Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία προς Πατριάρχη Βαρθολομαίο: Μην επισκεφθείς την Ουκρανία

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Οι διαμάχες μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας είναι πάντα δυσάρεστες, ειδικά όταν οφείλονται αποκλειστικά σε πολιτικούς λόγους. Γίνονται όμως ακόμη πιο δυσάρεστες, όταν κέντρο της διαμάχης γίνεται είτε κάποια εξωτερική δύναμη, είτε κάποια περιοχή, την οποία διεκδικούν εν είδει ανταγωνιστών, πολύ κοντινές μεταξύ τους εκκλησιαστικές δομές. Για τον ορθόδοξο κόσμο ένας τέτοιος τόπος έχει γίνει εδώ και μερικό καιρό η Ουκρανία, οι πολιτικοί της οποίας, «παίζοντας» τόσο με το Πατριαρχείο της Μόσχας, όσο και με αυτό της Κωνσταντινούπολης, κατάφεραν ολοκληρωτικά να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσα σε δύο τεράστιους εκκλησιαστικούς οργανισμούς.

Δυστυχώς, ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεν έχει μπορέσει να επισκεφθεί την Ουκρανία τα τελευταία 5 χρόνια. Από την άλλη, οποιαδήποτε επίσκεψη του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης στην Ουκρανία γίνεται δεκτή από τη Μόσχα με εξαιρετικά αρνητικό τρόπο. Η πρόσφατη, λοιπόν, ανακοίνωση της επίσκεψης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία τον Αύγουστο, με την ευκαιρία του εορτασμού της λεγόμενης «Μέρας Ανεξαρτησίας» της χώρας, στάθηκε και πάλι αφορμή για παρεξηγήσεις. Όμως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη Μόσχα, αλλά στην ίδια την Ουκρανία.

Είναι προφανές, ότι μια επίσκεψη του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίου στην Ουκρανία τον Αύγουστο του 2021 μπορεί να προκαλέσει θρησκευτική διαμάχη ανάμεσα στην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (του Πατριαρχείου της Μόσχας -ΟΟΕ) και την ιδρυθείσα με πρωτοβουλία του πρώην «Προέδρου» της Ουκρανίας Πετρό Ποροσένκο εκκλησιαστική δομή υπό την ονομασία «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ). Η τελευταία νωρίτερα έλαβε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης τον λεγόμενο «τόμο αυτοκεφαλίας».

Ο κλήρος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ) θεωρεί, ότι η επίσκεψη του Βαρθολομαίου θα ωθήσει τους Ουκρανούς ακροδεξιούς να δημιουργήσουν ένα νέο εκκλησιαστικό σχίσμα στην Ουκρανία. Πολλώ δε μάλλον, όταν ο Πατριάρχης προσκλήθηκε όχι για μία θρησκευτική εορτή που τιμάται στις 28 Ιουλίου – τη Μέρα της Βάπτισης της Ρωσίας, αλλά για μία κρατική εορτή – τη «Μέρα της Ανεξαρτησίας». Ένα τέτοιο βήμα, τόσο Ρώσοι, όσο και Ουκρανοί ειδικοί το θεωρούν ως ευθεία ανάμιξη της Εκκλησίας στις εσωτερικές υποθέσεις ενός ανεξάρτητου κράτους.

Την πιο «ριζοσπαστική» θέση ως προς τη δημιουργηθείσα κατάσταση έχει λάβει το Τμήμα Σχέσεων με την κοινωνία και τα ΜΜΕ της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου της Μόσχας. Ο επικεφαλής του, Βλαντίμιρ Λεγκόιντα, είναι βέβαιος ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ χρησιμοποιεί τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίο για την υλοποίηση της πολιτικής του, μεταξύ άλλων και στην Ουκρανία, ενώ ο ίδιος ο Πατριάρχης εκφράζει τη βούληση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Γράφει (στμ: ο Λεγκόιντα) στο telegram channel του: «Η αμερικανική διπλωματία είναι ειλικρινής μέσα στην απλότητά της: χρησιμοποιώντας την Κωνσταντινούπολη χάριν των συμφερόντων της από τα πρώτα μεταπολεμικά (στμ: μετά τον Β’ ΠΠ) χρόνια, σκοπεύει να “πολεμήσει με την επιρροή του” εναντίον οποιουδήποτε κράτους, το οποίο δεν είναι έτοιμο να υλοποιήσει τη βούληση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπως αυτή εκφράζεται δια χειλέων του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης». Είναι βέβαιος, ότι οι ΗΠΑ από κοινού με την Κωνσταντινούπολη δημιούργησαν μια παραθρησκευτική δομή για τη διοχέτευση της πολιτικής τους επιρροής, δηλαδή υπό την πρόφαση της «υπεράσπισης των θρησκευτικών ελευθεριών σε όλον τον κόσμο» προωθούν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Εναντίον της άφιξης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία εμφανίζεται και ο διοικητικός υπεύθυνος της ΟΟΕ, Μητροπολίτης Βορισπόλεως και Βροβαρίων Αντώνιος:

- Η άφιξή του δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει την υπόθεση της ειρήνης στην Ουκρανία , – θεωρεί ο Μητροπολίτης Αντώνιος – αλλά μπορεί να γίνει σημείο εξώθησης για μεγαλύτερου μεγέθους συγκρούσεις, Ο Πρόεδρος (στμ: της Ουκρανίας, Βλαντίμιρ Ζελένσκι) πρέπει να γνωρίζει και να φροντίσει, ώστε ούτε ένα εξωτερικό αίτιο ή επίσκεψη να μην οδηγήσουν σε έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης ανάμεσα στους πιστούς.

Όπως δήλωσε ο Μητροπολίτης Αντώνιος, τα λόγια του Βλαντίμιρ Ζελένσκι περί «μέριμνας για την ειρήνη» στην Ουκρανία ακούγονται αρκετά «παράφωνα». Ο Μητροπολίτης υπογράμμισε: «Δεν βρήκαμε ούτε μία περίπτωση όπου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, γνωρίζοντας την πραγματική κατάσταση στην Ουκρανία, να προσπάθησε να αποτρέψει τα τεκταινόμενα. Εννοώ τις επιδρομές για την κατάληψη των ναών μας και την παράνομη μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων της Εκκλησίας μας. Όλα αυτά συνέβησαν ακριβώς στη βάση των ενεργειών, υπογραμμίζω, των παράνομων ενεργειών του Πατριάρχη Βαρθολομαίου αναφορικά με την ουκρανική Ορθοδοξία».

---

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το εκκλησιαστικό τελεσίγραφο του Βλαντίμιρ Ζελένσκι

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Σε ένα από τα γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης δημοσιεύθηκε στα τέλη Ιανουαρίου του 2021 ένα ενδιαφέρον άρθρο, που αναφερόταν στη συνάντηση του πρωθυπουργού της Ουκρανίας Ντενίς Σμιγκάλ με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (https://www.fischundfleisch.com/wbernau/setze-alle-vorgaben-um-premier-der-ukraine-gab-versprechen-an-patriarchen-von-konstantinopel-69999). Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Νοεμβρίου του 2020, ο Ουκρανός αξιωματούχος υποσχέθηκε στον Πατριάρχη την πλήρη διοικητική υποστήριξη προς τη λεγόμενη «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» (στη συνέχεια: ΟΕΟ), η οποία θα συμπεριελάμβανε τη μεταβίβαση στη δική της δικαιοδοσία των ναών της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (στη συνέχεια του κειμένου: ΟΟΕ). Το σχέδιο που παρουσίασε ο Ουκρανός αξιωματούχος προβλέπει τη μεταβίβαση των ναών και των ενοριών της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ΟΕΟ, όπως επίσης και όλο το φάσμα διοικητικής υποστήριξης αυτού του οργανισμού από την πλευρά του κράτους.

Ο Ντενίς Σμιγκάλ δήλωσε στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ότι θα φροντίσει προσωπικά την προαναφερόμενη δραστηριότητα. Το πρόσωπο-κλειδί για την εκτέλεση της συγκεκριμένης εργασίας θα είναι ο επικεφαλής του Τμήματος Εθνοτικής και Εθνικής Πολιτικής και Θρησκευμάτων παρά τη Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας, Αντρέι Γιουράς, ο οποίος μέσω του γιου του, βουλευτή του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» (στμ: το κόμμα του Προέδρου της χώρας Βλαντίμιρ Ζελένσκι) Σβιατοσλάβ Γιουράς, σκοπεύει να αναλάβει στην Ανώτατη Ράντα νομοθετικές πρωτοβουλίες (στμ: ουκρανική Βουλή), που θα έχουν στόχο την ενίσχυση των θέσεων της ΟΕΟ. Ωστόσο ο ίδιος ο Πρόεδρος Ζελένσκι θα τηρεί αποστάσεις από την προαναφερθείσα δραστηριότητα, φοβούμενος το πολιτικό κόστος και τη μείωση των πιθανοτήτων επανεκλογής του. Υπενθυμίζουμε, ότι παλιότερα ο Ντενίς Σμιγκάλ είχε δηλώσει ότι η ΟΕΟ αποτελεί αξιόπιστο εταίρο του (ουκρανικού) κράτους και ότι της παρέχεται πλήρης νομική και οικονομική υποστήριξη.

Πώς βλέπουμε, λοιπόν, να εξελίσσεται τώρα η κατάσταση; Στην πράξη οι ουκρανικές Αρχές σκοπεύουν να αφαιρέσουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και να τα δώσει στην ΟΕΟ, της οποίας τη δημιουργία είχε ευλογήσει νωρίτερα ο ίδιος ο Βαρθολομαίος. Και πώς θα επιτευχθεί αυτό; Πολύ απλά – με τη νομιμοποίηση της πλήρους διοικητικής υποστήριξης, την οποία είχε υποσχεθεί ο Ντενίς Σμιγκάλ στη συνάντησή του με τον Βαρθολομαίο. Συνεπεία αυτού σήμερα στην Ανώτατη Ράντα βρίσκονται στο στάδιο της προπαρασκευής και της εξέτασής τους από την Ολομέλεια του σώματος δύο νομοσχέδια: το № 5143 (24/02/2021) και του № 5101 (18/02/2021). Εν ολίγοις, σε περίπτωση που τα δύο νομοσχέδια υπερψηφιστούν, αυτό θα επιτρέψει στις ουκρανικές Αρχές να ανακηρύξουν τη δραστηριότητα της κανονικής ΟΟΕ ως «επιζήμια για την εθνική ασφάλεια της Ουκρανίας» και να δημεύσουν όλα τα περιουσιακά της στοιχεία. Ενώ οι ιερωμένοι της κανονικής ΟΟΕ θα μπορούν, σύμφωνα με το νόμο, να κηρύσσονται ως «προδότες», με όλες τις ανάλογες συνέπειες. Έτσι λοιπόν, ο Ντενίς Σμιγκάλ και το περιβάλλον του πέρασαν από τα λόγια στα έργα. Το ερώτημα, ωστόσο, που προκύπτει είναι «σε τι χρειάζονται όλα αυτά;».

Κατά το διάστημα της μέχρι τώρα θητείας του ο Πρόεδρος Ζελένσκι και το κόμμα του «Υπηρέτης του Λαού» δεν μπόρεσαν να βελτιώσουν την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας και στην πράξη την οδήγησαν σε οικονομικό και πολιτικό κραχ. Συνέπεια των παραπάνω ήταν να χάσουν τη στήριξη της πλειονότητας του δικού τους εκλογικού σώματος.Για να αυξήσει και πάλι το κύρος του ο Ζελένσκι σκοπεύει να καλέσει τον Βαρθολομαίο στον εορτασμό της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας το 2021 και να λάβει τη στήριξη των πιστών της «νεότευκτης» ΟΕΟ. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του με τον Ντενίς Σμιγκάλ το Νοέμβριο του 2020 ο Βαρθολομαίος συμφώνησε να επισκεφθεί την Ουκρανία μέσα στο 2021, αλλά υπό έναν υποχρεωτικό όρο: μέχρι τον ερχομό του στην Ουκρανία η κανονική ΟΟΕ θα έπρεπε να έχει πάψει να υφίσταται ως θρησκευτικός οργανισμός και να υπάρχει μόνο η ΟΕΟ. Είναι πιθανόν, ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θεωρεί πως σε αντίθετη περίπτωση ο ερχομός του στο Κίεβο για τον εορτασμό της Μέρας Ανεξαρτησίας (της Ουκρανίας) θα επιφέρει ανεπανόρθωτο πλήγμα στο κύρος του, δεδομένου ότι ήταν αυτός που εξέδωσε τον περιώνυμο «Τόμο» για τη δημιουργία της λεγόμενης ΟΕΟ.

Απομένει ένα τελευταίο ερώτημα: Και τι θα γίνει με εκείνους τους ανθρώπους που δεν ακολούθησαν την ΟΕΟ, αλλά διατήρησαν την πίστη τους στην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία; Τι θα γίνει με αυτούς, όταν θα τους έχουν αφαιρεθεί όλες οι ενορίες και όλοι οι ναοί και θα έχουν δοθεί στη «νεότευκτη» ΟΕΟ: Ακριβώς τη δική τους αντίδραση φοβάται περισσότερο ο Ζελένσκι, αφού πολλοί από αυτούς τον ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές του 2019 ελπίζοντας σε ένα φωτεινό μέλλον, αλλά στην πράξη κινδυνεύουν να χάσουν το πνευματικό τους στήριγμα στο παρόν.Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος Ζελένσκι πήρε αποστάσεις από την υπόθεση της διάλυσης της κανονικής ΟΟΕ, αφήνοντας τη διαχείρισή της στο περιβάλλον του, ώστε σε περίπτωση αποτυχίας να αναζητηθούν οι υπεύθυνοι ακριβώς εκεί. Θα αναμένουμε την εξέλιξη των γεγονότων.

---

*Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης.

** Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι Ρώσος, ελληνικής καταγωγής, ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος.

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πού θα μας οδηγήσει η Διεθνής Συμμαχία για την Υπεράσπιση των Θρησκευτικών Ελευθεριών (IRFA);

Ντμίτρι Κερασίδη

Στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2020 εμφανίστηκε στις ΗΠΑ η λεγόμενη Διεθνής Συμμαχία για την Υπεράσπιση των Θρησκευτικών Ελευθεριών (ΔΣΥΘΣ – αγγλικά αρχικά IRFA). Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της είχε ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο. Οι αμερικανικές αρχές την εμφανίζουν ως εργαλείο επιρροής στις χώρες, όπου τα δικαιώματα των χριστιανών παραβιάζονται κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Σύμφωνα με τον Μάικ Πομπέο, είναι «η πρώτη περίπτωση στην Ιστορία, όπου εθνικοί ηγέτες ενώθηκαν σε μια διεθνή συμμαχία, ώστε να προωθήσουν το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας ανά τον κόσμο». Κατά την άποψη των ιδρυτών της IRFA, πλέον είναι εφικτή η παγκόσμια επίδραση σε αυτούς που ευθύνονται για πράξεις θρησκευτικών διώξεων, με την ανακοπή της δράσης τους και την προσφορά βοήθειας στους διωκόμενους, τους ανυπεράσπιστους και τους ευάλωτους. Δυστυχώς υπάρχουν μεγάλες υπόνοιες, ότι υπό την πρόφαση της δημιουργίας μιας «συμμαχίας για την υπεράσπιση των θρησκευτικών ελευθεριών», οι ΗΠΑ αποκτούν άλλο ένα παγκόσμιο εργαλείο άσκησης (πολιτικής) επιρροής, δεδομένου ότι η «καταπολέμηση των ενόχων» επίκειται να γίνει πρωτίστως με πολιτικά μέσα. Ήδη, άλλωστε, έχει ανακοινωθεί ότι με την επίλυση του προβλήματος της θρησκευτικής ελευθερίας πρόκειται ν’ ασχοληθούν κυρίως οι εθνικοί ηγέτες των χωρών-μελών της συμμαχίας.

Ειρήσθω εν παρόδω, στον διεθνή χώρο υπάρχει ήδη η Διεθνής Ένωση Θρησκευτικών Ελευθεριών (ΔΕΘΕ – αγγλικά αρχικά IARF), στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι όλων των βασικών θρησκευτικών δογμάτων του κόσμου και επιστήμονες-θρησκειολόγοι. Η αξία της ύπαρξής της έγκειται ακριβώς στο γεγονός, ότι με τα ζητήματα των δικαιωμάτων των πιστών ασχολούνται αναλυτές και επιστήμονες, όπως και ιερωμένοι που γνωρίζουν άμεσα την όποια κατάσταση «εκ των έσω». Σε αντίθεση με την IRFA, όπου τους βασικούς ρόλους παίζουν οι πολιτικοί.

Τα μέλη της Συμμαχίας

Μέχρι τις αρχές του 2021 μέλη της IRFA έγιναν οι ακόλουθες χώρες: Αυστρία Αλβανία, Αρμενία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Βραζιλία, Ουγγαρία, Μεγάλη Βρετανία, Γκάμπια, Ελλάδα, Γεωργία, Ισραήλ, Κολομβία, Κόσοβο, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ολλανδία, Πολωνία, Σενεγάλη, Σλοβακία, Σλοβενία, Τόγκο, Ουκρανία, Κροατία, Δημοκρατία της Τσεχίας και Εσθονία. Όπως μπορεί να δει κανείς, ανάμεσα στα μέλη της Συμμαχίας υπάρχουν χώρες όπου, κατά την άποψη των Αμερικανών πολιτικών, οι θρησκευτικές ελευθερίες παραβιάζονται, όπως και χώρες όπου ήδη υλοποιούνται οι θρησκευτικές ελευθερίες κατά τα δυτικά πρότυπα. Άλλο ένα αξιοπερίεργο γεγονός είναι το ότι δεν υπάρχουν σε ελεύθερη πρόσβαση ούτε το αναλυτικό Καταστατικό της οργάνωσης, ούτε ο κατάλογος των προσώπων που υπέγραψαν, εκ μέρους της κάθε χώρας-μέλους, την ιδρυτική της διακήρυξη.

Παρόλα αυτά, τα στοιχεία που θα συγκεντρώνει η IRFA θα χρησιμοποιούνται από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, κυρίως για τη σύνταξη επίκαιρων εκθέσεων γύρω από τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα με βάση τη Γενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (του ΟΗΕ) και τη Διακήρυξη για την εξάλειψη όλων των μορφών μισαλλοδοξίας με βάση τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις.

Έτσι λοιπόν, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προαναφερθέντα, η IRFA θα λειτουργεί ως μια διεθνής δομή με εξαιρετικά εμπιστευτικά αναλυτικά στοιχεία, συνδεδεμένη με τον ΟΗΕ και όπου τις βασικές αποφάσεις θα λαμβάνουν οι πολιτικοί.

Με ποιους θ’ ασχοληθεί η Συμμαχία

Σύμφωνα με την ηγεσία της IRFA, τα πιο συχνά γεγονότα θρησκευτικής καταπίεσης παρατηρούνται στις παρακάτω χώρες: Μιανμάρ, Βιετνάμ, Ινδία, Ιράν, Κίνα, Νιγηρία, Πακιστάν, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Βόρεια Κορέα, Συρία, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και Ερυθραία. Στη «λίστα συναγερμού» («Β’ κατηγορία») μπήκαν οι χώρες: Αφγανιστάν, Αλγερία, Αζερμπαϊτζάν, Μπαχρέιν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Κούβα, Αίγυπτος, Ινδονησία, Ιράκ, Καζαχστάν, Μαλαισία, Νικαράγουα, Σουδάν, Τουρκία και Ουζμπεκιστάν.

Είναι γνωστό, ότι οι εκπρόσωποι της IRFA επιδεικνύουν ιδιαίτερη δραστηριότητα στο έδαφος της Κίνας, όπου «υπερασπίζονται» τα δικαιώματα των οπαδών του Δαλάι Λάμα και των μουσουλμανικών οργανώσεων της μειονότητας των Ουιγούρων, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και οργανώσεις που συμμετέχουν στον ISIS και την «Αλ-Κάιντα». Άλλη μία γειτονική ασταθής περιοχή, κατά την άποψη της IRFA, είναι το Τατζικιστάν, όπου καταπιέζονται οι εκπρόσωποι των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», των «Αντβεντιστών της Έβδομης Μέρας», των Βαπτιστών και των Ζωροαστριστών. Η Ρωσία συμπεριλήφθηκε επίσης σε αυτή τη «μαύρη» λίστα, λόγω της απαγόρευσης στη λειτουργία της αμερικανικής θρησκευτικής οργάνωσης «Μάρτυρες του Ιεχωβά».

Είναι ενδιαφέρον, ότι η IRFA έκανε ήδη «ζωηρή» την παρουσία της στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ. Σύμφωνα με τα προσβάσιμα στο κοινό στοιχεία, σκοπός της Συμμαχίας ήταν η υποστήριξη των επαναπατρισθέντων χριστιανών, οι οποίοι επέστρεψαν στις χώρες τους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ωστόσο στην πράξη ο νέος πολιτικός «παίκτης» στη Μέση Ανατολή οδήγησε στην εμφάνιση νέων στασιαστικών κινημάτων και στη διάλυση των συμβουλίων της (μουσουλμανικής) σιιτικής πολιτοφυλακής.

Δεν είναι επίσης δυνατό να μην υπενθυμίσουμε και την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην απεχθή «δημοκρατία» της Ανατολικής Ευρώπης ονόματι Ουκρανία. Σε μία από τις ομιλίες του ο Μάικ Πομπέο αναφέρεται ευθέως στην υποστήριξη που παρέχει η IRFA στους ηγέτες της «νεότευκτης» «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ), οι οποίοι δήθεν καταπιέζονται από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία που υπάγεται στο Πατριαρχείο της Μόσχας.

Είναι προφανές, ότι η Διεθνής Συμμαχία για την Υπεράσπιση της Θρησκευτικής Ελευθερίας (IRFA) αποτελεί ένα νέο πολιτικό εργαλείο, το οποίο προωθεί τα συμφέροντα των κρατών της Δύσης, τόσο διαμέσου της συμμετοχής της σε σχέδια του ΟΗΕ, όσο και διαμέσου της δημιουργίας δικών της επικοινωνιακών μοντέλων αλληλεπίδρασης με διάφορες μη κερδοσκοπικές και κοινωνικές οργανώσεις κατά τόπους και σε διάφορες χώρες του κόσμου.

---

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η τύχη της Αγίας Σοφίας: Η αντίδραση της Ουκρανίας

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Όπως είναι γνωστό, στις 24 Ιουλίου στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε η πομπώδης τελετή του ανοίγματος της Αγίας Σοφίας για μουσουλμανικές θρησκευτικές τελετές. Στην τελετή παρευρέθηκε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, κάτι που μαρτυρά τη σημασία και το πολιτικό υπόβαθρο της συγκεκριμένης πράξης από την πλευρά της Τουρκίας.

Στο Κίεβο, πάλι, στις 26 Ιουλίου στην πλατεία Μιχάηλοβσκα διεξάχθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας του άγνωστου μέχρι σήμερα για τα ΜΜΕ «Χριστιανικού Λαϊκού Κινήματος». Η συγκέντρωση ήταν αρκετά πολυπληθής, αφού συμμετείχαν σε αυτήν περισσότεροι από 2 χιλιάδες άτομα.

Βασική αφορμή γι’ αυτή τη διαμαρτυρία των πιστών αποτέλεσε η πλήρης απουσία αντίδρασης από την πλευρά του επικεφαλής της λεγόμενης (στμ: σχισματικής) «Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» («ΟΟΕ»), η οποία ακολουθώντας τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο δεν θεώρησε απαραίτητο να εκφραστεί εναντίον της μετατροπής ενός χριστιανικού ναού σε μουσουλμανικό τέμενος. Μια τέτοια αντίδραση οι πιστοί της Ουκρανίας τη θεώρησαν ως συστημική είτε «απροθυμία», είτε ανικανότητα (στμ: του Επιφάνιου) να αποτελέσει τον πραγματικό ηγέτη της ουκρανικής Ορθοδοξίας.

Γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης οι συγκεντρωμένοι φώναξαν συνθήματα υπέρ της αντικατάστασης του νυν επικεφαλής της «ΟΟΕ» Επιφάνιου. Ως πιθανότερος αντικαταστάτης του φέρεται ο πρώην μητροπολίτης Βίνιτσας Συμεών, ο οποίος κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της «ΟΟΕ» ήταν ο μοναδικός μητροπολίτης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (στμ: Πατριαρχείου της Μόσχας) που πέρασε στην πλευρά της. Κατά την άποψη των πιστών της Ουκρανίας ο Συμεών, σε αντίθεση με τον Επιφάνιο, είναι αξιότερος πνευματικός ηγέτης, ο οποίος βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με τα θρησκευτικά ιδανικά των ντόπιων ορθοδόξων. Ο Συμεών νοιάζεται πραγματικά για το πνεύμα του ουκρανικού λαού, την πίστη του και τη πάτρια γη του. Σ’ αυτόν ακριβώς, όπως δήλωσαν οι πιστοί στην εκδήλωση της 26ης Ιουλίου, βλέπουν την πνευματική τους αρωγή και στήριξη.

Εν παρόδω, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τρεις μέρες μετά τη συγκέντρωση ο Επιφάνιος κατάφερε να αρθρώσει έστω κι έναν λόγο και να πάρει θέση, τάχα, κατά της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Τη μετάδοση της είδησης έκανε το (ουκρανικό) «24ο Κανάλι». Όμως αυτού του είδους η «επίδειξη δύναμης μετά τον καβγά» είναι αμφίβολο εάν μπορεί να πείσει τον οποιονδήποτε. Η πραγματική θέση του Επιφάνιου εκφράστηκε με την εκκωφαντική του σιωπή τότε, όταν ο Πρόεδρος της Τουρκίας αρχικά εξέφρασε την πρόθεσή του να μεταβιβάσει τον ορθόδοξο ιερό ναό για την τέλεση μουσουλμανικών θρησκευτικών τελετών και κατόπιν υλοποίησε αυτήν την πρόθεση. Και οποιεσδήποτε πράξεις γίνονται «κατόπιν εορτής» και «για το θεαθήναι» είναι μακριά τόσο από την αλήθεια, όσο και από το δίκαιο.

Ο ναός της Αγίας Σοφίας χτίστηκε κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Και λειτούργησε ως ορθόδοξος χριστιανικός ναός μέχρι και την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στις 29 Μαΐου 1453, δηλαδή σχεδόν για μια ολόκληρη χιλιετία. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί. Όμως το 1934, μετά από διαταγή του κυβερνήτη της Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε μουσείο, στο οποίο δεν πραγματοποιούνταν κανενός είδους θρησκευτικές τελετές, αλλά εξακολουθούσε να τραβά σαν μαγνήτης τους ορθόδοξους πιστούς, αλλά και τους απλούς τουρίστες απ’ όλες τις χριστιανικές χώρες.

Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς, ότι ο πρώτος που θα υπερασπιζόταν δημόσια τον συγκεκριμένο χριστιανικό ιερό χώρο θα ήταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, το ποίμνιο του οποίου ευρίσκεται κατά κύριο λόγο σε αυτήν την πόλη. Ωστόσο, όταν συνέβησαν αυτά τα θλιβερά γεγονότα, ο ίδιος προτίμησε να σιωπήσει, σαν να μη συνέβη τίποτε το σοβαρό, κάτι που δημιούργησε μεγάλες αμφιβολίες στους ορθόδοξους πιστούς, αφού δεν είναι δυνατόν να ενεργεί έτσι ένας Πατριάρχης, ο οποίος διεκδικεί τα πνευματικά πρωτεία στον χριστιανικό κόσμο. Όλα τα κράτη, στα οποία η Ορθοδοξία αποτελεί την επικρατούσα θρησκεία, υπερασπίστηκαν εγκαίρως το μέχρι τούδε στάτους της Αγίας Σοφίας· το ίδιο και όλες οι μητροπόλεις και τα πατριαρχεία που ευρίσκονται σε άλλες χώρες. Όλα, εκτός από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, με επικεφαλής τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Αλλά και την «Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία», με επικεφαλής τον Επιφάνιο. Πώς μπορεί κανείς να το κατανοήσει αυτό; Άραγε γι’ αυτούς η Αγία Σοφία δεν αποτελεί ιερό τόπο; Ή αποδείχθηκαν ανίκανοι για τον ιερό τίτλο που φέρουν; Ή στα βάθη της ψυχής τους συμπαθούν το Ισλάμ; Ποια μπορεί να είναι η εκτίμηση των Ουκρανών πιστών για μια τέτοια αδιαφορία;

Επιπλέον, ήδη μετά τη διεξαγωγή από το Χριστιανικό Λαϊκό Κίνημα της συγκέντρωσης στην πλατεία Μιχάηλοβσκα, στις 28 Ιουλίου, την παραμονή της Μέρας του Βαπτίσματος της Ρωσίας, ο πρεσβευτής της Τουρκίας στο Κίεβο Γιαγκμούρ Αχμέτ Γκιουλντερέ δήλωσε σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Interfax ότι εφόσον «η Ουκρανία είναι η εστία για μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων, συμπεριλαμβανομένων, βεβαίως, και των Τατάρων της Κριμαίας», «απευθύνθηκαν σ’ εμάς με την παράκληση για συνεργασία και βοήθεια προς την Ουκρανία και τη μουσουλμανική της κοινότητα για την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους στο Κίεβο». Επίσης ο Τούρκος πρεσβευτής εξέφρασε τη βεβαιότητα, ότι το σχέδιο αυτό θα προσδώσει ένα ξεχωριστό, μοναδικό συμπλήρωμα στην ομορφιά του Κιέβου, τον χαρακτήρα και την όψη του. Το τέμενος σχεδιάζεται να ανεγερθεί στο κέντρο της πόλης.

Με αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να ασχοληθεί ο επικεφαλής της «ΟΟΕ» Επιφάνιος. Ωστόσο ούτε ασχολήθηκε, ούτε προτίθεται, κατά τα φαινόμενα, ν’ ασχοληθεί. Γι’ αυτό και οι πιστοί στην πλατεία Μιχάηλοβσκα στις 26 Ιουλίου εξέφρασαν την απαίτηση να μεταβιβαστεί ο τίτλος του επικεφαλής της «ΟΟΕ» στον Βίνιτσας Συμεών, απελευθερώνοντας έτσι τον Επιφάνιο από το ασήκωτο αυτό «φορτίο».

---

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το καθεστώς του Κιέβου σε νέα επίδειξη «δημοκρατικών ηθών» και «ευρωπαϊκών αξιών»

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Το καθεστώς του Κιέβου δεν επέτρεψε στους πολίτες με ρωσική υπηκοότητα να συμμετάσχουν στις προεδρικές εκλογές της Ρωσίας.

Περισσότεροι από 70 χιλιάδες πολίτες δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν.

Οι προεδρικές εκλογές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που διεξάχθηκαν στις 18 Μαρτίου, στερήθηκαν από ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων. Το επίσημο Κίεβο αποφάσισε να μην επιτρέψει σε πρόσωπα με ρωσική υπηκοότητα την πρόσβαση στα κτήρια των διπλωματικών υπηρεσιών της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο έδαφος της Ουκρανίας. Μια τέτοια περίεργη πρωτοβουλία ακούστηκε επίσημα από τα χείλη του υπουργού Εσωτερικών της Ουκρανίας Αρσέν Αβάκοβ την παραμονή της ημέρας των εκλογών και αναρτήθηκε επίσης και στην επίσημη σελίδα του Υπουργείου στο Facebook.

Η πρεσβεία της Ρωσίας στο Κίεβο και τα ρωσικά προξενεία στο Χάρκοβο, την Οδησσό και το Λβοβ έγιναν μονομιάς μη προσβάσιμα για τους πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η απόφαση του Κιέβου παραβίασε ωμά τα δικαιώματα περισσότερων από 70 χιλιάδες πολιτών με ρωσική υπηκοότητα, οι οποίοι διαμένουν μόνιμα στην Ουκρανία. Εμπόδισαν την ψηφοφορία όχι μόνο οι εκπρόσωποι του Υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας (στμ: η ουκρανική Αστυνομία και η Εθνοφρουρά, αντίστοιχο της παλιάς ελληνικής Χωροφυλακής), αλλά και πολυάριθμοι οπαδοί ουκρανικών εθνικιστικών οργανώσεων.

Νωρίτερα η Ρωσία ζήτησε από το Κίεβο την παροχή ασφάλειας για τις ρωσικές διπλωματικές αντιπροσωπείες, εξαιτίας του γεγονότος, ότι στην διεύθυνση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Ρωσίας κατέφθασαν απειλές από την πλευρά των Ουκρανών εξτρεμιστών. Και τελικά, ακριβώς ο τρόπος λειτουργίας της «ασφάλειας» του Υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας είναι που εξηγεί το ουσιαστικό μπλοκάρισμα των εκλογικών τμημάτων. Είναι ενδεικτικό το γεγονός, ότι η Αστυνομία και η Εθνοφρουρά δεν απομάκρυναν τα μέλη των υπερεθνικιστικών οργανώσεων. Αντίθετα, τα μέλη του «Δεξιού Τομέα» και της «UNA-UNSO» χωρίς ίχνος ντροπής οργάνωσαν τα «επιτελεία» τους ακριβώς μπροστά στις πύλες των διπλωματικών κτηρίων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Την ωμή παραβίαση των εκλογικών δικαιωμάτων των Ρώσων πολιτών σχολίασε ήδη ο εκπρόσωπος Τύπου του Γραφείου για τους Δημοκρατικούς Θεσμούς και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΑΣΕ, Τόμας Ράιμερ: «Λόγω της απουσίας διεθνών προδιαγραφών ή συμφωνιών για την διασφάλιση της διαδικασίας ψηφοφορίας σε εκλογές στο εξωτερικό, θεωρώ, ότι τέτοιου είδους εκλογικές διαδικασίες θα πρέπει να ορίζονται από διμερείς συμφωνίες ανάμεσα στις εμπλεκόμενες χώρες». Με αυτόν τον τρόπο η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να «συμφιλιώσει» την Ρωσία και την Ουκρανία, σαν να είχε να κάνει με καβγά σχολιαρόπαιδων.

Επί της ουσίας, οι ενέργειες του Υπουργείου Εσωτερικών της Ουκρανίας παραβιάζουν τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, τους οποίους το Κίεβο έχει αποδεχθεί στα πλαίσια του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΑΣΕ. Επί του γεγονότος της παρεμπόδισης των Ρώσων πολιτών να προσεγγίσουν τα εκλογικά τμήματα στην Ουκρανία, η εκπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΗΕ για θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων Τατιάνα Μοσκαλκόβα απεύθυνε επιστολές διαμαρτυρίας τόσο προς τον ΟΗΕ, όσο και προς ευρωπαϊκούς διακρατικούς οργανισμούς.

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*Ο Ντμίτρι Κερασίδης είναι Ρώσος, ελληνικής καταγωγής, θρησκειολόγος, δημοσιογράφος και συντάκτης διαφόρων ΜΜΕ της χώρας του.

---

Η Σφήκα: Συντακτών μας

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ) – μήλο της έριδας ανάμεσα στους χριστιανούς

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Μια ματιά από τη Ρωσία

Η Πανελλήνια Ορθόδοξη Ένωση (ΠΟΕ) απευθύνθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) με αίτημα την απονομή δικαιοσύνης.

Πριν από μερικές ημέρες η Πανελλήνια Ορθόδοξη Ένωση – ΠΟΕ (στγ: σημαντική κοινωνική οργάνωση στην Ελλάδα) κατέθεσε αγωγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) εναντίον της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΕτΕ) με αίτημα την αμφισβήτηση της νομιμότητας της αναγνώρισης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) από την πλευρά της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι λυπηρό, όμως τώρα μπορεί κανείς να μιλήσει όχι μόνο για μια αναδυόμενη διάσπαση στην παγκόσμια, αλλά και (ειδικότερα) στην ελληνική Ορθοδοξία.

Όλα άρχισαν από το ότι κατά το τέλος του 2019 ο Αρχιεπίσκοπος της ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Ιερώνυμος) αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της αμφιλεγόμενης ΟΕΟ (πλήρως εξαρτημένης από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο). Αυτό συνέβη κατά την Ιερά Σύνοδο της ΕτΕ στις 12 Οκτωβρίου 2019.

Ήδη από τότε τις ενέργειές του καταδίκασαν πολλοί Έλληνες μητροπολίτες και ιερωμένοι με κύρος. Η απόφαση (της Ιεράς Συνόδου) προκάλεσε δυσαρέσκεια σε σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Φυσικά, η δημοκρατική ελληνική κοινωνία δεν είναι μονοσήμαντη, ωστόσο είναι σημαντικό να κατανοήσει κανείς ότι ένα διόλου ασήμαντο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού (στμ: υπονοείται ο Ελληνισμός του Πόντου και της Αζοφικής) έχει οργανική συγγένεια με τους Έλληνες της Ουκρανίας, εκ των οποίων πάνω από το 50% κατοικεί στο έδαφος του Ντονμπάς. Και αυτό σημαίνει ότι η αληθινή κατάσταση των πραγμάτων μεταδίδεται από στόμα σε στόμα ανάμεσα σε σημαντικά τμήματα του ελληνικού πληθυσμού. Λόγος γίνεται κυρίως για τις βαρύτατες παραβιάσεις των θρησκευτικών δικαιωμάτων των πιστών από την πλευρά των νεόκοπων «ενοριών» της  ΟΕΟ.

Εκτός αυτού, κατά τη διάρκεια της λήψης της απόφασης για αναγνώριση της ΟΕΟ δεν πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία – η απόφαση δεν υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των ιεραρχών. Πέραν τούτου, γραπτή απόφαση δεν έχει δημοσιευθεί μέχρι και σήμερα, παρόλο που το Πρωτόκολλο της συνεδρίασης εγκρίθηκε από το σώμα της Συνόδου. Γι’ αυτό και πολλές κοινωνικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων και η ΠΟΕ δεν αποδέχθηκαν την απόφαση της ΕτΕ. Τώρα πλέον, εάν το ΣτΕ κρίνει την απόφαση του Αρχιεπισκόπου παράνομη, η απόφαση για αναγνώριση της ΟΕΟ θα κριθεί εκ νέου. Ήδη έχει ανακοινωθεί ως ημερομηνία συνεδρίασης του ΣτΕ η 6η Μαρτίου 2020.

Είναι προφανές, ότι τα πολιτικά παιχνίδια στις εκκλησιαστικές υποθέσεις δεν οδηγούν σε τίποτε καλό. Εάν το ΣτΕ δεν κάνει δεκτά τα αιτήματα της ΠΟΕ και δεν διαλευκάνει τον προφανή παραλογισμό κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την ΟΕΟ, τότε η δημιουργηθείσα κατάσταση μπορεί να επιδεινώσει την περαιτέρω αλληλεπίδραση των ορθόδοξων εκκλησιών τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλο τον κόσμο.

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρωπαίοι επιστήμονες, πολιτικοί και κοινωνικοί ακτιβιστές για τις σύγχρονες μορφές φασισμού και ναζισμού

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Στις παραμονές της 9ης Μαΐου επιστήμονες, πολιτικοί και κοινωνικοί ακτιβιστές έλαβαν μέρος στη διεθνή on line συνδιάσκεψη «Μέρα Νίκης. Γεγονότα. Ιδέες», που διοργανώθηκε από το βελγικό γεωπολιτικό κίνημα Euro-Rus.

Οι συμμετέχοντες παρουσίασαν μια σειρά από ομιλίες αφιερωμένες στην πολιτική, ιδεολογική και ψυχολογική βάση του ναζισμού, ερευνώντας τα αίτια και τις συνέπειες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Δίκης της Νυρεμβέργης. Συζήτησαν επίσης για τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση, την ψηφιοποίηση, τις ιδέες του αντικομμουνισμού και του φασισμού, έθιξαν τις περιπτώσεις κατεδάφισης μνημείων αφιερωμένων στους Σοβιετικούς στρατιώτες και το μποϊκοτάζ του εορτασμού της Νίκης στις 9 Μαΐου από μια σειρά ηγετών ευρωπαϊκών κρατών. Ξεχωριστό θέμα συζήτησης αποτέλεσε η διερεύνηση των αιτίων της εμφάνισης των σύγχρονων περιοριστικών μέτρων, δεδομένου ότι σε συνθήκες πανδημίας παίζονται τα πλέον απάνθρωπα σενάρια, που θυμίζουν ενίοτε μια εναλλακτική λύση προς τον πυρηνικό πόλεμο.

Κατά την έναρξη της συνδιάσκεψης ο Κρις Ρομάν, Πρόεδρος του βελγικού γεωπολιτικού κινήματος Euro-Rus, ιδέα του οποίου αποτελεί η δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου από το Δουβλίνο έως το Βλαδιβοστόκ, κάλεσε τους συγκεντρωμένους να μην ξεχνούν τις αποτρόπαιες πράξεις των ιμπεριαλιστικών καθεστώτων του παρελθόντος. Πρώτα απ’ όλα επειδή η σύγχρονη «κορωνοκρίση» προκαλεί πείνα, εξαθλίωση και ηθική σκλήρυνση, αποτέλεσμα των οποίων, όπως δείχνει η Ιστορία, γίνεται ο ερχομός στην εξουσία ακραίων στοιχείων. Κατά την άποψή του, η σύγχρονη «εξημέρωση μέσω του κορωνοϊού», όταν παντού περιορίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, μαθαίνει τους ανθρώπους να γίνονται υπάκουοι υπηρέτες οποιουδήποτε καθεστώτος. «Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στη φυλακή με το ηλεκτρονικό βραχιολάκι και την υποχρεωτική απομόνωση με μάσκα», σημείωσε. Και υπογράμμισε, ότι εάν παλιότερα σκότωναν τους ανθρώπους λόγω της εθνικότητας ή του κοινωνικού τους στάτους, σήμερα στο στόχαστρο βρίσκονται κυρίως οι φτωχοί, δεδομένου ότι η «διαλογή» των ανθρώπων θα γίνεται πλέον με βάση την οικονομική τους κατάσταση.

Ο Κρις Ρομάν καλεί να θυμηθούμε τις παραδοσιακές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων όταν στον άνθρωπο εξετάζεται πρώτα απ’ όλα η καρδιά και η ανθρωπιά του. Τον Βέλγο ακτιβιστή υποστήριξε η Νατάλια Βιτρένκο, Πρόεδρος του Προοδευτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ουκρανίας, της οποίας η ομιλία είχε θέμα «Ναζισμός και πόλεμος – επικίνδυνοι παραλληλισμοί της Ιστορίας». Η Ουκρανή πολιτικός συμφώνησε ότι την τρέχουσα «κορωνοκρίση» μπορούν να εκμεταλλευτούν ακραία (δεξιά) κινήματα στην πολιτική και να εγκαθιδρύσουν τη δική τους δικτατορία.

Στην on line συνδιάσκεψη έλαβε μέρος ο Ιταλός ηθοποιός και κοινωνικός ακτιβιστής Φάμπιο Φράτι. Αναφέρθηκε στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στην πλέον παθούσα από τον κορωνοϊό χώρα της Ευρώπης – την Ιταλία. Κατά την άποψή του, σήμερα στην Ιταλία η φασιστική ιδεολογία κρύβεται πίσω από την «ελευθερία του ανθρώπου» και τις ιδέες του παγκόσμιου κεφαλαίου, ενώ «φασίστες» συνηθίζουν να αποκαλούν παραπλανητικά όσους εκφράζονται κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ ενός (πολιτικού) συντηρητισμού. Υπογράμμισε επίσης, ότι χωρίς τις μεγάλες θυσίες της ΕΣΣΔ και του σοβιετικού λαού πριν από 75 χρόνια, ο σημερινός κόσμος της Ευρώπης δεν θα ήταν ο ίδιος, όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Οι συμμετέχοντες στην συνδιάσκεψη συνέταξαν τα παρακάτω ντοκουμέντα:

• Διακήρυξη «Μέρα Νίκης – Παγκόσμια Μέρα»,
• Δήλωση προς τον ΟΑΣΕ (Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) για την αποτροπή των βανδαλισμών σε μνημεία των πολεμιστών του Σοβιετικού Στρατού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε χώρες της Ευρώπης,
• Δήλωση προς το Ευρωκοινοβούλιο για το ανεπίτρεπτο της «επανασυγγραφής» της Ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεδομένου ότι μια τέτοια ενέργεια αποτελεί έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.

Στον κατάλογο των ομιλητών της συνδιάσκεψης συμπεριλήφθηκαν εκπρόσωποι χωρών όπως το Βέλγιο, η Ιταλία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Τσεχία κ.ά. Ο κατάλογος των συμμετεχόντων ήταν ακόμη πιο ευρύς, αφού συμπεριλήφθηκαν εκπρόσωποι από 20 ευρωπαϊκές χώρες.

Δείτε το βίντεο από τη συνδιάσκεψη εδώ:

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Νότια Ρωσία έχει καλυφθεί από αντιαεροπορικά συστήματα

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Η Αζοφική Θάλασσα, ακριβώς όπως και όλη η Νότια Ρωσία, από την αρχή αυτού του έτους καλύπτεται όχι μόνο από αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα τύπων Thor-M2 και Thor-M2U, αλλά και από αρκετά νεότατα αμυντικά συστήματα S-300 «Favorit» μαζί με συγκροτήματα πυραύλων SA-22 Greyhound (σύμφωνα με την ταξινόμηση του ΝΑΤΟ).

Όλα αυτά τα οπλικά συστήματα είναι απαραίτητα για την διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή. Προστατεύουν μια σειρά από έργα, όπως η Γέφυρα της Κριμαίας, οι υποδομές για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου 2018, όπως και μια σειρά από άλλες, εξαιρετικά σημαντικές εκτάσεις.

Τι αντιπροσωπεύουν τα συγκεκριμένα συστήματα;

Το αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα Thor-M2 δεν έχει ανάλογό του στον κόσμο. Μπορεί να ανακαλύπτει ταυτόχρονα πάνω από 40 πιθανούς στόχους, να καθορίζει τους πιο επικίνδυνους και ταυτόχρονα να ανοίγει πυρ προς 4 από αυτούς.

Το σύστημα Thor είναι προορισμένο για την κάλυψη σημαντικών διοικητικών, οικονομικών και στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των πρώτων κλιμακίων επίγειων συνδέσεων (στμ: υπονοούνται τηλεπικοινωνίες κτλ) από χτυπήματα πυραύλων αντι-ραντάρ και τύπου Cruise, τηλεχειριζόμενων αεροσκαφών (drones), αεροπορικών βομβών, αεροπλάνων και ελικοπτέρων, μεταξύ άλλων και αυτών που χρησιμοποιούν την τεχνολογία «Stealth». Μπορεί να λειτουργήσει τόσο χειροκίνητα, με τη βοήθεια ανθρώπων-χειριστών, όσο και απολύτως αυτοματοποιημένα. Στην περίπτωση αυτή το σύστημα Thor ελέγχει μόνο του τον προκαθορισμένο εναέριο χώρο και καταστρέφει από μόνο του όλους τους εναέριους στόχους που δεν είναι αναγνωρισμένοι με το σύστημα «δικός μας – ξένος».

Το αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημαS 300 εκτελεί καθήκοντα κάλυψης στρατιωτικών ομάδων και στρατηγικών στόχων, σταθερών σημείων διαχείρισης, στρατιωτικών βάσεων, διοικητικών κέντρων και βιομηχανικών εγκαταστάσεων από χτυπήματα πυραύλων βαλλιστικών, διαστημικών και τύπου Cruise, τηλεχειριζόμενων αεροσκαφών (drones), στρατηγικής και τακτικής αεροπορίας.

Το σύστημα εξασφαλίζει το χτύπημα αεροσκαφών και πυραύλων τύπου Cruise με ταχύτητα πτήσης έως 1200 m/sec, σε απόσταση έως 300 χιλιόμετρα. Οι τελευταίες τροποποιήσεις του αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος Favoritεπιτρέπουν την καταστροφή έως 36 αεροδυναμικών ή βαλλιστικών πυραύλων-στόχων, στέλνοντας εναντίον τους έως και 72 πυραύλους. Λειτουργεί και σε συνθήκες μαζικής αεροπορικής επίθεσης του εχθρού και παραβολής (ραδιο-)παρασίτων.

Είναι προφανές, ότι η Νότια Ρωσία άρχισε αναγκαστικά να κατασκευάζει στον περίγυρό της έναν σοβαρό εναέριο «φράχτη». Οι τρομοκρατικές απειλές από τα δυτικά και τα νοτιο-ανατολικά της Νότιας Ρωσίας υποχρεώνουν σε μια τέτοια κίνηση.

*Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι Ρώσος, ελληνικής καταγωγής, δημοσιογράφος, μπλόγκερ και θρησκειολόγος.

---

Η Σφήκα: Συντακτών μας

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποια είναι τα αίτια της ενίσχυσης της επιρροής της Κωνσταντινούπολης στην Ουκρανία;

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Η σύγκρουση συμφερόντων (των Πατριαρχείων) της Μόσχας και της Κωνσταντινούπολης δεν έχει προκληθεί μόνο από την πολιτικο-θρησκευτική κατάσταση στην Ουκρανία. Η απόφαση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για την ανάγκη παροχής αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Εκκλησία εμφανίστηκε στο πλαίσιο της αστάθειας που υπάρχει στα νώτα του: στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Επί της ουσίας, σήμερα στον Βαρθολομαίο ασκείται κολοσσιαία πίεση από την πλευρά των τουρκικών αρχών. Βεβαίως, η θέση του δεν ήταν ποτέ αξιοζήλευτη, όμως μετά το (αποτυχημένο) πραξικόπημα του 2016, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Βαρθολομαίος είχε φύγει εσπευσμένα αεροπορικώς για την Σλοβακία, οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας τον έθεσαν οριστικά υπό διαρκή έλεγχο. Από τότε (ο Βαρθολομαίος) πηγαίνει σπάνια στο Φανάρι και εμφανίζεται μόνο για σοβαρούς λόγους, τοποθετώντας γύρω του ισχυρή σωματοφυλακή. Επιπλέον, παρά τις πολυάριθμες απειλές για δολοφονία του από την πλευρά των ακραίων ισλαμιστών, η τουρκική αστυνομία ολοένα και αποδυναμώνει την παρουσία της στην περιοχή του Φαναριού.

Ποια ήταν, όμως, η αιτία μιας τέτοιας αντιμετώπισης του Βαρθολομαίου από τις τουρκικές αρχές; Είναι προφανές, ότι η περίεργη συμπεριφορά του ιεράρχη κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος στην Τουρκία, ήταν μόνο η αφορμή. Σύμφωνα με πληροφορίες μιας σειράς ειδικών – πολιτικών αναλυτών, η σημερινή σύγκρουση ανάμεσα στον Βαρθολομαίο και την Τουρκία έχει «διαστρωματική» δομή. Μία από τις «διαστρωματώσεις» που, πλέον, δεν βρίσκεται στην επιφάνεια, είναι η αρνητική αντίληψη από την τουρκική ηγεσία της συνεχούς διεύρυνσης της επιρροής (του Πατριαρχείου) της Κωνσταντινούπολης, κάτι που, κατά την άποψη των τουρκικών πολιτικών δυνάμεων «παραβιάζει την Συνθήκη της Λωζάννης του 1923». Οι Τούρκοι εξάγουν ένα ανακριβές, πλην εξαιρετικά βολικό για τους ίδιους συμπέρασμα. Ότι, δήθεν, εάν το Φανάρι έχει υπό την σκέπη του πρώτα και κύρια τους Έλληνες που ζουν στην επικράτεια της Τουρκίας, αυτό σημαίνει ότι η ενίσχυση της επιρροής του εκτός Τουρκίας είναι παράνομη.Έτσι δουλεύει η επικοινωνιακή μηχανή που έχει θέσει σε λειτουργία ο «νεοσουλτάνος» Ερντογάν. Είναι προφανές, ότι ο Βαρθολομαίος σήμερα διεκδικεί τον ρόλο της «πρωτοκαθεδρίας» στον ορθόδοξο (χριστιανικό) κόσμο, κάτι που δεν συμφωνεί καθόλου με την τουρκική εδαφική πολιτική. Όλες αυτές οι συνιστώσες οδήγησαν στο να μη μπορεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης να βρει την ησυχία του και να είναι αναγκασμένο να προσαρμοστεί στην παρούσα κατάσταση.

Σήμερα, ωστόσο, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο, έχοντας εκπροσώπηση στην Τουρκία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ελλάδα, την Εσθονία, την Φινλανδία και τώρα, κατά πάσα πιθανότητα και στην Ουκρανία. Και μάλιστα το έδαφος της τελευταίας μπορεί να γίνει αποφασιστικό για την δημιουργία μιας «εφεδρικής βάσης» ή ακόμη και για την προσωρινή μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου σε περίπτωση επιδείνωσης των σχέσεων με την τουρκική κυβέρνηση. Γιατί το καθεστώς Ποροσένκο είναι ασταθές, το δυνητικό ουκρανικό ποίμνιο είναι μεγάλο και το ιστορικό κύρος του Κιέβου μεγάλο. Ακόμη και κάποια ισλαμικά κινήματα στην επικράτεια της Ουκρανίας, ειδικά δε το κίνημα των Τατάρων της Κριμαίας του Μουσταφά Τζεμίλεβ, δηλώνουν ανοιχτά τις στενές τους σχέσεις με το Φανάρι. Να σημειώσουμε, ότι ο Μουσταφά Τζεμίλεβ δεν είναι ένα συνηθισμένο άτομο, αλλά ο επιτετραμμένος παρά τω Προέδρω της Ουκρανίας Πετρό Ποροσένκο για τις υποθέσεις του Κριμαιο-Ταταρικού λαού. Με τη διαμεσολάβησή του διεξήχθη μια σειρά από «εισαγωγικές εκδηλώσεις», στις οποίες είχαν προσκληθεί άνθρωποι του Βαρθολομαίου, οι οποίοι επεδίωκαν να ρυθμίσουν την υπάρχουσα θρησκευτική διένεξη στην Ουκρανία.

Ο προφανής κίνδυνος της απώλειας του μεγαλύτερου μέρους των προνομίων που υπάρχουν «πίσω», χωρίζει την ηγεσία του Φαναριού σε αυτούς που είναι πρόθυμοι να υποκύψουν στις πιέσεις της Άγκυρας και σε αυτούς που αρνούνται κατηγορηματικά να πράξουν κάτι τέτοιο. Η πρώτη ομάδα προσπαθεί διαρκώς να πείσει τις τουρκικές αρχές, ότι το να έχουν στην επικράτειά τους την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης τους προσδίδει κύρος και παγκόσμιες δυνατότητες. Η δεύτερη ομάδα δεν επιθυμεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να κάνει υποχωρήσεις, χωρίς να αποκλείει την δυνατότητα να διαθέτει ένα «εφεδρικό πεδίο δράσης».

Είναι προφανές, ότι ο Βαρθολομαίος σήμερα βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και τα προαναφερθέντα προβλήματα είναι κάθε άλλο παρά τα μοναδικά που αντιμετωπίζει. Όμως το πιο δυσάρεστο στην όλη υπόθεση είναι το γεγονός, ότι ένα πιθανό σχίσμα του ορθόδοξου κόσμου θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ανταγωνιστικού προς αυτόν στη Μέση Ανατολή ισλαμικού κόσμου, αλλά και τα συμφέροντα μιας σειράς από άλλους θρησκευτικο-πολιτικούς οργανισμούς, στους οποίους η επιρροή της Τουρκίας παίζει σημαντικό ρόλο. Μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων θα αποδυναμώσει όχι μόνο την Μόσχα, αλλά πρώτα και κύρια το ίδιο το Φανάρι και τις υπόλοιπες ελληνικές (ορθόδοξες) εκκλησίες.

*Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στη Ρωσία: Ένας πρώτος απολογισμός

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Η Ρωσία για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία διοργάνωσε στο έδαφός της το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. Εκατοντάδες χιλιάδες φιλάθλων απ’ όλον τον κόσμο κατέφθασαν σε αυτήν τη μακρινή και άγνωστη, σε αυτούς, βόρεια χώρα, για να παρακολουθήσουν ωραίο ποδόσφαιρο από τις ισχυρότερες εθνικές ομάδες του κόσμου. Για πρώτη φορά στην ιστορία το Μουντιάλ διεξάχθηκε στην Ανατολική Ευρώπη και σε δύο ηπείρους ταυτόχρονα: στην Ευρώπη και στην Ασία.

Τους φιλάθλους περίμεναν 11 μεγάλες πόλεις και 12 γήπεδα, ειδικά(δωρεάν) τραίνα και λεωφορεία, ξενοδοχεία διαφόρων κατηγοριών, ειδικά προετοιμασμένες υποδομές. Οι μεγάλες αποστάσεις της Ρωσίας καλύπτονταν γρήγορα και με βολικά δρομολόγια που συμπεριελάμβαναν και μετεπιβιβάσεις μέσω άλλων πόλεων. Πραγματικά, το εύρος της ρωσικής γης αντικατοπτρίστηκε και στο εύρος της ίδιας της ποδοσφαιρικής γιορτής: για την ασφάλεια των επισκεπτών στις πόλεις υποδοχής ενεπλάκησαν πάνω από 15 χιλιάδες συνεργάτες των Σωμάτων Ασφαλείας, πάνω από 20 χιλιάδες εθελοντές-βοηθοί, δημιουργήθηκαν ειδικά εμπορικά και διατροφικά δίκτυα για τους αλλοδαπούς. Ως αποτέλεσμα, το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα από τα πιο θεαματικά και πιο ασυνήθιστα (με τη θετική έννοια) στην ιστορία της διεξαγωγής αυτής της διοργάνωσης.

Ο Νότος της Ρωσίας ήταν μία αποκάλυψη για τους ξένους επισκέπτες (ειδικά για τους προερχόμενους από την Λατινική Αμερική), σαν κάποιου είδους «ζεστό» παραμύθι: οργιαστική βλάστηση, μεταξύ άλλων και από αυτήν που αποκαλείται «αιώνιο πράσινο», ζεστός καιρός ακόμη και τη νύχτα. Οι ξένοι επισκέπτες με έκπληξη ανακάλυψαν ότι στην περιοχή ευδοκιμούν τα βερίκοκα, τα ροδάκινα, οι ακακίες και άλλα φυτά χαρακτηριστικά για τα θερμά κλίματα

Σύμφωνα με τα πολυάριθμα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, οι αλλοδαποί φίλαθλοι έχουν εκπλαγεί με την ειλικρίνεια και τον ανοιχτό χαρακτήρα των Ρώσων, με τη διάθεσή τους για βοήθεια, με την απουσία, σε αυτούς, ρατσισμού. Και δεν ήταν μόνο οι υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας και οι εθελοντές που έδιναν απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα των ξένων επισκεπτών. Σε μια τόσο μεγάλη χώρα όπως η Ρωσία είναι πολύ δύσκολο κανείς να χαθεί, γιατί είναι αδύνατο να… αποφύγει τη βοήθεια των ντόπιων κατοίκων. Και ακριβώς τέτοιου είδους συναντήσεις μένουν στη μνήμη των φιλάθλων για πολλά χρόνια. Σε ό,τι αφορά, πάλι, τις Ρωσίδες κοπέλες, οι συναντήσεις με αυτές έγιναν το πιο δημοφιλές αντικείμενο για αστεία, κριτική και ενθουσιώδη άρθρα. Οι γνώμες άλλαξαν, ωστόσο το γενικό φόντο της ενημέρωσης δεν άλλαξε: η Ρωσία απ’ όλες τις απόψεις αποδείχθηκε φιλόξενη χώρα.

Όμως η επιτυχημένη διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν χωρούσε στα προαποφασισμένα σχέδια «ενημέρωσης» ορισμένων (ξένων) ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη θέση κατέχουν παραδοσιακά τα βρετανικά και τα ουκρανικά ΜΜΕ. Εξαιτίας των αρνητικών δημοσιευμάτων του βρετανικού Τύπου, στη Ρωσία ήλθε ο μικρότερος δυνατός αριθμός Άγγλων φιλάθλων: όχι περισσότεροι από 13 χιλιάδες άτομα. Όσο για την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουκρανίας, αυτή αποφάσισε να διώξει από πάνω της κάθε ευθύνη για τους δημοσιογράφους της χώρας της, αρνούμενη να τους χορηγήσει διαπιστεύσεις. Βέβαια, η ίδια η εθνική ομάδα της Ουκρανίας απέτυχε να προκριθεί στην τελική φάση της διοργάνωσης. Οι περισσότεροι ξένοι επισκέπτες προήλθαν, πάντως, από την Κίνα και τις ΗΠΑ, χώρες που επίσης δεν προκρίθηκαν στην τελική φάση του Μουντιάλ. Από τις χώρες που συμμετείχαν στη διοργάνωση, ο μεγαλύτερος αριθμός προήλθε από το Μεξικό, την Αργεντινή, τη Βραζιλία και τη Γερμανία. Όλοι, ωστόσο, εγκατέλειψαν τη Ρωσία αρκετά νωρίς, λόγω των αποτυχημένων εμφανίσεων των εθνικών τους ομάδων.

Εν παρόδω, σε λίγες μέρες (την Κυριακή 15 Ιουλίου) το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας ολοκληρώνεται. Ήδη γνωρίζουμε τα ζευγάρια του μεγάλου (Γαλλία – Κροατία) και του μικρού τελικού (Αγγλία – Βέλγιο). Οι Ρώσοι, και οι ξένοι φίλαθλοι με λύπη αποχαιρετούν ο ένας τον άλλον. Και πώς αλλιώς;! Για πολλούς επισκέπτες αυτή ήταν η μοναδική δυνατότητα για να δουν από κοντά τη Ρωσία, ενώ για την πλειοψηφία των Ρώσων αυτή ήταν η μοναδική ευκαιρία για να συναντήσουν ξένους επισκέπτες.

*Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

**Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι Ρώσος, ελληνικής καταγωγής, δημοσιογράφος, μπλόγκερ και θρησκειολόγος.

---

Η Σφήκα: Συντακτών μας

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι εκλογές 2021 στη Ρωσία και η δύσκολη μάχη που αναμένεται

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Από τα μέσα Ιουνίου του 2021 σε όλη τη Ρωσία ξεκίνησε μια πολύ ενεργή πολιτική δραστηριότητα, δεδομένου ότι φέτος (στμ: τον Σεπτέμβριο) διεξάγονται τόσο βουλευτικές εκλογές για την Κρατική Δούμα, όσο και τοπικές (δημοτικές και περιφερειακές) εκλογές στην πλειονότητα των περιφερειών. Αυτή τη φορά στον πολιτικό στίβο βγήκαν αρκετές στον αριθμό νέες πολιτικές δυνάμεις και θα μπορούσαν να είναι ακόμη περισσότερες, εάν δεν είχαν ψηφιστεί πρόσφατα κάποιοι νόμοι που περιορίζουν τις δυνατότητες της «μη συστημικής» αντιπολίτευσης.

Δικαίωμα συμμετοχής χωρίς την υποχρέωση συλλογής υπογραφών έλαβαν συνολικά 14 κόμματα, τα ακόλουθα: «Ενιαία Ρωσία», «Κόμμα Ανάπτυξης», «Νέοι Άνθρωποι», «Γιάμπλοκο» (στμ: «Μήλο», κόμμα του Γκρ. Γιαβλίνσκι), «Πράσινη Εναλλακτική», «Πλατφόρμα Πολιτών», «Κομμουνιστές της Ρωσίας», «Κομμουνιστικό Κόμμα Κοινωνικής Δικαιωσύνης», «Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας» (ΚΚΡΟ), «Δίκαιη Ρωσία – Για την Αλήθεια», LDPR (στμ: Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα Ρωσίας – κόμμα Βλ. Ζιρινόβσκι) και «Ρωσικό Κόμμα Συνταξιούχων για την Κοινωνική Δικαιοσύνη». Τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν αυτό το προνόμιο και θα υποχρεωθούν (για να συμμετάσχουν στις εκλογές) να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 200 χιλιάδες υπογραφές πολιτών το καθένα.

Σε αυτό το δεύτερο μπλοκ κομμάτων τη μεγαλύτερη δραστηριότητα στη συλλογή υπογραφών επιδεικνύουν τα παρακάτω: «Πατριώτες της Ρωσίας», «Κόμμα Λαϊκής Ελευθερίας – PARNAS» «Κόμμα Δικαιοσύνης», «Η Ρωσία του Μέλλοντος», «Κόμμα Προόδου», «Κόμμα Κοινωνικής Προστασίας», «Δύναμη Πολιτών», «Ρωσική Παλλαϊκή Ένωση», «Κόμμα Κοζάκων Ρωσικής Ομοσπονδίας», «Κόμμα της Πράξης», «Κόμμα Κηπουρών», «Παλλαϊκό Εργατικό Μέτωπο», «Αναγέννηση της Ρωσίας», «Εθνική Πορεία», «Λαός Κατά της Διαφθοράς», «Κόμμα της Πατρίδας», «Διεθνιστικό Κόμμα», «Κέρδος από τις Εθνικές Πηγές Πλούτου», «Κόμμα Καλών Πράξεων», «Γονείς του Μέλλοντος», «Σοσιαλιστική Επιλογή», «Κόμμα Μικρών Επιχειρηματιών», «Η Εξουσία στον Λαό» και «Κόμμα Άμεσης Δημοκρατίας».

Οι εκλογές θα είναι δύσκολες

Οι ειδικοί σημειώνουν, ότι η τωρινή εκλογική εκστρατεία θα είναι εξαιρετικά δύσκολη για το κυβερνητικό κόμμα, την «Ενιαία Ρωσία», το οποίο στην παρούσα Βουλή καταλαμβάνει τα ¾ των εδρών. Τα προηγούμενα 5 χρόνια ψηφίστηκαν πολλοί νόμοι, οι οποίοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περιορίζουν τα δικαιώματα των πολιτών: μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, αυστηροποίηση της λογοκρισίας, μείωση της δυνατότητας αφορολόγητης εισαγωγής προϊόντων, νέοι φόροι κοκ. Η οικονομική κρίση εξακολουθεί να βαθαίνει, ενώ πολλοί πολίτες θεωρούν τα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της πανδημίας της CoViD-19 ως αναποτελεσματικά. Η αχλύς από την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία και τις επιτυχίες στο γεωπολιτικό επίπεδο έφυγε – τώρα οι πολίτες ανησυχούν περισσότερο για την εσωτερική πολιτική και την προσωπική τους ευμάρεια. Όλα αυτά επιδρούν άμεσα στην κοινωνία, δημιουργώντας ένα σοβαρό κύμα διαμαρτυρίας. Αποτέλεσμα αυτού μπορεί να είναι η μαζική καταψήφιση του κυβερνητικού κόμματος – αυτή τη φορά οι αντιπολιτευόμενοι πολίτες δεν θα απαρνηθούν το δικαίωμα συμμετοχής τους στις εκλογές. Υπενθυμίζω, ότι οι τελευταίες (βουλευτικές) εκλογές συνοδεύτηκαν από το χαμηλότερο στην ιστορία της σύγχρονης Ρωσίας ποσοστό συμμετοχής – κάτω από 48%.

Άλλος ένας σοβαρός παράγοντας, είναι η ουσιαστική εξαφάνιση εντός της Ρωσίας τμήματος της «εξωσυστημικής» αντιπολίτευσης και η απαγόρευση της πολιτικής δραστηριότητας όλων όσων την υποστήριζαν. Είναι προφανές, ότι τέτοιου είδους μέτρα θα οδηγήσουν σε νέες «μεταμορφώσεις» – συγκεκριμένες επιλογές (προσώπων) κατά την ψηφοφορία και μαζικές διαδηλώσεις των εκλογέων στους δρόμους. Και αυτό παρά την ενίσχυση των θέσεων της ρωσικής Εθνοφουράς (Rosgvardiya) και την εμφάνιση αρκετών (νέων) «ειδικών» μέσων μεταφοράς για την αντιμετώπιση των «απείθαρχων»: «κλούβες», «αύρες» κλπ.

Η συνένωση όλων αυτών των παραγόντων μπορεί να οδηγήσει στην πτώση των ποσοστών του κυβερνητικού κόμματος από το 70% στο 40%, ανοίγοντας έτσι μεγάλες δυνατότητες για την πολιτική δραστηριότητα όχι μόνο της «συστημικής» (κοινοβουλευτικής) αντιπολίτευσης (ΚΚΡΟ, LDPR), αλλά και πολλών από τα νέα κόμματα που αναφέρθηκαν νωρίτερα.

Έτσι λοιπόν αναμένεται σκληρή μάχη. Και την κατάσταση επιτείνει το γεγονός, ότι εδώ και λίγο καιρό το Κοινοβούλιο ανέλαβε περισσότερες αρμοδιότητες, χάρη στην πρόσφατη (2020) συνταγματική Αναθεώρηση. Τώρα η Κρατική Δούμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει τη δυνατότητα να ορίζει τις υποψηφιότητες των ομοσπονδιακών Υπουργών και τους Αντιπροέδρους της κυβέρνησης, όπως και το να ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο για λογαριασμό της κοινωνίας.

Νέες πολιτικές τεχνολογίες

Προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της προεκλογικής εκστρατείας, αρκετές πολιτικές δυνάμεις τείνουν προς τη δημιουργία συμμαχικών σχημάτων. Έτσι, πχ, η «Δίκαιη Ρωσία» ενώθηκε με το κόμμα του (συγγραφέα και δημοσιογράφου) Ζαχάρ Πριλέπιν «Για την Αλήθεια», ενώ οι κομμουνιστικές δυνάμεις (στμ: ΚΚ Ρωσικής Ομοσπονδίας, «Αριστερό Μέτωπο», κίνημα «Για το Νέο Σοσιαλισμό») δημιούργησαν το «Αριστερό Πατριωτικό Λαϊκό Μέτωπο».

Ωστόσο, εάν μεταξύ των κομμουνιστικών δυνάμεων υπάρχουν και αρκετά κόμματα, ας πούμε, «σχεδιασμένα στο Κρεμλίνο», κάτι που τους δίνει περισσότερες δυνατότητες άσκησης διοικητικής επιρροής, τα κόμματα της δημοκρατικής κεντροδεξιάς, τα οποία δεν διαθέτουν ανάλογα εργαλεία επιρροής, αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να δημιουργήσουν τα δικά τους. Τα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού (στμ: κεντρώου) χώρου δημιούργησαν το δικό τους δίκτυο αλληλοβοήθειας και αλληλοϋποστήριξης. Για παράδειγμα, το κόμμα «Γιάμπλοκο» ήδη κάνει ό,τι μπορεί, προκειμένου σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες να εκπροσωπούνται τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το «Κόμμα Ανάπτυξης» επίσης δίνει μεγαλύτερη προσοχή στις μονοεδρικές περιφέρειες, όπου το κόμμα εκπροσωπούν συγκεκριμένοι υποψήφιοι, γνωστοί στις περιοχές τους.

Αντιθέτως, η «Ενιαία Ρωσία» («ΕΡ»), εκτός από την ισχυρό κρατικό διοικητικό μηχανισμό, διατηρεί και τις συνηθισμένες μεθόδους επιρροής (στο εκλογικό σώμα). Πρώτον, στις λίστες των υποψηφίων της «ΕΡ» βρίσκονται όχι λιγότεροι από 50 εν ενεργεία Περιφερειάρχες. Δεύτερον, η εμφάνιση ανάμεσα στους υποψηφίους του κόμματος γνωστών ηθοποιών και τραγουδιστών/-τριών που αποφάσισαν ξαφνικά να ασχοληθούν με την πολιτική. Για παράδειγμα, μεταξύ αυτών βρίσκονται η πρώην σολίστ του γνωστού γυναικείου ποπ ντουέτου TaTu Γιούλια Βόλκοβα (στμ: η οποία, ωστόσο, έχασε τις προκριματικές εκλογές στην περιφέρειά της από την χρυσή Ολυμπιονίκη στο σκι και νυν προπονήτρια Γελένα Βιάλμπε) και ο ηθοποιός Βλαντίμιρ Μασκόβ (στμ: συμπεριλήφθηκε στην πρώτη πεντάδα των υποψηφίων βουλευτών Επικρατείας μετά από πρόταση του ίδιου του Προέδρου Βλ. Πούτιν). Τρίτον, σε πολλές περιπτώσεις θέτουν υποψηφιότητα «ανεξάρτητοι» υποψήφιοι, οι οποίοι στην πραγματικότητα ουδέποτε διέκοψαν τους δεσμούς τους με την «Ενιαία Ρωσία», αλλά λαμβάνοντας υπόψη την κοινωνική κριτική αποφάσισαν να επιδείξουν «αυτονομία κινήσεων».

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, τα αποτελέσματα της προεκλογικής εκστρατείας του 2021 μπορεί να είναι τα πλέον απρόβλεπτα. Από τη μία πλευρά, με την εμβάθυνση της οικονομικής κρίσης, πολλοί Ρώσοι πολίτες ανησυχούν πάνω από όλα για τη φυσική τους επιβίωση και διαθέτουν χρόνο για την ενασχόληση με την πολιτική, πολλώ δε μάλλον με την εναντίωσή τους προς την εξουσία. Από την άλλη, όμως, οι νέοι καταπιεστικοί νόμοι θερμαίνουν τον «βαθύ λαό» εκ των έσω, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στην επιλογή των πολιτών στις νέες πολιτικές δυνάμεις, ο οποίες αυτή τη φορά είναι υπεραρκετές σε αριθμό.

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου. 

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το σύγχρονο θρησκευτικό χάος στην Ουκρανία

Του Ντμίτρι Κερασίδη*

Ο θρησκευτικός χάρτης της Ουκρανίας είναι εξαιρετικά ετερόκλητος – θα βρει κανείς κάμποσες ορθόδοξες χριστιανικές εκκλησίες διαφόρων κατευθύνσεων (άλλες διεθνώς αναγνωρισμένες και άλλες σχισματικές), ένα σημαντικό ποσοστό Ουνιτών («Ελληνοκαθολικών»), πλήθος διαφόρων ομάδων νεοπροτεσταντών, ρευμάτων του ιουδαϊσμού και όχι μόνο. Επιπλέον την ίδια την Ουκρανία μπορεί κανείς να την αποκαλέσει ως μια αρκετά θρησκευόμενη χώρα – από τα 46 εκατομμύρια του πληθυσμού της, πάνω από το 65% θεωρεί τον εαυτό του θρησκευόμενο. Δεν προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, που σε αυτό το «μεγάλο χωνευτήρι» παρατηρούνται συχνά αντιθέσεις, σκάνδαλα και συγκρούσεις. Κατά την «μετά-Μαϊντάν» εποχή, οι συγκρούσεις αυτές έγιναν ακόμη συχνότερες. Και υπάρχει γι’ αυτό μια σειρά από αίτια.

Πρώτον, εμφανίστηκε μια νέα μεγάλη θρησκευτική δομή – η ΟΕΟ (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας). Δεύτερον, οι κάθε λογής εθνικιστικές ουκρανικές ομάδες άρχισαν να λαμβάνουν σοβαρή υποστήριξη από τις Αρχές. Όλα αυτά προκάλεσαν την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής. Και αν παλιότερα το βασικό μέτωπο «μάχης» ήταν αυτό ανάμεσα στην ΟΕΟ και την ΟΟΕ (Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, υπαγόμενη στο Πατριαρχείο της Μόσχας, στμ), τώρα οι Ουνίτες, υποστηριζόμενοι ενεργά από τους Ουκρανούς εθνικιστές, αντιπαρατίθενται ενεργά προς την επίσημη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (ΡΚΕ) - αποκαλύφθηκε, έτσι, ξανά το παλιό πρόβλημα των μεταξύ τους σχέσεων.

Ρώμη και Δυτική Ουκρανία

Δεν αποτελεί μυστικό, ότι η τύχη των πρώην πολωνικών εδαφών που ενσωματώθηκαν στην Ουκρανία κατά την περίοδο της ΕΣΣΔ, διεγείρει τα μυαλά και από τις δύο πλευρές των πολωνο-ουκρανικών συνόρων. Η οικονομική αστάθεια και οι φήμες για «αναδιαμόρφωση των συνόρων» προδιαθέτουν τους Πολωνούς και τους Ουκρανούς σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Δεν είναι τυχαίο, πως οι ουκρανικές εθνικιστικές ομάδες ολοένα και συχνότερα αποκαλούν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως «Πολωνική», αποκαλύπτοντας κάποια παλιά προβλήματα αλληλεπίδρασης (στμ: με τους Ουνίτες). Σύμφωνα με τα στοιχεία Ουκρανών θρησκειολόγων, οι επικεφαλής των τοπικών πυρήνων του «Δεξιού Τομέα» και του «Εθνικού Κορμού» κατά περιόδους απευθύνουν τελεσίγραφα προς τον καθολικό μητροπολίτη του Λβοβ Μιετσίσλαβ Μοξίτσκι. Γίνεται λόγος για την ανάγκη πραγματοποίησης προπαγανδιστικής δουλειάς εντός του ποιμνίου της Καθολικής Εκκλησίας. Οι στόχοι είναι δύο – η δημιουργία αρνητικής εικόνας για την ΟΟΕ (Πατριαρχείου Μόσχας, στμ) στην Ουκρανία και η υποστήριξη του ουκρανικού εθνικισμού. Με λίγα λόγια, εάν δεν το κάνουν «με το καλό», υπάρχει κίνδυνος να μπλοκαριστούν όλες οι καθολικές ενορίες στην επικράτεια της χώρας. Σημειώνουμε, ότι οι επαφές γίνονται κυρίως μέσα από την Ουκρανική Ελληνο-Καθολική Εκκλησία (ΟΕΚΕ), οποία έχει σημαντική επιρροή στους εθνικιστές. Ως «δόλωμα» χρησιμοποιούνται διαφόρων ειδών «ιδιοκτησιακές» διενέξεις, όπως πχ η τύχη κάποιων ενοριών που παλιότερα είχαν μεταβιβαστεί από τους Καθολικούς στους «Ελληνοκαθολικούς» κοκ. Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλουν και οι περιοδικές εκκλήσεις «μετάνοιας» προς τους Ουκρανούς για τη σφαγή των Πολωνών της Βολίν – την άποψη αυτή εκφράζουν συχνά κάποιοι καθολικοί ιερωμένοι, μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο Μιετσίσλαβ Μοξίτσκι. Για παράδειγμα, παλιότερα ο απεχθής αυτός μητροπολίτης δήλωνε ότι η ηγεσία των «Ελληνοκαθολικών» όχι μόνο δεν επέστρεψε μέρος των ναών στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και ότι «προσπαθεί να αιτιολογήσει την πράξη αυτή με απόφαση των (κρατικών) αρχών», αποκαλώντας αυτή την κίνηση ως φανερή ληστεία. Λαμβάνοντας υπόψη τη βεβαιότητα του (Ελληνοκαθολικού) αρχιεπισκόπου για τη μεροληπτική στάση του τοπικού πληθυσμού προς τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, στην οποία, κατά την άποψή του, βλέπουν αποκλειστικά ένα «πολωνικό σχέδιο», – η κατάσταση βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμο σημείο. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το ζήτημα της μεταβίβασης στην ιδιοκτησία των Ρωμαιοκαθολικών του ναού της Υπαπαντής στο Λβοβ, που ανήκει επί το παρόντος στην Ελληνοκαθολική Εκκλησία.

Η αναμόχλευση των διενέξεων ανάμεσα στους Ουκρανούς εθνικιστές και τους Ρωμαιοκαθολικούς φαίνεται πραγματικά περίεργη στο φόντο του ενδιαφέροντος του Προέδρου της Ουκρανίας Βλαντίμιρ Ζελένσκι για την ενίσχυση των σχέσεων του Κιέβου με το Βατικανό. Είναι γνωστό, ότι ήδη τον Φεβρουάριο του 2020 είχε προσκληθεί ο Πάπας της Ρώμης στην Ουκρανία όμως επίσημη απάντηση δεν δόθηκε ποτέ. Είναι προφανές, ότι η αιτία δεν κρύβεται μόνο στην «ιδιόμορφη» εξωτερική πολιτική της Ουκρανίας, αλλά και στην ασταθή, από θρησκευτικής πλευράς, εσωτερική της κατάσταση.

ΟΕΟ, ΟΟΕ και η επίσκεψη Βαρθολομαίου στο Κίεβο

Ωστόσο η βασική θρησκευτική διένεξη στη χώρα παραμένει μέχρι σήμερα η «ενδοορθόδοξη» – αυτή ανάμεσα στη νεόκοπη ΟΕΟ και την παραδοσιακή για την Ουκρανία ΟΟΕ του Πατριαρχείου της Μόσχας. Υπενθυμίζουμε, ότι το 2019 η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας έλαβε την ανεξαρτησία της από τη Μόσχα, δια χειρός του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίου, με τον οποίο η Μόσχα είχε διακόψει την επικοινωνία ήδη από το 2018. Μέχρι στιγμής, η ΟΕΟ έχει αναγνωριστεί μόνο από 4 εκ των 15 Ορθόδοξων Εκκλησιών του κόσμου.

Ειρήσθω εν παρόδω, από τις 21 και μέχρι τις 24 Αυγούστου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πραγματοποιεί τριήμερη επίσημη επίσκεψη στην Ουκρανία. Οι ημερομηνίες δεν επελέγησαν τυχαία, αφού στις 24 Αυγούστου εορτάζεται η Μέρα Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Σε αντίθεση με τον Πάπα Φραγκίσκο, εκείνος πραγματοποίησε την επίσκεψη. Το ενδιαφέρον είναι, ότι στη σύνθεση της αντιπροσωπείας που συνοδεύει τον Βαρθολομαίο στο Κίεβο, δεν υπάρχει ούτε ένας εθνοτικά Ουκρανός! Εδώ να αναφέρουμε, ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης είχε προσκληθεί εδώ και καιρό από τον ίδιο τον Βλαντίμιρ Ζελένσκι, ώστε να παρευρεθεί στο συγκεκριμένο εορτασμό. Από αυτή την άποψη, προκύπτει η εξής σκέψη – μήπως χρησιμοποιείται η φιγούρα του Βαρθολομαίου για τη δημιουργία μιας εικόνας «θριάμβου» στην εξωτερική πολιτική της ουκρανικής ηγεσίας;

Είναι λογικό, ότι στη μέχρι τώρα μεγαλύτερη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΟΕ Πατριαρχείου Μόσχας), η οποία ενώνει δεκάδες χιλιάδες κοινότητες πιστών, δέχθηκαν τον ερχομό του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με οργή – τον θεωρούν μέχρι σήμερα (και απολύτως δικαιολογημένα) υπεύθυνο για το σχίσμα εντός του κόσμου της Ορθοδοξίας. Το ενδιαφέρον είναι, ότι αυτή τη φορά η ηγεσία της ΟΟΕ Πατριαρχείου Μόσχας αποφάσισε να αγνοήσει την επίσκεψη του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο οι απλοί ενορίτες και ο κατώτερος κλήρος συμπεριφέρθηκαν διαφορετικά – κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων διοργανώθηκαν ουκ ολίγες συγκεντρώσεις και πικετοφορίες με αίτημα προς τον Βαρθολομαίο να αρνηθεί την επίσκεψή του στην Ουκρανία, ενώ κυκλοφόρησαν και φωτογραφίες με το hashtag #stopvarfolomey (στοπ στον Βαρθολομαίο). Τούτες δε τις μέρες της επίσκεψής του στο Κίεβο, πραγματοποιούνται προσευχές και αποστέλλονται επιστολές με αίτημα για συνάντηση με τον Βαρθολομαίο – κατά τη διάρκεια των επαφών αυτών, οι εκπρόσωποι της ΟΟΕ Πατριαρχείου Μόσχας προτίθενται να ενημερώσουν τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης για τις εκατοντάδες περιπτώσεις καταλήψεων ναών από εκπροσώπους της ΟΕΟ, η οποία υποστηρίζεται επισήμως από το Φανάρι. Στις προσευχές αυτές λαμβάνουν μέρος δεκάδες χιλιάδες πιστών σε όλη τη χώρα. Δεν προκαλεί εντύπωση, ότι το πρόγραμμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Κίεβο βρίσκεται σε απόλυτη μυστικότητα, λόγω των κινδύνων που υπάρχουν για την ασφάλειά του.

Μπορεί κανείς να αποκαλέσει τη σημερινή θρησκευτική πραγματικότητα της Ουκρανίας ως «ελεγχόμενο χάος»; Ορισμένοι θρησκειολόγοι ελπίζουν, ότι οι επισκέψεις ανώτατων θρησκευτικών ηγετών (Βαρθολομαίου και Φραγκίσκου) μπορούν να συμβάλουν στην ανανέωση της διαθρησκευτικής συναίνεσης. Όμως η κρίση που προέκυψε τόσο στον κόσμο των Ορθοδόξων, όσο και σε αυτόν των Καθολικών, δεν μπορεί να «εξατμιστεί» από μόνη της.Επιθετικά μηνύματα εξακολουθούν να ηχούν από τα χείλη εξτρεμιστικών στοιχείων ανάμεσα στους πιστούς διαφόρων δογμάτων σε όλη την Ουκρανία. Και απ’ ό,τι φαίνεται, κάποιοι χρησιμοποιούν αυτά τα στοιχεία, προκειμένου να επιτύχουν τους δικούς τους πολιτικούς στόχους.

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η νέα εκκλησία της Ουκρανίας και οι αναταράξεις στον ορθόδοξο κόσμο

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Ο κόσμος του ανατολικού (ορθόδοξου) χριστιανισμού είναι πολύπλευρος και εύθραυστος. Σε αυτόν συνυπάρχουν Ρώσοι και Έλληνες, Ρουμάνοι και Αιγύπτιοι, Άραβες και Βούλγαροι, Σέρβοι, Γεωργιανοί και πλήθος άλλων λαών. Σε καθεμιά από τις χώρες, όπου η πλειονότητα του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, υπάρχουν οι δικές της μοναδικές συνθήκες και ιδιαιτερότητες. Δυστυχώς, κάποιες φορές ορισμένα πολιτικά και πολιτισμικά ζητήματα οδηγούν στον διχασμό την κοινότητα των ορθόδοξων λαών. Ένα από τα τελευταία ξεχωριστά παραδείγματα είναι το δικαίωμα ύπαρξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ), της νέας ορθόδοξης εκκλησίας της Ουκρανίας.

Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα ελάχιστοι σήμερα δεν έχουν προσπαθήσει να αποκομίσουν τα δικά τους κέρδη. Ωστόσο παραμένει ως γεγονός, το ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ και των κοινωνικών της δεσμών προκάλεσε ένα πλήθος πολιτικών, εθνοτικών, εδαφικών και θρησκευτικών διαμαχών. Μετά την πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, στο έδαφος της παραδοσιακά θεωρούμενης κανονικής επικράτειας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΡΟΕ) εισέβαλε ένα πλήθος ιεραποστόλων, μεταξύ άλλων και εκπρόσωποι άλλων ορθοδόξων εκκλησιών. Έτσι λοιπόν, η Εσθονική Ορθόδοξη Εκκλησία μοιράστηκε στα γρήγορα μεταξύ των Πατριαρχείων της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας, ενώ η Ουκρανία αποδείχθηκε θρησκευτικά «πολυεπίπεδη»: μόνο οι μη αναγνωρισμένες ορθόδοξες εκκλησίες ξεπερνούν τις 10. Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη το ότι η Ουκρανία, με τα 50 εκατομμύρια πληθυσμού της, αποτελεί «εκλεκτό μεζέ» για κάθε λογής ιεραποστόλους και «μεταρρυθμιστές». Εν παρόδω, οι μη κανονικές εκκλησιαστικές οργανώσεις της Ουκρανίας ουδέποτε θεωρούνταν στα σοβαρά ως «εκκλησίες». Μέχρι όμως κάποια συγκεκριμένη στιγμή.

Στις 9-11 Οκτωβρίου του 2018 η Μητρόπολη του Κιέβου επιστράφηκε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Για να συμβεί αυτό ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατάργησε την Συνοδική Επιστολής που εκδόθηκε το 1686 για την προσωρινή υπαγωγή της Μητρόπολης του Κιέβου στο Πατριαρχείο της Μόσχας. Η δυσφορία από την πλευρά της Μόσχας και μιας σειράς από άλλες ορθόδοξες εκκλησίες κατεστάλη αποφασιστικά. Στην πορεία χρησιμοποιήθηκαν μια σειρά από επιχειρήματα, μεταξύ των οποίων και παραπομπή στην ορθόδοξη εκκλησιολογία, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μόνο μία Οικουμενική ορθόδοξη εκκλησία, ενώ οι υπόλοιπες μπορούν να διαιρούνται εδαφικά και διοικητικά, αλλά όχι εθνοκοινωνικά. Έχοντας αποφασίσει να επιστρέψει στον εαυτό της τη Μητρόπολη του Κιέβου, η Κωνσταντινούπολη ιδρύει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, την οποία στην αρχή δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν οι υπόλοιπες ορθόδοξες εκκλησίες του κόσμου. Και αυτό παρά τις πολυάριθμες εκκλήσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για υποστήριξη της απόφασης για την ίδρυση της ΟΕΟ, αρχής γενομένης από την υπόμνηση του επικεφαλής της Επιφάνιου στις προσευχές. Η παγκόσμια Ορθοδοξία προσπερνούσε μετ’ επιτάσεως το ουκρανικό ζήτημα για 9 ολόκληρους μήνες.

Το φθινόπωρο του 2019 η Εκκλησία της Ελλάδος (ΕτΕ) ξαφνικά αναγνωρίζει την ΟΕΟ ως αυτοκέφαλη εκκλησία της Ουκρανίας σε επίσημο επίπεδο. Και αυτό παρά το γεγονός, ότι από πλευράς αρκετών ιεραρχών της ΕτΕ είχαν ακουστεί εκκλήσεις για μποϊκοτάρισμα της απόφασης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Εν παρόδω, στην Ελλάδα η εκκλησία δεν είναι διαχωρισμένη από το κράτος, τους μισθούς των ιερωμένων τους καταβάλλει το ελληνικό Δημόσιο. Και οι θέσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου εντός των κρατικών λειτουργών είναι ιδιαίτερα ισχυρές. Όπως και η υποστήριξη που του παρέχει η μεγαλύτερη στον κόσμο ελληνική κοινότητα της Διασποράς, αυτή των ΗΠΑ.

Στη συνέχεια την ΟΕΟ αναγνώρισε μία ακόμη σημαντική ελληνική εκκλησία, το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας, πάνω στο οποίο οργανώθηκε μια πρωτοφανής πίεση από την πλευρά του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, δεδομένου ότι αυτό ακριβώς αποτελεί και τον βασικό χρηματοδότη του συγκεκριμένου Πατριαρχείου.

Επίμαχο ζήτημα

Η αναγνώριση της αμφιλεγόμενης ΟΕΟ από την Κωνσταντινούπολη και τα βήματα που ακολούθησαν από την ΕτΕ και το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας αποτέλεσαν αντικείμενο διαφωνιών εντός του ορθόδοξου κόσμου. Σχεδόν αμέσως εναντιώθηκαν στην αυτοκεφαλία της ΟΕΟ αρκετές ελληνικές ορθόδοξες αδελφότητες, μεταξύ των οποίων η ΜΚΟ «Πανελλήνιος Ορθόδοξη Ένωση». Η τελευταία, εν παρόδω, προκάλεσε μια σειρά από δικαστικές υποθέσεις σε σχέση με νομικές παραβάσεις κατά τη λήψη της απόφασης για την αυτοκεφαλία. - η Ιερά Σύνοδος δεν πραγματοποίησε την προβλεπόμενη ψηφοφορία, κάτι που αντιτίθεται στους εκκλησιαστικούς κανόνες. Γι’ αυτόν το λόγο η «Πανελλήνιος Ορθόδοξη Ένωση» επιμένει στον περιορισμό των προνομίων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, που του επιτρέπουν να λύνει σε ατομικό επίπεδο το ζήτημα της αναγνώρισης της αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας.

Σε απάντηση το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) στην Ολομέλειά του αποφάσισε ότι δεν είναι αρμόδιο ως δικαστικό όργανο να ελέγξει την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της ΕτΕ, αποκαλώντας το συμβάν ως «αποκλειστικά εκκλησιαστικό πρόβλημα». Είναι ευνόητο, ότι το ΣτΕ δεν είναι αρμόδιο για εκκλησιαστικά ζητήματα. Ωστόσο υποχρεούται να εξετάσει τη νομική πλευρά του ζητήματος, που αφορά τις παραβάσεις του νόμου και του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και η νομική εξέταση του ζητήματος είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί – ένα σημαντικό μέρος των ανώτατων ιεραρχών της ΕτΕ δεν επιθυμεί τη δημιουργία μιας νέας εκκλησιαστικής δομής με κόστος τη διάρρηξη των σχέσεων με τις υπόλοιπες ορθόδοξες εκκλησίες, πχ με τη Ρωσική. Οι ίδιοι θα επιθυμούσαν να συμμετάσχουν σε μια ψηφοφορία με θέμα την αναγνώριση της ΟΕΟ, η οποία δεν διοργανώθηκε ποτέ, αφού η νέα «εκκλησία» αναγνωρίστηκε... «αυτομάτως».

Στο μεταξύ το Πατριαρχείο της Μόσχας διέκοψε την ευχαριστιακή επικοινωνία τόσο με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, όσο και με αυτό της Αλεξάνδρειας. Στον κατάλογο αυτό από τα τέλη του 2019 προστέθηκε και η Εκκλησία της Ελλάδος. Με αφορμή, ασφαλώς, την αναγνώριση εκ μέρους τους της νέας εκκλησίας της Ουκρανίας, της ΟΕΟ. Ο ορθόδοξος κόσμος ξαφνικά χωρίστηκε σε «φίλους» και «εχθρούς» της Κωνσταντινούπολης. Και μάλιστα υπάρχει ο κίνδυνος ο αριθμός των «φίλων» να περιοριστεί μόλις σε τρία ελληνικά Πατριαρχεία και τις πλησιέστερες προς αυτά εκκλησίες, κάτι που θα οδηγήσει οριστικά στον διαμελισμό της παγκόσμιας Ορθοδοξίας σε κάμποσους ξεχωριστούς εκκλησιαστικούς οργανισμούς. Είναι προφανές, ότι εάν οι αναταράξεις στον ορθόδοξο κόσμο συνεχιστούν, η παγκόσμια Ορθόδοξη Εκκλησία διατρέχει τον κίνδυνο να διαμελιστεί σε κάμποσους ξεχωριστούς εκκλησιαστικούς οργανισμούς. Και μια τέτοια προοπτική ήδη σήμερα ωθεί την παγκόσμια εκκλησιαστική κοινωνία «να γυρίσει τον χρόνο ανάποδα» και να αναδείξει το ζήτημα της νομιμότητας της αναγνώρισης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ). Ακόμη και κόντρα στο ενδιαφέρον της τελευταίας να πολεμήσει όσους δεν συμφωνούν με την ύπαρξή της.

Άλλωστε οι διαφωνίες με την Κωνσταντινούπολη για μια σειρά από ορθόδοξες εκκλησίες δεν υπάρχουν μόνο εξαιτίας της Ουκρανίας. Για παράδειγμα, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων εξαιτίας της εμπλοκής της Κωνσταντινούπολης δεν μπόρεσε να επανασυστήσει την Επαρχία του στην Αυστραλία. Δεύτερο χαρακτηριστικό γεγονός συνέβη στα εδάφη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας, όπου οι ιεράρχες του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης αποφάσισαν αυθαίρετα να ιδρύσουν μοναστήρι με ευθεία υπαγωγή στο Φανάρι. Εν παρόδω, η ίδια η Κωνσταντινούπολη δεν αρνείται, ότι διαθέτει αποκλειστικό δικαίωμα (ελέγχου) του ποιμνίου των άλλων εκκλησιών στο εξωτερικό. Είναι όμως έτοιμες οι υπόλοιπες ορθόδοξες εκκλησίες να αποδεχθούν τέτοιους κανόνες; Είναι αμφίβολο, δεδομένου ότι η εκκλησία δημιουργήθηκε στη βάση της συλλογικότητας και όχι της αυθαιρεσίας. Από εδώ προκύπτει και ο μοναδικός τρόπος για την ομαλοποίηση της κατάστασης στην Ορθοδοξία – η διοργάνωση Οικουμενικής Συνόδου, όπου θα εξεταστούν με λεπτομέρειες όλες οι διαφωνίες. Και τότε η εκκλησία θα αποκτήσει και πάλι τη συλλογικότητα, εντός της οποίας δεν θα υπάρχει ούτε Έλληνας, ούτε Σλάβος, ούτε Άραβας, αλλά θα υπάρχει ο ενιαίος λαός του Χριστού.

---

*Ο Ντμίτρι (Δημήτρης) Κερασίδης είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και θρησκειολόγος ελληνικής καταγωγής από την Ρωσία.

**Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*** Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον υπογράφοντα και όχι τον μεταφραστή του κειμένου.

---

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι θρησκευτικές διαμάχες στην Ανατολική Ευρώπη ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης των παγκοσμίων ελίτ

Του Ντμίτρι Κερασίδη

Τα θρησκευτικά ζητήματα σε όλες τις εποχές θεωρούντο «λεπτή υπόθεση», το ίδιο ακριβώς όπως και τα εθνικά. Και παρά τις προσπάθειες των διαφόρων οπαδών του «προοδευτισμού» κατά τον 20ο αιώνα, σήμερα όπως και παλιότερα μέσω της θρησκείας μπορεί να υπάρξει επιρροή πάνω στην παγκόσμια πολιτική. Εν παρόδω, σε αντίθεση με τον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό, ο ορθόδοξος χριστιανισμός διαθέτει μεγάλη πολιτιστική ποικιλία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω των Πατριαρχείων, τοπικών εκκλησιών και εκκλησιαστικών αυτονομιών (με ισχυρό εθνικό χαρακτήρα), το μεγαλύτερο μέρος των οποίων συσπειρώνονται γύρω από δύο βασικούς πόλους – τον ελληνικό και το σλαβικό. Γι’ αυτό ακριβώς στην αλληλοκατανόηση των Ελλήνων και των Σλάβων είναι δομημένος όλος ο σύγχρονος ορθόδοξος κόσμος. Η δυνατότητα ελέγχου αυτής της διαδικασίας είναι ένα είδος «εκλεκτού μεζέ» για τις παγκόσμιες ελίτ.

Η αρχή του «διαίρει και βασίλευε» είναι μία δημοφιλής μέθοδος διοίκησης. Γι’ αυτό και οι παρεξηγήσεις ανάμεσα στα Πατριαρχεία της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας υποδαυλίζονται σκοπίμως. Εδώ δεν πρόκειται μόνο για περιουσιακές διαμάχες, αλλά και για ιστορικές, ιδεολογικές και πολιτικές. Το έτος 2018 σηματοδοτήθηκε από το αποκορύφωμα αυτής της διαμάχης – την οριστική διακοπή της ευχαριστιακής επικοινωνίας ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα. Αφορμή στάθηκε το διαβόητο «Ουκρανικό ζήτημα», πίσω από το οποίο κρύβεται η διαμάχη ανάμεσα στην πρώην σοβιετική (και νυν ρωσική) και την αμερικανική ελίτ. Ακριβώς αυτή η διαμάχη προκάλεσε το επί της ουσίας υπαρκτό (αν και όχι ακόμη νομικά κατοχυρωμένο) σχίσμα, παρόλο που παλιότερα, παρά τις όποιες επιμέρους ιδιαιτερότητές τους, οι ορθόδοξες εκκλησίες διατηρούσαν την ενότητα μεταξύ τους.

Η υφιστάμενη διαμάχη διευρύνεται σήμερα και από τις δύο πλευρές μέσω ενός τεράστιου αριθμού από ψιθύρους, ανόητες ταμπέλες και διαστρεβλώσεις. Από την σλαβική πλευρά μια σειρά από πιστούς χριστιανούς διαχωρίζει εντελώς τους Έλληνες από την Ορθοδοξία, θεωρώντας ότι το Πατριαρχείο της Μόσχας είναι ο μοναδικός εκκλησιαστικός οργανισμός που δεν έχει «ξεπουληθεί». Εντός του ποιμνίου του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης σπείρονται πάλι οι αντίθετες τάσεις – ότι, ας πούμε, το Πατριαρχείο της Μόσχας δημιουργήθηκε χάρη στο αντίστοιχο της Κωνσταντινούπολης και αρκετά αργά, κάτι που, δήθεν, μαρτυρά την ανάγκη για υπακοή της Μόσχας προς την Κωνσταντινούπολη. Όμως τέτοιου είδους λαϊκιστικές δηλώσεις μόνο υποβιβάζουν το κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον κόσμο. Ωστόσο υπάρχουν άξιοι εκκλησιαστικοί λειτουργοί, οι οποίοι γνωρίζουν πώς να διατηρούν ουδετερότητα στα πολιτικά παιχνίδια και οι οποίοι επιδιώκουν την εκτόνωση των διεκκλησιαστικών διαμαχών.

Λαμπρότατο παράδειγμα συγκράτησης των προσπαθειών διάσπασης των εκκλησιών είναι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος ο Γ’. Όντας δυσαρεστημένος από τη διαφαινόμενη διαμάχη εντός του ορθόδοξου κόσμου, πήρε την πρωτοβουλία να συγκαλέσει συνάντηση με το ερώτημα της ενότητας των Εκκλησιών, προσκαλώντας τους επικεφαλής των Ορθοδόξων Εκκλησιών στην Ιορδανία. Ορθώς παρατήρησε, ότι στους επικεφαλής των Εκκλησιών κείται η ευθύνη για τη διατήρηση της ειρήνης και της ενότητας της Εκκλησίας. Εκτός αυτού, ο Πατριάρχης Θεόφιλος, αναγνωρίζοντας την κανονική Ουκρανική Εκκλησία του Πατριαρχείου της Μόσχας, αρνήθηκε κατηγορηματικά να αναγνωρίσει την αναγνωρισμένη πρόσφατα από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης «ΟΕΟ» («Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας») και απαγόρευσε στους εκπροσώπους της να λειτουργούν στους ναούς του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων, ειδικά δε στον Πανάγιο Τάφο. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε διαμάχη με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο μείωσε τον τόνο της έντασης ανάμεσα στις λεγόμενες «ελληνικές εκκλησίες», μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει ακόμη ενιαία άποψη για την πρωτοβουλία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου να αναγνωρίσει την «ΟΕΟ». Μετά τον Βαρθολομαίο την «ΟΕΟ» αναγνώρισε και η Εκκλησία της Ελλάδας, η οποία ωστόσο δεν επιδιώκει τις διαμάχες με τις υπόλοιπες εκκλησίες με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα.

Δυστυχώς το Ουκρανικό ζήτημα έγινε το σημαντικότερο σύγχρονο εκκλησιαστικό-πολιτικό παιχνίδι. Και σε αυτό υπάρχουν οι δικοί του πρωταγωνιστές. Έτσι λοιπόν, από τα μέσα του 2018 εισέρχεται στο παγκόσμιο θρησκευτικό παιχνίδι ο 70χρονος επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, ο οποίος αποφάσισε να πάρει επάνω του την «επίλυση» πολλών θρησκευτικών αντιθέσεων στον κόσμο. Με τον ερχομό του εμφανίζονται πολυάριθμες προσπάθειες ενίσχυσης της επιρροής των ΗΠΑ σε όλες τις πιθανές εκκλησιαστικές διαμάχες: από την αναγνώριση της λεγόμενης ΟΕΟ μέχρι την υποστήριξη των εκπροσώπων των σχισματικών ομάδων από τη Βόρεια Μακεδονία. Ο Πομπέο συναντάται και δημιουργεί στενές σχέσεις με τον «μητροπολίτη» Επιφάνιο (νυν επικεφαλής της «ΟΕΟ»), επισκέπτεται τον «μητροπολίτη» Στέφανο από τη Βόρεια Μακεδονία (επικεφαλής της λεγόμενης «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» – «ΜΟΕ»). Η «ΜΟΕ» ξεκίνησε την ύπαρξή της ως αποσχισθέν τμήμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας, η οποία διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με τη Ρωσική Εκκλησία και το ρωσικό κράτος και απορρίπτει το σχέδιο αυτοκεφαλίας της Κωνσταντινούπολης στην Ουκρανία. Εν παρόδω, ο Πομπέο στρέφει την προσοχή του και σε άλλες εκκλησιαστικές-πολιτικές διαμάχες, λιγότερο διακριτές, πλην σημαντικές για την παγκόσμια Ορθοδοξία.

Μία από τις ελάχιστα γνωστές, πλην σημαντικές για τη ελληνορωσική φιλία διαμάχες, είναι η αυξανόμενη δραστηριότητα της σχισματικής ρωσικής εκκλησίας στην Κύπρο, την οποία επίσης υποστηρίζει ο Πομπέο. Η δράση αυτής της θρησκευτικής ομάδας προκαλεί σύγχυση και απειλεί να ζημιώσει τις σχέσεις ανάμεσα στο ρωσικό και το κυπριακό κράτος και τις οικείες Εκκλησίες.

Είναι προφανές, ότι ο θρησκευτικός παράγοντας είναι σε έναν βαθμό μία νέα και με προοπτικές κατεύθυνση της πολιτικής των ΗΠΑ. Δυστυχώς, ο θρησκευτικός παράγοντας γίνεται για άλλη μία φορά εργαλείο για μια σειρά από παγκόσμια πολιτικά παιχνίδια. Ελέγχοντας τις διαμάχες εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν, εν μέρει, την πολιτική ζωή της Ανατολικής Ευρώπης.

Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

---

Ντμίτρι Κερασίδης : Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »