει όλους τότε το συναίσθημα, αυτή η τόσο παράλογα γελοία λατρεία της «τραγικότητας» που τόσο όμορφα περιέγραψες στο τελευταίο σου κείμενο, Πιτσιρίκο.

Κι όμως, έφτανε να διαβάσει κανείς τις προτάσεις που είχε δώσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στους «θεσμούς» και τις αντιπροτάσεις του Γιούνκερ και της Κομισιον για να δει πως οι διαφορές των δύο κειμένων ήταν ελάχιστες.

Από αυτό και μόνο θα μπορούσε με απόλυτη σιγουριά να προβλέψει ότι δεν θα πήγαιναν σε ρήξη όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Η τρελή χαρά του 62% υπέρ του ΟΧΙ έγινε θλίψη, πίκρα κι απέραντη απογοήτευση την επομένη μέρα.

Μέσα σε μία βδομάδα σκοτώσανε το ΟΧΙ που είπαμε μέσα από την καρδιά μας και κανείς –ή για να είμαι δίκαιος μονάχα πολλοί λίγοι– δεν βγήκε να το υπερασπιστεί στους δρόμους και στις πλατείες.

Ο Τσίπρας και οι δανειστές πέτυχαν μια απίστευτα εύκολη νίκη.

Ηττηθήκαμε και αυτή η ήττα πληρώθηκε και πληρώνεται ακόμα πολύ ακριβά.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, Πλεύση, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ τιμούν την μνήμη του ΟΧΙ με χωριστές συγκεντρώσεις, βροντοφωνάζοντας το «δεν ξεχνώ» την στιγμή που όλοι επιθυμούν να ξεχάσουν.

Και δεν είναι η πασιφανής αδυναμία όλων αυτών να συνεγείρουν τα πλήθη, δεν είναι καν η κατώτερη των περιστάσεων πολιτική στάση τους τις στιγμές που κρίθηκαν πολλά για την συνέχεια του λαϊκού κινήματος.

Τότε που στήριζαν την ΠΦΑ ενώ καταψήφιζαν τα μνημόνια.

Τότε που ο Τσίπρας δεν είχε ανάγκη την ψήφο τους –είχε ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ για αυτό– για να περάσει τις νέες μνημονιακές δεσμεύσεις, αλλά δεν μπορούσε να διαχειριστεί πολιτικά την απόσυρση της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του από 30-35 βουλευτές της παράταξής του.

Τότε που όλοι αυτοί δεν τόλμησαν, προσδοκώντας στην μελλοντική αναμέτρηση εντός του συνεδρίου που μόνο ο Τσίπρας μπορούσε να προκηρύξει.

Όλοι αυτοί κριθήκανε στις εκλογές του Σεπτέμβρη.

Θα μπορούσα λοιπόν να πω ότι τα λάθη για τους ανθρώπους είναι και πως όλοι αυτοί τουλάχιστον δεν ξεπουλήθηκαν για μια υπουργική ή βουλευτική καρέκλα και μείναν στην απέξω να συνεχίζουν τον αγώνα με όποιο τρόπο θεωρούν καλύτερο.

Δεν είναι με τους εχθρούς μας οι ΛΑΕ, Πλεύση, ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δεν είναι αντίπαλοι ούτε δικοί μας ούτε μεταξύ τους.

Μα θα μου πει κάποιος πως είναι εντελώς ηλίθιο να κατεβαίνουν ο καθένας τους ξεχωριστά. Θα του πω φυσικά πως συμφωνώ μαζί του, μα θα του πω ακόμα πως δεν είναι αυτό το πιο σημαντικό ζήτημα.

Το πιο σημαντικό είναι –για μένα τουλάχιστον– πως 7 χρόνια μετά την χρεοκοπία της Ελληνικής κοινωνίας και ένα χρόνο μετά από την ημέρα που πετάχτηκαν στα σκουπίδια το αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ενάντια στις πολιτικές λιτότητας των μνημονίων, έρχονται να πουν μια από τα ίδια.

Αγώνας ενάντια στα μνημόνια και την λιτότητα, κλπ, κλπ.

Λες και δεν αντιλαμβάνονται πως η Ελλάδα εντός της ΕΕ χωρίς μνημόνια δεν μπορεί να υπάρξει.

Λες και δεν αντιλαμβάνονται πως η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή και πως ο μοναδικός δρόμος για να σπάσουν τα δεσμά είναι το περιβόητο GREXIT.

Ειλικρινά, απορώ για το πότε θα βγουν και θα πουν καθαρά στον ελληνικό λαό πως ο μοναδικός δρόμος –εναλλακτικός της ολοκληρωτικής εθνικής καταστροφής– είναι ο δύσκολος δρόμος της εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ.

Να πουν ακόμα πως ο δρόμος αυτός είναι στρωμένος με παλούκια και χιλιάδες νάρκες.

Πως δεν είναι εύκολος δρόμος.

Πως μπορεί να υπάρξουν ελλείψεις στα βασικά και τρελή πίεση από παντού.

Πότε θα βγει στο προσκήνιο μια προοδευτική αριστερά, μια ταξική αριστερά, που θα καλεί σε πανστρατιά για να σώσουμε το μέλλον και την ζωή που μας την κλέβουν μέρα με την μέρα.

Που θα υποσχεθεί αίμα, ιδρώτα και δάκρυα στο δρόμο που φέρνει ως αντάλλαγμα την Ελευθερία, την Ισότητα και την Δικαιοσύνη.

Λυπάμαι που το γράφω αυτό.

Η χώρα χρειάζεται ένα νέο ΕΑΜ κι εμείς σερβίρουμε κόλλυβα σε ξεχωριστά μνημόσυνα.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

ΥΓ-1 Συγγνώμη για την «επιθετική» γλώσσα. Άλλωστε εγώ δεν ζω πια εκεί. Βρίσκομαι αλλού. Πιθανά δεν μπορώ να καταλάβω τα ζόρια που τραβάνε όσοι έχουν μείνει πίσω, ούτε τις αγωνίες τους. Πιθανά να μην αγαπώ τον τόπο τόσο όσο κάποιοι άλλοι που «έμειναν κι αγωνίζονται». Ούτως ή άλλως, τα λόγια μου δεν έχουν την παραμικρή αξία. Ξεσπάσματα είναι.

ΥΓ-2 Διακόσια πενήντα χρόνια μετά τα ζητούμενα της Γαλλικής –αστικής– επανάστασης παραμένουν ζητούμενα. Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη. Και σαν «αριστερά» δεν τολμάμε στις μέρες μας ούτε την λέξη «γκιλοτίνα» να αναφέρουμε. Κατάντια.

(Αγαπητέ Ηλία, θα τα πει όλα η ανάγκη. Κανένας αριστερός, κανένας δεξιός, κανένας λαός. Θα μιλήσει η ανάγκη. Και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Όπως συμβαίνει σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Πάντως, αυτές οι μέρες πέρσι ήταν από τις πιο ωραίες μέρες της ζωής μου. Και πέρα από τον αριστερό απατεώνα και την παρέα του, αυτό που κρατάω είναι ότι αποδείχτηκε στο δημοψήφισμα πως οι Έλληνες δεν είναι εντελώς κότες. Να είσαι καλά, Ηλία. Και να θυμάσαι πως ψηφίσαμε ΟΧΙ.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Διδάγματα από μια κρίση (που δεν θα πάρουμε)

Φίλε Πιτσιρίκο

Νομίζω ότι σήμερα κάποια επιπλέον πράγματα ξεκαθάρισαν. Το πρώτο είναι πως η Βρετανία –έχοντας νωπό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος– δεν βιάζεται, αν και ενδιαφέρεται σφόδρα, να έρθει σε συμφωνία με την Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία.

Τόσο ο Κάμερον όσο –πολύ περισσότερο– κι ο Όσμπορν ξεκαθάρισαν ότι η Βρετανία θα είναι αυτή που θα αποφασίσει την ώρα και την στιγμή όπου θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 του καταστατικού της ΕΕ.

Σε αντίθεση με τους γιαλαντζί αριστερούς του Προτεκτοράτου, το Λονδίνο γνωρίζει καλά ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ του.

Φυσικά και δεν είναι ηλίθιοι οι Βρετανοί να πιστεύουν πως οι ίδιοι θα μείνουν αλώβητοι σε αυτό το παιγνίδι, ξέρουν όμως ότι οι απώλειες του αντιπάλου θα είναι πολύ μεγαλύτερες και γνωρίζουν επίσης πως οι ίδιοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αναρρώσουν ευκολότερα από αυτούς.

Κι έχουν πολλούς λόγους να το πιστεύουν αυτό ιδίως σήμερα που δύο «άσχετα» μεταξύ τους γεγονότα ήρθαν να γείρουν την πλάστιγγα προς το μέρος τους και να αυξήσουν σημαντικά τις πιθανότητες ενός συμβιβασμού με την ΕΕ που θα είναι προς όφελος των Εγγλέζων.

Το πρώτο από τα δύο αυτά γεγονότα είναι η κερδοσκοπική επίθεση του Τζώρτζ Σόρος όχι στην στερλίνα και στην βρετανική χρηματοπιστωτική βιομηχανία αλλά στην πολυαγαπήμενη μας Deutsche Baaam!

Ο Σόρος λέγεται ότι έβγαλε γύρω στα 10 εκατομμύρια δολάρια ποντάροντας 100 στην πιθανότητα να πέσει η μετοχή της Deutche Bank.

Καθόλου άσχημα, τουλάχιστον για αρχή, αφού κανείς δεν ξέρει τι άλλα κρυφά πονταρίσματα έχει κάνει ακόμα ο κύριος αυτός.

Ο Σόρος, ως γνωστόν, ανήκει στην αγέλη των Λύκων και οι λύκοι επιτίθενται πάντα στο πιο αδύναμο – στο πιο άρρωστο για την ακρίβεια – από τα υποψήφια θηράματά τους.

Το χθεσινό ήταν ένα πολύ άσχημο κι ανησυχητικό σημάδι για την Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία.

Αν μάλιστα συνδυαστεί με την ανάγκη για την ανακεφαλαιοποίηση των νεκροζώντανων Ιταλικών τραπεζών -για την οποία λέγεται ότι θα χρειαστούν 44 δισ. ευρώ-, ο καθένας αντιλαμβάνεται πως κάτω από τον χρυσό θρόνο της Καγκελαρίας έχει τοποθετηθεί μια πυρηνική βόμβα που απειλεί να τινάξει όλο το οικοδόμημα στον αέρα.

Το δεύτερο χαμπέρι που έφτασε στα αυτιά των Γερμανών σήμερα έχει να κάνει με το μέγεθος της αποζημίωσης που συμφώνησαν να καταβάλουν στο Αμερικανικό δημόσιο οι βρομιάρηδες της Volkswagen. Μόνο 11.5 διS. δολάρια!

Μην μου πείτε ότι αν σε αυτό το …ασήμαντο ποσό προστεθεί και η κατάρρευση των πωλήσεων της Γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας στην Μεγάλη Βρετανία (20% των γερμανικών εξαγωγών), θα στηριχθεί η απασχόληση και η ανάπτυξη στην Γερμανία και στην Ευρωζώνη;

Το μόνο λοιπόν που χρειάζεται να κάνει η Βρετανία είναι υπομονή. Να περιμένει 6-8 βδομάδες πριν προχωρήσει στην ενεργοποίηση του άρθρου 50.

Ακόμα καλύτερα θα είναι να ακολουθήσει εκείνο που είπε σήμερα στην συνάντηση με τους Βρετανούς επιχειρηματίες ο υπουργός Οικονομικών Όρσμπορν και προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού σε Βερολίνο και Βρυξέλλες.

Τους υποσχέθηκε πως πρώτα θα υπογραφεί η συμφωνία με την ΕΕ για ελεύθερη πρόσβαση της Βρετανίας στην ενιαία αγορά και μετά θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 για να αρχίσουν οι διαδικασίες της αποχώρησης.

Την ίδια ώρα, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ομπάμιας δήλωσε πως μια σχέση της Βρετανίας με την ΕΕ είναι εφικτή και έφερε ως παράδειγμα την Νορβηγία.

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες της απέλπιδας προσπάθειας των «Ευρωπαίων» να πιέσουν το Λονδίνο μέσω …Σκωτίας και Βορείου Ιρλανδίας.

Οι Βρετανοί σιωπούν.

Άλλωστε, όπως πολύ σωστά επισήμανε κι ένας άλλος φίλος, το παλάτι μάλλον δεν ήταν ούτε ουδέτερο, ούτε υπέρ του Bremain.

Σε λίγες βδομάδες οι Γερμανοί θα νιώσουν τι πραγματικά πάει να πει πίεση, όταν θα ακούν τα ουρλιαχτά των Ιρλανδών, των Ολλανδών, των Πολωνών, των Κυπρίων και των Μαλτέζων που θα απαιτούν την υπογραφή νέας συμφωνίας με το ΗΒ το συντομότερο δυνατό.

Δανοί και Σουηδοί δεν πρόκειται να τους ρωτήσουν καν.

H EE αποτελεί πια το έμπρακτο παράδειγμα της κατάλυσης των ιδανικών και των επιτευγμάτων της αστικής δημοκρατίας, αφού καταστρατηγεί τα θεμελιώδη δικαιώματα που αυτή προβλέπει, δηλαδή το δικαίωμα των λαών να επιλέγουν και να ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία στην χώρα τους.

Η ΕΕ καταργεί κι αυτή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία που γέννησε η Αμερικανική και η Γαλλική επανάσταση 2,5 αιώνες πριν, επιτρέποντας στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών να κυβερνούν με τον τυπικό τρόπο της μαφίας.

Εκβιάζοντας, απειλώντας και λεηλατώντας ανεξέλεγκτα.

Με τους Βρετανούς θα τα βρουν αργά ή γρήγορα.

Είναι προς το συμφέρον και των δυο.

Εκείνους όμως που σκύβουν το κεφάλι θα τους πατήσουν χωρίς να δείξουν έλεος.

Οι τυραννίες δεν μεταρρυθμίζονται. Ανατρέπονται.

Το ισχυρό και ταυτόχρονα αδύναμο σημείο των δολοφόνων αυτών είναι το νόμισμα στο οποίο πληρώνουν και πληρώνονται.

Πολύ γρήγορα στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες θα συνειδητοποιήσουν ότι το «κοινό νόμισμα» δεν είναι μια παγίδα που στήθηκε μονάχα για τους άλλους.

Είναι και ένας λάκκος μέσα στον οποίο έχουν πέσει και οι ίδιοι.

Κάποιοι θα γελάσουμε πολύ. Η ώρα ζυγώνει. Η εκδίκηση της Γυφτιάς έρχεται!

Φιλιά πολλά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Στο παρασκήνιο των παραπάνω, έχουμε και την κίνηση για την εκπαραθύρωση του Τζέρεμι Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού κόμματος. Μάθημα σπουδαίο για την εναπομένουσα αριστερά σε ολόκληρο τον κόσμο. Αντί ο Κόρμπιν να υπηρετήσει το συμφέρον της εργατικής τάξης και να σεβαστεί την προσωπική του ιστορία, επέλεξε να ακολουθήσει την γραμμή των Μπλαιρικών και τις συμβουλές των θλιβερών απολογητών της ΕΕ που προπαγανδίζουν την ανοησία του «μετασχηματισμού της ΕΕ σε προοδευτική κατεύθυνση».

Ένας εξ αυτών κι ο δικός πρώην και «επιτυχημένος» υπουργός Οικονομικών της ΠΦΑ κ. Γιάνης Βαρουφάκης. Με την φόρα που είχε πάρει πάντως ο Κόρμπιν, είναι απορίας άξιο το πως του γλίτωσαν κι άλλες λαμπρές μορφές της ελληνικής κεντροαριστεράς, όπως, λόγου χάρη, ο Φώτης Κουβέλης και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Εμείς, βέβαια, συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε για το αν είναι ή δεν είναι ακροδεξιοί τύποι σαν τον Τζόνσον και τον Φάρατζ -φυσικά και είναι- και δεν καταδεχόμαστε να κουβεντιάσουμε για το πώς η κεντροαριστερά και η αριστερά στην Ευρώπη έχουν καταντήσει να είναι ο απολογητής του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Η αριστερά που μαζί με τους πλουτοκράτες στρώνουν τον δρόμο στον φασισμό και στον ολοκληρωτισμό. Συνεχίστε λοιπόν, όταν ακούτε για το Brexit, να απαντάτε πως ο Φάρατζ είναι φασίστας. Φασίστας ο Φάρατζ και δημοκράτες οι Γιούνκερ, Σουλτς και Ντάισελμπλουμ.

(Αγαπητέ Ηλία, παρακολουθούμε τους παίκτες του παγκόσμιου καζίνο να παίζουν με τις ζωές μας και καλούμαστε να επιλέξουμε τον αγαπημένο μας παίκτη. Γιατί; Βέβαια, είναι απολαυστικό να βλέπεις τους καπιταλιστές να τρώγονται μεταξύ τους. Ας φαγωθούν. Να μην μείνει ούτε ένας. Και δεν θα τους κλάψει κανείς. Να είσαι καλά, Ηλία.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »